Skip to main content
Internet Archive's 25th Anniversary Logo

Full text of "Shri Jayanand Kevalino Ras"

See other formats


ह । 












म (अगन ^ मु 1 ~ ध 2८ (०5.654. ड 
२.-2 | १६ १9 ४ क 4 ९; <+ 1 १ ॥ £ 
<: द "314 01 ॥॥ < ० 
9 (थ: प 0. 
> (124 
् १ ४० 5(€)2 


1 


१.१ 
262) ४८ ६ 
| 


8, 


10 





(सि ह =< ९(5-)2 
(१ जयानंद केवगीनो रास च 
1 ८.८ 
(क पावक वत पराठनफठ माहारस्यर्प, व्क 
239 क 


शौ 
य 
५६. 


नवरसखंद नवरसतपय. 


(७ ~ 
अऽ 


श्र 
४ 
[- 


९ 
५9 
फ] ने 


{ 
2391 पंडित श्री पद्मयिजय गणि पिरवित {3 
५ (त १6९८2 
९६। ॥ १ 0 
2 ८ (4 
न थी जैनधरमी सज्नोने सार. | 
1 + ‡ ह 


च्छ 1 4 
-->29;<--- 


[५ 
क 
^ 
"2. 


2 
ध 


नदीआदना क्षान खाता तरफथी ४ 
छपावी प्रसिद्ध कर्यो. १७। 
(4 
ध 


3 
द ५ 
चि 


| ~) 


अमदाबाङ्‌- 


आर्योदय प्रेस. 


अध ७७8 ७09 क कौ छ रो (3 ७०26) ५७५ 


९९ 
ॐ) 


ॐ. 
स 


6 ४ 






> 


ष 
& 







४4 


4 
~ 
धज 
=^ 
न 
=: 
॥ # 
7, 


(2१0 





© 
फ 





कर ०००००००० ००७७५००७ 0०७ 
( 
1 


> 92 





७५५ 






9 @)2 
५ 
1 ४ 


© 


् 1 © 
द ९ २९ त श ९ क श्‌ ष 
0 
९९ > १७ 
श्वापि" पा 0धलाध्ा 
9/1. 
6.28} 
श) ऊ र = 
> = (५ | “| 1/ 1..:1-4 
(> = (0 [ग 
= पा ०५ 
|| 1 के ॥ | (त । धपा + 


11. | 1 04, 
# | पा 
श 11 न {नी 
भ 11/11 /1 10४ {1 17174 
1 ध © १ >+ © 
4 ६ 





अडचण पेषे, तेगनेकेव्डः टीपीथी वीरुकुर अनाप्याछेतेथी तेओते 
वांचवोने भम पे एवा इरादाथी अमारा माह रावसारेव हरीर छम- 
नखा सत्यवादीए दाडनी त्री ममणे शद्ध बाग्वोधी अक्षरथी न्ड- 
दना श्रीमत्‌ गुछावाधिजये न्नानखाते काटेडा वैसानो सारो उपयोगे याय एव 
धारी आ श्री जयानेद केवजीनो रास छपाववा श्रर करयो हतो प्रतु 
दैव कोपथी तेच साहेव स्वगेवाशी यवाथी नीचे सही करनार घडे आ 
अंथपू्णे करवामां याब्यो छे. 
शीमत नेनधमेना अनेक अथो छे ते मरो भथम गणना करवा खा- 
क आग्रंय छे आं प्ंयना नायक श्री नयानेदं केवरछतुं चरित्र संवत 
र्ना शैकामां शी नेनशाञ्नना इन्नुतिकारक़ निदश्च तारगणी आदिक 
॥ मोना सता #" ^, दानषुदररि माहारोमस्तु मापामां रचे 
° छ प्रतु स्यारपष्टीना षणा श्रयोने पयवे ॥ श 
--2 होवायी पुनि शरीप्मविनयी महाराने आ परेयनी गदी चुही देशे 
आमां वसने वे दार करीन रास र्यं छे. । 
तं महल चना चरमां तले करीन भव शर डान 
3 [वकने भकिघवर ् 
क क मतिर नामे भषानना 
क पाययां तेना फक प्ण तमने तेवांज वा दतत दध दापू 
वान सन्यादछे 
मोग फी दोन भ 
¶ मुर ने सं माम रे, थव भने भावमा से स 
ओरी जवानी पव पाचु, सेकायैनी ति 
1 भे! राजकन्याओं प्रण्याछ्े, तमन रानादिकौः ˆ + 





पडत भवर प॑ शरी उत्तपविजय शरुभ्योनमः 

दुहा ॥ भयम प्रथम भ्रणयु भभु, सोहे अंसे जास, तर कनक क- 
छत्र चिरे, नीर कमर पन न्यास ॥ ९ ॥ सिद्धारथ सुय तिविद्यं, वदु ति- 
विहा वीर;-जनक सिद्धारथ दुविह निन, धरणीधर पह धीर ॥ २ ॥ क- 
स्याणके जस धुर करे, अवनि करप अविषः ते घुगुणा वरतो सवे, न- 
यर्वेता जिन षोष. ॥ ३ ॥ मात प्ररे पद मांवा, शाज्ञ मागे समनायः; शि 
श्रुपरे कविने शीखवे, भरणयु सरसति पाय. ॥ ४ ॥ गुर उत्तम गुण गण 
भर्या, युन उपगार महंत; परणमु पद कन ेमश्युं, आणी हष अत्यंत. ॥५॥ 
श्री जयानेदं सोभा्िया, केवछ छसमीकंत; धमे दुषिध आराधने, शिव 
छख जे साधत. ॥ ६ ॥ भव्य भरतिवोधन भणी, चरित भणुं सुविचार; 
नवसंडे करी निमेखो, रचश्युं रास उदार. ॥ ७ ॥ भिया सहित पूरव भ- 
वे, समकित ने वरी धीरः दान धरम वी दाखढुं, ऊहे निम टखमी, कीर. 
॥ < ॥ चमस्कारकारी चरित, णतां होश खाद; दुख दोहग द्रे नरे, 
विकथा युकी वाद, ॥ ९ ॥ 

हल्र्ीं 
देशी चोपाईनी ॥ जंब्‌ द्वीप ङस योजन भानः सात खेत तेमां १ . 


(२) ओ नयानंद केवर्मनो राप. 

रथान; सात वरप पण षट वपे धरो, चमत्कारी ए वाते सरो. ॥ ९॥ 
खमी राखण विभिए करथो, लगती कोड अट योजन धरो; साई खण 
सायरनी करी, सव दीप जस रह्मा अनुसरी. ॥ २॥ तेदमां भरत दक्षिण 
दिशे कलो, वैताढध दंड छेदने रघनो; आपदं षारण मानु एद, पट खं 
शोभित ॐ लेह. ॥ २॥ संह किंटेश मिरी रसे करे, तिणे धाता विवे 
आडज धरे; गंगा घु ने बडी पाड, वैताल्य रजत तणो अति गाद. ॥ 
% ] ब्रेट जिनवर पहा होय, मध्य संदे एवो नोयः रतिवर्धन तिं 
नगरी अ, स्वगे तणी शोभा तेह पठे. ॥ ९ ॥ फटिक कंभ तिदां चयने 
विरे, अंधकार ते दरे करे; एनिम अमांसनो वैरो नी, एयर अनीति गड 
द्रे बही. ॥ ६ ॥ नृपगजराछाए कह ते कटो, वधन नारि धमिछे र- 
षो; दंड भासादने पसक दोय, स्नेह शानि दीपकमां जेय. ॥ ७ 1 शुहियां 
मदिर दते घणां, खडग माहि र्यां निदैयपणां; को रणी नहीं ते नगर 
मजार, पण कोरणी धर घरने बार. ॥ < ॥ अख्कापुरी परे वेदनो जोस, 
पण बहु दैग्वर तिहा नदीं दो; भूति घणी तस मंदिर वरी, धनद वहु र 
हे भेखा मिरी. ॥ ९ ॥ तिं नरविर अछे राजान, ट्ुरारे नस इ स- 
मान); कटक रजे ठांक्यो जव रुर, तस्र परताप उद्योत्र करे भूर, ॥ ९० ॥ 
राणीओो गुणवती बहु जास, कीरषि॑दरी पटराणी तास, मतिंदर तेने 
प्रधान, चतुराईंनो तेद निधान. ॥ १९ ॥ रुपवंत बह शाद्नो जाण, घुर 
गुर जीयो बुद्धि भमाणः जीवमान ते मानु रघ्लो, भये जीव तिणे ए कही. 
॥ ९२ ॥ गुण ग्रहने चहु दातार, क्षमा भ्रयुख शण्वत अपारः विनयी 
न्यायी श्ञाता लेह, नृपनो भगतो अति सम्रनेह. ॥ ९३ ॥ मंनीश्वर मोरीजे 
कवी, राज्य भार तेहने शिर टवी; आप निचित निर्भय थ राय, रात 
दिवस भोगे र्य शाय. ॥ ९४ ॥मंनीषवर्ते कामिनी दोय, भीतिस्ुदरी पेदे 
ली विहं होय; णघदरी वीनी तस नाम, रुप करायी अति अभिराम, 
1 २५ ॥ देवी तणुं सवि छे ऽप, विधिए निपभाव्युं ए सर्प; -ते दुःते 
नवि निद्रा करे, देवी स्वाप रहित विणे फरे. ॥९६॥ बरद्धपणे मिद्व विधि 


संड पैलो. (३) 


थयो, ए अपवाद बिडरण भयो; निपनावी ए फरी निहतान, क्ति देखादे 
निन असमान. ॥ ९७ ॥ दान शीरादिक गुण बहु तास, जिम आभरणे 
माणिकवास; सपने एकं पुरोहित वड, बुसार नामे ते छली. ॥ ९८ ॥ 
अतीतं अनागत वातो कदे, निमित्त वरे ते सहु सदर; धमे योग्य राना 
प्रधान, संत्रीनारि एण गुणह निधान 1 ९९ ॥ परण सामग्री नवि खघ्रा 
कय, तिणे मिथ्यात्वी सथल होय; परोित माक्लिक मत धणी, तेहनी 
चाति सवे निरोणी.॥ २० ॥ भरी जयानद्‌ केवरीनो रास, भणतां णतां खी 

विलस; थी गुरु उत्तम परिजयथी छह, थम दार एम पदमे कदी.॥ २९ ॥ 





दुहा. ॥ नास्तिक मत्त निचय करी, काठे भोगां काल पुरोहित 
महा पापीयो, आसे फोकटओआल. ॥ ९ 1 जीषादिफ नेव तच जे, नविमा- 
ने निरधार; सातं पीड छख गणे, परभवनो न भकार. ॥ २॥ 

^ हाठ २-नी. 
करेरणां पटदेनें ॥ ए देशी ॥ एक दिन मंत्निने परे, चरण ज्ञान संयु- 
तत युनिवर 1४८ गोचरी, सूप अतति अदभूत. ॥ ३॥ भविकनन नमिए्र॥ 
भवभव संचित पराप सवि निगमा एण्यराि मयुदग करथो, मयगरुपरेम- 
दारान; मास समणने पारणे, आन्यामहारिपिरान. ॥ ० ४॥ त्री पु- 
नि देती करी, शुम उक्षण शुभ बान; मन चिते शुन भाग्यथी, व्या ए- 
ह अचान.॥भ० ५॥ भयम नारिने {म कहे, आपो पुनीने दान; दान धणं 
तस प्राख्ं, हरसी चित्त निदान. ॥१०६॥ सीर खंड ते नीपनां,मोशेयभा 
नन भांहिः तेदमांथी कोर ठे करी, आवे मुनिवर स्यांदि-॥१०७॥ सीखा- 
ए ठटके करी, विचमां टोकती तेह; आवी शतिने वीनषे, छदर आहार त्यो 
एद. ॥भ०८॥ शनि बोष्े ब्रतवंतने, नवि शने ए आहार; तव ते सकी छाषती, 
` छूर अति मनोहार,॥भ० ९॥ पण अगनि उपर र, भाननर्मायी आणिः 
ने ` नहीं युनिवर कटे, अतिशय मीठी वाणि. भ० ॥ १० ॥ एविच दा 
कशु दाकर, तेदथी रावी दान्म ए प पृ द्मे नदी, युनि कदे यण 


(४) भरी नयाय कवीन रास, 


रसाढ, ॥ ५० ९९ ॥ कण एपर रयु धृत बरी, मुनिवर न ङिए तेह कर्ण 
मिधित बली शरा, णद्धमान नही एह. ॥भ०९२॥ द दिन उपर दषि जि- 
को, नवि लिए युनिवर सोयः ते पण मुक्युं तिणीए, वटी जे धरां होय. 
॥ भ० ९३ ॥ गत काठ मोदिक करया, भावे कावी नारि, युनि कहै अमरं 
सजे नरी, एह मोदिक ईणि वार. ॥भ० ९४॥ वे नारी मत्री परी, भ- 
क्तिए जग्रह शीष; आशय अणजाणे थक, पण पनिवरे नवि लीष॥भ० 
९५ ॥ अण छता देखी करी, भनपां उपन्यो खेद; अपमेग चित्त चिः 
तयी, बोरे इणिपर भेद. ॥ भ० ९६॥ मोदिक अगत सारिखा, जो नवि 
घज एह, तो किम विप तुन धूजशे, क्षिवा नेत्र ग्यां देह. ॥ ० ९७ ॥ 
परेदी स्री करे लैनना, यतिने दाक्षिण नाट; दाक्षिण शद्ध कर होए, 
एदं र ङण महि. ॥ भ० ९८ ॥ षीजी कटे उदयोतमा, जो नवि घने 
काय; तो आपो ए अधने, मिद्ध मणी तुम्हे नात्र. ॥ भ० १९ ॥ परा्रध- 
णाँ ए नयरमां, तेहने देश्यं दान; मगर करश्युं आपणे, देश्यं आदरमान. 
॥१०२० ॥ निहा तिद दीष दान जे, ते निष्फड नवि जाय; पात्रे दीं र 
ते, सहस कोटि गणु थाय. ॥ भ० २१॥ दु्ाक्ये ते अर) बाध्य के- 
यर कठोर रोप रोप विण गुनि वे, नीरा तप घोर. ॥ भ० २२ ॥ एकं 
आवक मैत्रे घरे, आण्य काये विशेपः परण ते मंजरी मि छे, अंतर नदी 
तस रेप. ॥ भ० २२॥ प्मेरुषि ते नामथी, आपी आसन तासु; उचित 
चयण सतोपिने, वातत कदे हवे सास. ॥ भ° २४ ॥ श्रीजयानंदना रासा, 
भासी बीजी दाख) पत्र कहे श्रोता घरे, दोनो मंगल मार. ॥ भ० २९ ॥ 
स्वे गाया ॥ ५५ ॥ 





॥ दुह ॥ भाई कोई एन धर भणी, आन्यो भिक्षु एक; जैन यतिं 
लाणी करी, विनये धरी विवेक. ॥ ९ ॥ प्रियाए भारथना करी, देवा मा 
डयु दान उचचम भोजन आपवा, वहु आद्र बड मान. ॥ २ ॥ आन भ- 
धम्‌ युन आगणे, आग्युं पातर एद; विण दीषे वरीओो वी, पभनण 


खंड पेली. (९) 


नादि सेह. ॥ ९ ॥ अपमंगर करी ओसरथो, कूण दतो कदो भाय; ओ- 
कखोतो आसौ तुम्दे, भावक कहे समजाय. ॥ ४ ॥ हमणां भिलीभा ईह 
जद्यु, मुनिवर ते महराण, भणस्या मे ममे करी, ओरुखीया असमाण. 
॥ ५ ॥ कान ददने जे कहु, सांभखो चतुरसुजाण, चिरकारी जस चरि 
छे, घुणतां -अवे सान. ॥ ६ ॥ । 
--@-- + 
ढार ३ नी. 
वादी फूटी अति भटी मन भमरारे - र दंशी. ॥ 

सिधू देश सोहामणो, युनि नमिररे+-पयवार नगर मक्षार, पापनिगभिषरे 
वलियो अतिबल राज यु तस समर नहीं शिरदार, पा० ७ तास 
सभामां अ= ~+" पं परदैशी नट आय पा० मांडयुं नाटिक अभिनवुंमु° 
रसतां अचरिज थाय. पा० ८ देखी सगर चक्री तणुं मु० नायिके एत्र बि. 
योग पा० पीडा तेनी देखौने यु० ध्याये चित्त शुभ योग. पा०९ अहो भव 
दुलमय दैखीए यु° बञ्यो ते हाराय पा० निज धुत वाखकने उवी ु° रा- 
ज्य त्सत निरपाय. प° ९० धरमाकर्‌ गुरु सन्निधे मु दीक्षा रिए महाधीर 
पा० दुदिध विक्षा अभ्यासता यु° वहु श्रुत थया गंभीर. पा० ९१ 
अदभूत वैराग्यनो धणी मु° बारसषिहं तप सार पा० अभमादीं नित विच- 
रता य° छब्धीं तणा भंडार. ए° ९२ कांय असाध्यन त्प थकी युन्यो- 
ग्य जाणी शर राय पा० एक विष्टर आणा करे यु° सद गुरू करि प- 
साय. पा ९४ सिहपरे ते विचरता य° प्रीसदने उपसगे पा० ते गृगथी वी 
हे नदी मु° सार्ध॑ता अपवग. एा° ९४ गजप॒र आच्या अन्यदा मु° ध्यान 
तपे तेह छीन पा० उद्याने र्या मुनिवर पु° निजयातम करे पीन.पा० ९९ 
विविध अतिदय गुण थकी सु° एुखीभा दीय सविजीव पाण्भीमराय तिहा 
राजीओ यु° श्रुते भीम अतीव. पा० १६ राजसगुण धारे सदा मु० से 
दद्रौननो राग पा० मतिसार मंत्री तेने पु० उुद्धिनिपि महाभाग. पा० ९७ 
राञ्यमार धोरी कहो भु° राज परति माज एह पा० यड अपराधे करी 


(६) श्री नयानद केवव्यैनी रास, 


भु° मारे तस्कर तेह. फा० ९८ यकाम निजैराथी थयौ भु० निजेर ध्यंतर 
सार पा० हाने विभंगे पाडल्यो मु° भव दीटे अविकारे.पा० ९९ पुण्यत 
राजा भणी मु° न शक्यो परामव देण पा० गज मरगी अति आकरी मु 
कीषी कारण तेण. पा० २० सृप मन सेद्‌ ठे घणो मु° करे अनेक उपाय 
पा० पण नवि शाति हृ किमे मु संनीने करे राय. पएर० २९ करयो घ- 
पाय कोर रेण्ड्युं मु° तस पण विता थाय पा० उद्याने गयो अन्यदा मु 
गीत पानि णायः पा० १२ विस्मित वित्तयी आदीयो यु° मैनी 
युनिने पास पा देवी नास तिह देखीयो भु० हाव भाव इुविङास,परा० 
९ महा अभाव रिषि रजनो मु० भप नमिओ पाय पार पद्‌ फि्‌ 
रज छेडने मु° आब्यो ते निज गाय. पा० २.९ प।५ -ररेणु विर्ककर्थां 
मु° मरगी नादी नाय पा० ते हत्त आवी करे मु हरस यके" गयु. 
पा० २९. मुनिवर स्तवना बह करे यु० तव ओव करेराय पा०्गूप मनी 
बिह ओच्ये सु° आदे पुनिवरपाय. पा २६ गुनि भणमीने उपविश भु०पारं 
गुनिवर ध्यान प° धमेखाभ देह हवे पु० करे देशना दान. फ० २७ श्री 
भयानंदना रासमां य° मासी नीजी दात पा० पदम पिनय के सामतो मु» 
आगन वात रशङ.पा० २८ ॥ सवै गाथा ८३ ॥ 


"--63०@@---- ९ 
इष ॥ दुवि धमे रिह वासवे, वरणव करी विसार गुणधर सुनिवर णहि 
तणो, सम्यग शद्धाचार. ॥ ९ ॥ वृष्या भूष मंत्री बिहु, षीजा प्- 
ण बहु लोकः भे यथा पानित धरी, आव्या निन निन ओक. ॥ 
२ ॥ शनिवर संयम म्दारुता, अमपिवद्ध अणगार, पृथ्वि पावन 
करे, बरते उग्र विहार, ॥ ३॥ 
[१ (ष 
दढ ४थी, 
मखी केरा वागा दोय नाग पकेरे को अहो दये ॥ ए देधी ॥ 
मीरपुर सवे भागीमा, विहं छ नरमारिरे को थह पि०भढतार वेहनो राः 


संहषदेो, ,. , .. (७) 

जीथो, अना पीडा अपाररे-खो अहो भना० ॥ ४.॥ देसी उपाय करे घ- 
णा, पण॒ न यई शांतिरे खो अहो १०-एक दिन भीम नरेद्रनो, दृत तिहां 
आयातरे.खो -अहो द° ॥५॥ उद्याने गुनी देसी, ओरुखी प्रणम॑तरे खो 
अहो ओ० राज समामां आवीओ, भणमे भू कैतरे छो अहो भ० ॥ ६ ॥ राय 
के किम आवत, कायं तेह दासरे लो अदो का० राज काज सति वारता, 
होय ते. तम्हे आसरोरे खो अहो हो० ॥ ७ ॥ तिणे पण बात कहेतां थका, 
कशं इम भरसंगेरे छो अष्टो कृ० गज मरगी मरे मीमने, पुनि महिमा 
रगेरे खे अहो मु०॥८॥ तेतुम्ह भाग्ये वुम्ह तणा, उद्यानमां 
आव्यारे शे अद्ये उ० र्द अणस्या महया भाग्यथी, मुज मनमां 
भाव्यारे छो अहो प्रु° ॥ ९ ॥ विस्मय कदी नुप हरखीओ, _ राज्य उत्तर 
देइरे छो अहो रा० विंसरस्यो ते दतने, सतकार करेइ खो. अहो स०।१०॥ 
मुनि महिमा तेःनयरमां, उदघोषणा करतार खो अहो उ० ते- उदधोषणा 
सभी, चित्तमां सष धरतारे छो अदो चि० ॥ ९१९ ॥ मुनि फरसित रज 
जई करी, करे तिके ते भाङेरे खो अहो क० राय रांक सहु सारिखा, आप 
आप संभारेरे छो अहो आ० ॥ ९२ ॥ मरगी गई सरि नयरथी, इओ 
जयजयकाररे रो अहो ह° ओव रंग पधापर्णां, हूं घर घर बाररेलो 
. अदो ह° ॥ ९९ ॥ अहो तप महिमा आचय छे, चक्री सैन्य चृरैरे छो 
अहो च० क्रोषथी बी षुमक्तादयी, तस रीदधिए्‌ परैर खो अहो तस ॥१४॥ 

यत्त! मुनयथ्क्रिणः सेन्य । मपि श्दधाद्‌ हंसदो । तप अरभावतस्ख ॥ 
सदधि ददयंतिच ॥ ९ ॥ 

राय मुख मुन्निराग्रने, नमिओआने सवीथारे छो अह्यो न० मुनि दित धमे 
आदरे, शक्ति न मापवीयरे खो अहो श० 1 ९५.“ विष्टार करी मुनि 
तिहां थकी, क्षेमापुरी उदानरे लो अहो, कषे ञान ध्यान मांहि रया, नदीं 
` आहारने पानरे छो अदो न° ॥ -९६ ॥ मास खमणने पारणे, आच्या न- 
यर मश्राररे छ अष्टो आ० धरं धरं भीक्षाने फिर छवा चद आदाररे 
अहो रे० 1 ९७ ॥ मोखे बेटो -तिषां किणे, एक पुरोहित पतर छो अहो ए० 


(८) थी जयानंद केवनीनो रास. 


जीन ध्म देषी आकरौ, भिथ्यात आसूतरे खो अहौ मि० ॥ ९८ ॥ धन 
यौवन मद आकरो, आवी गृनिवर पासेरे खो अही आ० मस्तक सखासडां 
मारीं, भूनि समता विलासरे छो अहो यु० ॥ १९ ॥ कोप करे नदी यु- 
निवरा, मेरु परे षीररे लो अहो पे० ते उपर करता पा, छक तपथी श- 
रीररे छो अदो ० ॥२०॥ रिषिजी चार्या आगे, तव तपने नेरेरे खे 
अहो त° कोप्यां शासन दैवता, वाद्यो विह तेरे खो अदो वां०॥२९॥अ- 
ददा रदी क्रोधे करी, आक्रंद कराबे खो अहो आ० पीडा बहु उपने तिणे, 
मावित्र तिहां आवेरे छो अदो मा० ॥ २२ ॥ वात सवे मावित्रने, पतनी 
घणावेरे खो अदो पोण० ते पण सेद्‌ करी कहे, भिक धिक तुज थाषेरे छी 
अहो धि० ॥ २३ ॥ कोई उपाय चुने नदी, आवे युनिवर पासेरे खे अदो 
आ० भरणमरी करजोडी कदे, तुम्दथी दुख नारेरे खो अदो तु° ॥ २४ ॥ 
तुम्हे बहु मिमाना षणी, तुम्ह शक्ति अगाधरे रो अहो तु०° तुम्दे अरचित 
जरण जगतने, तुम्हथी निरावाधरे अष्टो तु° ॥ २५ ॥ तेजमयी धरय तुम्दे, 
वाख धूक समानरे छो अहो वा० नवि ओढख्या तिणे मुरखे, कीं ए 
अपमानरे खो अदो की ० ॥ २६ ॥ तुम्ह अपराध करथो धणो, समो कि- 
रपा निधानरे छो अहो स मोहय रोश रासे नदी, एतो बहु अक्नानरे 
ङो अहो ए०॥ २७ ॥ तुम शरणे आव्या भणी, अनुपा कीजेरे खे अहो 
अ० बारना कर साजा केरी, सेवक गणी रीनेरे छो अहो से० ॥ २८ ॥ 
तुम्ड विण कोर दूनो नही, जेहने जह कदीएरे छो अहो जे०मुनि कदे रो 
न मादर, रण कारे कदीएरे ङो अदो ०॥ २९ ॥ पण ए शासन देवता, 
एने शिक्षा दधीरे छ अष्टो ए० आकाशे परगट थह, तव वाणी कीधीरे 
छो अहो त० ॥ ६० ॥ परापीने सानो नव कर, धुज्यने. दुख दीर्धुरे जे 
अदो प° पूजा भगे संतुष्टथी, फिरी वचन ते कीरे छो अदौ फि० ॥ 
१९ गुनि पासे दीप्ता किए, तो सानो करिषएरे शो अहो-तो० ते पण तिणे 
अगीकरयु, देवी वथण आदरिप्रे छो अहो ० ॥ ३२॥ देवीए शाक्ते - 
चित्यथा, कर शतन कीषारेो अहो कर तव र्पित थया सहु तिहा, 


संद. पदेरो. (९) 
वंछित सीद्धारे खो अहो प०॥ ३६ ॥ युनि शिर उपर फनी, थह ष्टि अ- 
उतरे, छो अहो थ ० पथातापे समावीथा, मुनिवर मातरे छो अदी भु०। 
॥ २८ ॥ श्री जयानेदना रासमां, कदी चोथी दाठरे टो अटो क० प्च कहे 
मनि भरणमताँ, होए मंगर माररे खे अहो ह° ॥ २९५ ॥ सर्वं गाथा ९९८ 
-~---5ॐि---- 
- ॥ दुहा. ॥ 
दिए मुनिवर तव देदना, समस्यो चतुरदुनाण; मावित्र अपे अनु- 
मति, दीक्षानु करे दाण. ॥ ९ ॥ विर कटपमां थापीआ, बिक्षा अदण 
संकेत; गुनि भणमी माविन्न यख, चमत्कार चित्त चेत ॥ २ ॥ भूप भमुख 
बहु भावि, जेन धमे जगसीर; पाम्या तेह भरंसता, गया ते निन 
आगार ॥ २ ॥ पारणु करीने पगरथा, पास समण मुनिराय; भव्या 
विचरता अही, निरमम ने निरमाय ॥ ४ ॥ उद्यनि अवनि तटे, ध्यान 
निश्चल सुनि ध्याय; अवधि ङ्ञान बडी उपन्यु, शद्ध थोग समुदाय ॥ ९ ॥ 
ते युनि आग्या तुन धरे, शद्ध गवेषे साधः; मासांतर करे मासतिम, 
निररेपी निरावाध. ॥ ६ ॥ । 








दार ९ मी. 
॥ बारििम बेहडा आवनो. ॥ 

धर्मरुचि. श्रावक इम के, उणो मत्री तमे बाणिरे; कल्पं ॒तरूसम 
एह मषा युनि, महिमावंव गुण खरे धमे०॥७॥ गुण आकर्षित घुरषरा, 
करे निस जस शवर; पूजा निचा करे एनी, तेने फर ततसेवरे धमे 
॥८॥ वसे शपे नही ए कदा, इम णी तस वाणिरेः बह पश्चाताप मय 
विब्लो, भियादौय तिम जाणिरे. धमे० ॥ ९ ॥ सचिवं कहे विस्मित इणि 
परे, हाहा सुनि अपराधरे; कीधलो एह अनागते, फट तास अगाधरे . धर्मे० 
~ ॥ १० ॥ म्द तथा दोय नारि मरी, करथो अति आक्रोशे एदना फक 
कदो श्यां थर, इम मत्री करे सोरे, धमं ०॥ ९१ ॥ लैन मुनिनो अमे न- 


(९० ) भी जयानैद केवनीनो रास. 


वि टु, विगर अभ्यास आचाररे; वीक छागे एद युनि थकी, देशे भाष 
ए वाररे. धर्म 1 १२ ॥ धर्मरुचि कहे एदे मुनिवर, इयाचतत रिरदाररः 
श्चापनवि कोयने ए दिओ, पाठे शुद्ध आचाररे धम ० ॥ १२ ॥ देना पण 
अणगारनी, उभय छोक दुखं दायरे; जई खमावो तिणे ए मुनि; पापां 
विवे थायरे धर्म ॥ ९९ ॥ मत्रि कदे एह कर्य सव, पण एक कदी 
चातर; पायस प्रमुख आपतां, नवि लीधं किणभांतिरे. धर्मे ॥९९॥ श्रावक 
करे हं जोर कडु, जव नू तिणे गणरे; सीर विद्‌ञ वहु कीटिकाःपगेशे 
य तस हांणरे. धममै° ॥ १६ ॥ मेचिने तेह देखाषतो, दया नवि रहे एणरे 
अभि विराधना कूरथी, इत्यादिक कदणेणरे. धर्मे ॥ १७ ॥ आत्ते द्‌- 
पिवटी यकीने, सकी अल्ताय पोरतैरे; उज्वल द्म जीवने, भनीने कहे 
जो तरे. धर्मे ॥ ९८ ॥ नत्रिअ कषु इणे कारणे, इवे मोदक वात्तरेः न 
ति अ्हया तेह नाणु नदीं, युनि केशे साक्षातरे थमे० ॥ १९ ॥ एवं सा- 
भटी देखीने, मची विस्मय पामरे; सुषम धमं अहो जननो, नवि दीगे कोड 
उमेर धम ॥ २० ॥ दान बहु पामां म्ह दमा, मण्यो शास्र अनेकरे; 
निरीहता एदवी निहा होए, तेषं गण न एकरे. धर्म० ॥ २९ ॥ भावक 
कटे मुनि वेदवा, जइए आपण भायरे, जन्म कतारथ कीनीए,वरी भव 
दुल जायरे धमे० ॥ २२ ॥ म्री कहे हं अपराधीओो, युख केम देखायरे; 
आवक कहे युनि दरिसणे, किसी छाज केरायरे. धमे ॥ २९} दोप तौ 
एह देखे नदी, इम कदी सह जायरेः मुनिवर भणमीया भक्छिथी, चित ह- 
रप न मायरे. घमे० ॥ २९ ॥ देह धर्मङाम संतोपीञा, मंत्री कहे कर- 
जाडरे; खामि अपराध में वहु करयो, खमो एह मुज कोडरे. धर्म० ॥ 
२५॥ कोरी नर भस्म क्षण्मां करे, तप तेजे म॒निरायरेः ग॒ण निधि कसो 
कृपा अम्ह भणी, अम्हे रज तुम्ह पायरे. धर्म ॥ २६ ॥ दोय भार्य ष- 
ण मुनि नमी, प्ाताप करंतीरे; सुनि समवे निज निदती, पणी भक्ति ध- 
रतीरे. धर्मे 1 २७ ॥ सुति करे कोप नही माहरे, तुम्हे भय मत आणोर, 
दृष्टि लप जाणो नही» तेह चेद्ध पिच्मणोरे धमे० ॥ २८ ॥ श्री नयानदना 


। संड पलो. ( ९१ ) 


रामां, की पंचमी ढाङरे पश्विजय कहे संभलो, युनि बात रमार. 
धमे ॥ २९ ॥ स्वं गाथा १४. 
"~--ॐ----- 
॥ दुद. ॥ 
आसि कदो अणगारनी;, मंत्री कटे इम जामः दोय भेद छे द्रटिना 
युनिवेरं इम कहे ताम. ॥९॥ चमे रूप यूर चु जे, सपनो वाह सुनाणः 
अभ्य॑तर इ ओरखो, ज्ञान दक्षन गुण नाण. ॥ २ ॥ दोष वेताछिसि 
देखीए, अहार तणे अधिकारः दीय द्रष्ट तिणे देइने, उपयोगे छेडं अहर. 
॥ 2 ॥ ते वैताङीश दोप ते इमः- 
आहाकम्बु९ देसिर,पूरेकम्मेअदे मौसनाएजधः उणा ९ पाहुदिधा- 
एद, पार ७ कीय ८ पामि ९. ॥ ९ ॥ परिथदिए १० अभिदड ९१ 
भिन्ने १२५ मारोदडेज९१ अचिज्ने १४; अणिति ९५ श्रोथरए ९६, 
सोस्पिहगमेदौसा. ॥ २ ॥ भाई ९ दूर २ निमित्ते र, आनीव७ वणिगृगे९ 
तिभिखाय ६; कोहेऽ माणे ८ माया ९, खमे १० हंति दसएए ॥ २ ॥ 
पुध्वि प्ासंथवे ९९, विक्ञा ९२ मंते ९२३ चुन्न ९४ जोगेअ १५;उप्यावणा - 
१६ इदोसा, सोरुसमे पएूखकम्मेज ॥४ ॥ एवं ३२] संकिय ९ मर्तिअ२ 
निर्िखित्त २, पिदिं ४ सादरिथं ५ दायगशु & म्मीसे ७ अपरिणय ८ 
खिचर उद्य ९०; एसणदोसादसद्ैति ॥ ५ ॥ एवं ९२ ॥ संनीयणा ९ 
प्रमाणे २ ईगाङेरे धूप कारणे ॥इतिग्रासैषणादोषा; एषं ४७ ॥ 


% 





डारै ही. 
माईरं मन मोरे माधव देखवारे ॥ ए देशी. ॥ 
अमिय समाणीरे बाणी युनि करे, छण भत्रीसर बाणः; आक्रोश 
क्रोध करथो तुम्हे इणिप्रेरे, नयन सरूप अजाण. ॥ अ० ४ ॥ समता भा- 
मेरे म्द खमियो सेर, हवे श्रावक परधानः बिहु मि परे स्वामी भा- 
षीएरे, मोदक केर निदान. ॥ अ० ५ ॥ युनि के रात्रे दासीए राधा, 


( १२ ) श्री जयान॑दं केचर्व्मनो रास. 


चूला उपर रो भाग; धूमे आकृढ व्याद्क ते ययोरे, नाली गरल य- 
ताग. ॥ अ० ६॥ तिद चैदरुभा केरे अभावथीरे, विपमयि -मोदक थाय, 
घरना रोके काय जाण्यं नदीर, हेर णो समुदाय ॥ अ० ७ ॥ संयम घात 
कारण नवि म्द छिआरे, जीए सांमरीतेहःदासी पास मंगान्या लाडजरे, 
परिक्षा कारण एह. ॥ अ° ८ ॥ मांसी परती देखी जाणियरे, युनिनुं सा- 
चरे हान; अहो अहो क्ञान पुनि तुम केरईरे, अमचु बहुरे अह्ञान. ॥ अ° 
९ ॥ एह मोदकथी कुटेव सित अमेरे, मरण रदत ततेव; ह अरणिय 
किम थां क्रे, जो कदं अहनिशि सेव. ॥ अ० ९० ॥ मित्र वचनथी 
सहु छाड़ विहारे, परठविथा ते एकांत भाणदायकने शरण मुनिवरुरे, यु- 
निषरमे के खांत ॥ अ० १९ ॥ एह उपगार कर्यो तुम्दे मोटकोरे, वे 
दासो उपदेशः मुनि माते घण धम ते जैननोरे, सवै अधमे जे देप. ॥ अ० 
९२.॥ देवगुर बन्यी धेने ओछरूखीरे, सरधा ते परतीत; अद्रा सहित षिर- 
ति दोय भेदथीरे, सवे देके धरो चित्त ॥ अ० ९६ ॥ क्षांसादिक दश्षषा 
मुनिराजनोरे, द्वादशधा ग्रहि पमे, थू भाणातिपात भमुख कोरे, इया- 
दिक सवि पमं ॥ अ० १४ ॥ सांभखी भतिवृष्यो तिहां मंनवि रे, तिम 
तेहनी दोय नार! सवे चिरति खामि न करि शरे, देशथी चो अणगार. 
॥ अ० ९९ ॥ मुनि परण द्वादश इत उच्चराधिआरे, शिखे आवश्यक सार, 
दानापिक शुण तिम उपदेशिजरे, पाम्या भद्ध आचार ॥ अ० ९६ ॥ भु- 
निर्वदन की सहुए धरे गयारे, सुनि आश्रातना नेह; निदा गं आलो. 
चना मुतेरे, कभ सपाय बहु तेद. ॥ अ० ९७ ॥ तोपण कायक दोप रण्यं 

खररे, भोगवशे एकवार; धरनि भमा सह मुनि नमीरे, पोरोया निज 
रवार ॥ अ° ९८ ॥ माससमण सुनिने पूरं थतारे, मेबी करे नितु सेव; 

ध २ नाण्या जीवादिक देव. ॥ अ० ९९ ॥ 

। ° ॥ न चावे सुरपति पण 


यी ॥ धमयार, 
परबादिनो करे अंत, जिनशादान शोमावे षह प्रर, कोई न तास छरत. 


खंड परेख. ( ९१ ) 


॥ अ० २९ ॥ पारण दिवस नाणी निमेत्रणारे, करे मुनिने सूरसारः क- 
सिपि छपा मुनिवर परण आवीयारे, निषपृह परमदयाल. ॥ अ० २९ ॥ मनी 
दोय नारी चहु माथीरे, आपे शद्ध आदार; परमाज्नादिक तिहा प्ररगर 
यारे, प॑चरिव्य मनोदार. ॥ अ० २३ ॥ पाणी सुगंधवर पुष्पदृष्टि थररे, 
वीं हेषे वधार; दडुभीनाद अहो दान धोपणारे, मुनिवर करे तिहां 
अहार. ॥ अ० २९ ॥ दान भभावे चरण जणे वांधीरयुरे, मोग करम अतति 
माढ; मुनि उथान ज काउसग रद्यरे, ध्यान निश जिम पराढ. ॥ अ० 
२५ ॥ दुदुमि खर घणि नूप पावियुरे, निज नर कते इ्तांत; नृप विते 
धिग पुजने्ो इदारे, एदवा युनिषर मादेत. ॥ अ० २६ ॥ एषषा मुनिवर 
मारा नयरमारे, हं नपि नारे कायः भात समे वदु परिवारथीरे, इम क- 
रतां दिन जाय. ॥ अ० २७ ॥ राति मुनिवर क्षपक श्रेणि करीरे, ध्याएश्ु 
केर ध्यानः सर्वं भाणी हित वैक पामीआरे, निरमल केवर्ञान. ॥ अ० 
२८ ॥ श्री जयानंदना रासमां ए फदीरे, छठी दार रसाः पंडित उत्तम- 
त्रिजय छृपा यकीरे, पबत्रिजय कटे वाङ. ॥ अ० २९ ॥ सपै गाथा ९७७. 
त 

दुहा ॥ मुनिवर केवर पामीभा, भा्उदय प्रथा; नाद थयो दि- 
व्य दुदु, मनमां है न मात ॥ ९॥ इद्रादिक घुर आर्वाभा, गीत बा- 
जिन्न गवायः परगट हटि पष्पनी, खणे केम चरर गय. ॥ २॥ तिहां बे- 
ठा केवरी तदा, देखी देव उद्योतः भूपति पञ भांतिथी, भूओ ए रीछे 
ज्योत. ॥ ३ ॥ तव मनी नर ततक्षणे, आधी करे अवदातः; रायने भणमी 
रंगद्यं, विनवे चणो ते बात. ॥ ४ ॥ खमि छुणो ए साधुने, उपन्यं केवर 
आम; जः वैदो वहू युक्तिद्यु, करो छृतारथ काम. ॥ ९ ॥ लैन धमे नथी 
जाणतो, भद्रक भावी भूप; भक्ति आश्चयं मराईइयो, अवनीपरति , अनूप. ॥ 
2 ॥ साम॑त मनी सामरा, परवरिओ परिवारः गज वेठो अति गेरष्यु, वा- 
जित्रना बहु दार. ॥ ७ ॥ उद्याने अनिपति, भणमे मुनिना पायः छुरनरं 
अयुर सभा मिरी, केडा वेत्त गय. ॥ ८ ॥ धमेराभ देह धमनी, देशना 


¶ 


(९४ ) श्री जयान॑दं केवन्मीनी रास, 


दिषए सुणिद, आसर अंग उतारने, सांभरुज्यो सकद. ॥ ९ ॥ 
----€ऊ--- 
ढाढ ७ मी. 
वातम काढो हत्त तणी ॥ एदेश्षी ॥ 

एह ससार असारमां, दोदिखो नरभव पामीरे; धमे करो भविभाणिभ, 
दुख दानि घुस कामीरे; भाव्रधरी भविं आदरो ॥ ९०॥ ए आंकणी ॥ स- 
मकित सार संसारमां, दुरम पामवुं माणीरे; वितामणि परे नाणीपए, इ 
दिए गुण साणिरे. ॥ भा० ९१ ॥ यतः ॥ मूं ‰ दारं २ पणं ३, 
आदारो ४ भायणं ९ निही ६; दुखक्षस्साषि धम्मसस, सम्मत्तं तत्रि आयं. 
॥ ५ ॥ दैव गुरुनेरे धमेनी, सरथा कीजे सुनाणरे; दोप अढार रदित सदा, 
आपे शिवपुर टणरे. ॥ भा० ९२॥ हाखयादिक षट वेगम, क्षय करा 
च्यार कषायरेः भेम पचाश्रव मद्‌ नरी, कडि अढार ए थायरे ॥ भा० 
९द३॥ एहवा देवने सेबीएः जे संसारना रोगरेः तेहना वैय सोहामणा, गत संयोग 
बियोगरे ॥ भा० ९७ ॥ रतन त्यीयुत गुरु का, अथवा महाच धाररे; 
शय्या वस्ने पाज ने, शुद्ध मान छ्एि आहाररे. ॥ भा० ९९ ॥ स- 
म्यग धमे दायक षी, आप तरे पर तारेरे; पेच महावत धमं ते, हिसा भमु- 
सने वारेरे ॥ भा० २६ ॥ ह्यद व्रत गृहि धम 9, थू सादत चोरीरे; 
खशरा संतोपथी, नवि च्छे पर गोरीरे, ॥ भा० ९७॥ घन परिमाण क- 
रे सदा, ए अणुत्त कलां पचर; दिधि परिमाण वरी करे, भोगोपभोम भ- 
पंचरे ॥ भा० १८ ॥ साग अनथेदड भार्षीयो, शुणदत्त एह उदाररे; अ- 
णुबतने जेह गुण करे, हवे शिता अरत चारे ॥भा० ९९॥ अवसरे सामायि- 
कं करे, रात अने बली दीसरे संप छग बत्तनो, सपु बत कदे देशरे ॥ 
भा २०॥ प्रवे तिरे पोसद करे, कोई दिवश्च चया रातरे; कोड हो रा- 
ति आद्रे, इम भाषे सिदधांतरे ॥ भा० २९॥ अिथीने दिए दान ने, रिक्ता 
चोधर ए पारर वाख्क भीख निम पिरी फिरी, तिम रिष्षानत सारे 


\ भार २२ ॥ तिम पट आवश्यक नित करे, दान श्रीक तप भावरः धर्म 


सड पदे. ( १९ ) 


क्यो ए भादक तणो, यथा शाक्ते तणो दायरे. ॥ भा० २६॥ आराध्यां दिए 
दने, परभव नृप च्ररीदिरे; स्वगेनां रुख वरी जे दिए, असुक्मे 
लहे तेह सिशरिरे. ॥ भा० २४ ॥ उत्कृष्टा तेहन भवे, साध मोक्ष ते पमेरेः 
चारु सरणं एरयनु, उतकृष्टु कहै ठामरे. ॥ भा० २५ ॥ चिहुने स्वरम 
जयन्ययौ, पटेन देवखोक नाणोरे; एहमां एक अंगीकरो, निजनिज शक्ति 
अमाणोरे ॥ भा २८॥ एुष्वी देशना सांभठी, भावक अत धरे रायरे; 
के$क चारिजं आद्रे, भवे उटेग निरमायरे ॥ भा० २७ ॥ देदाभिरति के 
आदरे, केश्क सपक्रित खासरे; राय भमुख युनि प्रणमीने, आवे निज 
आवासरे ॥ भा० ०८ ॥ चहु परिवार जनीं गुर, उपगारी करे विहार; 
नवि रहे एकण थानिके, रविपरे करे उपमारररे ॥ भा० २९॥ श्री जयानेद- 
ना रामां, भापी साती हाररेः पमयिनय करे सांमखो, आगल बत र- 
साररे ॥ भा० २०॥ स्वरे गाया २०७. 
= 
॥ दुहा. ॥ 
पुरोहित मदा पापीओ, कोरोकमे कठोर, आओआपध नदीं असाध्यने, जो 
होय चद्यन जोर ॥ ९ ॥ नास्तिकता खडी नही, मजी इवे मदा नाण, ख- 
प्रप्मय समनाविता, नरपतिने निरवाण ॥ २ ॥ नरपति मत्री सानिषे, ध- 
मे द्रढता धारः; सात मंम भग्र सभा, पृथ्विपति पुर प्यार ॥ड॥ माण 
िहासने मर्यतो, विशद छत्र घ्र धारः च॑चर शोभित चाम्परे, वेग पहु 
दरवार ॥ ४॥ , 
-~---@ॐ--~- 
दाक भी. 
कलनानी देशी. 
वातं प्रसंगे व्णेवे, स.धुना गुण नरराय ररुना ॥ भावक गुण सोः 
हामणा, हेड है न माय रुरना-॥ अहो जिन श्चासन नग जयो ॥५॥ धन्य 
युनीश्वर नेनना, ले निरमम निरमाय रना ॥ सापे जे परङोकने, निर. 


(९६) श्री जया्नंद्‌ केवन्ीनो रास, 


वांछक मुनिराय ॥ ० अदो० ६ ॥ इयादिंक नूप षचनते, दथिक डंक 
समान कण छाम्ं पुरोदितने तदा, अवसरे वोरयो अज्ञान ॥ छ० अहो° 
७ ॥ ईद्र जाङ्आआनी परे, व॑चे छोक अपार ङ° ब्हीक दासे परलोकनी, 
लेनना ने अणगार ॥ र० अ० ८ ॥ खोक भोखो कुशाद्थी, मोग तजानि 
आप ङ० विविध तपस्या करावत्ता, मकरो कोड ए पाप ॥ रकु० अ०९॥ 
एना मानने रेछता, सोढु धरे अभिमान क० पुण्य ने पाप देखावता, फल 
शुम अश्म अमरान ॥ छ० अ० ९० ॥ परण जगमां जीवजनथी, तिणे ए 
न घटे काय ° जीव होए तो सति घटे, प्ररो कुण जाय ॥ क० अ० 
९१] नेटलं नयणे निरसीए, इईद्रिय गोचर एह ० छोक एटरो जाणीए, 
दकपदनी परे तेह ॥ क० अ° ९२ ॥ साओ पियो ुखथी रमो, समुदय 
मात्र ए देह ° कार गयो आवे नदीं, इम निज नारि केह ॥ छ० अ० 
९६ ॥ यतः पिवसादचचाखूरोचने, यदतीतंवरगाजितश्नते; नदि भीरुगतं 
निवत्ते, सयुदयमाजमिदंकडेवरं. ॥ ९ ॥ आ रोक घुस छंडी करी, प्र- 
भव चछुखनी आश छ० तप करी वे भव हारता, ज॑बूक प्ररे तस पास ॥ख० 
अ० ९४] मांसपेशी तटे छांदीने, मीन खेवा जिम जाय छ० शद्ध मांस छ 
गयो, रमां मीन वाय ॥ रु° अ० १९ ॥ उभय भूष जंवूक थयो, तिम 
इहां छी मोग ० प्रभव आश्ञाए दोडता, उभय चष्ट होय ङोग ॥ख० 
अ० ९६ ॥ कष्ट करे इह रोकमां, परमव आशा चित्त ० जीव विना प- 
रभव नही, एतो भोदी अनीति ॥ ० अ० ९७ ॥ कणेयुचि सम सांगली, 
रोहित वयण भृपान ° गोपते रो गंमीर ते, म॑नी शूसडं भाडि॥ र 
अ० ९८ 1 निधावत मंत्री कहै, अनुभव सिद्ध ए जीव ल० रे मुरख देते 
नरी, ओलबे फेम अतीव ॥ क० अ० ९९ ॥ पुत्रनो जन्म शुणी करी, दु- 
सिओ पण रे एल र० तास मरण वरी सांभटी, घुखमां करिम छे दुख 
1 ₹र° अ० २० मातुं श युज अंग, ए खापि पति केम छ० भूष षृ- 
ध्निपरे भिन्न ए, जीव शरीर ए नेम ॥ स ° अ० २९॥ नीव ठरथो प 
कवत, तिणे प्रभव पण जाय ङ० पुण्य पापु एण सहु उरा, घल दुख 


शह पले. ` ( १७ ) 
फल पण धायं ॥ र० अ० २२ ॥ दानथी देवरोक पापीए, तपथी थाये 
सिद्ध ° रिसा भमुख जाए नरगमां, ए शान परषिद्ध ॥ कु अ० २९ ॥ 
हेषु गर्भित युगे करी, इत प्रतिहत कर्यो तास ।ङ०॥ छोक सभाए निच्र- 
` छीओ, तासे श्यो विन्वास. ॥ ० अ० २४ ॥ नरपातिए अपमानीयो, 
छाज्यो तेह अत्यतं ॥ ० ॥ राज सभामां आवे नदीं, ते दिनथी षस घां 
ति. ॥ ° अ० २९५ ॥ मंत्रीने सत्कारता, खोक तथानरराय ॥ॐ०॥ सव- 
ना करता सहु गया, हरली निज निज गय. ॥ क० अ० २६॥ श्री जया- 
नदना रासमां, भासी आदमी ढा ॥छ०॥ पञ्चप्रिजय कटे भविजना, धम धा- 
ओ उनमाङ. ॥ ₹० अदी २७ ॥ सवै गाथा २२४॥ 
य 
॥ दहा ॥ 
समा विसरजी भपरे, स्नान भोजन समार; मोजन करी बहु मां- 
तिना, साे सवेस्वकारु ॥ ९ ॥ निय त्रीने नरपति, वितवे धर्मं विचारः 
सखरो शासन रागीओ, परधाने कर्यो प्यार.॥ २ ॥ कार गयो एम के- 
टय, नरपतिने एक दिन्न; मादी वेदन मके, अतिदाय ते उत्पन्न ॥ ३ ॥ 
ओषध प्रयु उपायते, वैय नव नव कीष्‌; पण उपसमर पामी नही, पाम्यो 
वहु भसिद्ध ॥२॥ पुरोहित तव पाथर, सांमरीयो ससनेह; एह उपाय जाणे 
` अवर, मंन" वधानो मेद ॥ ९ ॥ 





ठाठर मी. 
इदर आवा आंव्रीरे ॥ ए दसी ॥ 
पुरोहिते तेडावीओरे, नरपति आ्रर आणः मंजादिक उपचारथीरे, 
बेदनीनी करी हाण ॥ घगुणनर ६ ॥ कमेना विचि भकार॥ कोयमे कोय 
उपगार ॥ भ्रु० ॥ माणि म॑ ने ओषधी तणोरे, महिमा ओधि अपार) राये 
धणु सतकारिरिभेरि, भूषण विविध भकार ॥ घु० ७ ॥ गुण जाणे प्रो 
करधोरे, मोहोय पुरुषं जे होय; आवे निख कवेरीपएरे, तेने वारे न कोय | 


( ९८ ) श्री जयान॑द केवर्व्मनो रास. 


॥ घु ८ ॥ जन पण आद्र बहू करेरे, मजा गज भरमाण; धं मिभित 
नीति कामनारे, बाच छणावे जाण. ॥खु० ९॥ राजानु चित्त रीश्षवेरे, थयो 
विश्वासी तेह; ते देखी म॑जी केरे, शी संगति करो एद. ॥ घु०९०॥ खाः 
मि च॑ंडार ए नाल्िकोरे, भूष घुणी रको मौन; कोधे दुडेदधि धम्योरे, दृष्ट 
ए सरिखो कोण. ॥ चु° १९॥ ब्राह्यण कुल हं उपन्योरे, मुजने कदे चं- 
डाङः राजमान मद बह करेरे, एह येत्र बाचाल- ॥ ० ९२ ॥ दाहापरा 
भव बहु करथेरे, युजने समा समक्ष; पएपैरो जीवारीओरे, एणे पराभव भः 
सक्ष ॥ श° ९३ ॥ जो अपमान ए सदी ररे, तो युज अथमता थायः मा- 
नीने पराभव कीरे, भाण समूला जाय. ॥ चु ° ९७ ॥ यत्तः ॥ बरंमाणप- 
रियिगो॥ नमानपरिखंडनं ॥भाणनाशारक्षणदुश्ख मान्भगादिनेदिने ॥९॥ 
हीणुं करे रुते नीरे, वृते न कीयै भव्य ¦ ते नर कोई रेस नरैर, गणतीमाः 
सग्यापमन्य ॥ सु० ९९ ॥ पंक ते मरदे पग थकीरे, परण नवि अगनिने 
कोषः तेन देखावुं एरनेरे, तेजस्वी नमे सहु कोय. ॥ छ० ९६ ॥ पराक्रमी 
मादु करेरे, तोपण चाह तारः घर वारे पण अनरुनेरे, अ्रहण करे निय 
खास. ॥ ° १७ ॥ कोर उपाये मरंनिनेरे, करं अनरयनो विचार, रुखमीं 
भाण जातां छगेरे, उधम सुख दातार ॥ घु° ९८ 1 यतः 1 उपाया्तीयेते 
वादि, वध्येतेतेचदरिदैपी; उपायाद्विरिरुहंष्यः, किमुपायाच्नसिध्यति ॥ ९ 
सोरे छर इवे मंत्निनारे, पण धिते वदी एमः जैने धर्मां नररायनेरे, हं ना- 
तिक करं केम ॥ घु° १९ ॥ जैन गुरु पासे नरैर, शीख्यो किरया क- 
लाप; कपटी भावके यर इवेरे, नुपद्यु करे आलाप ॥ ° २० ॥ म॑जीनी 
परे कटयीरे, दाखवे शद्ध आचार; धमे कपटे नृपने उग्थोरे, जिम ते अ- 
भयक्मार- ॥ ° २९ ॥ मनी माया जाणतोरे, उबेख्यो नरराय; राज 
मानी जाणीनेरे, न चङे कोई उपाय ॥ घु० २२ ॥ पर्मदाख नितं उप्‌- 
दिर, दिच विच कामनी चातः; पुरोहित रायने दीश्वेरे, कपट की सा- 
जान्‌ 1 छ° २२ ॥ धमं राग अत्ति ददिरे, तुरत प्रापनो रागः रग भ- 
लीनो जिम होयेरे, नहीं तिम मनीनो छाग ॥ धु २४॥ काम रगे ₹- 


संर पेली. (१९) 


-गाईमेरे, षभेराग हरं हाण; मजिठ काजक संगे यथारे, रसण अगर परे 
, नाण. ॥ घु० २५ ॥ एक दिन मत्रि घरे गयोरे, कोई कारय वञुसार; आ- 
सन दान बोरावर्ैरे, बहुं अदर सतकार ॥ छ° २६ ॥ घर गव्या मिथ्या 
सिनेरे, करो १३ सतकार श्युं कहिए नृप मान्यनुरे, एतो उचितभकार. 
॥ प° २७ ॥ यदुत ॥ गेहागयाणउचियं ॥ वसणावडिआणतदसमुद्धरणं॥ 
दुहिाणद्याएसो ॥ सरववेरितम्मजोधम्मो. ॥ ९ ॥ श्री जयार्नदना रासमाररे, 
भाखी नवमी दाः पद्मविजय कटे सांभरोरे, शरोता वात रप्राङ. ॥ घु° २८ 
1 सवे गाथा २६२. ॥ 





ˆ ॥ दुहा. ॥ 
आदु अवद्ध अवदोकतां, निरखी मत्री नार; रति भीति रपे करी, 
सगुणा द्धी शिरदार. ॥ ९ ॥ मंत्रीने पन्य मानतो, रमणी देखी पः मोग 
योग एहने भा, एने अति अनुरूप, ॥ २॥ भुज चिता अथवा मिदी, 
कराये भर्यु्तर्‌ कीधः आग्यो चेर उतावर, समजे कारय सीद्ध. ॥ ३ ॥र- 
गन बङे भूपारने, कटे अनागत कायः राजाने हम रीश्ववी, नित ेसे नरष 
पाय. ॥ ४ ॥ विश्वासी वद्रसारने, पृछ रश्च उदारः ओद मुन राज्येअषे, 
संपूरण कविमुसार. ॥ ५॥ 
"= ह--- 
डा ९० भी. 
, कपुर होये अति उजस्ुरे. ॥ ए देरी, ॥ 
पुरोदित कदे तुम राजमारे, गभरय तुरग अपारः कामन अधिक ष- 
खारणिषरे, पुरुषारथमां साररे ॥ ६ ॥ पराणीं जृ नुओं कपट विचार ॥ 
दूगेतिलैए दाररे ॥भा०॥ विदां नहीं कोई आधाररे ॥भा०॥ ए कणी. ॥ धर्म 
. अर्थने साधीएरे, ते एक कापनेकानः; काम साधन भाया कीरे, तेनं तु- 
मचे राजरे ॥ भा० ७ ॥ नारि विना निष्फरु सवेरे, राज रीदि परिवारः 
विस्मव रही लृप बोर भोरे, किम कहे नूढ ए वाररे ॥ भा० ८ ॥ रुपवं- 


(२० ) भी जयान॑द केवन्ीनो रास. 


तने गुणवतीरे, भाहरे छे बहु नारः विभ कहे तुश्च सारिसीर, एहमां नद्य ५ 
कोई साररे ॥ भा० ९॥ नाम सात्रथी श्यं होए, कोद्रव ` पण के आदारः 
वाकां पण वञ्च थानिकेरे, काचादिक अरुंकाररे. ॥ भा० १० ॥ प्रण घे- 
चर पुर दृष्यमेरे, खणं भाणिकने तोः नवि अवे तिम तञ्च प्रियारे, नवि 
आवे काय सोररे. ॥ भा० १९ ॥ राय कटै युन नारिथीरे, अधिकी कोण - 
सरूप; दीठीने बी साभ्रे, जगमां अति अदभूतरे. ॥ भरा ९२ ॥ विम 
कहे दीढी बहुरे, अद्भूत रूप निषानः ते आग तज नारीनेरे, तृण परण ,, 
नदी उपमानरे. ॥ भा० १६ ॥ तिणे सूपे जीती रमारे, हरि नवि माने ता- 
सः ते असते थद अथिरतारे, ठखमी न एक निवासरे. ॥ भा० ९४ ॥ इम 
सांभी तरप बोटीओरे, कोने 3 आधीनः प्रणी के कन्या अरे, भाखो 
विम भवीणरे. ॥ भा० ९९ ॥ तव ब्राह्मण करै पापीओरे, ए यं पूो खा- 
म; अनुदघ्यमी असम्थनेरे, रडं अनाण्युं कामरे ॥ भा० ९६ ॥ मुन शक्ते 
किहं नवि फुरेरे, राय कहे को तेह; इष्ट कामे उमर नदीरे, तेह कषे 
ससनेहरे ॥ भा० ९७ ॥ विम के णो खामिनीरे, तन आधीन ए दयः ` 
तज भधाननी व्भारे, बष्ठम ते पणुं होयरे ॥ भा० ९८ ॥ तुज ककर ए 
तेहमरि, स्यु प्राक्रमनुं काम; उद्यम फरी वोराबीनिर, सुको अतेउर धा- 
मरे ॥ भा० १९ ॥ तुन अनुरूप ए रूपठेरे, ए विण निष्फल सर्व, इथगय 
राज्य तणो किर्योरे, फोकट करयो ग्रे ॥भा०२०॥ यतः स्रीरत्नभातिना 
खाने, अनेभातिचयो जित, एेभेकेटेमणीषंय, श्राजतेनतुगास्मे॥ ९ ॥ शुर 
अधिक्‌ नवि सहि शेरे, भि अधिक पुन दास; किम सदी की ते 
केहोरे, छान नआवे तासरे ।भा०२९॥ सामि थकी ओदकरेरे, वेश दा- 
नने गेह; मोग अधिक शेवक धरेरे, १ टे 1 
६ वके घरेरे, क्षण क्षण सारे तेदरे ॥ भा० २२ ॥ 
ए नवि पमज्यो जो कदारे, सामि भक्ति नहीं न्याय; तो तस हामिनी य- 
पहरीर शिका देवी याये ॥ भा० २६ ॥ राये वचन धुणी विभनारे 
नाग्यो अंतर काम; पणिते परनारिर्ैरे, भुन प्रचसाण ठा 
१. भरे ॥ भा 


२४ ॥ ते तो नवि रोपुं कदारे, चारे उचर्‌ तास; अवसरे सविं वनी आ. 


एंड प्रेो. (२९) 


वरर, बिसरण्यो इुविासरे भा० ॥ २५॥ श्री जयानंदना रासमरि, द- 
समी दार रसाङ; प्रर कहे भता सुणोरे, धन धन ए भृषार्रे ॥ भा० 
९६ ॥ सवे गाथा. २८८. ॥ 
६ ८ 
॥ दुरा. ॥ 
नपरनी अनुमति पामीने, चैय करे चित्त छाय; मैनीश्वर मन ,भा- 
चतु, तिमा पण पतिष्टाय. ॥ ९ ॥सामीवच्छल करे सामु, निमंच्यो नराय; 
तस परतिनि जीवा तणी, उत्कं पण आय. ॥ २॥ ईष्ट॒ वैय उपदेशियु, 
जाणि चतुरपुजाण; अवनीपति आच्यो तुरत, -त्री घर मडाण. ॥ २॥ 
भोजन सामग्री सरस, भिया सहिते प्रधान; आरंभी आचमनथी, सद्य करे 
तिम स्नान. ॥ ° ॥ आसन केनकनां आपीयां, ' पणिना थारु महंत; र 
तन कचोरी र॑गच्युं, आ्णीने अरप॑त. ॥ ५ ॥ चिश्वासे विनीता विह, पी- 
रसा आवे पराण; साच भोज्य व्यंजन ससर, वटी घरत अधिक 'वसाण. 
॥ ६ ॥ वीनि संनरी वायसो, आदर कय अपारः भक्ति भावी मङीपर, 
सतेषे शिरदार. ॥ ७ ॥ श 
---@ॐ---~ 
हाठ९९ मी. 


नदी जयुनां के तीर डे दोय प॑सीयारे फ ३० ॥ ए देशी. ॥ 

देखी कामिनी दोयक्ते कामने वक्ष थयोरे के का० पुरोहित उपर घ 
चन विण्वास ते आषियोरे षिण तोपण गोपी निज आकार भोजन करैर 
आ० तदगत चित्त भोजन रसं मनमां नवि धरेरे के म० ॥८॥ राव व- 
ज्ञाभरण भयुखे सत्कारिथारे भ० आच्या निज घर 'रायके चित्त षिकारिया- 
रे के चि० एकाति एक दिन्न वथुसारने केर ष० ताहरी वात साची कहो 
कोण न सद्हेरेके फो ॥९॥ विमर कै फोण सेवक खामिने ठगेरे पे 
खा० छावीं मुक उतिखर निम .कोई नवि' चगेरे के जि०' राय कहे किम 
करिए अकार एदरे अ» परनारी .प्खाण संगे दुरगते जबुरे भं० ॥ 


¢ 


(२२ ) श्री लयानैद केवनीनो रास, 


९०] रोक मादि अपवाद भमश बहु वितत भ० ए कु मछिनता देतु के 
वात न निस्रेरे के वा० वी युन मित्र छभावक स्वामिभक्तो वणर क्‌ 
खा० धरमैनुं सादाञ्य देवे उपगारी ए युन तणोरे उ०॥ ९१ ॥ विनयीने 
व्ययी पराक्रमी बुद्धिए आगरोरे के ड° निरदोषीने दष आरोपण न- 
हि भरोरेआ० वी विश्वासनं घात ते पाप म्होटं कषयुरे के पार पराप मूल 
प्ररनारि विरुष्ध ए किम अरे बि” ॥ ९२ ॥ एह धरणी दुरबद्धि पुरोहित 
वितर पुण अंतरदृ्ट कटे हवे नृपने कैतेरे फे त॒» बात विचार करो 
पण नीति नाणो नरि के नी० जे जे रत्न होय निज दशमां ते अर्द्र. 
के ३० ॥ १३ ॥ तरुधान्यादिक स्वेना खामि तमे भधर के खा० तन दे- 
शमां उपनी ए नारिनो तँ बिभुरे के ना० ए सथर द्री ताहरी परष्नी न 
तादरेरे के ५० एमां पापएषटोय तो ते शिर माहरेरेके ते०॥१४॥ नारिन 
आपे केम जो खामिभक्तो होए ॐ खा० घुण वरी वात प्र बयरी अति 
तुं नोपएरे कं अं०ते ठ काठे जाणि्र ह्वणां श्य कटुरे के ह° तेहने सामि 
भक्तो के किम सदरहुरे 5० ॥ ९५॥ मायाबीश्युं भीति तं सरख्ने न- 
तरि षटेरे फे सं° चितवे तादरो द्रोदके धावक किण सेर के भरा साहाय- 
कारि तुन एह विश्वास पमाडवारे वि एवा दुज॑न खोक ते निथय क्षा- 
उवारे के नि° ॥ ९६ ॥ करश्यो जो विश्वास तो अंते जाणश्योरे के अं० 
सनि देखाडस्यु प्रगट ताम बखाणश्योरे के ता० सांभखी विस्मय सद्‌ 
आर्णद राना रेरे आ० किम ए सय के ूढ पुरोरित घन क्षि पु० ॥ 
९७ ॥ कहे परोदितने करशं वात ए चित्त धरिरे फे वा० विसरञ्यो इम 
विर चित्त संशय करीरे फे चि० ॥९८॥ ते दिनथी हवे नरपति संदाय पा- 
मीरे फे सं° बाम मित्ाह ने तास भियानो कामिभरे भि० खड पेम 
करे नाश सल्ननतारे पणोरे ० हंस धं करे पेद तीर नीरन तणोरे सी० 
॥ ९९ ॥ दु्ते शिषठने कष्ट भणी होए सदारे भ० सव्जनने दुरनम दिए प्रण 
मापदारे $ १० इवे गिरिसंगम नगरे समरवीर नरपते स० एक 'दिन 
शीमने काज विरोध थयो अवीरे ि०॥२०॥ तै कारण नरवीर राजपु निज 


खंड पैरो. (२३) 
नरे रा० दरवाजे ठेलहारकनुं शोधन करेरे ह° इवे ब्राह्मण अपकार क- 
रण रभ॑त्री मणीरे क० अवसर जाणि कूट छे ङिति आकणीरे ° ॥२१॥ 
इवे कोर द्रव्यरादित द्विन द्रव्ये ोभविरेक द्र° नूषटी माया श्रीखवी दक 
दिर मोरुदीरे फे ० सोनाना प्ररुच्यार दिए परर्पचथीरे दि° तेपण खणे 
रेख रेड चार्यो संचथीरे के"चा० ॥ >२ ॥ गार्मातर जई भाव्यो दरवाजे 
ते फिरीरे द° दूर देषथी आव्यो बरीर रने भरीरे श रोक्यो नव दरषाने 
भूपा पुरूष पिरीरे भू० शोधन करतां खणे रेख दीगे वीरे के टै० 
॥ २३1 पूछे तास खर्प के तव बोरे नर्हीरे के त° सुंप्यो रायने ताम 
जई तिणे गदगदहीरे न° राय पृषे तं शृण छे तव तेम केरे के त° 
निद्रेव्य ज्द्यण वित्त उपाजैवा मन रेरे ० ॥ २४ ॥ तुम नगरे वस्तां 
महे साभस्युं एकदारे के सां ० समरवीर नूप गिरिसंगम नगरे सदारे सं° 
विभ अपूर्वने कनक चतुष्टय परु दुीएरे च० हुं पण ोभे गयो तिषा हषं घ- 
णोहीएरे हइ० ॥ २५ ॥ दीधी अगरीष पृडे तव किहांथी आवीयारे के कि 
म्र कद्यं रतिवध्यनपुरथीं तुम भावी आरे पुण तव तिणे खणेने रेख आप्यो 
दषे करीरे आ० मतिसुंदर भत्रीने-देष्यो एम उच्ररे ० ॥ २२ ॥ मत दे- 
ज्यो ए पत्र कोटना हाथर्मारे को° रेख कनक छद आव्यो एकाकी न ता- 
यरे ए० हं नवि जाणं ए पत्र माहि तिणे शयुं छिख्युरे मां ° हतो जाणुं 
लेटलुं ते तुमने भख्युरे के ते० ॥ २७ ॥ विर बिसलि ठेस वाचे दवे भ- 
पतीरे वां ° पञ्चविजय अग्यारमी दा ए निम हतीरे के डा० श्री जयानंद्‌- 
ना रासमां एह कपट कथारे केए ° तेद सांभरो वात ङिख्यं तेदमां यथारेि० 
॥ २८ ॥ स्व गाथ( ३१६ ॥ 

न्न द्य 

। ॥ दृह्य. ॥ 
सल्िश्री भणमी भगु, छिस राजाधिराज; श्री मिरिसंगम नगरथी, 

समरीर शिरत्राज ॥ ९ ॥ श्रीमति रतिवध्येनपुरे, मतिषंदर जस नाम; 
महा भंत युज मित्र्यं, छिचं ठेठ अभिराम ॥ २ ॥ भीति सदित आरि 


( २४) शी जयानैद कवीन रास. 


गिने, पेम शक छ अन; नित नित वांद तुम तणा, क्षेम कुदाख्ना पन्न 
॥ ९ ॥ साचा अतर मिज छो, तुमथी अधिक न कोय, छखज्यी ते अम 
सारिखं, जे ठम कारय होय. ॥ ४ ॥ समाचार एक भीखज्यो, तुमे अमने 
करयुं जाणः भूष बिन्वासमां नां खीने, पकी रेश्यं अचान ॥ ५ ॥ राज्यते 
तुप्रने आप्यं, अवसर रहि ततकारः तमे सषि सामग्री सरित, आवज्यो 
अवसर भार ॥ ६ ॥ परिकर भेद करदं, ते सविं करजो कामः सावधान 
रदेज्यो सदा, रसनज्यो दिवसनुं नाम ॥ ७ ॥ तें दिन उप्र आवश्यं, सर्व 
केह अभिसारः, राज्य अर तुम भाखीयं, देश्यं ते निरधार 1८1 संदेद र~ 
दहित ते नाणज्यो, तमे मोटा परधानः, कामकाज कदेवरावज्यो, "सत्रं समय 
सावधान ॥९॥ 

"~--->----* 

ठनि ९२ मी. 


रार घुर॑गारे भाणीथा ॥ ए देरी ॥ 

पज षांचीनेरे भूपती, विस्मय क्रोध भरायरे, दीद सांभट्यं नदी कदा, 
हा किम एहवुं थायरे, मैत्री भावक भयरे, एतो नवि संमवायरे, कोयनं 
कपट ए प्रायरे ॥ ९० ॥ नूओ जुओ वातत ए कमनी ,॥ आंकणी + अथवा 
खवी एनी भिया, इषां शी बात पिचाररेः रोकने जणषीने छिनीपए, ङा- 
ध्यु एदल द्वारे, भूख्याने जिम आहाररे, नदीं अपवादनो गररे, इच्छित 
ययु निरधाररे ॥ न° ९९ ॥ इम चिती दिए पचने, भती हाथमां रायरेः 
मेनी जोरैने चितये, पुरोहित कपट ए थायरे, खलू होए दुख दायरे, सर 
करे प्रछन्न घायरे, काम ते सङिनि करायरे ॥ लू° ९२ ॥ मैत्री कहे नर 
रायने, कोई ए द्ेशील कमरे; क्रोध भराणोरे भूपती, बोडे निषटुर तामरे, 
कपट करेरे ह॒ आम्रे, षीा्ईनो इ ामरे, चारे मुन यकी वामर ॥ भरू 
९३ ॥ पोते दोप ते भचरी, नाखे प्र धिर ढारूरेः तारे विष्वा हु र 
ई, त मयो बयरी भूपाररे, राय समाने निहारुरे, छेत देलावेततकराखरे, 
णओं ए वात निदाङरे ॥ जू० ९४ ॥ ते पण सह चित्त विते, संभवे 


खंड परय. (९५ ) 
वात न एहरे; पण कांय सभर पडे नङ, मंत्री धमेनो गेदरे सूज पडे नहीं 
रेहरे, गनव थयो मंत्री देहरे, भौन करी रदा तेदरे ॥ जू०९९॥ राजा काम 
क्रोधे करी, निन नर इकम ते शीषर; वेद्ये षाठी मनी परते, वधीखाणे 
- ते दीधरे, तस भामिनी दोय रीधरे, कंदं हओ गिष्यरे, माने कारय सि- 
ध्परे, ॥ न्‌० ९६ ॥ भेज्नीनो परिवार जे, नाती गयो तिवाररेः यद्रा दी- 
धी मत्री श्हे, माने धन अवतारे, सभा विसरजे सवाररे, भनी धिते ति- 
वाररे, नरपति अधम शिरदाररे ॥ भ० ९७ ॥ भूपति नवि दए आपणा, 
क्रे जो सहस एपगाररे; सथल्यो ए. परपच करयो, हरवा माहरी नाररे, 
सुपकरतो जव आहहाररे, -दीो मे द्रष्टि-विकाररे, वेज करयो अणाचाररे 
॥ ज््‌° ९८ ॥ स्पे ने खरु बडी भूपति, -अगनि ने जमरायरे, नाच- 
, क दासन भामिनी, विधिने विष वरी खायरे, अपथ्य मोजन वली भायरेः 
पोताना चवि थायरे, करिए कोड उपायरे ॥ जु ९९ ॥ कुकवंतो नीति 
नाणतो, नैनम ऊुगर कायरः निरदोषी युन उपरे, कीषो एह अन्या- 
यरे, धिग्‌ ए कंद्पं रायरे, देव गुर माय तायरे, धेने पण न गणायरे ॥ 
जू० २० ॥ तिद गे सवने मानीए, जिहां कगे कंदपं बाणरे, नवि छाग्या 
जस अंगमां, छने तो किए भाणरे, डाघ्चा होए अनजाणरे, न गणेगण कु- 
णर, रषुत्ा कहे महाराणरे ॥ शर° २९.॥ ईद अदल्याश्यं कागीयो, षा- 
ता पु्रीदयु मगरे; रावण सीताने ह गयो, ते जाणे सह जग्गरे, शिर 
चुंथ्यां जस क्गरे, नवि चारे जेह मग्गरे, तेहन किदांथी होए सग्गरे ॥ 
० २२ ॥ अथवा पुरोदित दोष ए, नरि नूपनो तिरूमातरे; एणे सदए . 
ए कीधल,राय भरथो एणीवावरे, नासिक करे एड धातरे, अथवा कम आ- 
याते, कोनो वाक न थातरे ॥ न° २१ ॥ किम करे फकुषित आतमा, 
कर्मेथी अधिक न कोरे तादरां कीधां ते आवी, कमं करे. ते दोयर, 
श्याने प्रूढ तूं रोयरे, पृण्य पाप. पाग नोयरे, उपसमे कर्मने धोयरे ॥ नु 
२४ ॥ भूप थयो एम वांकडो, हवे नही कोई आषाररे; नारित शील ए 
संटदये, शरण ते धर्मेन साररे, शरासन धुर एख.काररे, आवदये यादा ए 


( २६ १ भी जयानंद्‌ केवन्धीनो रास. 


वारर, नहीं कोई धन परिवाररे ॥ चू०२५ ॥ ने दिनयी म्द अंगीकरथं, 
शरासन जैनं एर; जो न विराध्युं होए मने, समकित ब्रीर ते रेहरे, तो 
अधिष्टायक्र जेदरे, आपदं गो गुन तेहरे, एम करी काडसग करेदरे. 
॥ जू० २६ ॥ ते काडसग परभावथी; शासन देवता आयर; ते कहे पारो 
काउसमगने, आपद्‌ गई ते पराये, नृप सतकार करायरे, विहाणे तेडीने 
रायरे, तव जाणहयो तुमे भायरे, जिनशासन चछपसायरे ॥ जु° २७ ॥ 
एम कही देवता गह दवे, पारे काउसग तामरे; विस्मय पामीने म॑त्रवी, नारि 
अंत्ेउर मरे, ते पण वित्वे आमरे, तृष अतुर थयो कामरे, भाग्ये 
शिर अभिरामरे ॥ जू २८ ॥ राना दासीने मोकडे, युकी कुक मयादरे; 
चाट वयण ते वोखती, धिक्रारनो करी सादरे, काढी तिदांथी अविवादरे, 
पामी अति विपवादरे, किहां जहए फर्सयादरे ॥ नू° २९ ॥ चि्रश्ारा- 
सां वेदी थकी, मनि ते कारागाररे; शीर भंग करश्ये हवै, विरह थयो भ- 
रताररे, दूर रशो परिवाररे, मरडुं निथय निरधाररे, पाच्छुं शीर उदा- 
ररे ॥ जू० २० ॥ यतः वराणपरियागो, नतुशीलखखंडनं, भाणयागेक्ष- 
णंदुखं, नरकःलीरुसंडने ॥ ९ ॥ पामे पराभव कोयथी, श्रृपने शरणे तै 
जायर; छँडि मयादा नरपति, तो आडो कुण थायरे, हवे एक धर्मं उपा- 
यरे, संकट विक्रटे सहायरे, अवर नाह छलदायरे ॥ जु० २५ ॥ समकित 
शीर जो मन थकी, न विराधय अम्हे रपरे; तो सदी शासन देवता, य- 
खो विधन विशेपरे, अमचु दुःख तुम्दे देखरे, दूर करो नृप द्वपरे, रहं 
काडसम्ग वेपरे ॥ न° ३२॥ ध्यान वरे आवी देवता, बोली भवक्ष बाचरे; 
शीर रक्षा तुमची यस्ये, मानज्यो एह साचरे, अमच्ु जूओ एह नाचरे, 
- शरीर राखो जिम पाचरे, एमां नदी खर खांचरे ॥ जू° १३ ॥ काउसग 
पारो तुम्द खे, देवता यरे िसराङरे, श्री जयान॑दना रासमां, मासी बा- 
रमी दारः प्मविनय घरसाखरे, शीरथी लच्छी विाररे, रीरथी मंग- 
छ माङरे, शीङ पारो उजमाखरे, वित फे ततकाङरे, व्यार होए फू- 
खमाररे, नाए दुर जनाङरे, हरिकरि नासे विक शरे, नङ होय अगनि- 


खंड पलो. - (२७ ) 
नी क्षाररे ॥ ज्‌० ६५ ॥ सवे भाथा ३५० ॥ 


व ॥ 
> ॥ दुहा. ॥ | 
राते कापारत थको, अंते उरपां आविः तेहे दासीं तेडवा, भूपे मो- 
कटी भावि ॥ ९ ॥ काउसय पारी कोडयं, आवी नूप आसन्न तव जोष 
नरपति तुरत, तशूणी केरु तन्न ॥ > ॥ पद युख म॒की पाधरं, सपं तास 
शरीर; कोट व्यापित कामिनी, देखी थयो दर्गीर ॥ ३ ॥ पाथिव तेहने 
पदो, कोढ ए थयो वार) चिरकारी न अदे चतुर, वैच असाध्य बिचार 
॥ ४ ॥ वौजीने वतरावतो, दुरगंध देवे कीय; नाफ़ मरने नरपति, दैवे 
पुठज दथ ॥ ५ ॥ वेदने पण पू तुरत, कहो ए गंध किवार! कमे थक्री 
वहु काठनो, परै यसताध्य विचार ॥ ६ ॥ चित्शाखए चित्तथी, मिषति 
मोकरे ताम; अहो दैव ए श्यं थयुं, -अवछाने किम आम॥ ७ ॥ सेव छदी 
क्षण वित्वे, भोजस वेखा भाम; जोई पण नाणी नहीं, ए्वी ने वटी आम 
1 < ॥ बद्चच्छादित वेगदधं; न छं बात निदान; पुरोहितं सहा पापीयो, 
जट्पी बातत अजाण ॥ ९॥ “ 
ट ~ 
ढाढ १२ मी. 
वाहखे म्हारो वाये वासिडीरे ॥ ए देशी. ॥ 
भूपति एणिपरे चितवेरे, दोप देखादीं एण; पाप अघोर कराबीरयुरे, 
छ्टीश हवे कशे केण ॥ ९० ॥ बाहा स्हारो पाप निदा करेरे॥ कष्ट दी 
घं महे मंजरी पतेर; नाय तणे संकेत, कीरतिने कुरु जस धर्मनेरे, मलिन क- 
रा एह हेत ॥ वा० १९ ॥ मत्री मर्यो वयरी भतेरे, ए कूण माने वात 
` एड कपट पुरोत तणुरे, जाणे जग विख्यात ॥ वा० ९२ ॥ एह अधमीं 
कपटी षणोरे, मतैए करयो तिरस्कारः पापी ते कमं कर्ता थकारि, वीदे 
नदीं ते ङगार ॥ बषा० १६ ॥ पात समये निय करीरे, बुद्धि हणेरे उपाय; 
निदोपिी करी संनिनेरे, थाप पूरव ठाय ॥ वा० ९४ ॥ एनी भिया पी 


( २८ ) श्री जेयौनैद केव्ीनो रास. 


आपद्युरे, दशयं दुरभन दंड; श्म टन्बन्तां रयणी गरे, सेद आशयं भ- 
चंड ॥ वा० ९९ ॥ भराव समे हमे राजीओरे, वेठो सभा भद्रारः महेता भ- 
घी सहृए भिर्यारे, तेडयो तिहां खेखदहार ॥ वा० ९६॥ रे तँ साचुं मृज 
बोरे, डेल दिओ तुन केण; नवि घोट्यो भय रुढी करीरे, मार देव- 
राज्यो तेण ॥ वा० १७ ॥ मार खातां तेह वोङीओरे, माहारो युधा किंम 
यूज) बहुद्रव्ये हं छोभावीयोरे, ए पुरोहित गुज्य ॥ बा° ९८ ॥ पुरो- 
हित अक्षर जोई करीरे, निश्चय कर्यो निरधारः एह अकमे इणे करये, पु 
रोदित दुष्ट अपार ॥ धरा० ९९॥ निगड भंगावी मं तणीरे, तास समावे 
राय; बद्जाभरणे सतकारिभोरे, दिए तेली दोय नार ॥ वा० २० ॥ गज 
बेसारी दोय नारिश्य॑रे, राज सभा संजुत्त; घरे पोचाड्या आडंबरेरे, ज- 
खाणो तेह पूत्त ।धा०२९ ॥ मंत्री तथा इषे दोय भ्रियारे, करेपरस्पर वात; 
देवता वाणि भयुख सरे, धमे द्रढता थात ॥ षा० २२. ॥ करि धिक्षारने 
जोधथीरे, दंडी ते षयुमार, देदाथी काटे ते भूपतीरे, साथे ते ॐेखहार ॥ 
वा० २३ ॥ राज विरोध मिराबीओरे, मनी उुद्धि निधान; मनी संगे वरीं 
वत्तेतोरे, छांडी कुसंग निदान ॥ वा० २४ ॥ एक दिन बेदी कचेरीएरे, 
मंतीने कटै राय; बीजी भिया परणे नरहरि, तेदनुं कारण कांय ॥ वार 
>५९॥ मंत्री कदे ज्ञठ निकुर, तुम आगरू महाराज; निरद्षण मुन भार- 
यारे, नारि सवे शिरताज ॥ वा० २६ ॥ पण कोई शासन देवतारे, कीधो 
ए भतिकार, काउसग भ्रम सवे कट्ठरे, धूरथी सवि अधिकार ॥ वा० 
>७ ॥राय विचारे मुज भाग्यथीरे, अनुरकेपा युज कीध; भस्म कर्यो नहीं युज- 
नेरे, एणिपरे समनण दीध ॥ बा० २८ ॥ धमं महिमा परसंसतोरे, भैनिने 
स्वे समत्त; आप अकारय भिदतोरे, भूपति थह .घणुं दक्ष ॥ वा० २९ ॥ 

समक्ित शीर महिमा इवेरे, नाणी नगरी मांहि, विता्यो वहु हर्षथीरे। 
अरित धमे उच्छांहि ॥ -वा० ३० ॥ बहु जने ते अंगी कर्योरि, गुर पासे 
एक दिन्नः पाप आईने भूपतिरे, भायच्छित्त अतिपन्न ॥ वा० ३९ ॥ 
भी जयानदना रासमारे, भासी तेरमी डा; पमविभय करे षीरि, व 


शर पदेशो. (२९ ) 
मगर माछ ॥ वा° ३२ ॥ सवं गाथा ६८२ ॥ 





॥ दुहा. ॥ 

नरपति इवे नीपनावतो, राखी धपे रंग; नगर प्राम पुर वनरा, 
चैय सैनना चंग ॥ १॥ सार्थापिक घुखीया कया, देर ईट वरदान; कर मुकी 
कारय कर्य, गुनिजनने दिए मान ॥ > ॥ गुरु पूजा शुरु भक्तिथी, वान 
अमय दातारः निज देश नीपजावतो, पुण्य तणा प्रकार ॥ र ॥ जगत 
परे इम जस थकी, काडे इणिपरे काटः सथदी करणी सचिव पण, साच- 
वतो संभार ॥ ४ ॥ भरिया सहित परधानते, षक्तिए पुण्य पार; अ 
रित पूजा आदरे, घण कार तत्का ॥.९ ॥ दोय टैकना दिन ते, प्- 
हिकमणां पद्चखाण, क।(उसग पसह वी करे, दिए उपातरे दण ॥ ६॥ 
मंत्रीश्वरनीं मानिनी, पण करे पुण्य प्रधान; कर्क कोडि बरस करे, धमे 

ते सहु सावधान ॥-७॥ 

-@--- - 
हान ९४ मी. 
सांभठज्यो दवे कमेषिपाक कहे शनीरे ॥ ए देशी ॥ 

एक दिन अतिवर केवछी तिहां पाडधारियारे, वनपारक तिं 
" आवी वधाव्यो रायरे, दान दे तस संतोषी परिवारवयुरे, सार्म॑त मंनीश्यु 
मुनी वंदन जायरे ॥ ८ ॥ सांभटज्यो तुमे कमविपाक केवटीं केरे ॥ आंकणी॥ 
,परदक्षिणा देह दना करी वेग सहुरे, षयाम देह गुरु षण दिष्‌ उपदेशरे; 
घुखना अरथी पाणी ते अरिहंतनारे, षर्मेथी पामे सखा छख इप्रिशेषरं 
॥ सां० ९ ॥ भि श्र अनिय वरी ङखमी रज्यनीरे, निय धरम ते 
भनिए मोक्षम काजरे; सांभटी भूपादिक सषेगे वासिभआरे शष बी निज 
पूरब भव साजरे ॥ सां० ९० ॥ जिन पूजा प्रदिमाने तस भतिबोधवारे, कै- 
वी कटे मंत्री पूरबभव बातरेः इणे भरते रत्नसंचय नगरे नृप हृओरे, नर 
दत्त नामे शतु भिना विख्यातरे ॥ सां० १९ ॥ नूप मानीतो माली वेदन 


( ० ) री जयान्‌ कैवनीनो रास 


नामरथीरे, घनंदा घुभगा दोय नारी तासरेः मारी जाइ जहि च॑पक इक्ष- 
शवर, तृप दीधा आराम ते पाठे खासरे ॥ सां १२॥ एक गुध्यां अण 
गुध्यां नूपने आपतोरे, देवपूजा तिम अग भोगने कामरेः मुगट भमुख अ- 
छंकार तया घर एूठनारे, ऊुखमनी शय्या करी आपे अभिरामरे ॥ सां० 
११ ॥ तिणे उदाने रीपभ देवनं देदरंरे, नगर लोक तिहा पूजे करे षह 
मनर वै देखीने चिते पाखी ए मोटकारे, एहने पूज्यां अरच्यां फल अस- 
मानरे ॥ सां १४ ॥ भ्रमु आगर फल शता जनने देखीनेरे, दीनो भावे 
करी दोयुं एकरेः ते दिन एल आभरणे राजा रीध्रिोरे, वहु पसाद कर्यो 
नृपे धरिय विवेकरे॥ सा° ५९ ॥ मारी माने फटनुं फल पुन ए यरे, ते 
दििनथी फर कुदुमपत्र छविकोपरे, पूना करे अरिहंतनीं गुण अण जाणतोरे, 
राजमानारदिक अभिक अधिक फलक देखरे ॥ सां० ९६ ॥ दोय मिया पण 
महीन जीन पूजा करेरे, फठ दी को आक्स कुण करे जीवर; नाम 
सुक्रंड चाकर एक कठिन {दय धणीरे, एुछमार ते पुरमां ऊवे सदैवरे ॥ 
सां० १७ ॥ एक दिन पृप्पभार छः परमां आवतार, सामो माङ मिखी- 
ओ ते के एमगे; भूप पृनानो अवसर नाय उतावरोरे, वेडीए धाल्यो को- 
इष नान्यो कमरे ॥ सां ५८ ॥ ते साभर्खछीने चाकर तिदहां रोते करीरे, 
नाली सारने चाल्यो बीजे देशरे; ताद्रक संग थकी ते तापस घत अ्रहेरे, कष्ट 
करे अङ्गान तपे छविदोपरे ॥ सां० ९९ ॥ माटी परण अति कोप करी उवे- 
सीयोरे, पाते एर छइं जद दगा रायरे; शन ष्म परमावे तस ङखमी - 
धीरे, कटपर्ना परे इह भरव पण घुख दायरे ॥ सां० २०॥ तेहथी भाव 
अभिफ़ नित नित पूना कररे, माटी जायं पूं करी धवो तुं भधानरे, पूर्व 
भव प्रत्न ते तुज पत्नी दरे, तापस कष्ट क्सीने तप अन्नानरे ॥ सां० २९१॥ 
आयुलये पुरोदिच थयो कछुसार एरे, पूरष भव अभ्यासे द्वेपी तनरेः वेदीपए 
यास्य बयणवी ते पीकारिओरे, त्िणे तुन वेदी पपंचयी ए फर गुज्यरे 
॥ सार य्र॥ कर्म करे जे बयणथी ते नर भोगवेरे, कम साक्षातपणे ह्म 
नाणी भन्परे, कमं न कीने सांमटी ह्म म्॑ी इवेरे, भिया सदित-र्े जा- 


खंड पैरो. (३९ ) 


तीसमरण नन्यरे ॥ सां० १६ ॥ केवडीमे कहे म्द पण दीदटुं ए सवेरे, पण- 
अव्यक्तपणे पएूनाफर एहरे; व्यक्तपणाना फठनुं तो केषु किशयुरे, खर्ग 
-तथा अपवगंनां फर दिए नेदरे ॥ सां २४ ॥ मनी तृप भव भीर र्घा 
संमेगनेरे, षमयथाराक्ते अदी केवदी पासरेः नुप मंजरी मंनी भिया सहु भण- 
मी भनिर, परम संवेभे पोहता निज आवासरे ॥ सां० २९५ ॥ शरी जयानंद- 
ना रामां पदविजये कदीरे, कमे विपाक तणी वर चौदमी दारे; कमे श्भा 
शुम जेदने लेहवां आचर्यारे, तहने तेदवां आव्यं उदव विग्राङरे ॥ सां० 
०६ ॥ सर्व गाथा ४०८ ॥ 
न~ दिन 
॥ दुहा. ॥ 
नरपति म॑निने घणा, कख संनुत्त क्मारः रप यौवन मद रागश्यु, 
परण्या परेम अपार ॥ ९ ॥ एक दिन भूष अमाय दौ, परम विवास धीरः 
निज निन घत निज पदे ठवे, चंदर जास शरीर ॥ २॥ भवं वैराग्य भावे 
घणुं, सचित याग शुभ चित्त; ब्रह्मचर्ये पाले वरत, भूप संजी भव पीत ॥ 
२ ॥ अरिदहंत गुर उपास्ता, पुण्यवंत परिवार; एक दिन पौपध आख्ये, पौ- 
पभ करे अति प्यार ॥ ° ॥ राते काडसमे रघा, उयो अभिनि अनंत; प- 
चन पर्च॑डे पेरिओ, दाहकार वंत ॥ ९ ॥ 
ट --@--- 
। - , डार्९५ मी. 
- तोरणथी रथ फेरियोरे हा ॥ ए देरी. ॥ 
छागी अभिनि आवी तिहरे ह, रोक करे पोकार ॥ भेर सा्िवा 
॥ ओख्वे धृे-जकरे करीरे हां, पण ते न इमे कगार ॥ ० ६ ॥ खोक दै- 
खे बहु वाधती रेह, आधी पौपधागारामेग।पोसदमां परिषार गेरेहां, भ- 
यथी करर तिणीवार 1 मे० ७ ॥ अगनि चि दिर फिरी षटी रेहां, भ॑त्री 
. सहित तुम्हे रायामे०नीकलो भाण उगारवा रेहां, एमां हठ नवि थाय 
॥ मे० ८ ॥ सय त्री तव वितवे रेदां, आज भतिन्ना कष ॥ मे ॥ तेका- 


( ६२ ) भ्रौ जयानंद्‌ केवर्गनो रास. 


सर्ग किम मांगीए रा, ले प्साण भसिद् ॥ पेण ९ ॥ जीवन मरण 

होय इणे सपे रेह, पण नवि ब्त लोपाय ॥ मे० ॥ जीपरित अधिक एपर्म 
छ रेहां, पामबो दुरम थाय ॥ मे० १० ॥ प्राण तो भव भव सोहिला रेह, 
राखो धर्म प्राव ॥ से० ॥ नूप मेती ते बिह णां रेह, नवि चूके तेनाव 
॥ मे० १९॥ वीना पौषधना धणीं रेहां, सहु नीकटीया तेह।मे०।यगनि 
` प्रसयौ जन रव धरणी रें, निथित मरण करेह ॥म०९२॥सागारी अणसण 
करे रेहां, तव नबि अगनि देखाय ॥ मे० ॥ कोरादर पण को नर्दरि रेह, 
सह परिवार रघा गय ॥ पे० १३ ॥ अमने क्लोम प्रमाढवा रेह, कीषुं ए 
सवि फाम॥ मे०॥ विस्मयथी इमर्चितवे रहा, कोरक रवर ताम ॥ मे० १४ 
॥ षटूख व्रि बिहु उपरे रें, करतो दिशि उद्योत॥ मे ॥ षोरे तुम्ह्‌ त 
हढपणु रदा, भव पायरे जिम पोत ॥ पे° ९५ ॥ सौधर्मेद वसाणिओो रेदां, 
छुरर समा मग्र ॥ मे०॥ हं अणमाने आवीओ रदा, कीषी परिक्षा सार 
॥ े० ९६ ॥ तुम्हे भतिज्ञा निरवही रोदा, तम्दने हो प्रणाम ॥ मे० ॥ इम 
कही दुटुभि बजाडती रेदं, विस्मय छदी तिण गम ॥ मे० ९७ ॥ कनक 
रयण वरी हवे रहा, भरणमी जाए निन वास ॥ मे० ॥ कारसमा पोसह पा- 
रियो रेदां, धमे धणे गुरु पास ॥ पे० ९८ ॥ पारणं पाप वारण करे रेशा, 
मुनिवर दैड दान प० ॥ ङोक भ्र॑सा बहु करे रेदां, रायनी तिम परषान 
॥ मे० ९९] एक दिन श्रावकनी वहे रेहां, तिमा जे अगीभारामे° ॥राय 
भधान बिह नणां रेह, दुर तनु धुद्मार ॥ मे० २० ॥ यतः ॥ द॑सण ९ 
य २ सामारय २ पाति ७ परिमा ९ अर्ष॑भ ६ सदित्ते ७ आरभ ८ पेसर 
- उद्धिटवश्छए ९० समणपूएय ९९ ॥ ९ ॥ शुद्ध करी आराधना रेहां, पंच 
परमेष्ठि ध्यानामे° ॥ मरण समाधि रुहे तदा रेदं, पदसी अन्नने पान .॥ 
० २९ ॥ शुक्र करये दोय उपन्या रेदं, शक्र सामानिक देव।पे०॥ मजी 
भरिया पण इणिपरे रेदां, सम्यग करी धर्मं सेव ॥ मे० २२.॥ मिजपणे घुर 
विह थया रेदी, सोमे देव रोके तेह ॥ मे० ॥ जय जय रव रवर करे रे, 
स्यवना करे घरी गेह ॥ मे० ९६ ॥ देवनी तपति केरडा रेह, विधि पूर्वक 


सड पैलो. (३९ ) 
करी काज ॥ पेऽ ॥ पचन अगेाचर चुल तिहारेदा, भगे उुरसाप्राञ्य ॥ 
२९ मे ° ॥ नैदीश्वरादिक ती्थनी रेहां, यात्रा करे छ विवेक ॥ मे ०॥ तीर्थ 
कर परासि घुणेरेहां, ' देशना सपकित टेक ॥ २५ पे ०॥ युख भागवतां ते- 
हने रेह, जाते न जाणे कार ॥ मे० ॥ दान दीधु मैत्री भवे रेह, मुनिवरने 
असरार ॥ मे २६ ॥ तिणे अधिकं काय भोगे रेहां, देवपणे घुखतसारं 
॥ मे० ॥ हबे पुरोहित काढी तदा रेह, अन्याये वष्ुसार ॥ मे० २७ ॥ 
देशा अर्नेक भम्यो तिहा रेह, नवि रक्षो किहांए गम ॥ मे० ॥ भोखा खीकने 
मोखे रेह, दष्ट वासना काम ॥ मे २८ ॥ आत्त रौद्र ध्याने मरी रेह 
रतन भभाए जाय ।मे०॥ बेदना न्रिविष सदी तिहां रदा, पूरव कम पसाय 
॥ मे० २९ ॥ त्िदांथी तिरयंचमां म्यो रेहां, वार असंख्यातीं तेह ॥१०॥ 
दरिद्री दुखी दोभागीयो रेदा, बिभ ययो वली ए ॥ मे° २० ॥ ते दुस- 
यी उद्वेगीयो रेहां, परिव्राजक वद्धी थाय ॥पे०॥ धूमकेतू ज्योतिषी थयौ 
रेदं, मिथ्यात्वी छुरय ॥ मे° २९ ॥ हये ते अतिवरू केवङी रेह, रज 
ऋषि करे विहार मे° ॥ जणे नृप ती बोधी रेदं, तिम बहुजन उप- 
गार ॥ मे० २२. ॥ शैेशी करी शिव व्रयारेहा, हम दानादिक पर्म॥१०॥ 
चारित्र धमं तिम वरणव्यो रें, जेह पिए दिवदमे ॥ मे० ५२॥ श्री 
जयानेदना रासमां रेदं, पन्नरमी एद दाङ ॥म०॥ भथम संह पूरण थयो रे- 
द, पूरवमव छुरसार ॥ मे० २४ ॥ संगी शिर सेर रेहां, सयविजय 
पन्यास ॥मे०॥ कपूरविजय तेहन कवी रेह, खिमाविजय श्रीष्य तास ॥ मे० 
५ ॥ जिनविजय नममां जयो रदा, तास दीष्य वहार ॥म०॥ तेना घ- 
तमविजयजी रें, बहु श्रुत महावैराग ॥ मे° ३६ ॥ तास भीष्य पृशन 
कहो रे, भेमे पे सड ॥०॥ भरोता जन चुणतां थकां रदा, पामो एण्य 
असंड ॥ पे० ३७ ॥ इतिशरीमत्सौवि्न पक्षीय पंडित भवर १० श्री उत्तम 
विजयजीद्रणि विनेय १० पर्जविनयगणिविरवचिते भडत पवष श्री भरीजया- 
नदं केवेङि चरि तत्मागसब त्री जीव बोधिवीनलाभाऽतिवर राजार्पि 


( देशं ) भी नयान॑द्‌ केवन्यीनी रास. 


केवल द्रात शुचित यति धर्मं एर वणेनादि भवत्रय नरवीर नूपभवयदरम 
वदुसार पुरोटित लरूपातिषर राजा्पं मोक्ष गमन वणेन नाम भयम संडः 
समाक; ॥ गाथा सवै ५४४४ ॥ उक्त गाथा शोक ९३ ॥ 


सड सज 


॥ दुहा. ॥ 

श्रीमधर खामि नमु, विचरता भगवानः; अर्मधर ओ सारिखो, नदीं 

कोई जगत निधान ॥ ९॥ पथम खंड पूरण कर्यो, बीजानो दवे वहार 

ता भन घुणज्यो सवे, आङ्स ंघ उतारि ॥ २॥ न॑वहीप उख जो- 

यणो, भरत सत्र तिहां भारः परैत जोयण पचास ते, वैताद् नाम विषा- 

रु ॥ ६ ॥ पचवीस उचो पण कलमो, पूर्वापर जस - भरति; स्पानो र्ीथा- 
- मणो, श्रोभातणो निर्शात ॥ २ ॥ 

णे 


गछ ङी. 
, ॥ आदीश्वरनी वीनतीनी देशी ॥ 

श्री रिसदेसर देषरे श्॑जा धणी ॥ ए देशी ॥ उंचो नोयण पचीसरे, 
गिरिवर ए कष्मो, पृथिवीथी दक जोयणाए ॥ ५॥ विद्यापरनी भेणिरे, 
उत्तर दक्षिणे, साठ प्रास नगर तिहांए ॥ ६ ॥ अरिहेतना शुण गायरे, 
गीत छुकंडथी, सेट युगर तिहा ऋीडताए ॥ ७ ॥ कनक रतन मयी गेहरे, 
नगरमां शोभतां, तिरदाथी दस जनोयण गयेए ॥ ८ ॥ दोय श्रेणिं तिहां धै 
यरे, सीधमे हद्रना, कोक पराङना देवताए ॥ ९ ॥ अभिओगिकना गणरे, 
मणी मयी स्या, चछुरार्य ते जाणीएए ॥ ९० ॥ ति्हांथी जोयण पांच, 
गिरि तिर उपरे, सिद्धयतनादिक अछेए ॥ ९९ ॥ नव अट अति पनो- 
हाररे, देव देवी तिद, कडा करे अति रंगश्युंए ॥ १२ ॥ हवै उत्तर श्रे- 
णि माहिर, गगन वष्ठभ पुरे; कनकं मणिमय गेदखेए ॥ १९ ॥ ते मणि 
ग्रहं उतरे, भेदं दिन रयणीनो; न रदे रोक काकज देए ॥ १४ ॥ पि- 
शाधरनी खामिरे, दसरा युद्धं नामे; तेद नगरनो राजयोए ॥ २५ ॥ चू- 
रयपरे तपे तेहरे, पण ए निस तपे; रवि विपरीत ते देसीएए ॥ १६॥ 





( ९६ ) शी जयान॑द केवरीनो रास, 


मादिनी नामे तासरे, शीर गुण म्राडिनी; कांता अनु रक्ता पणुए ॥९७॥ 
युपने चक्री दैसिरे, कदे भरतारने; रात समर ते अन्यदाए ॥ ९८ ॥ चक्री 
सम तुच पुत्रे, होये परति करै; साभ तेहरसी धणुंए ॥ १९ ॥ नरवीर 
नृपनो जीवर, शक्र थी चवी, वेदनी खे उपन्योए ॥ २० ॥ शभ गुषरते 
शुभ दिज्नरे, जनम थयो हषे; रक्षप्र रक्षित देदडयीए ॥ २९ ॥ अग तेने 
उद्योते, दस दि दातो; जनम महोत्सव नृप करेए ॥ २२ ॥ वाजित 
नाद विनेादरे दान दिए घणु, वधामणां वह आवतांए ॥ २३ ॥ मात चु- 
पन अनुपाररे, चक्रायुष नाम सोभागी य॒त्र ठबेए ॥ २४ ॥ दिनि दिनि 
वापे कुमाररे , भिय दन घण; पच धावि प्रलीजतोश ॥ २५ ॥ परजा म- 
नोरथ साथरे, कटपांञर परे; अनुक्रम ते म्होयो थयोए ॥ २६ ॥ भणवा मु 
व्यो पुत्रे, अवसर जाणीने; कष्ट विना ते शीखतोए ॥ २७ ॥ कला श्र- 
उने शास्रे, बह अभ्यसतो, साक्षी मात्र गुर करेए ॥ २८ ॥ पिनय्॑तो 
हवे नाणिरे, निषि सोभाग्यनो; विद्या आपे पुत्रगे ॥ २९ ॥ भर्ति दई 
आदिरे, महा विद्या दिए, सहस गमे गंभीरनेए ॥ २० ॥ ते स्रि साधे कु- 
मारर, डीकाए करी; विधि पूषेक उयम कर्रए ॥ २९ ॥ सत्व भाग्यथी 
तासरे, सिद थद सवे; सिद्धि तेहने वशा अखेए ॥ ६२९ ॥ दिव्य शस वहु 
जारे, ते एण सीधा; पुण्यने दुःकर को नदींए ॥ ३२ ॥ सयंवरा कन्या 
तामरे, विद्याधर १ रपे रंभ हरावरतीए ॥ २७ ॥ वहु श्रत संख्या ता- 
सरे, नुप परणावतो; तेदचयुं छख षिरुषे सदाए ॥ ३९ ॥ 
णिदरे, एक दिन आवी} धा नामे गुरुए १५६ न 
तेर, शिष्ये परिवयोः सस्रा युध हवे रार्नाओषएः ॥ ३७ ॥ वहु विद्याधर 
साधरे, रीषि परिवर्यो; भणमी भमेद्णे तिहांए ॥. ३८ 1 पामी तेभतिषो- 

धरेगघ कमां इषे चक्रायुध राज्ये ठवीए ॥ ३९ ॥ शुरु चरणे ङि दीक्षा 

र, शूप चक्रायुधः समकितादिक आद्रेए ॥ ४० ॥ बीना पण बहु जीर, 

यया क्तं करी) भर आदरी,षर गथाए ॥ ४९ ॥ बीने संदे. एरर, दज 

भत्रम कदी) पमविजय भेमे कसीए ॥ ४२ ॥ 


संडे षीजो. { ‰ऽ ) 


॥ दुह्य. ॥ 
सदक्नायुष हवे साधनी, विचरे गुरुष्युं वेग; शिक्षा दुतिष शीते सदा, 
सय संयम संवेग ॥ १ ॥ अंग पुरवं अभ्यासीओं, नाणी गुरुजी योग्य; आ- 
चारय प्रद्‌ आपीय; गुणवता गत रोग ॥ २ ॥ चक्रायुधं नरपति चतुर, 
चिक्रमदंत बखाणि, विद्या दैर्बीए्‌ वेगदयुं, भगट चक्रदियुं पणि ॥ ३ ॥ सा- 
न्वयं नाम सोहामणु, कृतम बीजां कीषःरयण विचयाना जोरथी, सय च- 
जीपणुं सिद्ध ॥ ४ ॥ 





हाक > नी. 


अषट्षदं भिरि जात्र करनङ़ं ॥ ए देशी. ॥ 

नंदीश्वर वरजात्न करनं, एक दिन चक्री आया; भिया सरित प्- 
जा करी भक्ते, बाजिन्न नाद वजाया ॥ ९॥ श्री जिन पूजा कीजे छाल, 
नरभव घफड करज ॥ नाटिक चक्रवती करे खंदर, भिया वाजित्र षजापे; 
गीत गाए भिनवरनां भक्तं, नाटिक तान मिवे ॥ शी० ६॥ नाटिक दै- 
सी कोरक घुरषर, तुष्टमान थयो शक्तं कामित करी विधा तस अपे, भी 
जिन राजनी मक्त ॥ श्री ७ ॥ साधन विधिश्यु विनय करने, विचा दी- 
धी रगे; भभु परणमी ते देव नमीने, अवे निजपुर संगे ॥ श्री० < ॥ तै 
बिद्या साधा हवे एक पिन, शाद वनां मांडे; तप ध्याने तिहां परेत 
उपर, अस्य काम सषिं छांडे ॥ भ्री०९ ॥ इणे अवसर रंकानो राजा, शत 
कड नाम धुदाषे; भिया सित मेर जिन नमीने, बलता ते तिहां आबे ॥ 
आ० ९० ॥ विद्या साधतां सातमो दिन छ, तास परिमान सखलाए हे लए 
तव देसी तेदमे, क्रोध मादि वे भराए ॥ ० १९ ॥ नागपासविदयाएरवि 
सरणी, वाध्यः वरुथी गाढो; तोपण निन ध्याने ते चक्री, कय थयो नवि 
ढढो ॥ आी० ९२ ॥ "बिद्या सिद्ध थ ते तपती, चूटया ते सागपास; देवी 
करे हम सत्व तूटी, एङष्ये ताहरी जाकर ॥ भी ° ९६ ॥ काम पडे जने 


( ३८ ) ओं जयानैद केवनीनो रास. 


सारे, इम कही गई निन गमे; महशषिथी रंकांपतिनी, चेष्ट सवर ते पामे 
॥ श्री० १४ ॥ चक्री निनपुर आन्यो तेहवे, दीय विद्याधर आवी; कन्या 
आढ अयोध्यापतिने, छ ते घात छुणावी ॥ श्री° १५॥ नारि मांहि भिम 
ते सर्वोत्तम, पुरुपमां रूप तुम्हार जो हमे परणो ती हीय घंदर, हृदयतेमाने 
अमारं ॥ भी ° ९६॥ पेखा पण दिगयात्न मनोरथ, वरी ए वाते मयोः 
मढ सेना ठेई काथ भयाणु, काम छरपतिए घेरो ॥ भी° ९७ ॥ जह अयो- 
ध्यापुरी उदाने, बास पमे नयरी; तेहनी श्री चद्रराजा वखीओः दूत मो- 
करे बयरी ॥ भी० ९८ ॥ कन्या आठने दंड ते आपो, नदीं पो गृद्ध 
याथो, स्यायथी छ ने करं ते कारण, जे कहं ते दिर छाथ ॥ भरी 
९९ ॥ ते पण पहा मानी बहु बिक्रम, कन्या दानतो द्रे, दड न आपु सन 
भुख आवी, कुदच्युं आणद पूरे ॥ ्री° २० 1 सिन्य हे प्नमुख नीकली- 
ओ, घोर पहारणराग्यं, श्री चंद्रराये बिक्रम तिम कषु, सेट सैन्य जाए 
भाग्यं ॥ श्री ° २९ ॥ चक्री क्रोध थकी हषे पोते, धरुवम शिरत्राण; नृषनां 
छेदी आङुर कीधो, करी सं्राम मंडाण ॥ भ्री° २२ ॥ पूवे आराध्यो घुर 
संभार्यो, अव्यो ते ततकार, चक्रीने बंधी आणी आपो, घरने करे भूष- 
ङ ॥ श्री° २६॥ घुर के भाग्यवंतो ए खगपति, मे एदश्यं नवि चे; 
नूप कटे शुन गुरु प्रासे युको, जिम॒गुन दीक्षा आङे ॥ श्री° २४॥ 
जिम इहभव प्रभव पर परिभव, पुण्ये ना सुन आवे; तव घुर चक्री शख 
समुदय, निज शक्तं थमावे ॥ श्री २५ ।तेदन पुर उपवनमां गुरुनी, प- 
से धुक्यो राय, सेवेगी राजा षणी धर्मने, अति सेवेग भराय ॥ श्री ०२६ ॥ 
चरम शरीरी थरं निःसेगी, धीरं छिए तव दीक्षा) गुरु पासे तव शीते दु- 
विहा, अण आसेबन रिक्षा ॥ भ्री° २७॥ श्रीजयानैदना रासमां, भासती 
चीने संदे दाल; बीजी पद्म पिजये अति अदुप्म,घुणतां मेगरु मा ॥ भी 
२८ ॥ सवै गाथां ७० ॥ 


-- मनि 


संड वीजो. ' (३९) 
८ ॥ दुहा. ॥ 

शख यैभ्यां संभाङेनेः सृप परण नवि देखाय; चक्री मनमां वितवे, 

ए इयो थयो उपाय ॥ ९ ॥ तेह सखस्य जोषा तिहां, शफे विद्याधर ताम; 
तेह स्वरूप आवी तदा, आसे विस्मित आम ॥ २ ॥ सैन्य वेह तिं साम- 
टुं, मिरिने विरिमित जाय; चक्री गुरु शुभ चित्तद्यु, विनये वदे पाय ॥ २ 
॥ रज ऋषि वैदे बढी, देखी मुनि देदारः पांचसें परस्या अहे, मत्री भ- 
मुल मनोहर ॥ ४ ॥ अवनि पाते अते उरी, आबी राग अयत; सनि भति 
बोधी महा गुणी, पचसयां भतजंत ॥ ५ ॥ भणमी राज ऋषि भते, तास्त 
पुत्र तस ठंग, थापी तास बचन की, .परणे कजी भममांण ॥ ६ ॥ भ्रविद्र 
नरपति सारेखा, भूवर जीरयो भूपः; कीट कुद्रन हवे ङण करे, अवर जी- 


त्या अनुख्य ॥ ७ ॥ 
"ॐ ध्नः 
दाङ् दर्जी ` 


जीहो जांण्युं अवधि परयुनिने ॥ ए देशी ॥ 

जीहो चक्रायुध इवे चिते, टा त्रि्याधर वर्त; जीद भीतीने 
करं वक्ष सवे, खडा दासं तेज अर्ज॑त ॥ ८ ॥ भविक जन जोल्यो पुन्य भ 
कार, जीहोपुण्य चरे सिं सपले;राढा वंछित धसं निरधारम०॥ए्‌ आक 
णी ॥ नीह इम करतां ते सभ्यो, खडा छंकांपति क्षत कंठ; जीहो चा- 
व्यो ते उपरे हषे, खरा जाणी अति उर्कड ॥ भ० ९ ॥ नीहौ आवतो 
जाण्यो चर यकी, राड वियाए कसी तेह; जीद साठ जोजन निज पुर 
यकी, खडा अगनिनो कोट करेह ॥ भ° ९० ॥ नीद अग्र सैन्य ते दा- 
षतो, डाटा आवी के निज स्वामि; जौहों ज्वाडिनी विचाए काटने, 
छाश ओखवे चद्रीताम ॥ भ० ९९1 जीहो चक्री चार्यो आगर, ख 
ला नाणे दात कड राय; नीह द्यं घरी निन सैन्यश्युः खला तेहन 
साहमो थाय ॥ भ० ६२ ॥ नीह विश्व भयंकर बेहुने, ररा ङाग्युं रण 


( ४० )} श्री नयानंद केवगीनो रास. 


अति घोर; जीहयौ इय शय पत्ति पडा घणा, खडा दाखवे अतिशय जोर 
॥ भ० ९९ ॥ जीरो इम करतां रकेदात, जटा वर भाग्यं ययु दैन्य; 
जीयो तव पोते उयो तदा, काला ससन करी निन सैन्य ॥ भ० ५४ ॥ 
जीहतो विविध वाण तिहा बरसतो, लाटा मेष प्ररे असराक; जीद चक्री 
सेन्य मद सहु श्यो, शला गज मद्‌ जिम ह्री वाङ ॥ भ १५॥ 
जीदहो इस्ती कदली वन प्रे, काढा चक्री सैन्य गयु मानि; जीहो उठयो 
चक्रायुध तिहा, डाला जोध वेदो महारान ॥ भ० ९६ ॥ नीह प्ेलां 
ध्यान मौहि रद्मी, खा दीं तारं गम; जीहो हवे आपण वेहुः मिलया, 
काला भगद तै कर निन धाम ॥ भ° ९७ ॥ जीहो ममं तणां वच समि 
डी, खारा चतक कोष भराय; जीहौ बाण महष रचिओ तदा, लढा 
रविआतप नबि थाय ॥ भ०९८॥ जीदो धष रका पतिरयं शरे, ररा छे- 
दे चक्री नरद; जीयो तव नवं खारी लुतो, खडा ते परण छेदे अमैदं ॥ 
भ° ९९ ॥ जीही सातं धनुष एम छेदी, खडा तव शतक॑ठ राजानः 
जीहो विहर थद विचा वरे, राला मुके नाग. अमान ॥ भ० २० ॥ 
जी गाड विदयाथी तदा, राला सर्षने दीधोरे नास; नीह अगेया- 
दिक पाञ्जने, ङारा यके विधा विङास.॥ भ०.२९ ॥ नीह भरति धाच्च 
इणे ते सपे, छाल चक्री रो रमेण) जीहो ककापति चक्री प्रते, ररा 
उट्यो करव वसेण ॥ भ० २२ ॥ जीहो जोदभार हनारनुं, रला. मोगर 
मस्तके दषः जहो तेहयथी पराभव नवि. थयो, खादय परण काय प्रर 
कभ ॥ ० २६॥ नीहो अणगमती नारी परे, लखा मूरा भूकी दरः 
जीयो वज्र युद्ररे ठंकापति, राजा ण्यो पीडा थर भुर ॥ भ९ ५४॥ नी 
हय रषिर शरे मूढं हो, काढा निगदेग करीषोरे दीन, जीहो.षड़ इकत 
पनी परे, डाला बाध्यो वधत्र पीन,॥.म्‌० २९५.॥ नीद चद्ठी षक्र परा- 
कमी, गल्‌. यदी तिहा रलबाय; .नीहो धीरय देई तस सिन्य). छा 
निकष भूपा ॥ भ० २६.॥ जीहो निन चेनत आपी करी, खा घ 


` सड वानी. ˆ ( १९ † 
ख निद्रा करे तेह; जीहो तव॒ शतर्कट चित चितवे, राड आणी धम स- 
नेह ॥ भ० २७ ॥ जीहो निज छत कमं सहे अदो, राला धुख दुख इद 
परलोक; जीये में पराभव ध्याने कर्यो, रछा तेदतं एरु ए रोक ॥ भ० 
>८ ॥ जीहो दोष ए पादय मूरगो, खारा फटी पुज तकरा! जीहो 
आररभादिक इणि परे, खा एरु मुज जजार ॥ भ० ०९ ॥ जीहो 
राज्य आरभन्‌ मूर ॐ, राख इम करी पे आखोचः; नीह दीक्षा छेदं 
इम चित्तव, खला पच यष्टि करे कोच ॥ भ० ३० ॥ जीद भाव मनि थ- 
या तहने, खला शासन देवता ताम; जीये वधन चेदि दियो, कला 
मनित्रर वेष उद्दाम ॥ भ० २९ ॥ जीदो द्रव्य माथी परनि थया, शटा 
तिन काउसम गायः जीहो समता टि करी र्या, रला निरमम तै 
निरमाय ॥ १० ३२ ॥ नीह भरी जयानंदना रासर्मां, छा वीने खंडेरे 
सार; जीयो पदमे ग त्रीजी . कटी, खडा धन रायक्रपि अणगार॥ भ 
>> ॥ सवे गाथा १०३. 
--"@ॐ*(<ॐ- 
॥ दहा ॥ 

` आरक्षक आनन थकी, सभी विसित थाय; सेनाद्रय संयुत हवे, 
पोदेतो युनिषर पाय ॥ ९॥ तुमे तो मोया महाव्रती, तुम वर तुमची पाजः; 
अमे न थाये एदवं, मुनिने कहे महाराज ॥२॥ खमावे खाते करी, रीलाए 
ठंकां जाय; श्रीक सुतमे हैपतो, रज्य करी तस राय ॥२॥ आण मनावीं 
आपयी, वेदनी दीधी ताम; कन्या शतन कर अहे, कधं आपणं काम ॥शा 
अन्यदैप अबसी पति, समीया चक्री नाम; वधू सषद्ी डे वरयो, वैतादधे 
विश्राम ॥५॥ ध 

। ` , ॥ दार ° चौथी ॥ ~ 

। सोनानी श्षारीदै॥ ए देगी ॥ 
दक्षिणं णे हैसादिवा भ्दारा, सरोवर तीर, डेरा तब दीष, सदस कन्या 

सिहं करीडतीजनी; सूप गुणवती हे सा० निन अनुरक्तः नाणी अपहरी तेह 


(५२) श्री लयानेद केवन्धीनो शास. 


अनमय मनमां पीडतीजी ॥ ६॥ कन्या कैच हे, सा० चक्रीनी बात, ज 
णवे कन्या ताय, तेह आवी संगर करनी; नाग ते सहु, सा० दछिण 
साभि, वहु सेचर करे सेव, षन्हिवेग रथुरेनी ॥ ७ ॥ सह जर तेहनेे, 
क्षा० भाखी वात, बन्दि वेग तव दत, मोकली कदैषरामे इशंजी; दठथी 
कन्या ३, सा० रीधी ते मक, नहीं तो करो संग्राम, अन्याये न करो कि- 
जी ॥ < ॥ तेह सामी है, सा० भान्यो संग्राम, भूरूयाने जिम अहार, 
करे निर्म्रणा तिणी परेजी; रथनुपुर हे, सा० नगरे आय, बन्दिविग पण 
ताम, सैन्य ऊने नीसरेजी ॥९॥ बरु मदथी दे, सा० ते दिन नौर, 
दारुण थयो स्रामः ते विहं छदकरने तिहांजी, बर्हि वेग तव हे, सा० दै- 
से एम, बहु गज पायक आदि, मरण रुषा प्राणी नि्हांजी ॥ ९० ॥ अति 
दयवेतो हे, सा० चक्रिने एम, भासे बाणि रसाठ, आपण अरित मत ध- 
णीजी; शुद्ध भावक दै, सा० न घटे एह, निणे हस्यादिक जीद, समुदय 
होय भरण भणीजी ॥ ९९ ॥ युद्ध करीए हे, सा० आपण दोय, वीरमानी 
करो युद्ध, इयाने रोक मरावीएजी; शर न वांछ है, सा० जय संविभाग, 
अंगी करे दोय ताम्‌, निज निन बरुने टवीएजी ॥ ९२ ॥ वाणने सङ्गह, 
सा० दंड गदाय, सम विक्रम तेह दोय, ख्डतां कोय न हारियोनी; दोय 
सीह छ्डता दे, सा° जीते नकोयः चत्री षास्यो सेद, ज्वरतो चक्र सभा- 
रीओजी ॥ ९२1 आन्य ततक्षण हे, सा० हृदये मारि, प्रण लघो व- 
न्दिवेग, धरणी पयो वाये दुम यथानी; जाणी सार्िक हे, सा० च- 
जी ताम, अंचङे धारे वायः, जिम संज्ञा पामे तथाजी ॥ ९४ ॥-करे रुडाई 
हे, सा० धरता एम, दया हृदयमा जोय, धन जिनश्ामनं जग जयोनी; 
उठो वलि हे, सा० जे वज काय, चिर मूढौ नवि हीय, निम भाव- 
क स्री प्रे थयोजि ॥ ९५ ॥ देसी चक्रिने हे, सा० चिते तेह, ए गुज तात 
समान, करे उपगार ईणि परेजी; एड पराभव हे, सा० नवि देखत, दी- 

तषा ठीषी होत, भे भव तारणी छु करेजी ॥ ९६॥ इणे अवसर दे, सा० 

चक्री युन, मरण भवन निरधार, तो दुरति जातो सदीजी; पुण्यदीनने 


- ' ड बीन. ( ४३ ) 
हे, ° सद्गति नाहि, जाने तो विशेष, सदभाति आमे नही नी ॥९७ 
॥ चक्री छृपालु हे ॥ सा० बात्सद्यवंत, सतोषीए राय, अवसर योग्य कृरु 
हवे; .एम वितवी हे, सा० बोरे वाणि, तारी क्रा अद्मूत, इणे आः 
चणे सुचवेजीं ॥ ९८ ॥ नाधद साये हे, सा० न करं युद्ध, ठीने माहरं राः 
ज्य, हतो दीप्ता आदरजी; चक्री बोडे हे, सा० नदीं मुन काम, भोगवो 
घ॒खथी राज्य, हं नवि केउ तादरंनी ॥ ९९ ॥ हैतो इच्छं दे, सा० एक भ्र 
णामः घुरथी कीषो तेह, तव भायेना करी निन पुरेनी; आण्यो चक्री है, सा० 
निज पर नेह, कन्यानो सयुदाय, पांचसे दिए चक्री करेनी ॥ २० ॥ डी. 
धी पूरवे हे, सा० दठथी तेह, आपे तेदना तात, इष करीने शेजणंजी; दक्षि- 
ण श्रेणिना हे, सा० सवं राजान, आवी भरणमे पराय, देखी संयत्त तेजनी 
॥ २९ ॥ हय गय मेट्णांहे, सा० करता तेह, आज्ञा मानी तास, सष्टसगमें 
कल्या दिएजी; चन्दिषेगरने हे, सा० आपि ताम, मुख्य नगर जे आठ, षै 
शरीने ते छिएजी ॥ २२ ॥ बीजा सेटने हे, सा० आपे एरेष, दषे उत्तर भेभि 
आय, खलाए जीते नरवरूजी; अपि कल्या हे, सा० तेह रानान, सदशं 
ठणे परिाण, यौवन खूप मनोहरी ॥ २२ ॥ एवापर सवि है, सा० सो- 
छ इज्नार,राणीनो समुदाय, जीते देष वयरी वरीजीःएम जय करीने हे सा० 
भोगे राज्य, निच -पुर आवी सार, मानं चक्रीनी रीद्धि मरीजी ॥ २४ ॥ 
वबन्ड्विग वे दे, सा° पूणे संवेग, शर संयोग अभाव, रदवं पडयुं घरां ति- 
गजी; महावेग मुनिवरे है, सा० जे निज तात, चौनाणी उद्यान, समवसय 
गुह तिक्चं किणेजी ॥ २९ ॥ सामी हरण्यो हे, सा० गुर कने जाय, परण 
भरी गुरुना पाय, तेहु पासे हत आदरेजी; साते पुरषं हे, सा० सातसं 
नारि, परिवरियो परिवार, निरत्रीचार संयम ध्ररेजी ॥ २६ ॥ नी बन्दि 
बेग हे, सा० श्री चंद्रराय, सदस्ायुद्ध नर नाथ, जण राजवी- तिणे भेजी; 
पामी केवर हे, सा० अहो अहो एद, वरिथा अन्यावाप, सकर करमने क्षम 
थवेजी ॥ २७ ॥ छंकापति पण हे,+सा० चारिज्न पा, पचम भवे रदे सिद्धि 
हो चारित्र महिमा वडोजी; एम भरावकनो हे, सा० साधनो षमे, पाहतां 


{ ५४ ) भी जयानद केवरीनो रास. 


रुहे शिवशमे, तिणे जैन महिमा एवडोजी ॥ २८ ॥ वीजे खंडे हे, सा० चो- 
थी दाङ, भी जयानेदने रास, चक्रायुष अधिकार एनी) पञ्माविजयेदे, सा० 
भास्यो रसाल, छंणतां मेगरूमार, होवे नयजयकार एजी॥ २९ ॥ सवै गा- 
था ९६२ ॥ 





॥ दृहा ॥ 

इण भरते अवनी तरे, विजयपुर छवसाण; विधिर कधी बानगी, ख- 
गै तणी ख साण ॥ ९ ॥ खं अरथी सजन जिके, परगट कीजे पुण्य; 
आद्र करवा इणि परे, निरतीं कीधीं नुन्य ॥ २ ॥ कोट चैयने ओकजे, 
वापी बन श्री विशेष; जेदनी शोभा जोहने, नाक थया अनिमेष) २॥ 

॥ दाङ ९९ पांचमी. ॥ 
अचेलालनी ॥ ए देशी. ॥ 

तिहा जय नमे राय, युवराजा तस भाय, आछेखाङ ॥ विजय नामे जित 
शघुनेजी ॥ ४ ॥ पृथ्व पारे न्याय, चंद्र घरय सगुदाय; आ० क्यांहि अ- 
निती तम ननि रहेनी ॥ ५॥ मित्र शने दोय, चूडा सुग होय; आ० क्षि- 
ति आपे अचरिज अदोजी ॥ द ॥ जयने विमा नार, तिजयने कमला 
भारः आ० नयन ते राज्य रक्मी तणाजी ॥ ७ ॥ रति भीष दोय नार, 
इर दुग्ध अनंग विसारः आ० सुख अर्थे आवी इहांजी ॥ ८ ॥ एक दिन 
सती रात घुपने अर साक्षात; आ० हरियन सोरे आकी रद्नोजी ॥ ९ ॥ 
सूअर गुकी ताम, दारे गयो कोई गम; आ० नागी कहे भरतारनेजी ॥१०॥ 
एत्र ते सूर समान, होते कहे राजान; आ० अन्यने हरि सम पुव थनी 
1 ९९ ॥ त वेहुने थश भौत, माये विचरे नित; आ० सांभखी खेद 
र्त रुना ॥ ९२॥ चष्ठसार जीव तिहा आय, पूरण करी धुर आयः 
आ तेदनी शू उपन्योनी ॥ १६॥ सा द्रोदादिक भाव, मायने दोहद 
(वाक जा० चरता भुल पणी यरैली ॥ ९४ ॥ अयुक्रमे जनम ते थायं, 
दासी बधाई सायः; आ० दान नरिदे बहू दीयांनी ॥ ९५ ॥ जन्य महोत्सव 


` खंड वीजो. . - ( २९६) 
छरे राय, हरे दशन चित्त छाय; आ० सिदसार अभिका उव्युंजी ॥ ९६॥ 
केका पण एकं दिक, सूतां रवणी घुपन्न; आ० सिह सूअर दीठा विहन 
॥ ९७ ॥ नयन सौम्य वर्त, उत्संगे रघो सत; आ ० कोरु गयो अन्य 
थानिकजी ॥ १८ ॥ सभवे भरतार, सांमटी दषं अपार; आ० शुषन तणं 
फ ते कहेजी ॥ ९९ ॥ ताहरे सिह समान, गुणथी ते असमान; आ० वी- 
जीने सुर सारिखोजी ॥ २० ॥ यण शुणीने तेह, दषैवेती थह देदह; आ० 
कमला कम युखी. तदाजी ॥२९॥ सचतर सागर आय, मनी जीव घररायः; 
आ० सातमा दैवरोक्रथी चवीजी ॥ २२,॥ तास दूखे अवतार, शुभ दोद्‌- 
रा तिणीवार; आ० उपजे धमे करण तणाजी ॥ २३॥ पुरे ते युवराय, 
आद्‌ अंग न माय; आ० अवसरे पुत्र जनम थयोजी ॥ २४ ॥ शुभ लगने 
शभे वार, भादुर अति देदार आ० पूरव दिशि सूरय परेनी ॥ २५॥ ई 
णे सुमे दख पुरीश, मान वीर नर ईशः आ० ते उप्र जय नप चटेनी ॥ 
२६ ॥ विनये, निवारी राय, चडीआ तव युवराय; आ० जय करी वांषी 
लावीओजी ॥ २७ ॥ दासी वधाने ताम, कमला इत थयो स्वाम; आ० 
आवी बीजी दासी तदाजी. ॥ २८ ॥ दोय वधाव्या राय, ना निक्षेषने 
डाय; आ० पुत्र नमने यवसरेनीं ॥ २९ ॥ नीकस्यो ऊंभ निधान, हरः 
रूपा बिहु राजान; आ० तिहां मेगाबी जोईभोजी ॥ ३० ॥ तात नामांकिन 
तेह, देखी ' तवे नेह; आ० पत्र पुण्ये गयो निधि जढचोजी ॥ ३९ ॥ 
शत्र जय थयो एम, रसौ आवी नेम; आ० पुत्र जनम कारण थयोजी ॥ 
२२ ॥ दासी सतोषी दान, देह तास अमान; आ० वीजे संडे इम कदीजी।॥ 
२२ ॥ पांचमी रार रसाछ, घुणतां मंगर मारु; आ० पञ्चविजये मेम करी 
जी ॥ ४ ॥ सवं भाथा ॥ ९६द ॥ 
-*@">-- 
। ॥ दृहा ॥ । 
वथामणां ष्र-ावतां, वैदी विरुद वोङाय; ज्गपत जय जय रव होये, 
सीत नाटिक गृवरायः ॥ ९॥ युक्या बेदी मोकन्, दान महा दैवाय; दषा 


[॥ 


( 8द ) श्री जयं्चदं कवन रास. 


दिश वानित्र नादथी, भमद भजा बहु पाय. ॥ २॥ हट अरथ आगम नथी, 
अति आद्ीष पदाय; इय पुत्रना हेजथी, नगमां जनम जणाय.॥ २ ॥ पडि 
व्नीथणा प्ेमथी, मान बीर महारायः दंड केदने दम विद, शीख दिए सम- 
जाय. ॥ ४॥ शबर लय सह जीवने, आणंद आपण हार; ओ जयानद स- 
त्न परली, दीं नाम उदार. ॥ ५ ॥ 
॥ दर द छी. ॥ 
फतमख्नी देशी. 

नरपति श्री जयानंद मार, तंह सार साये षषे; नर० धाव्ये पालि 
जता तेह, तात मनोरथ नित सधे. ॥ ६॥ नर० पांश कडा करे सायः 
तिम वीनी रमत सम करे; नर० थया कठाने योग्य, दप कढाचायं पासे 
धरे ॥ ७ ॥ नर० षाद्ध शाद्धनी नेह, श्रीखबे कठा मी परे; न° भाग्य 
अमाणे तेह, पाम्या उद्यम प्र प्रे. ॥ ८ ॥ न० वह धन आपी राय, कला- 
चाय संतोषीयो; न° यौवन पाम्या दीय, कामराय जिहां पोशीयो ॥ ९ ॥ 
न° बापी वन आराम, भित्र साये क्रीडा करे; ० सामग्री सम दोय, पण 
भद्धाति भिन्नन धरे. ॥ ९० ॥ न° सहुना कमे विभिन्न, रिदसार करज ध- 
णो; न° रोकने करे उदरेण, छागे सवि अरस्रापणो. ॥ ९९ ॥ न° दोभा- 
गि अभिनीत, अमिय भाषी अषर्मियो; न० ओ जयानेद कुमार, सोभागी 
षणं धरमियो. ॥ २२ ॥ न° ठावण्य ठीला्वंत, यागी शुर सोमागीभो; 
न° न्यद्त मनमथ रूप, सह जन नेदनो रागीजो. ॥ ९२३ ॥ न° भङ्ति 
उदार ऋतद्क, भिय वादी उपगाः न स्वने हित कर्नार, गुण गणनो 
ते षारियो ॥ ९४॥ नऽ खोक युसे नस बाद, सिहसार तस सांभटे; न० 
सेदं रदे चित्त मांह, कारमी भीति करी भरे. ॥ ९५॥ न० सरछते श्री 
भयानंद, साचुं करने सहर; न° साची प्रीति धरेह, तस गुण माहि ननर 
रदे. ॥ ९६ ॥ न० गुणी गुण दैखे से, निरगुणी ते अवगुण अरे; न एफ 
दिनकरौडा उद्यान, षततव कते बाहिर रहे ॥र२अन० रते छैणेदिव्य गीत.बा- 
जिन ध्वनि मीठी धणं; न° तव सदासिक ते दोय, चास्या धरत धीरयप्‌- 


खद बीनो. (४७) 


णु. ॥ १८ ॥ न०.कौतिके पोहोता दूर, कडा प्रैत उपरे; न० काउसम्ग- 
मां रीन, कोक ऋषि ध्यानज परे. ॥ ९९ ॥ न० कोड घुर दिव्य खर्प, 
देवी युत देसे तदा; न° पटह वजावे देव, मर करे एक घुरी यदा. ॥ २०॥ 
न° एक वजवे तार, कीणाधोपं वती वदी; न० वश्च वजावे एक, युनि 
आगर मननीं शुी. ॥ २९ ॥ न० मावे युनि गुण भक्ति, नाटिक विह द 
रसे जुएः न° विश्व मोहन अदभुत, करतां कमे कादष धृए. ॥ २२ ॥ न° 
मुनि समत्ता भटार, शङ ध्यान श्रेण चटा; न° पाम्या केवर ज्ञान, घा- 
ती करम साये वदथा. ॥ २३ ॥ न० महौत्सव करवा कान, च्यार निका- 
यना देवता; न° मिदिया वाजिन नाद; करता के वरी सेवता. ॥ २४ ॥ 
न° कनक कमर रपे तस्थ, केवरी तिहा बेसी फरी; न० सहुने देर धमंराभ, 
देशना दिए चित्तमां धरी. ॥ २५ ॥ न° समक्षित अनुषरत आदि, सांभरी 
देशना हित करे, न० श्री जयानेद कुमार, वृज्या समाकेत आदरे ॥ २६ ॥ 
न० श्री जयानंदने रास, बीजे खंडे ए कही; न° च्डी दर रार, प्रवि 
नय गुरुथी ररी. ॥ >७ ॥ न० सर्वे गाथा ९९६ 
जन म हस 
॥ दुहा. ॥ 

श्री 'जयानंई पञ इं, घुर ए खामी कोणः नायिक कीषुं निरमद, बाति 
के मुनि वयण. ॥ ९ ॥ वैताटे सेचर वरैः नाम जत निदान सूरथ ग्र 
इणे समक्षियो, दीक्षा करं आदान. ॥ २. ॥ ज्ञानर्व॑त थयो मुर थकी, आ- 
पी युश्नने आणः; एकाकीनीं अवनिए, विचर अवसर नाण. ॥ ३॥ विध्य 
गुफामां आचीयो, चोमा चउमास; करी उपवास तिहा किणे, रद्यो ई री- 
शि उड्ास. ॥ ४॥ तिहांथी दीय जोयण तदा, नयर गिरिदुमं नाम; घुरनद 

चिं भूपति सदा, राज्य करे अभिराम. ॥ ५॥ 

ढाढ ७ रातमीः 
„ श्ुंदर पाप शानक क्यं सोषु. ए वेशी. 

सदर दोय ेषक छे तहने, भीम भोम अभिधान हो प° एक गाड ते 





( ४८ ) | शी जयानद केवस्भैनो रास. 


गु! थकी, रायतुं गोकर थान हो.घदर गति परिमाणे मति होए.॥आंकणी 
॥ ६ ॥ सं" राय आणाथी बिह जणा, पामी नृप आदेश हो; सुं° गोड- ` 
खां थात वसे, शुरवीर सुविशेष हो भं ग० ॥ ७ ॥ सुं° मृगया अरथे 
एकदा, आनभ्या गुफाने पासो, चं ° मृग यूथ देसी वह्‌ तिहा, मुके वाण 
ते तासो. सं° ग० ॥ ८ ॥ पं कोट पृगने नवि छागीयुं, बाण ते थया 
निराह, सं विस्मय ते विड्‌ पामीओआः मृग आन्या मुज पासहो. सुं ग० 
1 ९॥ स्ुं° भन परे सुंणे देशना, शृग पटे ते दोयहो; ° आन्या मुन दे- 
खी करी, तास विचार ते होयही. सुं°ग०॥ ९० ॥ घछं° ए मुनिना महिमा 
यकी, सृगने न काग्यां वाणदो, चं ए तपसी कपि रानीभा, करे उपगा- 
रने हाणहो. घं° ग०॥ ९९ ॥ घं°मनमां वीदना अति षणु, कीधो मुन प- 
रणामहो; घं के अपराध ए अम तणो, समो तुमे तपसी खामहो. घुं° 
ग०॥ ९२ ॥ घँ° अमे तुम शृग नही मारीएट, मत करजो अम रोपो; संर 
युनि धतैराम देर कटे; भय नवि आणो सराखहो. सं ग० ॥ ९९ ॥ सं° 
तमने अमय छे पण सुगो, घे तत्व एकां; सं° सुख ईच्छक सहं जी- 
वडा, जीवव सहु इच्छतो. सँ० ग० ॥ ९४ ॥ सं० तेहना भाण जे अपरे, 
नरके जाए तेदशो; सुं० मांसाहारी जीवडा, परद्गी गमन करे जेदहो. धु 
ग० ॥ ९५ ॥ सं° पं्चद्विय षर आचरे, तेहने नरगमां गणो, सं ° ईसा 
न क्रे जे नरा, तस्त छख जस कठ्याणहो. प° ग० ॥ ९६ ॥ चघु° आरो- 
श्यता वरु आख, पामे रखी रूपी सं° प्रभवे सुरवर सख दये, अ- 
तुक्मे माष सरूपो. सं° ग० ॥ ९७ ॥ सुं सांभली धरमने बृह्मीभा, सम- 
कित पमे सारो, सुं पथम अणुत्रत आदरे, वी पचसे मांस आहारो. 
सं°.ग० ॥ ९८ ॥ सु हषं अमरने वदीओ, पोत्रा निज आवासहो; सु 
अदन ते इत पारुता, माने जीवित खासदो. पुं ग० ॥ १९ ॥ सं० राय 
संणे ते वारा, मिष्या गिरदारहो,. सं हिंसक परिणामी घणो, कोप 
करी तिणीवारदो. संँ° ग० ॥ २० ॥ स° श्रगया करीं मग मासन, ङावौ 
मि मिनन दोयहो; स॑° पुन मग प्रास सावा तणी, ओन ईच्डाछे भोय. 


` सड वीजो. ( ४९ ) 


° ग० ॥२९॥ छं नृप आणा अंगी करी, चास्या दीय ते तामहो; 
स॒० आज तो मृग राधा नही, उत्तर देशं खामहो, सं० ग०॥ २२॥ घुं 
चनभां दोय गया छे, गग दीय तिगे तामह; स॑० भीम चित्ते चित्तां 
तदा, मग दणीषए मांस कमरा. चण ग०॥ २>॥ सं० तो त्रत भागि गलैः 
पणन दय कौप नरिददो; सुज्दोप नदीं परवत्रापणे, एम कटे श्री निनचद 
हीः प° ग० ॥ २४ ॥ सुं° व्रततो काले फर दिए, आजनज फर नृप कोप 
ह; ऽ सोमे वारो पण नवि रदो, कीधो घ्रतनों रोपो. सं ग० ॥ २९ 
॥ सुऽ भग हणी मांस छेई षस्य, श्री जयानंदने रासद} परं° बीजे संहे 
धृ कदी, सातमी दार विरासेदौ. सुं ° ग० ॥ २द ॥ स्वै गाथा २९९ 





॥ दुहा ॥ 
श्राणं जाय प्ररोक जो, पण हत नवि छोपायः षीजो ती इम बहु पर, 
सोम चित्त सपजाय. ॥ ९ ॥ भाण राखवा आपणा, प्ररनान दृणुं भाणः 
माहरा बादयारा यजने, एरने तिमन रमाण. .॥ २॥ राय रूपो यन घपरे 
भ्राण धरो प्श; मृगने हं मारी करी, रोषं नदीं इत ठेश. ॥ २॥ यतः 
नि्द॑तनीतिनिपणायदिवासतुबत,र्मीःसमविशतुगच्छतवाययेष्ट।अयैववाम 
-इणपस्तुयुगां तरवा, स्याय्यास्पथो नविचरतिकदापिधीराः॥ ९ ॥ निभित्तमा- 
सायजवेनाके चन, स्ववमेमारगविभूृनंतिवािशाः॥तपःशरुतङ्नानधनास्तसाधवो, 
नयातिच्देपरमेपिनिक्रियां ॥ २॥ ॥ दुहा ॥ सोम विचारी स-सखथी, मृग 
भवि मारयो पणः उत्तर रायने आपीओ, अमने न ज॑व्यो एण. ॥ ४ ॥ 

। ॥ हाढ < आभी. ॥ ` 

- ॥ पण्य परसश्रीए. प्‌ देक्ी. ॥ 
सोम आन्यौ निज धर भणीरे, भीभ भसे रय; मग आमिष ने आं 
गिरे, सां उदर भरायरे. ॥*५ ॥ कर्म विरेवणो ॥ कर्मे जज शं होयरे, 
दुर्गति मेरा; करयं न ष्टे कोयर; भवभव दसिंयो -सोयरे, 5०॥ आं णी॥ 
भीमने पूछे भूषतीरे, सोम न रन्योरे केष; तव ईषीए भाषीभोरे, एने छे 


८५०) भी नयानंद केवन्यीनी रास. 


ए नेमरे क० ॥ ६॥ म्रग खाध्या पण नवि दण्यारे, तव श्व्यो नर रायः पुज 
आणा छोषी इणे, वांधी छावो जायरे क० ॥ ७ ॥ गाम एक तुज आप- - 
शरे, तव वे छभिथी तेह; सुभट साये तस धर गयोरे, मारण चित्त धरेहरे 
क०।॥८ ॥ ऊर्थः श्च करी हाथमारे, आज्यो पिदा किण जाम; सोम दका 
वंत धुर यर्कीरि, वात सरणी वी तामरे क० ॥ ९ ॥ सोम नागे परथी हषर, 
प्रवत जारे धारि; नगर बाहिर जव नकिल्योरे, भीम पण षद अनुसार. 
क० ॥ १० ॥ भीम ठे सोम आगछेरे, छगभग मिशयारे तेह; सोम विः 
हृ भये नासतोरे, जाणे आन्या एहरे ° ॥ ९१ ॥ सुमट कटे किदां 
जायदरे, करी नृपनो अपराध; किहां नाईंश तं नारिनेरे, शठयो राय अ- 
गाधरे क० ॥ ९२ ॥ कडञां वयण सुंणी इये, भय आंणी मन माहि; 
अति उतावखे नास्रतोरे, मनथी गत उत्सादरे क० ॥ द ॥ इणे अवसरे 
मारग विचरे, देडकी सुक्ष्म अपार; चारती केड के थिर रदीरे, देखे सोम 
तिवाररे क° ॥ ९४ ॥ करूलोगमे पग युकवारे, न मरे गम विचार, किम 
जारं एम चित्रे, सोम महा ङपारुरक० ॥ ९५ ॥ पर्व॑त आन्यो दकोरे, 
पोच शरीग्रयी तेय सुमटे ननि पकडादपरे, पण भ॑दूकी मरे एथरे क० ॥ 
९६ ॥ पण गुज भाण जतां करि, बत छोपुं किणी रीत; इयादिक ध्यातं 
यकारे, करे अणसण ते अभीतरे क० ॥ ९७॥ काउसम्ग करीने रयोर, प- 
रमोष्टे करे ध्यान; एदवे भीमादिक सहुरे, आनव्या भट ते थानरे क० ॥ 
१८ ॥ विविध पाञ्च भुके तदपे, कूर महा विकराल; पण कोई शाञ्च लागे न- 
हीरे, तेने ओग विदारे क० ॥ १९॥ पुष्प इष्टि आकाशयीरे, थई बडी 
दंदभिष्वानः ते देसी विस्मित हृदेरे, उभा रहे तिणे थानरे क० ॥ २० ॥ 
तव पाषाण पडे तिहार, मक उपर तास; ते पथरे मारीजतारे, ईव करे 
जिम दासरे क०॥२९॥ भय विहृ नाग तिहांरे, पने कटे सवि 
बात; देवी परगट सोमनेरे, दिव्य शारीर विख्याते क० ॥ २२॥ देडकी 

सपरी यप्हरीरे, तषटमान य तेह भीर पारो काउसगनेरे, दीगे हज 

भत नेहरे 5०. २३ ॥ श हुन प्रका कारणे, देदकरी दर्दाण-दीष्‌; 


सड ` वीजो. (५९ ) 


तजन कार प्ररोदीएरे, राज्य यदा भतिद्रे क० ॥ २४॥ श्री नयान॑- 
दना रास्मारे, भासी आगमी ढार; वीजे संहे पएन्र करैर, आगर बात 
रमाररे क० ॥ २५॥ स्व गाथा २४ 
- +< 
दहा. 

मदात्रतव॑ता युनि कने, रदेने जहने शत; ह्म कंटीनि अददा थर, सोमने 
थ्‌ घुस शात ॥ ९ ॥ पायो काउमग्ग मेमथी, हये हषं न भात; भ- 
णमे नाणी मुज परते, उपम्रगेनो अवदात ॥ > ॥ राते १ रागी, मन- 
ने कदी मुनिरायः; जीबाडच्यो प॒जमे जिणे, मादर कोण ते माय ॥२॥ 
म भास्यं माथ धणं, भक्तिवत भली भात; समाकेत पामीए सरी, 
अम एसे एकाति॥ ४॥ 

॥ टार भी. ॥ 
॥ नणदरु विदीदे. ए देदी.॥ 

कमे धर्मं पाम्या एम भागी, पृरे मजने सपराणीदीः॥मविजन धमे करो॥ 
रन पाड के ए नांदी, यजने भाखोते आहीदो भ०॥९॥ मे क~ 
छं विराधे भीम, आराधे सोम ए नीमो भण०॥ तज परीता 
क्ररवा आयी, तुज यैथ देखी थर भावी हौ भ०॥६॥ तवे सोम सुणी 
मुज धमे, वित्वे जीवादिक ममं हो म०॥ इने भूपाति सोमनी बात, 
देषताङत साद विख्यात हो भ० ॥ ७ ॥ ते सामी विस्मित भूप, ययं 
मांस अजीर्णं अनूप हो भ०॥ यह गृढ बिभूचिकां ताम, तेह रातां ग- 
योजम धामदोभ०॥८ ॥ बीजी नरगे उतपन्न, महा पापथी तेह अ- 
धन्य द्यो म०॥ अति उग्र पुण्यके पाप, फटे तुत्ेए शास्रे छाप षी 
भ०॥ ९॥ खमि भक्ते मानँ भीम, करी पाप अघोर निःसीमहोभग। 
तेहन नरगे गयो तेह, चत भग तण फर एह हो भ० ॥ ९० ॥ मृत का- 
ये करी हे विहाणे, अपुत्रीओ नृपपए्टणे हौ भ ०॥ खोरे षवेयो- 
ग्य राजान, रानमेहरछीने प्रधान हो भ० ॥ ९९ ॥ पंच दिव्य भगटक 


(५९ † श्री जयानेद्‌ कैवरीनो ग. 


सो वासे, नगरीय बहार निकसे चे भ०॥ पर्वत पामे नाय नाम. 
सोम छथ्व खयरने काप भ० ॥ १२॥ जाए नगरी पहि मनम 
दी उत्साहे ले भ० ॥ निदं कलमनु जन निर नामे, आगिवि शृष्टन 
टाम हो भ०॥ २३] बी छन चामरं बाय, हपाख तुर्य कगे 
भ० ॥ यआकाने देवी ते घोनी, साभन्यो सहुध्टु सोरी हो भर ॥१.५॥ 
सोम नाम ए तमने राय, मे आप्यो गुण मणटाय दो भर) पएषनी ने 
खंडे आण, चप जम धरे दे$श गण दो भर 1 १५॥ पम कदी अद्ध 
यं देवी, सु दरख्या तेह श्वणेवि च भ० ॥ नेहने सद्र करे भणाम. 
महु माने रायने टम हो भ० ॥ १६॥ वाजित्र ध्वनि नम नवि माय, दरी 
जन विरद बोयदों भ०॥ म्य रीद्धियी भेल उरीरा, यावी मिध 
सने वेग हो भ० ॥ ९७॥ न्याये परनन पादे, दया पम धरणं अनरुजनि 
ह्ये भ० ॥ मोमद्द धरम दया पाटी, इण भुवे पण धुखनी आनी घं 
भ० ॥ १८ ॥ भीम हिमाए गयो नरगे, पापी किम नाण मरो ह ॥ भ< ॥ 
यन नमवा भृपने आयो, निन देञे अमार बनायोाष्ो भ०॥ १९॥ मे 
ह तिम शुद्ध धमे, परतत्त दवि जिणे म्म टो भ०॥ दम धर्ममयी ग- 
ज्य पाटी, सौर्ध्मे गयो दुख गानी द्यो भ ॥ २ ॥ ते सामानिक्त थगरो 
देव, मे विहार करो ततसखेव दो भ० ॥" एरी आन्यो हं इण यान, 
द्बता जुम अवधि ज्ञान दो भ०॥ २१ 7 अव्यो उपगार मभार, 
भरणमी नाटिक करे भारी दो भ ॥ गुर मेवाने अरमा, तेदनां फल 
खगमा ससाहो भ ॥ २> ॥ सराभटी कटे श्री जयार्नद, नस धमे छ. 
द्धि अमेदद्रो भ०॥ युद्धादिकं कारण यरी, स्यूम नहीं करं 
माटी छं म० ॥२२॥ परश्लीनो याग मे कीषो, समकित अतं तुमथी 
टीषो हो स ॥ गुरु कटे हं सम्यग पारे; एकन्प हृत्त सम॒ भारे 
हौ भ०॥ २७] एहयी थद तुन कस्याण, करे मर सामी शमाण 
हो भः ॥ निज आत्म कृतारथ जाणे, मनि भणमी गया घर बिदाणे 
दो भ०॥ २५. 1 राक्कमा ते तिहार, नवि प्रणम्पो धर्म खगरार द 


खंड वानो, (५६ 


भ ॥ चछर भमुख ते गया निन याम, ही श्रध्धा भमु प्रधान हो 
भ०॥ २६ ॥ अर्मे मुनि करे विहार, युवराज नैन दे सारद म०॥ 
क्रीषो ते ध्मने पे, गुर्देव भक्ति अकु अलि दी भ०॥ २७ ॥ दार 
न्मी वीजे संह, कही ध्प॑नो राग अखंह दौ भर ॥ गरु उत्तम वि 
नयनो वा, कटै पद्मातैजय भरसार हो भ०॥ २८ ॥ स्वं गाया २७२. 








॥ दुडा ॥ 


“ एकं दिन जय अवनीपति, षृ परश्च भकार सामरद्रैक धणं समजणोः 
ऊण मुदक्षण कमार ॥ ९ ॥ निमित्तिओ दोय निरसिने, सवगि श्वम रीततः 
म॒पने कटे निमित्तम, निरणय कीधो नीति ॥ २ ॥ सिदसारनां संभलो; 
तमे छक्षण तत्काल; अनस्थ सजनने अपरे, खक देप जिम कार ॥२॥ 
कुर्‌ वद्धि तथन कयो, पटे पदे अआपदगेद; इसत गामि दख कदे, धरम- 
नो द्वेष धरेद. ॥ ४ ॥ श्री जयानदं सौमागीओ, मं रक्षण सर्वांग; स- 
- ख कर्ता सवि विश्वने, चक्रधारी ए चंग ॥ ५ ॥ ण संडनो अधिपति, ब 
राना वलतः; सेवा एनी सारम, उपगारी ए अनत ॥ & ॥ न्याय धमे-. 
मां निपण ए जशप्रताप जयंत; दिवरगायी सस्वर पणी, एदना'गणछे अ 
नंन ॥ ७ ॥ निसरजे बारुपरे, निमित्तम नरनादः परणीपति धारी कसी 
अनुजने कहे उत्साह्‌॥ < ॥ गोप्यअ छे पण गाईृए, तन आगर तदकीकः; 
सिदशरार तो शम नदीं, भीजयार्नद सश्रीक ॥ ९॥ 

॥ ठा> १०मी. ॥ 
रामवद्‌ के वागके चपो मोस रधेरी.॥ ए देशी. ॥ 
इणे समरे दासी एक, राय संवोर तणीरी; जाणी विश्वासी तेह, भातं 
ते सर्व सुणीरी ॥ ९० ॥ अवसर पामी राय, नाना भकार करीरी; प्रधा 
कीधीः तास, नेमित्त वचन धरीरी ॥ ९९१॥ निधय कीवो तास, दवेः सि- 
दसार्‌ पूरेरी; क्रीडतो करे उनमाद, डोकने दस धरेरी ॥ ९२ ॥ इका 
न घरे कांय, सेच्छाएं विवरेरी; नरं नारी आमणं लूटी चिएषु पर 


=+ 


८९४ ) थी जयानंदं केवरीनो रस, 


री॥ ९६ ॥ फोडे नारिना कैथ, नारि सूरपा दरेरी; सकट दुध 
जाय, वहु अन्याय करेरी ॥ ९४ ॥ तुरग सेलावे तेह, मारग मां न- 
इरी; कोण्या नगरना रोक, बीन जरं नरवर ॥ . ५५ ॥ जोकने क- 
री सतकार, मोकडे आप घरोरी; $मर निश्रछी राय, आति अपमान करेरी 
॥ १६ ॥ एणिपरे वे बण वार, बारयो पण न ररी; एक दिनि दा- 
सी तेह, जाती देसी कैरी ॥ ९७ ॥ शं लेह जाए एह, ते कहे केम सरै. 
री} टप अथे तेवोक, सुण तिणे छीथो बेरी ॥ १८॥ खटी करैर दष्ट, 
नैमित्त साच वरीः कमरे लोमावी वास, के द गेह द्री ॥ ९९ ॥ 
दासी करै हतान, सरो नेह थयारी; कमरे धारी षात्‌, दुर्मन तेह भयो- 
री ॥ २० ॥ यतः नवरुसटिनीतटेचिरं। नखरे्ीतिरथात्मनींदिरा॥ नचथम 
रसोऽतिरोभके। नचगूढं हदितिष्तित्तियाः ॥ ॥ दाप्ीर कही सधि वात, 
ङमरे अन्याय करयोरी; राये षोलावी ताम, भासे क्रोध भरयीरी ॥ २९ ॥ 
रे प्राणी अन्याय, नगरमां निस देरी, लोक करे पकार, स्ने तुन 
गमेरी ॥ २ ॥ रमां पण पु रीत, सुखमां कडेक समोरी; जा हवे नगर. 
यी द्र, देशातरमां ममोरी ॥ २३॥ रदीश जो नगरी माहि, तो हं नादी 
सहुरी; कापीया नाकने कान, पुत्रे प्रण ए करी ॥ २४ ॥ चिते सिद 
मार्‌, जारं प्रेद जदारी; श्रीजयानैद्‌ मार, भूषात थाय तदारी 
# २५ ॥ रागी खोकने राय, प्दनो देष सहीरी; खे जारं परदेश, 
तो रहे द्भ द्हीरी ॥ २२ ॥ राज्य वैलाए भुन, बोलावे इषे धरीरी; ब्री- 
नो नहीं कोई योग्य, एदन धात सरसि ॥ २७ ॥ इम चिती एक पिन, 
भायात वदेरी, सभर शी जयानेद, आपण एक ष्देरी॥ २८ ॥ दै- 
तर घडो भाय, निहां भाग्यं होेसी; अतट कला हिताय, भाग्य 
भर्षा नोरी ॥ २९॥ तीथं अनेके वदाय, वनुए्‌ षडेव सेरी; पूरत- 
थी नरि वचाय, इनेन यण ररी ॥ ३० ॥ एम अनेक गुण याय, 
नी एक गण ररी; तुन विरद न कमाय, तिणे ए परयण कर्व 
॥ ९ ॥ भी जयानैदने राप, दसमी दर कदीरी; संड पि कदे प, 


सं बीजो. ( ५५ ) 
कपटे सिद्धि नहरी ॥ २ ॥ सपे गाथा ३०४ 
--*ॐ@- ४ 
1 दुहा. ॥ । 
ते कारण चारो तमे, दिश धां कोई देश; पित्रादिक अण पएृ्छीने, षा 
करं विक्षेप. ॥ ९ ॥ सररु रे जाणे सह खरु, पृण्यर्वत प्रधानः कृत माहि 
शिरोमणि, मान्यं वचन भमाण.॥ २ ॥ राते चाल्या रगं, विहुए करी बना- 
च, खद्गसखाईइ खातिशं, जवि कायक जाव. ॥ २॥ कथा परसग करतां थका, 
कारूधमे विचार; श्रीजयान॑द कहे पणो, पण्ये सवे भकार. ॥ ४॥ पुण्ये रक्ष्मी 
पामीए, पायक सेवे पाय; जस कीराते जग जागती, सुकरे जन्म सदाय. ॥ ५ ॥ 
॥ दान अगयारमी. ९९॥ 
सत्तरमु पापतरं गम. ॥ ए देशी ॥ 
धर्मे सख पामे माणी, आपदा जाय सवं उजाणी; सुरनरमां कीरति 
गाणी स्या द ॥ ध्म करो भवि भाणी ॥ खाणो पूथ्विने तर जे आः 
प, मणी द्रन्यते फर दुख कपे ए धमे थकी नहीं पापे दोरु ध० 
॥ ७ ॥ आरईतनो धमैन ख्डो, वीनो जाणे सह कटो; नवि माने अधर- 
मी रभुडो होखार ध०॥८॥ इवे बोले तिहां तिहसार, भाई तुम व- 
चन उदार; सयमांन ह निरधार दोलाङ ध० ॥ ९ ॥ पण वात एक अव 
धारो, अधर्भनि द्रव्य वधासे; हमणां अधमे हकारो द्यलार ४५० ॥९०॥ 
धरमी जन दुलीजा दीसे, ए वात छे वीसवावीते; अधरपीयी दख जाये 
रीते दोखाङ घ०॥ १९ ॥ तव श्री जयानंदनी बोरे, मूरल नदीं ताहरे तोर, 
तु खोदी बातमां टके होर ध ॥ १२॥ पापारैवधि पुन्य, तिणे र्ष्मी 
होय अगन्य, तं देखे हदयथी शून्य दोशारु घ०॥ १२॥ वी पण्यातैषषि पाप, 
तिणे आ भवमां सेताप; ए परमव कीलं आप ह खर ध० ॥ ९४ ॥ इण 
भवमां जे जे करे, तेहनां एङ आगर भोगवशे; वावदे ते कारे फलदो ह 
राख ध० ॥ १५ ॥ तवे दुष्ट कटै सिंहसार, बाद ते मेमनो हरनार; भाई भ- 
को बाद विचार हो ाङ ध० ॥ ९६ ॥ कोर निपुणने पूीए वात, ते भा- 


(५९) भी जयानंदं केवीनो रास 

से जेभवदात) ते धारिय निशय ध्रावदोटारु घ०॥ ९७॥ ते श्री जयानदनी 
मनि, बीजो दुष्ट ॒ते इम सन जाणे $ एने राय भरा सहु माने होलाक 
ध० ॥ ९८ ॥ राज्य योग्य ठरे तिम करीए, ए वात्मां पण काय धरि 
ये, एहना नेन कई अपदरिये होखारु ० ॥ १९ ॥ पे रज्य ते मा- 
हरे अवेः एम वितवी कहै इण दावे; माई पण दिना कमन आ 
वे हडाछ ध० ॥ २० ॥ ने हरे ते अपि नयण, इम ्िहसार क 
वयण; श्रीजयारनद माने सयण होडाङ ध० ॥ २९॥ कोड गाममां हि दवे 
पेड, गाम गुर लोकश बेग; सिदसारे ते सह दग दोरार ध०।॥२२॥ तमन 
भणमीने कहे एम, ह पापथी शम कटं नेम, अतो पर्मेथी कटे एकेम दोरक 
ध०॥२२॥ ते रपु वेश तष देखी, माया नाटिक बखी पेखी; वोके गङ़र सविं 
उवेखी दोक ध ० ॥ २४ ॥ भाई ताहरी वात ते साची, साभिखी सिह 
मनमां माची; भशं चास्यौ हवेनाची दीखार ध० ॥ २९ ॥ आग 
नई नेन ते जाचे, कटै भी लयाद्‌ इम वाचे; शामद्मैभने बयणे शु 
माचे शोर ध०॥ २2 ॥ बीजे संडे अग्यारमी दार, की प 
निनय सुरपाङ; भगेथी हीय म॑गरमार दख ध० ॥ २७ ॥ स्वै 


गाथा ३६१ 
9 
॥ इहा. ॥ 
गामहीयीने गमार ए, धम न ठे अधमे; कूड साखी केवल कशा, 
मूरख न रहे ममे. ॥ \ ॥ जृं बोरे ए नडा, शो एहनो विश्वास) 
गामडीयानो मत गणे, कोई विश्वास चकास. ॥ २ ॥ हंस काग दष्टांत इवे, 
सामने ठै पदः शरी जय कहे ते सामो, बहु गंभीर अवी. ॥ २ ॥ 
- डाक ९२. बारी, 
॥ रप्ीयानी देशी, ॥ 
, ध अ पुरे एक प्रह भटो अचे, , तिहा बहु मनी जात; ॥ धु्वाधब्‌ ॥ 
^ सन्‌ ठेवा एक काग पथो मिहां, भीन तो जरं मांहि जात रं ॥ ४ ५॥ 


सेड वीजो न (५७ ) 


गाषदीभनो विश्वास न दीजीए ॥ ए आंकणी ॥ कागनी पांसौ नच भी- 
नी थद न तराय न उडाय सु० ॥ जर पाहि इवे बृहद कागठो, इण समे 
अचरिन थाय जु, ॥ ५ गा०॥ दसी हंसने कदे चणो स्वाभिनी, कागडो 
बृडे छ एह सु०॥ निवे पेशी पटे धरी पुमे, कादौ करुणारे नेह सु० ॥ 5 
गा० ॥ तिपरज करणु तिणे काकने कार्मीयो, खख ययो इवे काग सु०॥ 
मराथेना करी ईंसी युत हंसने, तुमे उपमारी महाभाग ु०॥ ७ गा०॥ इम 
कदी पौताने बह कई गयो, बाती करी चिण एक सु०॥ चच पुटे फठ 
खाबी आपीय, वाचे प्रीति विवेक धु ॥८ गा०॥ दसी सहित षवे दस 
डपा, मां नेष्े ताम सु० ॥ काक करैर भिया तं नाय करदा, दसी रो 
कीते'ठाम सु ॥९ गा० ॥ दस करे मारी एनारीरे,तारी ए नदी नार 
सं० ॥ तती मित्त सर्लि महाश्याम डे, एतो श्र्षि अनृद्यरसु०॥ १० 
गशा०॥ काक कहे तेहनो शी मेख ॐ, परकटनीं हीथ नार स० ॥ भमि- 
नी दौयतो सम सूपे दए, एक कुस अवतार यु० ॥ ४९ गा०॥ जो नवि 
धनि पज ए वाती, तो ए गामना रोक सु०॥ ह ए परण्यो तव सहु दीट- 
लो, मिरी मिली सहुएरे थोक यु० ॥ ९२ गा०॥ तेकदैशे तो मानसोके 
जही, दस मासी ते घात सु° ॥ पिन्रादिकने सुप्य ईरो, काक ते ग्रामे 
आयात उ० ॥ १३ गा०॥ आप वितरादं शुणाव्यो रोकने, नर भाषाए कहे 
बण सु ॥ कडि सासे पज साचो करो, नी तो हेम कर दाण छु° 
1 ९8 मा० 1 नारि शिरे षट हं अशुचि करं, पशु त्रण सोदरे तेम सु०॥ 
पीडा उपजा अति करी, कटेगो न कयुरे केम घु० ॥ ९५ गा०॥ 
नर नारी शिर बेसी उडी जाड, तावडे मुक्यां जे धान चु०॥ ते कण भक्ष 
ण करं वरी बायी, कर अशनादि आदान सु>.॥ ९६ गा० ॥ वीजा 
प्रण अनर्थं ह वहु कर, करी धर लोक अन्याय ° ॥ मदुप्य वाणि 
सुणी विस्मय पामीवा, बीहना सषु सपरुदाय घु° ॥ ९७ गा० ॥ धमाधम 
“विचार करो नदी, मानी कुटीरे ससि चु० ॥ पिग्‌ ए काक तथा धिग्‌ 
. कोकते, करे जन्याय ए भासि श" ॥ ९८ गा० ॥ चवे ते काग देस भे 


(५८) ` भी जयानेद केवरीनो रास- 


मी, पूछ आरवीरे न्याय ° ॥ छोक कदे अमे प्रणतां देखीयो, षणी 
हंस अति दुखी थाय घु० ॥ ९९ गा०॥ काग कटे हवे हंसने सभिरो, 
स्यो ए तम भिया सार सु० ॥ भाण दीया तुमे युजने तम तणो, न करं द्री 
ह गारं घु ॥ २० गा० ॥ गामर्डीा परख्या इण रीतशं आम्यने क 
हे हवे काग द्चु°॥ रे ग्रो तमे योडे कारणे, करयो कडीसावि लाग सु 
॥२श्मा० ॥ इ भवं परमव तुमने दख पणा, कडि सासि सम प्राप घु० ॥ 
नही जगमां जेदथी साधे उपने, दिसादिकनोरे ज्याप घु० ॥ गा० २२॥ ह॑ 
स काग मिली कोष थी हमे, चावे खदीरे आग छ०° ॥ बरसी अंगाराने 
वालीयां, तैहनां घर नदीं ताग घु ॥ २६ गा०॥ मरण कही ते दुरगति- 
माँ गया, कूड साखि भभाव सु>॥ एह कथा गामहीयानी सुणी, मन विः 
श्वास तै काव घु० ॥ २४ गा० ॥ वात छुणी कदे सीह माई छण, कूड क- 
या कदी मुज घ ॥ मनुष्य परे पशु नषि वोर फदा, न ठं बाते तन 
० ॥ २९ गा० ॥ भी जया्नेद करे ए ससे, सभिलो कारण तास 
सु० ॥ वीजे खंडे वारमी ड!चए, परम कटे उविरास घु° ॥ २९६ गा० ॥ 
से गाथा ३५७ 
॥ इया ॥ 

श्रीयस जक्ष चसे शहा, अस्वे रोक अगाध; नंदी जन्त नंदीएुरे, बेह 
भित्र निरवाध. ॥ ९ ॥ श्री मुख नदी घर स॒ते, पोदनो धारी भीत; करै 
नंदने किम नवि, भुज धर आवो मित्त ॥ २ ॥ नंदी कटे नावं तिणे, गाम- 
आ जे गमार! तेदनी कीक धरी तथा, विगत विवेक विचार ॥ २1] ज्ञान 
जुद्धि गत ए जना, जोव वदन न य्य; भरी पल कदे क्रिम सय ए, एुनि 
परीक्षा विण फोग ॥ ४॥ तेह परीप्ा तेहनी, करवा कारण दोय; ईस का- 
ग थ हेष, सधडुं कधं सोय ॥ ९ ॥ हंस काक वोरा हता, सख त॑ ना- 
ण घु्नाणः; न बदे आणे दूष प्रे, जह जते पण भाण ॥ द ॥ कहे सी- 
र आ्णद कियो, भेह न वौरयो चूट; आरी नय करे तुमे सामो, ऊतम 


ह, । 


खंड कीनो. (५९ ) 


एह अदुट ॥ ७ ॥ 
॥ हाड १३ तेरमी. ॥ 


तारननीं देशी, पापथानिक्र अमीयारण क्षद्‌ ॥ ए देशी ॥ 

संदी पुर नगरे अति सोहि, आणंद्‌ नरपति जन मन मोहे, खाछन जनपन 
पोह, श्री असीहतना धमेनो रागी, पाप भीरः मोटो बडभागी ॥ रा० मोः 
८ ॥ वीस ठक्षण अंग विरजे, अत्रि बहु तृप सेदना कान खा० से०॥ 
कोटि पूयी ओद न रसे, अमरण तै निन अगे सरसे ॥ छ० अं० 
९ ॥ कडा करवा एक दिनि अतर, पुर बाहिर जाभरणे सोदे खा 
भ० | चिदिध गति त्तव वाजि सेवे, तुरग तदा उडी आकारे जाये ॥ 
त° आ० ९० ॥ लवि अय्वीमां नृप एकाकी, दुष्ट जाणी नृप उख्स्यो 
नाक हा० उ० ॥ भरमि पल्यो हय अहत्य हओ, भमे एकाकी विहा अ- 
चरिन लओं ॥ सा० अ०९९ ॥ उधोड शद्े चोर ते च्यार, मिरी न- 
वि बोभाणो खमार खा० खो० ॥ चोर कटे अम भाग्ये मिर्खीयो, अकार 
युत्त तुज अटकङिभो ॥ ला० तज० १२ ॥ चरित्र अमारं साभ राय, सू- 
रिुर नृप सेवक राय ङा० से० ॥ क्षन्नि पशव कांय अपराध कनो, अमने 
द्काभेकार ते दीनो ॥ खा० का० ९३ ॥ गुरु कने धमं संणी अ टी, 
नवि चेवं कोस अणदीषुं ङा० को० ॥ पण अमचौ निरबाह न थाय, भू- 
पति विनं वीनो पीडाय ॥ रा० व° १४ ॥ छक्षथी ओी चोरी नङ 
रीए, नित परिणाम न दीणडा धरिये खा° दही ॥ तिणे नृषनु धन बहु 
अमे ठेच्ु, तेद नरी होय तो अमे जावानि देशं ॥ ङा० ना० १९ ॥ तु ङेण 
छे आपरण शां मूलां, सस कदी अम वयण अमूखां खा० ब० ॥ स्थो अ- 
ककार ए नृप मरन चिते, आजीविका कतो दुःख व्यतीते ॥ छा° दु० १६ 
॥ -पापतुं यूल अनृत नमि गोद, धन .छे विनाशी तिणे चित्त न डो {० 
वि ॥ -थनथी मस्यु धुल धर्मे अनंत, सत्य समान न धमे जयर्वत ॥ ख० 
-ध० ९७ ॥ इम वती, कलनं परथी साच, आप्युं हणं उतारी जाक खा, 
ॐ० ॥ इषं धरी ठे तस्कर भ्दार्या, भृथ ते तनां. आगृरु चास्या ॥ छार, ` 


( ६० ) श्री जयद केवनीनौ रास, 


आ० १८ तापस आश्रम पामीने वेते, कटपति के किम आश्रमे पेते 
ला० आ० ॥ दण तं किम इहां आयो मार, तव नूप कहे सिं चित्त ख- 
गाई ॥ ज बि ९ ॥ रपति कहे घण राक्षस एक, इण बन वमतो 
नाही विक रा० नां० ॥ तापस विण माणक्तने मारे, तिणे तं तापस बे- 
दने धारे ॥ छा० बे० २० ॥ इम कदी तापस वेशने आपे, नृप पण निज 
अगते यापै खा० ० ॥ करी फ आहारमे सरोवर अणवे, न्हावेाने जव 
सज ते थापे ॥ छा० स० २९ ॥ तव राक्षस आची के एम, भिक्षु नवी 
त॑ आग्यो छे केम छा० आ०॥ माहरी बात सामल तुं एकः नर भली दिन 
एक राखुं हुं टेक ॥ खा० रा० २२ ॥ वरस रक्षणो भखीए राजा, एक 
वरस गे रदीए ते ताजा ा० २० ॥ एवो नृप नैदीपुर सामी, पण रहे 
नित नि परिवर्यो धामी ॥ छा० प० २३॥ तिणे मारो कोरे दावन फा- 
बे, पण एक बात णी इणे रने छा० घं ॥ तुरग हरी अट्वीमां खव, 
एह बातत सरी होय तो एवे ॥ का० हो २४ ॥ नाणतो होय तो कदे एन 
वाते, सांभटी वितवे भूप विख्यात छा० भू० ॥ साच कहं नो ए पुन खाय, 
ठटं कं तो वत युन नाय ॥ सा० व° २९ ॥ अथक भाणने अरये लू, 
बो तो खे पाप अपहं खण्पा०॥ भराणयी अधिको धमे ए मोठे, नवि कड 
फृठ ने थाञं हं सोय ॥ ा० था० २६ ॥ गुन तलु देई वीना दगा, खाभ 
भोटो होय आतम तारं छा० आ० ॥ होते द्या एक वर्ष परमाण, निय 
करथो इम आप चिन्नाण ॥ छा० आ० २७॥ राय कटे ह तेहन राय, कर 
त तारेज मन भाय छा० जे० ॥ ते कंदे शुनि नि मारं करे सां, खरो 
तापम के कांय छे काचं ॥ छा० कां २८ ॥ नृप कहे युनिए आप्यो छे वे- 
भ, कोणप कदे हन भखिए विरो छा० भ०। ईष देव समार तै रंग, नु- 
१ पण निज बोिरावे यंग ॥ का० बो० २९ ॥ पंचं प्ररमेष्टिसे ध्यान ते ध्या- 
थ. राक्षत वोर शपे तिहां याय छा ८०.॥ अटट्थ हास स्थूल ते दंत, 
पाषा धाए नृप अक्षोभवेत ॥ टा० अ० ३० ॥ राक्षस अटवी क्षणमां न 
टमः (नैनपुर बार कीडतो पेते छा० ज ० ॥ सैन्यने भूषण तेह तुरग, 


संड बीन. ` (६९१ 


तिमन देखे पूरब रंग [सार पु० ३९ ॥ पुष्प इष्टि आकाशथी धाय, इ 
जाले नवि सपरजाय सा० न० ॥ गगने देदीप्यमान देव दो दिसे, एक कहै 
सुणो वात जभीसे ॥साण्वा० २२॥ बीजे संडे तेरमी गर, सभरा हेय 
मगर माल सा० १० ॥ श्रीजयानेदना रामां भाखी, पञ्च विजय करे च 
र्त्र डे सासी ॥ सा० च० ३६॥ स्वै गाथा २९० ॥ 


ॐ 9 © ९०. 





॥ दुह्य ॥ 
इणदीज उघ्याने अ, नदी यक्त इण नाम; मित श्रीयकषे पजने; 
ङ्यो ह गयो ताम. ॥ ९॥ कट सास परीक्षा करी, गामदीयानी गमार; 
मजने के हवे भिन्ते, कहो तुम नयर भकार ॥ २ ॥ मृ कठं उत्तम मादरः 
नवरमां रप नर नारः; सयवादी शुभ रक्षणा, शीष करं श्रीकार. ॥ २॥ 
किम मानं साच करी, इम संदेह अपार; आतर परीक्षा अमे करी, ससवादि 
श्विरदार. ॥ ४ ॥ धन्य तं दृढ तरतनो घणी, नवि चृक्यो निज नेम; पामि 
इह भव प्रभे, ईच्छित सपद एम ॥ ५ ॥ आमयहर मणि आपियु, सङ 
शत्र जय खात; आपीने अष्ट थया, सांभखी प्रजा परराति- ॥ द॥ भूषत 
णी सलवना भणे, भजा लोक.पुण्यवंत; मणियी रोग गमाबतो, सङगे दविवद्‌ 
जय खात ॥ ७ ॥ सम्थक्तादिक व्रत सवे, पाखी पूरण भित; सात क्तेन ध- 
. न माची, सुरवर थया एरी. ॥८ ॥ 
॥ दाक १४ मी. ॥ 
॥ अदीओआनीं देशी. ॥ 

कह श्रीजय घुण सीह, वात.कटं निरवीह; उत्तम नर लए, पृष्ीए 
तिं सदीए ॥९॥ ते केशे ते साच, करणं परमाणु तुस वाचः; सीदं 
गीकरे ए, आगर सचरे ए ॥ १० ॥ श्रीविशाल पुर नाम, पोहता क्रमे ति 

रो शम! तास उथानमांए, देलता सांनमांए ॥ ९९ ॥ 'विधाविरुसि अ- 
भिधाम, कलाचारय शुभ वान; ` पलेदादिकाए,' बहुत कटा जिकांए 

~ ॥ २२] सृप पुत्रादिंक नेह, पां चं छत्रने तेह; सीसे शम परए, गया 


१ 


(८४२) श्री जयार्नद केवन्ीनो रास. 

त्तस परिसरे ॥ २३ ॥ सिद श्रीजयानदः, नमी तस्त पद्‌ अरिर्विद} पृषे 
आनी, वोत शमे पापनीए ॥ ९४ ॥ कंदे कडाचारय वात, शाञ्च रोक 
अवदात; शुम ते धर्मथीए, अश्म अधर्भेथीए ॥ ९५ ॥ सांभरी श्रीजयानंव्‌ः 
पाम्या परमाणद; कमलाणो बीए, सीह ते मन चखीए ॥ ९६॥ कलाचा- 
शयने पास, करवा कडा अभ्यास;मणवा तिहां रह्माए-चित्तमां गह गद्यादे॥ ९७ 
कलाचारय वज कीय, छातोनां मन हर डीष; विनयादिक करीए, भ्रींजयं 
चित्त धरीए ॥ १८ ॥ अल्प दिने भण्यो तेद, सकरुकखा गुण गेह; अनुक्रमे 
आण छहीए, कठाचायनी सहीए ॥ १९. ॥ छात्र भणावे ताम, इम सहु म- 
न अभिरामः सहने बह्म घणोए, खगे सोहामणोए ॥-२० ॥ स्पद्धाए भणे 
मीह, ते परण रातने दीह; बहु दीने अर्प रुह्मोए. भाग्य परमाण क्योए 
२९ ॥ नाम विकशाङ जयरायः, षट्‌ षट मासे आयः पर्सक्षा सद तणीए, 
करतो भूधणीए ॥ २२॥ एक दिन आव्यो वेह, पुत्रादिकने स्नेहः; सहने 
प्रखतोए, नयणे निरसताए ॥ २९ ॥ ताड शिरे उच्य एक, मोर पीर अ- 
नि ऊेकः.-वधे धनुद्धैरा ए, तेह कमर वराए ॥ २४ ॥ कल्यो ततु न छेदाय, पाठ 
कृ मन केरपाय; आंण श्रीजय भणीए, करता ते गुणीए 1 २५॥ तंतु चता- 
च्यो जेह्‌, वींध्यो श्रीजये तेह; हरख्या त्व सहुए, देखी कला बहुए ॥ २८ ॥ 
येत्र सुक्ताटिक वाव, चरित्र भांहि षणी जातः ते तिदांथी रदोद, इदां संक्षेप 
कद्योए ॥ २९७ ॥ बीजे खंडे दार, चादमी याति सुरसा; पञ विजय करीष, 
भवि जने सहदीञ ॥ २८ ॥ सर्वं गाथा ५१८ 





1 दुहा ॥ 
कमर पन तिहा माँडिने, शुरु वताते जेह, भीनय छेदे ते नयु, सङ्गेन 


चीज रेद. ९ ॥ चटी शकते कर चक्रे, ठेदे ने सप तार; गिरिर द्र वि- 
स रदी, चर ते ततक्रार.॥ २} अख युद्ध करतां यका, सभट जारो तेण 
गहय बीयेयी जीतीया, भरीजये वह दास्ेण 1 ‰ ॥ वली धारा गते अभे, 
चट शाखा विलम्गः पचन वेग बिह परं थकी, अश्व उपाडयो सलभ्ग ॥ च ॥ 


सं दीजो. - ६६३) 


इम गज युद्धं पारडी, आधोरणादिक बीर; इसाद्विके वहु देखीने, भूपे 
जाण्यो धीर ॥ ५॥ 


# 


॥ हार ९५ मी. ॥ 

|  ॥ साहे हे ॥ ए देशी..॥ ~ 

साहेखां हे, ते भूपादिक सवे, विस्मित यदित थया हवे शेरार ॥ सा० 
शिर धुणावता तेह, सीह विना सहु समे दोलार ॥ ६ ॥ सा० वीयं क- 
ला गुण देखि, पडे पाठकने भूपति होखार ॥ सा० ओ कोण पुरूष रतन्न, पा- 
टक कहे हणो संपति दोरा ॥ ७ ॥ सा० परदेशी कोई ओह, बांध सहि- 
ते कला भणे होलाठ ॥ सा० क्त्री एुगव शुद्ध, नावै जाणुं रहे किं किणे 
हीरा ॥ ८ ॥ सा ० वितवे नरपति ताम, राज्य योग्य निश्चय करे होटा- 
छख ॥ सा० ए छे राजङमार, लक्षण सधि तेनं धरे होश ॥ ९॥ सा० 
आदर करिय अपार, पूजी पाटक पर परे दोखार ॥ सा० छत्र भणावण 
आण, देह रूप गया मदिरे दोखर ॥ ९० ॥ सा० श्री जयानंद कुमार, 
मीत नाव्यारिक बेह भणे होखा ॥ सा० कला वहोचेर विशेष, पामी पसा- 
य॑ गुरु तणे दोर ॥ ९९ ॥ सा० छात्र भणावे निय, गुरुने विस्तामो कर 
-हीखार ॥ सा० एकदा परीक्षा निमित्त, रायनो डंडेरो फिर दोखाङ ॥ ९२ 
॥ सा० तेहने इच्छित देश, आपं जे तोञे करी होरा ॥ सा० श्री जय तोडे 
ताम, गनने नावामां धरी होडार ॥ ९२ ॥ सा जख्मां मके तेह, ठंडे ति- 
हां रेखा करे द्येखर ॥ सा० गज उतारी तेह, नावामां पथ्थर भरे दोला 
ल ॥ ९४ ॥ सा० रेवा रगे जरु आय, तव पथ्थर तोर सवे दोकार ॥ 
सा० तेदना भार भरमाण, हाथीसं परण संभवे होखाङ ॥ ९५ ॥ सा ० भरप- 
ति विस्मय पामि, आदरथी षरे लदीओ होला ॥ सा० सान भोजन शु- 
म रीति, षडु गौरव करे भावीओो. होलार ॥*९६.॥ सा० ॥ सवे कंडामां 
' भरवीण, गुणवतो पीडित छदी हखार ॥ सा० ङ्प कका गुणे तास, निज 
पुत्री अनुरूप सदी दोकां ॥ ९७.॥ सा० अण इच्छतां पण राय, पुरी म- 
गिर्मनरी तणो रोलार-॥ साः कथो श्वम -विवार, नूप दायनो आपे घ- 


(२४) शी जयानद केवरीनो रास. 
णो शेखर ॥ ९८ ॥ सा० इय गय रथने पत्ति, देश एङ आपे वरी हो. 
हाड ॥ स्‌।० धर उपमरण समेत, महो एक दिये मनरुट। दीरार ॥ 
१९ ॥ सा० मणिम॑नरी भोग, देन दिन भोगवे अभिनवा दोखाल ॥ सा 
जीती भूप अनक, धे नृपने नबनवा. होराङ ॥ २० ॥ सा० पामे प्रतिष्ठ 
सार, वे एकं नृप सूरयने होल ॥ सा० जीतवा जातां निषेध, करी 
कहे जीत ह जायने दोखार ॥ २९ ॥ सा० सेना छे गयो तेह सामो आ- 
व्यो पती हौलाक ॥ सा० युद्ध थयुं दोय सैन्य, भागो कुमर सेनापती 
होलाल ॥ २२॥ सा० उव्या कमर नरद, युद्ध करयो विहा तिणि परे हो- 
छार ॥ सा° यरि सेना नह, सूर उय्यो नव ततपरे होर ॥२२॥ सा 
चाणि वेहु करे युद्ध, गगन दिंबो सपे भरी दोराङ ॥ सा० अनुक्रम सात 
धनूष्य, छेदे कुमार शरे करी शोडाङ ॥ २९ ॥ सा० भाग्यो रथ वरी वप, 
खडग छेड्ने धावीओं होराङ ॥ सा० कमरे सडगे खङ्ग, संड करीने वषा- 
दीभो दोराल ॥ २५ ॥ सा० मोगरे मगर भांगि, गदाए गदा चुरण करे 
हौरार ॥ सा० राद्ध रदित थयो तेह” बाह युद्ध मह्ठनी परे दोरु ॥२६॥ 
, सा० चहु वेला करी युद्ध सुरने दृदयमां ताडीयो दरार ॥ सा० मखी 
लही पञ्यो भूभे, जस अवर कगे चाओ दकाल ॥ २७ ॥ सा० निगड 
वैध करी ताप्त, जीवन छादी सन कर्यो दौला ॥ सा० सैन्यने अभय तै 
दध, जई सपने आगर धरो दोडार ॥ २८ ॥ सा० कुमर वयणे करी 
तास, युक्यो दंड कईं तदा होलार ॥ सा० द्यावैत श्म जाणि, युके शत॒ 
-नम्यो यदा दोरा ॥ २९ ॥ सा० वारे जीसो युन, एह वैराग्य धरी मने 
दन्ार ॥ सा० पुत्रने यापी राज्य, दीक्षा डीषी गुर कने होकारु ॥ १० ॥ 
सा० पाटी निरतिचार, केवर रदी शिवपदं बरथो हौलाल ॥ पा० ध- 
न्य एडनो अवरनार, इणि परे अतर रण करो दोलारु ॥ २१ ॥ सा० वौ- 
णं संडे दार, पर्नरगी ए सादामणी होरान ॥ सा० पद्मविजय कहे इम, ध्म 
ते जिम चिनामणी दोखल ॥ ३२ ॥ सर्व गाथा ४५० ॥ 


"अ 


सड बलो. (६५) 


1 दृहा ॥ 

भार्वदत भोगी भरो, राज्य दद्धि करतार नगर लोक नरपदी भणी, 
दं एमाडण हार. ॥ ९ ॥ घलगां कारु श्रीजय तणो, जाय निय जयका- 
२; सेदाये खर भातुए, सहि जिम धुक्त शिरदार. ॥ २॥ र्मी अपेन 
वि रीए, पाने अभिमान; अवदं चिते ओथमी, नावे सांन निदान ॥ ३॥ 
यत; ख :खियत एवान्य, द्धिभिःसकृतोप्यङं; परयनरास्यधियं ुष्येत्‌, 
सिक्तोपि हियवासरः ९ ॥ दुय ॥ देशांदरे दुःख दाखवा, छे नाउ हुं 
रहार; एम विरीने इम कटे, वात घंणो शुविचार. ॥ ° ॥ निज नयरीथीं 
निकस्या, देषा द्ीनने दूर; मन वंखित गनमां रदं, फम्या न कौतक पर. 
॥ ५ ॥ आसन रेवां आपणे, जाणे पावित जाम; माविन्र माणस मोकरी, 
तेदी रीए ताम" 1 ६ ॥ चख गिरधर गन साधनो, नरौ आवो मत षाः 

` ई; एकाकी जारं अमे, तुज वियोग दुःख सार. ॥ ७ ॥ 

दार ९६ ५. 
। ॥ एक्वीसानी देरी. ॥ 

मन ववित्वेरे शी लयानदं रिरोमर्णः युज आचरे आग्यो सहच अभ 
गणी; किम एकरोरे यड तिणे जाद ख, त्स भाद्रे आवद साये तिम 
कदं ॥ < ॥ भरुक ॥ तिभ कह इम कदी करे सन्यः, बास षर द्वार शाख 
ए, शरी जयान्‌ षटेसे भ्लोकह, तेम इम भापएः ॥यतः॥ रत्वा नराय 
ष्वषटौ; मासाधितेषु कौतकान } वपा करुते दसः, खपदेमानसेरातिः ॥९॥ 
चरक ॥ निज नारिं परिवार सहने, वेची सद्ग सरायषए; सीह साये नीक 
द्थो ते, नमरथी निरमाय ए. ॥ ९॥ पुर अमरं फिरता इ्च्छार्‌ करी, शष 
कौतिकरे इणे अवसरे मणिमजरी, भ्रात समयेरे चिततवे षज पदि किदां गया, 
पृष्ठे प्रिकररे ते पण सह दिरुखा थया. ॥ ९० ॥ भरु° तिणे परण भूपे 
नणव्यु, सकी निन चर रायषए+ प्राम नगरं उन भगुसे, बहु परे शोषाय 
$ खोरतां नवि षष उाधी, शोकरातुर नूप बह थयो; णे अवसरे शेक 
देखी, सणिमररी आओणंद भयो ॥ ९९ ॥ करै तातनेरे कौठरी देष जोह क- 


~ 


( ६६ ) श्री जयानंद केवनीनो रास. 


री, व्षाए आवकषेरे पुन पामे जाणजो इहां फिरी, तव धीरयरे धररीने राय॑ 
भुख रदा, इवे दोय जणरे चास्या आगे मन गहगश्चा ॥ ९२ ॥ ब्र° सीदं 
एकदा जयने मासे, अध रं कषटए, त सहे षे फट इणि परे, ठतो धम 
ठष्टए, के श्री जयानेद तारे, संगे पाम आपदा, पापी संगे धर्मता, सी- 
दाए जाय संपदा ॥ ९३ ॥ यत्तः तेजोमयोपिपएज्योपि, पापिनानीचधातुना, 
अयसासंगतोबन्दि, सहतेषनताडनं ॥ ९ ॥ कुसंगतेरे महिमा मोटाग्ये नवि 
रहे, रघणने सगरे गध कपुर सवे जे, तव पापीरे कोषे वोरयो इणि परे, ` 
घाद आपणोरे हनी न भाग्यी कोई नरे ॥ ९४॥ न° कराचायैनै वचन 
चहु विध, तेह नांदी भमाणए; चिना द्रव्ये नेह आणे, असन ने वरी पानं 
ए, तेहनो मत खरो नाणे, पण ती चक्ुनौ अछ, श्री नयानदे मानीयुं तव, 
इरस्यो सिहं कहे पर ॥ ९९ ॥ त° शक्ति परीक्षण आन आगर, नाशं 
इं पुरं गामणए, तुमे विरुवे आवजो भार, पठे भोजन काम ए; जो न सीने 
काम मुजथी, तो तमो परे साधजो, आज युनथी काम सीने, कारे तो तु- 
मे वाधनो ॥ ९६ ॥ इम कदीनेरे आगर चादयो, ते इषे, च॑ंडसेनरे शतकृ 
गिरि भभु अदे, नंदिशाकरे नगरे अवस्कध कारणे, नाय ॐ तिहार सीह 
पञ्यो भिष्ठमां रणे ॥ १७ ॥ चरू° बाध्यो, सीहने कोम वदाथी, पल्िपतिने 
दीधे, पापी नरगमां पल्यो, परमाधामीओ निम कीधथे; कोटाहर घंणी 
भी नयानंद, दया स्नेह ध्री करी, दीध आवी करे जायो, एकदा बव 
मन धरी ॥ ९८ ॥ छुव्यां आभरणरे पष्ठिपतिओे तेहनां, यद्ध करवारे अग्र 
सेना मट्‌ जेहना, बाण वरसीरे हत अहत सहने करथा, चंडसेनेरे आवी 
छमट भीरय धरया ॥ ९९ ॥ ब्रू० शरंग नादे थया भेला, यद्ध करवाने सुः 
युद्ध करतां तेह साथे, मारतो भिष्ठने बहु; कानी परे श्री नय नाण्यो, 
ओह नवि जीतायथे; मरण जाणी पट्टिपाति निज, करे. श्म दुणो भायञ॥ 
२० ॥ किम मारेरे मादर. छमटने श्ण परे, तव ते केरे बाध्यो नेहने शु- 
म प्रे, तेहनो हैर खु धव युको तिणे, नहीं भारे, जाओ पे निरभय- 
पणे 1 २९] शरः चेदसेन कदे भाई तादरो, कें चक सेमरामभे, आपणे 


 संडर्बीनो. ( &७ ) 


आनजथी शरीरि जाणे, सांभरी श्री जय ताम, युक्यो रण तिणे सीह आ- 
प्य, पष्टीशे भाथना करी, आण्या पालिमां दोय भाई, काये निज चित्तां 
धरी ॥ २२ ॥ बिहु जण करीरे भोजन छखमां तिहा कणे, तस आगर 
` रद्यीभ तेहनी दाक्षिण, श्री जय कनेरे शीखे षरर्विया कटा, पष्िपातिरे 
गुण श्राहक गुण आगा ॥ २३ ॥ बरु वीजे संडे सोटमीओे, दाङ कदी 
सोहामणी, धरपथी सघ युख पमे, धरम जिप चिंतामणी, पितत उत्तम 
प्रैनय केरो, शीष्य पश्चविजय कहे; जेह पाणी धमे उदयम, करे ते संपद शरे 
॥ >९ ॥ सर्वं गाथा ४७४ ॥ 
~न 
॥ दहा ॥ "मि, 
. मृगया चोरी धाडमां, साये जाए सीदि, नीच करम नित नित करे, वम- 
णुं ते निरबीद. ॥ ९ ॥ सदन ङूटमां इणे समे, महासेन महारण; चैड षै- 
री चँडसेननो, पद्छिपाते चि भाण. ॥ २ ॥ एक दिन च॑ंडसेन एम, सीह 
सहित एम साम; वयणे श्रीजयने वदे, करो अमारं काम. ॥ २ ॥ खार्थं 
सिद्ध भणी खामिजी, राख्या ॐ रण कान; थाय सखाईं थिर यई, जा- 
णिये आध्युं राज. ॥ ४ ॥ तास वचन ते ततक्षणे, मन्युं पचन परमाण; उत्तम 
जन अंगी करे, भाथेनाषए दिये भाण. ॥ ५॥ सवै सामग्री सापररी, करी आ- 
न्यो सदसक्कृट; भ्रंग भान्द सघछे तिहा, बात विरोषे पूट. ॥ ६ ॥ महासेन 
` निन मानवी, परिवर्य पाटने वादार; नीकलीओ भट सानथी, कोधे जम 
अनुकार. ॥ ७ ॥ घसन चित्रक करी व्याघ्रनां, मग पशुनां महामानः विंषि- 
ध छता वदी बिरे, मोर पछ असमान. ॥ ८ ॥ कादा नादे कोषथी, 
युद्ध करणने जोध; विविध आयुघशरं आवीया, शतु करता शोध. ॥ ९॥ 
॥ हाक ९७ मा. ॥ 
॥ धवङ शेठ छऊेह मेटणुं, ए दशी. ॥ 
सैन्य मठयां दोय सामां, गर्जारषे भिरे गाजेरे; कडवां वचन वदे षणां, 
वाजिने बहु तिहा बानेरे ॥ सै० १० ॥ एक एक भरतु वोरावता, सडग 


(६८ ) श्री यानंद केवनगीनो रास. 


कते केर भारे; बाण छे केह उषे, शतु के्‌ संहरेरे ॥ मै० ११ ॥ रण 
करतां चंडसेननु, भागं चैन्य ते नासेर; कोखाहल धंणी आवीओ, सीदसार 
ते पासेरे ॥ सै° ६२ ॥ धीरय दै तेहने, वरते वाण असंडरे; मिष्ट नासे ते 
उपद्रमै, निग थने रेणु भवंदरे ॥ ते० १३॥ महसन ते दे चिने, उयो नेम 
यमरायरे; वाण धरते सह उपरे, भिष्ठ ते नाग नावरे ॥ सै० ९४॥ सीः 
इनं वाण दे शरे, शु दरणन कोयरे; सीद धनुष छेदी फरी; सीदि च्याः 
कुङ्‌ विदां शोयरे ॥ सै° १५ ॥ बांधीने निजं सेन्या, मोकठे धुभगने सगे 
२ चैडसेन ते देखिने, सनद्‌ वद्र थरं ररे ॥ मै० ९६॥ भदातेन वोढा- 
चओ, कोषे थह विकराढरे; बेह धीर स्पधौ थकी, उदे ज्यु दुरषैर च्याररे 
॥ सै° ९७ ॥ माले गजावे गिरि गुफा, थन परे वरते बाणरे, घोर संग्राम 
करो पिणे, वीर तणुं षणु माणरे ॥ से” ९८ ॥ महासेन वीय घ्वे, 
चंडसेन धनुवभेरे; वाणे छेदी विन्दे करथो, गयो तेनो अति भरभरे॥ भे 
१९ ॥ सेचाए सेना धासन, ऊत तीर तरवारर; चंडसेन वीयं धन्‌, ङिष्‌ 
अति धीरज धाररे॥ ०२० ॥ इवे महासेन तणुं धनु, वाणे करीनि कपिर; 
पापने कापे जिम व्रती, विधन पहा पजने जापेरे ॥ सै० ५९ ॥ शिला संद 
नईं एवे, चैडसेन धिर दीधीरे; तेह पीडाए तेने, पापीष् मूरा कीधीरे ॥ 
, सै० २२.॥ चैडसेनने वांधवा, आवे महासेन नेततेरे; यकस्मात श्रीजय ति- 
ई, आबी वोत्मभ्नो तेत्ेरे ॥ सै० २३ ॥ महासेन प्रण अमरप धरी, चाय 
आस्फाठे कोपर; श्रीजय सामो धाने, कहे कोष आटोपेरे ॥ से १४ ॥ 
निरभपराधी दुं नही, मिनी जात विरोपरे क्षती कुक इं उपनो, ला- 
गे कठंक सहु देखेरे ॥ स° २५॥ भाई माहरो ते वांधीो, एटणो काल 
उेख्योरे) इवे हं मारी तुजने, क्रोधे करि विरोपोरे ॥ सै २६ ॥ न- 
दीतोकरने ई कटु, पुरु मादर ठं मार मे करो चडतेनथ, राज्य 
भोगव तुं सारे ॥ से० २७ ॥ महासेन करे मानीपणे; क्षन्रीपणुं इवे छै 
रे प्रग हरे भेर शो, आगर.सहु सुज केशरे ॥ चै° २८ ॥ हरिथी 
मृग एकाकक्े, षदो $ण छे धीरोरे, यणी बीर वखाणीए्‌, नवि यणे 


सड बीनो. ` (६९) 
होय वीररे ॥ सै° २९ ॥ स्पधोएः करी बेह नणा, महाभट महा उत्साह 
महा मानी महा-पराक्रमी, महा योध धरत उमाहरे ॥ सै० ३० ॥ बाण यु- 
ड ते योषता, बीरने र जोर बीहतारे; बेह दर पण सन्द था, रसं 
ममां पोदतारे .॥ सै" ३९ ॥ भजय वाणः सगृहथी, सहु दिदो घुभटने 
पाडेरे; हरि भिम भिरि वजे करी, षिस्मय सहने पमोदेरे॥ १० २२॥ बाण 
वेदनां न सही शक्या, शच वकी केह वेठरे; कायर यह्‌ निरभयपणे, ते- 
-हने शरणे पारे ॥ सै° ६६॥ एहवो भट नवि को रघो, अंकित जे नवि 
कीषोरे; पण श्रीजये कृपा की, यमदपर नव क्ीषोरे ॥ त° २४॥ 
वरु भाग्यं महासेननु, कोषे अधिक भराणोरे; वाण निरंतर शकतो, छेदे 
नय उजाणोरे ॥ सै° ३९ ॥ बर्तर धनुष रदी करी, मदासेन व्याकुल 
कीधोरे तो पृण छेद तरथारने, धेयं उयम सिद्धोरे ॥ तै २६॥ भिय नि- 
श॒ सडगे करी, छेदे तस तसाररे; शस्च रहित मुष्टि थकी, श्रीजय हदयमां 
रेरे ॥सै० ३७॥ प्ख छदी धरणी इल्यो, मिद्ध पासे वधावीरे; पाणी 
पारे सज्न रथो, दे चडसेनने छावीरे ॥ से० ३८ ॥ बीजे संडे ए कदी, स- 
तरभी वर दाररे; पए्चदिजय कहे धथ, हषे मगर माङरे ॥ चऽ ६९ ॥ 
सनं गाथा ५९३ ॥ 





(ञं 


। ॥ इहा ॥ 

श्री-जयानेद वसः सैन्यने, आसासन बह आपि. सीह तेडावरी सल करे, 
कपरां वधन कापि. ॥ ९ ॥ भीजयनी सेवा करे, चातुर ते चैढसेन; स्तवना 
क्रे सारी पठे, हयदे, हषं भरेण. ॥ २॥ अदो भाग्य अमारदु, कुकदेवे क- 
री मेहर; .पाम्या तुम सरिखा पुरुष, दिया डिला रहेर. ॥ ३ ॥ भीनय 
स्तवना. शुभ परे, करी. पा निज पाण; कोक तिहा यापी करी, हि लेह 
सपण, ॥ ४ ॥ महासेन ङेह मनश, पोहता आपणी परा श्रीनयमे सा- 
पि-गणे, काटे-इणि प्रे कालः ॥५॥ | 


८७० ) भरी जयानंद्‌ केवकीनो रास, 


॥ दढ ९८ भी. ॥ 
चिनोडा राणारे. ॥ ए देशी ॥ 

महासेन दंड डेष्रे, सुक्यो छख सेरैरे; भलिय न करई कोप तस उपरे 
रे. ॥ ६ ॥.मन विते सीहरे, धिग्‌ मादरा दीहरे; दीय वार अवीह गकान्यो 
जीवतोरे ॥ ७ ॥ अधिक दुःख थायरे, वधथी युकायोरे; एद वात्ने गयो 
भजय एम वदेरे. ॥ ८ ॥ खेद म करो भारैरे, वात ते चित्त ठार; जीति 
हार कमाई देशादिक रुदर. ॥ ९ ॥ सीदि चूक्यो फ़ारुरे, वनभां कोई का- 
लर तोहे महा व्याङने मारे ते खरोरे. ॥ १० ॥ इम श्रीजय वीस्यारे, पण 
सीह न डोल्यारे; नस रोग असाध्य लोस्या ओषध किशर ॥९९॥ श्री- 
जय उपगारीरे, काम अद्भृतकारीरे; पण उत्छुकता धारी भीनय नद्यं क- 
दारे ॥ ९२॥ दोय षार दिया भराणरे, पण खरु अममाणरे; देवा दुःख 
गण विचारे सीह तदारे ॥ ३ ॥ जावा परदारे, मन कीपुं विरोषरे; 
कुण भ्ठेच्छ दे मां रहे श्म जाणतोरे ॥ ९४ ॥ शीजय केईं दिभरे, र्षा 
दी दाक्षिणरे; गुण आकीन्न ते करे उपगारनेरे ॥ ९५॥ कोई कार 
व्यतीतेरे, शृ रोग भतीतेरे; परखोक गते गयी प्िपति हवेरे ॥ १६ ॥ 
तस पुत्र न कोरैरे, पाटनो षणी होरे; पराक्रम जोई भीजयने केरे ॥ 
९७ ॥ भि मलीने तामरे, के थाओ अम सामरे; ऊराज्यनं ठाम दे सौनि 
नवि भ्रदेरे ॥ ९८ ॥ इच्छे सीहसाररे, अन्य नांदी तिवारर; भिष्ठराय उ- 
दार ते थाण्यो सींहनेरे ॥ ९९ ॥ करे कम ते क्रे, गै धरतो भचुररे, ध- 
रे भूर भमोदने पारे पनेर ५ २० ॥ देशांतर जारे, हं शां नवि ग- 
रे) श्रीनये प्रकार्य तव सीह वितवेरे ॥ २९ ॥ माधित्र जो नाणेरे, एने 
तेडी पराणेरे, आपन्ने कोड णे एइने राज्यनेरे ॥ २२॥ इम चित्वी तेहरे, 
माया धरी नेर; तज विरद न रेदं समी षडु हं कदारे ॥ २३ ॥ तव भी 
नयं गारे, एक दिन सींहरायारे) कटै गवं भराया शीजयानंदनेरे ॥२४॥ 
ह अषभेकारीरे, पाम्थो राज्य विचारीरे; जूओ चिचमां धारी तव शीलय 
करैर ॥ २९ ॥ पामीं लङ डरे" रंक गवे भचेदरे; किम मान उड धरे" 


। सड बीजो. ( ७९ ) 
रगारिकेरे ॥ २६ ॥ उपनो अति कोपरे, पण कीधो गोपरे; आटोप करे 
किम वरीआ आगरेरे ॥ >७ ॥ पण पूपक छेवारे, करे गान ससेवारे; ओ- 
तुप रेदेवा सींहनी जाणजोरे ॥>८ ॥ हरी भेम देलादेरे, बहु रीश्च पमार; 
चह दिवस गमाडे एक दिन सीह केरे ॥ २९ ॥ संभलो तुमे ्रातरे, गिरि 
कृटनग ख्याते; तेह गण रहत गिरिमाकिनी छरीरे ॥ २० ॥ एक गाड 
यायरे, पद्धिपत्तिये परजायरे; -काटी चौदश्च थाय आन तिणे साभरोरे ॥ 
2१ ॥ यैत्र जपतां थायरे, माहे बह अंतरायरे; जो उत्तरसाधक थाय तो 

- कारज नीपनेरे ॥ २२ ॥ मान्य श्री जयानदेरे, रेड खडग आण्देरे पजा 
उषपगरण ददे सीह चादभीरे ॥ २३ ॥ दैवीने धामे, श्रीजय अभिरामरे; 
उपगारने काम गयो साये तिहरे ॥ ९४ ॥ बीजे संडे अढाररे, शङ थर 
मुभरकाररे; सिहसारनुं चरित्र छ॑णो हवे जे दोएरे ॥२५॥ सवं गाथा ५७८॥ 





ध ॥ दुदा ॥ 

पूजी देवी पाधरी, जपतो कपटे जाप; तेहने आगर ते रही, ओट च- 
छव आप. ॥ ९ ॥ श्रीजय खडग सवारीने, सास्विकमां रिरदार, देवारयने 
विह दिषे, करतो तिं हकार. ॥ २ ॥ जास पमाड भूतने, पेते सहु ष- 
तमाय; उत्तर साधक आफणी, थयो तास थिर थाय. ॥२॥ मच थयो सिद्ध 
माहरे, तुम प्रभावे तत्का दक्ष्यपणे दोय पोरा, सिंह करे समार. ॥५॥ 
मेत्र जाभ्निका मादर, करी छे तिणे कामः सुओ श्रांत थया तुपे, रक्षक हं 


आराम. ॥ ५॥ 
) दाढ ९९ मी.॥ 


भलुडा सारे विषय न राचीए. ॥ ए देशी ॥ 
आगरय तेहनोरे अणजाणे थके, सूता ्रीजयानेदः; निद्रा आवीरे बहु था- 
-के करी, अवसर छदी ते नरद. ॥ ६ ॥ पापी दुरजन एणि परे जाणीए, 
न गणे कौय उपगार सन्जनने दुखदाहईे उरो, तेहथी खान भ्रीकार॥ षा० 
.७ ॥ उय्यो छक कही शरसी करी, कान्यां नेत्र विवार; के यन प 


(७) आ नयानदकेबनीनो रास, 


श्च अधर्मने दृखवे, [तिम पुन राज्य रसाङ ॥ पा० ८ ॥ हारौ चेतनं अपि 
मुजने, वलयी लीं मे दुष्ट; धमेनां एर भोगव हवे आधा, मरण तणु 
छे क्ट ॥ पा० ९॥ इम कदीनरे आव्यो पालम, दुरगतिररे भानः 
साधने नेत्र मयां जे भासयां, मैजी भवे ते निदान ॥ प° ९० ॥ अङ्गने 
ने कप उपयु, कोषे करीने अपार नदा गह यारोचनादिक यकर 
क्षय कधं पणी वार ॥ पा० ९९॥ पप रं तेरे भगवं पडयु, हवे बहु 
येदना थाय; शद्ग वेदी पण मुजने धिग्‌ पडो, खर विश्वास कराय ॥ धा 
१२.॥ यत्तः ॥ जो भोजन मजः, कपिः; भाणिनां दया; शदस्पतिर तै- 
माषं, एंचालः श्वीषुमादैवं ॥ ९ ॥ जीवतो राख्योरे तीपण ईम ययो, ते युन 
कमे प्रमाणः; कमे करथां तेरे भोगे पाणीय, निश्चय एह विन्नाण ॥ पार 
९३ ॥ सेव कालादिक साप्रग्री मिरे, प्के शुभाशुभ कम; ते सहतां नहीं 
हाणि छ ताहरे, क्रोध ते करयो अधमे ॥ पा० ९७ ॥ यत्तः ॥ पुनरपि सद्‌- 
नीयो दुःख पाकलग्रायं, नड भवति नाशः कमणां संचितानां; इतिसह ग- 
गवि प्रदय दायाति सम्यक्‌, सदं सदिति विवेकोऽन्यत्नभुयः कुतसे ॥९॥ 
आपदे परेरे धीरन धारदु, सज्नननो ए स्वभाव; रक्त केपे पणःपरवत न- 
वि चङे, बायुए ए निज माव ॥ पा० ९९॥ कमनो क्षय होय ध्यान बे 
करी, तिणे करी ध्यादुरे तेद} समरकित निल सुखदायक अचछे, आपद अ- 
वारिषट मेह » पा० ९६॥ इम विचारीरे काउसग्ग धारतो, ध्यातो प्रप 
ठत मड मिन समोवर अवडे, मन एकाग्र करत ॥ पा० ९७ ॥ समकित 
ध्याच्‌ यतते पिरभाढनी, कंपित आसन आय; कहे तुन सुपुरुप कैरी आप- 
दा, दरवा आरे भाय ॥ पौ० ९८॥ करे एक पशुएरे परजा मादरी, कर 
छं नयनने कामः; काउसगा पूरौ करी पारी हवे, देवोने कदे आम ॥ पा० १९॥ 
आल न प्राण जा सवि मूला, न इणु पाणिना प्राण; वखिने भोख्य पणाम 
वरी जाचती, देवी तेर अनाण ॥ पा० २०॥ समकित मिन थवाने कारणे; 
र मिय्या्विणी लेण) न करं तुननेरे कोपी ते.तदा, बोखी क्ष भरेण ॥ 
भा० २९॥ न इरे रुने भरणाय पण दुरमतीः तो तस फट त्रे देस इम फ- 


( ७> ) श्री जयद्‌ केवकी नो रास 


री दुर्धर वायु वि्षैती, रज उडे सुविरोष ॥ पा० २२ ॥ पवेत शिरे 
पडता राज्द॑थी, वीहे देवना टद; उपाडीने आकार भमादीओ, पीडा अ- 
तीहि अर्द्‌ ॥ पा० २ ॥ पण न सखोभागोरे भरीजय ध्मथी, पठतां श्रड- 
पेरे तेह; कटे हं तुर षुज स्वे करी, क गुणगण मणिगेद ॥ परा० २४ ॥ 
ओपधी छे ह सज कर नयनने, टे धसी जर मां; रेदी आंख्ारे सन 
थयां नयन ते, धरतो अग उत्साह ॥ पा० ५५ ॥ ओपधीने मणि मंत्र प्र 
भावजे, वयणे नवि करैवाय; दिव्य नेन थए देवी देसतो, आणंद अगन 
प्राय ॥ पा २६॥ देवी कहे ते रे समक्रित कारणे, छश सोर अपार 
तास खरूप को पुज सादिवा, तव ते ्रीजयक्रमार ॥ पा० २७ ॥ देवादि- 
कनुं स्वरूप सुविसरे, भरावक धमे पिसतार, सांमटी पूरव भव संस्कारथी; 
जाणे अवधि चिचार ॥ पा० २८ ॥ ओगणीसमी एरे वीजा संहा, भा- 
सी अनोपम ढान्धं प्माविजय कटे धमे करो सवे, धर्मे मेगरमाल ॥ पा 
२९ ॥ पर्वं गाथा ५७७ ॥ 





"+" 

॥ दुहा. ॥ 

मत उषो तुमे मानवी, सांभरुतां भरीकार; श्रीजयानदनी सारिखा, अ- 
नस्थ छया अपार. ॥ ९ ॥ समकित पामी ते घुरी, पूरव भव भर्वध; श्री 
नयने कटे सांभरो, अन्य दक्ने थर्‌ अंध.॥२॥सपकितधारी भाविका, घत- 
धारी गुणवत प्र -माहरो मादो पड्यो, तास उपायने तंत. ॥ २ ॥ प्रदं ह 
स्म भरते, भतिरक्रिया परकार; प्ररिवाजक एक परापरो, आब्यो युन आ- 
गार. ॥ ४ ॥ भूत दोप युन भासिनेः त्र चुणादिक मे; साजो कधा सुत 
भरते, भिक्षा देउ मन भेक. ॥ ५ ॥ छेवा भिका काख्चे, आवी 
आसे धमे; शोच प्ररनिसांभटी, पन मन पाम्यो मपे. ॥ 8 ॥ 
नोच धभ साचो ददो; अथवा मरुमय एद्‌; इम शंकादिक अतिचरी, सम 
कितमां संदेह ॥ ७ ॥ कार वहु इम कादीओ, आहोयुं नदी आर; भिरि 
विर ईं गिरिमाछिनी, देवी थरं दया. ॥ ८ ॥ मिथ्या द्रष्ट शिरोमणि 


संहवीजो. (७४ ) 


करं कमे अति शर; हुन यणे पुन तम गग, समाक उरो सूरः ॥ ९ ॥ 
॥ दाक ९० भी. ॥ 
दख रचचेत हं रधु सीचडी. ए देशी ॥ 

सामी मे पर भवर माहरो, भाख्यो तुम आगर एः स्वामी मोराह ॥ 
रे तुम आधीन हं रटे, कहो युनने करु नेह स्वा० ॥ ९० ॥ उत्तम नर 
एम जाणीए. ॥ तुन सासे मँ आद्य, मदुं समकित जगमा सरार ॥ स्वा ~॥ 
वदी निरपराधी जीवने, हण नही कोह भरकरार ॥ स्वा० ९९ उ० ॥ परण 
मे शसा करी पणी, ते किम धय थाश युन ॥ स्वा० ॥ कुमर कदे तुमे दे- 
बता, तप भमुख न होए तुज ॥ स्वा० १२ ० ॥ पण भी अरिद॑तना चै- 
सनी, करो प्रजा निरमल चित्त ॥ स्वा० ॥ वरी बासिननी मभावना, धमे 
साहाञ्य करो निय निस ॥ स्वा० १६ ८० ॥ तेह देवी अंगीकरे, पछ दे- 
ची कटे छुणो साम ॥ स्वा० ॥ तुमे मारा उपगारीओ, त॒म सुकं कहो कण 
ठाम ॥ स्वा० १४ उ० ॥ कमर कहै तँ धन्य छे, तुजने थयो हम उपगार 
॥ खा ॥ हेमपुरना उ्यानमां, युजने पंक तुं घरी प्यार ॥स्वरा० ९५ उ०॥ 
तनक्षण युग्यो तिददं जई, बी आपी जओपधी दोय ॥ स्वा० ॥ एक बिप- 
नी अपहारिणी, नेतर सजकरणी वीजी नोय ॥ स्वा० ९६ ऊ० ॥ दिव्य 
नेपथ्य वलयी दीया, तिम बह मखा अख्कार ॥ स्वा० ॥ करी परणामं अ 
द्रण थड, छव ते सवि अंगे धारि।॥ स्वा० ९७ ॐ ॥ पटो हवे ते नयरमां, 
मोह परामे छाकना टद ॥ स्वा० ॥ दीढा रमता जृवटु, तहां वेगे मन भा- 
णद ॥ स्वा० १८ ॐ० ॥ भूषण पणमां धरी करी, दस दाव रम्यते 
टाप ॥ स्वा० ॥ दप्त रक्न रीखाए जीतीओ, राजकुमर ह्या ते ताम ॥ 
म्या? १९ ऊ० ॥ हवे हारथाना भय थकी, नवि रीय कोई कुमार ॥ 
म््ा० ॥ हृष गवरावे गभं भरते, जिनव्रनां गीत उदार ॥ सखा० २० ॐ०॥ 
ढम साख याचकने दीया, एह सांभखी चरित्र उदार ॥ स्वार ॥ हेमप्रभ 
गये नदीथो, दीगे अद्भूत आकार ॥ खा० २१ ॐ० ॥ दिव्य अरति 
वशम, वरी अद्भूत छावेण्य रूप \ खा०॥ छह न्यामोह समाजना, न- 


( ७९ 9) श्री जयानंद्‌ केवन्यीनो रास. 


हने तिं भ्रणस्पो मृष \ सा० २२८८० ॥ विस्मय ठही आर्खिगीभो, कहै 
अरधासने तु वेस ॥ स्वा० ॥ विनये नवि वेटो तिषठ, तेह उचित न धवो 
केश ॥ खा० २२८७० ॥ वेगो ते नीचे आसने, नृप पे कुराज छ तुज ॥ 
खा०॥ ते कहे तुम दरस्रण थकी, थयुं जनम नयन फ मुन ॥ सा ० २९ 
ऊ०॥ यतः तीर्थानां थमं तीर्थ, भूपति मैय पावनः॥द्ानाद पियोापि, दत्ते 
भीषा ताभ्यः १।विनय आकारादिक सवे, भासे तन गुण अस्तमान ॥ खा ० 
॥ परति तुज सरसो नी, इम कदे वारंवार राजान ॥ खा ० २५ ॐ° ॥ कु- 
मर कहे तुम दृष्टिथी, हई सोभागी थयो आन ॥ खा०॥ इम वाति वेशा गमी, 
आन्यों चिरडपर दिनराज ॥- खा ° २६ ऊ० ॥ सभा विस्रजी राजीए, हमे 
लान भोजन करे राय ॥ खा ° ॥ कुमर संघाये सहु करी, दष शय्याए जई 
ठाय ॥ चा ° २७ ॐ० ॥ ` कुमरने आसन आपीन, कहे भूप घंणो तुमे बात 
॥ खा० ॥ ने कारण तुम तेडीया, ते सामो गुज अवदात ॥ खा ° २८ ऊ० 
॥ वीजा खडमां वीसमीः.कदी पञ्मविजय बर डाल ॥ खा ० ॥ श्री जयानदना 
रसमा, आगर घुंणो बात रसा ॥ खा ० २९ ॐ० ॥ सवे गाथा ६०६ ॥ 


1 षी 





दुहा. 

रणी पांचसें रूअदयै, माद्रे ॐ मनोहारः खिता विमखा रीखावती, 
केरि करादिक सार. ॥ ९ ॥ रातत पुत्रह सोहामणा, भासु भानुधर नाम; मान॒ 
घौर सुभानुने, षरदत्त सुदत्त घुधाम. ॥ २ ॥ चुषेण रवितेना सुगु 
ण, घुभीम युमुख घुजाण; इयादिक उपरि अदे, पुत्री रूप निधान. ॥२॥ 
कषिता पटराणी छद, गुणोत्तर सरवांग; सौभाग्य्यजरी छरल्ता, सरिसी 


योवन संग. ॥ ४॥ 
| ॥ दार २९ भी. ॥ 


॥ मोहनजी मोकरोने मोसाका-. ए देशी. ॥ 
ते चोसट करा निधान, मिय मधुर षदे छभधान; तेह्ना वर॒ ऊत्तम 
काज, वेठो ङक्देवी स्मान ॥ ५ ॥ मोहनजी साभिरो अरदास, दुम पम 


संड बवीनो. ` (७६) 
ना जग दुषिकास ॥ मो० ॥ रेछणी कुरुदेवी नाम, मौन ध्यानने जप श्ु- 
भ गय; जीने दिन चुटी राते, मुज छपनमां के इणी भाति ॥ मो° ६ ॥ 
युरराज शषद्ार पासे, धृत पटे रमे उदास; दिव्य वच्च अकति नासः 
सङ्गधर दिव्याृति सास ॥ मो० ७ ॥ देड रक्ष जीती दान दे, सा- 
भाग्य मैनरी परति वैशे; दरख्यो ह सांभरी तेह, विहाणे पूजी गयो गह 
॥ मो० ८ ॥ पारणं दुत बारणुं कीषु, ते शुभटोने नाणज दधु; एवो नर 
कोई अगे, लावञ्यो युज प्रासे भावे ॥ मो०९ ॥ ते कारण तुपनलान्या, 
देखी अम मन घणुं भाव्या; प्रणी ए मारी ऊमरी, जसरूपथी हारी अम 
री ॥ मौ० ९० ॥ कहे कुभर न जाणो वकष, गुण अवगुण नरह अंश; कि- 
म आपो कन्या मुज, एमां हाणि आवे ऊ तुज )) मो० ९९} यत्तकर ९ 
शीरं २ वप २ धिया, बयो ९९ वित्तं ६ सनाथता ॥७ वरे समन गणा यृण्या, स 
तो भाग्य वक्ञाकनी १॥कहे राय देवीनी वाणी, आकार विनयादिक नाणी; 
जाण्यो तुम उत्तम वदा, एमां नही संशय अंश ॥ मो० १२॥ युज प्रार्थना 
भग न कौजे, तव ऊुमरे मौन रहने; वाजंते देल ददाम, शभ गने प्र 
ण्वा ताम ॥ मो० ५३ ॥ हय गयने पायक्र गाम, दासी दासने पुरर दाम; 
राय सीध रदेवाने काम, वहु उपगरण भरे ते धाम ॥ मो० ९४ ॥ तिहा 
भोगवता बर भोग, दप सेवा करे शम योग; ते दिनथी लक्ष्मी बाधे, वहु 
राय भमुख दष सापे ॥ भो० १५ ॥ भ्रीवर्धन अभिधा थापे, तेनो जस 
दस दिके व्याप; एक दिन तृष भासे कुमार, णो अमल ए आचार ॥ 
भरो० ५ ॥ परणीने बह भरतार, ओोत्सवध्यं हषं अपार; कर दैवता 
मासने अंते, प्रजे एक पशुए खुचित्ते ॥ मो० ९७ ॥ चौदशनी राते पूजो, तुम 
पिन दचेएतेध्रुनो; कहे कमर न कामए कीजे, अपराध विनान मारीजे 
॥ मो० १८ ॥ यतः नालि हिसा समं पराप, नरकाद मदानतः।॥ नचार्दिहा 
मपे पुण्यं, दानाद्खगीपचर्मयो; ९ ॥ अगृतंनौरगादैकात्‌ नेवापथ्याङ्गदक्षयः॥ 
साधत्रदिविवादानिनश्शातिःपाणिनायधाद्‌ रा पूर्वं दान. भोज्यादिके भूपा 
भाते, अरव निम विघन न दसि; कदे कमर मिध्यातिणी ए, ततक्ता- 


( ७७ ) श्रीं जेयार्नद केवर्कीनो रास. 


नी पूरु कहो केह ॥ मो० १९॥ जने देव गुरु धमं राखे, तेने ईर अनर्थं न 
दास; ए संकडीनी श्यो भार, तुमे रहो एखमां निरधार ॥ मो० २० ॥ 
यतः ग्रहाः प्रसननावश्वात्तिनः चुरा, नदुष्टभूपाःपभवंतिनोखखा,। नस्यतितिघ्रा 
बिरुसतिरपदो, ददिखितेयजजिनः सपूज्यते ९। पूवं दाठ. जमाईने नवि क- 
देवाय, अधिक इम कदी घर जाय; कुख्देवीने कहे एम, त आप्यो लमाई 
भेम ॥ मो ०२९॥ ते पण तुजने नवि प्रजे, बुं यजने नवि स्रज; तुने ते 
जम जाणो, शयुं कर्‌ पण भक्ति भराणो ॥ मो० २२ ॥ नमी देवीम गयो 
भूप, कमरे रघुं तासन खरूप; सम्रसया देरी नाणी, इवे रथणिए गुण मणि 
खाणी ॥ मो० २३ ॥ काक तस शंका करतो, पदमा जिन भतिमा धरतो; 
धूष पुष्प सगथ धीन, षेटो जिन ध्यान करने ॥ मो० २.७ ॥ एक्वीसमी 
वीजे खंडे, दार भाखी रंग असंडे; धरमे दृढ इम मन करजो, कटै पम 
विजय दिव वरजो ॥ मो० २९ ॥ स्वं गाया ६६१ 
॥ दुहा ॥ . 

अप्रमत्त आसन धरयुं, पहार बीजे तिदां पेखि! पूमधटा दद दि्न धरी, 
देवीत ए देखि॥९॥कोखाहङ परिकर करी, दह दिश नागे द्र; शुम- 
र्‌ वीक मन नवि करे, परमेष्ट ध्यान पदर ॥२॥ काउसग्ग तव करी रघो, 
धुम्‌ गयो ते ध्यानः; जाजुर्यपान ञ्वाा थर, परगट ते पदिवान.1 रा सदर 
रूप करी रेद्णी, मस्तक मूढक समान; अगनि गणशी आंखलडी, ताडमान 
पदतान.॥|रापेट बन्युं पव॑त गुफा, कीरुक दंत करार; चक्र तिशूल सङ्ग 
चंगचगे, भीषण अतिकय भा.५॥ 

1 दाक मी. ॥ 
होडानी देशी. 

अचह हाने भुकती, डमरक वजोडे, बहु नास पमाडे, कर चक्र भमाडे, 
मानु आकाश तर फोडगररे. ॥६॥ मे तुजने नर रायनी, लक्ष्मी वहु दीधी, 
कन्या प्रसीधी, तारे कर कौषी, तोहे तं निदा कीषी "माहरीरे. ॥ गाह 








खंड वीजो. (७८ ) 


जीअ एना कर पाहसै, षद कर परणाम, न्तो यम धाम, पामीद छः 
जाम, राण काम पण नादनेर.॥ ८॥वोेषण तोभ्यो ची, तव रीत चहा- 
की. अगमि बरसावी, ब्राग शिर आवी, तोपण छावीं समरे मन नीरि-॥९॥ 
निनवर ध्यान धारा धरे, अनि ओराय, तव हरि युक्राय, गजर याय, 
अ्षण का जाय ते चवे. 1 ९० ॥ पुदुद्ोे कैपावतो. धरनीने जाप, 
नत्त आयध थम्‌, दादा पडी ताम.नस आम माग्या जिनभ्यानयीरे ॥९१॥ 
सिं गयो छे द्यी, मुन्या बहु नाग, एुकारनो खग. भरे अवरं भाग 
च्यामनो सम नव मेचश्योरे.॥१२॥ इत मे मणि षणं दीपतां, मानु चमके- 
र दंड, फणायेप भरचंड, वटि ते अखंड. वेदना चंड करे रोश्यीरे.11 २३॥ 
एणायेपे भारे चण, ची तनुने मरडे, दशने चटी करडे, खाखाए खरडे, 
दुत पडेरे सेह नागनारे.॥१७फएणयी मणि बरूटी पडे, वरी भागे हाडभ्चा- 
यरे मिम भार, नवि खगे पाडः, इमर पदयाड तयु उप्रेरे ॥गासाग से 
विरुखा यर, ते नाग जा्य,विस्मयघुरी. पाय,मन तितेयाय.पीडा उपाय नचि 
एष्नेरे ॥९६॥ ध्यान वरेन खोभी शङ, करं ध्यानने पीडा, अनुरु पणे 
जहा, करी शभ कड इडा, एदमार त्रीडा सुजने नरी.॥९७॥ एम तचार 
नारित, कोषं पीं सप, आहति अनुरप, मुख चंद्रसचप, कामनो दृष 
मानं ए वनीरे.) १८॥ धूषरी चरणे रणमणे, रीडा गती चारे, कुमर युख 
लाल, निजमानने गले,वोरे रस्रारे वयणे इणिप्रेरे.॥ ९९ मादरो खम अ- 

प्रराधरे, स्मतिक सोभागी, तुज ख्य लानी, युज मावड भागी, ईं यई 
रागी हषे तादरीरे.॥२०॥ एहवा पुरुषने एमवः. मे परिता कीषी, इतुजणु 
गिद्धी, यजने कय टीषी, देवनी रीद्धि मोगव नरपणेरे.॥२१९॥ ओगीकार कर 
पुजन, ह ताद्य दारी, स्नेही उुविखाशीःनिय चत्र भकासी, गीत मासी 
२, सहु हन आगङ्रे, ॥२२] कामनेवयणे न वेधीओ,न चान्य ध्यान.व्रत 
उपर ज्ञान, जिनवर वेहू मान, मान न दीघं देषौने तिणेरे. ॥रभा वीजे संहे 


नावीममी, वर मास्त रार, प्म छरमाङ, परित्ाने कारु, मगर माङ हो 
य, विर धरे. ॥ २४ ॥ समे गाया ६९५ 


(७९ ) श्री जयानद केवगीनो रास. 
* ॥ दुहा ॥ 

विस्मय पामी व्य॑तरी, वोट एवा घोर; तुज उपर तूढी अद्र, खाति ष- 
चनम खोर॥१॥ हषे उपसगे करं नही, पण कहे ताहरी पास; शो छे गेत्र 
सोहामणो, परगट तेह परकास॥ २॥ जास पभवे मुन जरा, जाकिम न चर्यो 
- नौर; कृण धरम पूजा करे, सांभक्‌ मुक सोर॥३॥ ह ताह हितकारिणी, 
पूजे नदी तं पाणि; कारस्म्ग पारी कपर ते, उत्तर आपे आणि ॥ ५.॥ 

॥ दाङ २६ मी.॥ 
महा विदेह केर सोहामणुं ॥ ए देशी. ॥ 

कमर करे घण रणी, पच परमेष्टि ध्यान खाररे; जगत पूज्यनुं हं कर, 
के अगृत पान. छा० ॥ कु० ५॥ तरिषिषे नेद्‌ ध्यातां थां, सकड दस 
क्षय थायं रा०! धमं ते अरिरतनो क्यो, सयु जानि दितदाय. खा० ॥कु२ 
६ ॥ समरकित धारी भाणिया, मिथ्या दृष्टि ने होय 1० तेदनी पजा नवि 
करे, भाणांते पण जोय. खा० ॥ छ्° ७॥ ते मरे देवी षणो, इच्ये जो आ- 
तमहेत खा० नजिषिषे हिसा नवि करो, दिसा नरक संकेत. छा०॥ कु° ८॥ 
धर्म अरिदहंतनो सुजने, भासो करी विस्तार खा०; त्व कुमरे विस्तर कसी, 
भाखूयो प्म विचार. ला० ॥ कु° ९ ॥ रसानां फ दासीं, तिमन दया- 
नां विशालखा० सांग वृद्यी ते हषे, समित ग्रहे पुरसाल.खा०॥कु ९०॥ 
विरमी भणी वध थकी, पूवं जे हिसा कीष छा०} तेद रोगने यख्वा, ओ- 
पथ आकरं दीष. खा० ॥ ° ९९ ॥ अरिदंतनी पूजा करो, घमं सहाय क- 
रेद्‌ छा०; शासननी परभावना, सघ उपर ससनेद. खा०॥ ० ९२॥ देषा 
ठेवा धर्मेथी, कुमर देवी रषं हषं रा० रक्त कदं वना फरने, मेषधारा जिम 
` चपैङा०॥ कु० ९३ ॥ गुरु भक्िए दिव्य ओपधी, अपि मदहिमारव॑त डा 
निज पर शिर थापी थकी, इच्छित रूप करत, छा० ॥ कु° ९४ ॥ वस्नाभू- 
पण वली आपती, बरसे कनक मणि रादि खा०; देव दुंदुभि बनाने, अ- 
दश हूं तास. खा० ॥ क० १५ ॥ नई राजा बोडाकीओ, उपे जागे डके 


॥॥ 


खंड वीनो. (८० ) 
केन ला० जायं नरपति कदे, य आवे किम एम. छा० ॥ ऊ० १६ ॥ 
धुम्यादिक जमाई घरे, देखी दुःख अपर ला; सा कहे सांमर ने कहं, तुज 
जमाई उदार. ° ॥ङ० १७॥ अनुकर भतिष्रू मे करथा, उपसगं तास 
अनेक ङा०; पण सािक उत्तम धणो, नवि गुकी निज टेक. ला०॥ ० 
१८ ॥ जविद्या मूर आद्रयो, मे एह पासे धमे खा०; तं पण धरम एनी 
कने, रेजे छडी अधमे. छा० ॥ १९ कु० ॥ इम करी ते अदृश्च थर, हवे 
विहाणे सहु आय छा०; राय पमुखं रयणी तणो, जोवा कुमारे गय. ख° 
॥ ० २० ॥ कुमर आभूपण बच्ञथी. दिव्य देखी हररसाय ला०; रत्न पुन दै- 
खी करी, आणंद अगन माय. डा० ॥ कु० २९ ॥ पृछे भूप कमारने, शौ 
रयणी हत्तात खा०ः कुमरे यथात भाओ, चित्त करी एकांत. ख ॥ 
० >२॥ कुमर सतर परसंसता, तिम जिन धमे भमाव का०; चमतकार पा- 
- मी करी, राय भयु सदभाव. खा० ॥ ० २३ ॥ धमं ग्रहवा नृप मन करे, 
उद्यान पारूके ताम ला ०; दिए वधामणी आकीओआ, ध्मेयशा गुरु नाम.ख० 
॥§ ०२३ ॥ वहु परिवारे परिवरथ।, धम मूरति मानु तेह छा०; कुमरषयणे 
राजा हवे. दे गुरु ससनेद.रा०॥ ० २५॥ धर्म सामी आदरे, समकि- 
तादिक शद्ध खा०; राज पुत्र राज वीं, नागर पण भतिवुद्- ० ॥ 
° २६ ॥ कुमत मुक्तौ धरमी थया, देखी मार चरि छा० कारु काठे 
इम धर्मम, भीबद्वंन सपवित्र खा० ॥ कु० २७॥ बीज ले तेवीसमी, पवर 
कटे इम दज ला ०; श्री जयानेदना रासां, आगर ब्रात रसाढ. ख० ॥. 

कु० २८ ॥ सवे गाथा ६८२ 

--"ॐवअ 
ध ` _ .॥ इहा. ॥ 

त ८ गवी च र 
द्‌ धुयुर करे, सरार करे सोड. ॥२॥ भ ५ 
ए मीक; नासी जाए निरा, एमां 8 ५ 
» एमां नांदी जलीकृ.॥२॥ अवनिपति उदे त- 


संह वीलो. , , (५) 


दा, वारे पुत्र विनीत; शत. पुत्र उठे सामग,सन्नद्ध थया शुभ रीत. ॥8॥ कु- 
घर पृश, नाणी करी, उबेखीयो तमाम; कौतुकथी कैडे गयो, वुद्धिषत बर- 


भ्राम. ॥ ५॥ ~ भ 
ध ॥ ढाढर््मी॥ 


क्रीया मुनिवर धन भन सुम अवतार ॥ ए देषी ॥ 

नई मूर वोरावीओोनी, हय गय परित तेहःसामो सूअर आवीओजी, 
क्रोध कराछित दह ॥ & भवि भाव धरीने छणज्यो अचरिज वात ॥सम 
- काटे छत रायनाजी, वाण श्रेणि वरसंत; उडी उच्छी ते सवेनी, दा- 
हाए संह करत ॥ भ० ७ ॥ हय गयने पण पाडीयजी, खङ्गं मोगर गदां 
घात तेहने अणगणतो थकोजी, बहू भुमट करे प्रात ॥ भ० ८ ॥ क्षण ग- 
शने क्षण-धरतीएजी, फार दिए वटवंत; छदइकरमां सहु देखताजी, आदि 
मध्ये बली ॐत ॥ भ० ९ ॥ आङ व्याकु सह थयानी, राजङकुमर ति- 
णी वार; तेहनी रक्षा कारणेखी, श्री जयानंदं कुमार ॥ भ० ९० ॥ शन्ञ 
रदित ते देखिनेजी, युके खड तुरंग; बांषी केड वोजाविओजीं, सअरने 
निन संग ॥ म० ९९ ॥ फारु-देडई कथर भिरेनी, आव्रे कोठ ते जापः 
गृष्टिए हणी दीय दाठनेनी, खंड एंड करी ताम ॥ भ० १२ ॥ तोपण क 
त पराक्रमेजी, ्रीजय उपर तेह; पडवा भांडयुं तेदङेजी, पग पकडी म 
देह ॥ भ० ९४ ॥ तै किरि दूर फेकीं दिओजी, भीर वटी महावीरः सा- 
त तार दूरे पडयोजी, भ्रीनय श्रुर कोठीर ॥ भ० ९४ ॥ नाट दवार क- 
रीजी, थयो नख हाडनो- भंगः; पेगे गृहने नापिनेजी, पठि कुमर गया सग 
॥ भ० ९९ ॥ दढ नदी ते वराहनेजी, आवतो जूए गजराजः श्वेत च्यार ` 
दैतुसलेजी, शोभित आव्यो समाज ॥ भ० ९६ ॥ मोद रदीने भमार्डागो- 
जी, युष्टिए कीध अरहा; षश्च करी चिर उपर चल्योजी, श्रीजयान॑द कुमा- 
२ ॥ म० १७ ॥ वाङे तै हिमपुर भणीजी, पण वेन सनग्रुषठ धाय; षाय 
वेगे दूरे जदंनी, गगने पंली परे जाय ॥ भ० १८ ॥ देखे पूथ्विए तदाजी, 
-गोपदसतम काप्तार, उदेदी गिसरपरे नग तदानी, नदीभो नीकथनुदार ॥ 


५५५ 


( ८२) भौ जयानंद केवन्ीनो रास, 


भः ९९ ॥ ग्राम पुरादिक दैखतोजी, वाखक्मीडा पर रीत; डमर विचारे 
[चेत्तमनी, वैरी कोक दिए रभोत॥म० २० ॥ रखे सायरमां नाखतोनी, - 
बज गष्टिए करयो धाय; तैहनं वर न सही शक्योजी, दुख पीडा अत्िथाय 
॥ मः २९ ॥ गगने छंडने गयोजी, समरे ओषधी ताम; विधन निवारणी 
नामथीनी, सरवर पओ उदम ॥ भ० १२ ॥ तह तस तीरे गयोजीः 
मारग जोवा काम, चदीओ एक वह उपरेजी, दीने सारग बरी गाम ॥ 
भ० २२ ॥ उतरवा इच्छ! करेजी, बडी जावा जाम; वड उख्यो आकाश 
मांजी, जर महारणने गम ॥ भ० २४ ॥ पवेत निकटे वह रघ्ाजी, उतो 
हवे वनमांहि; पाणी सीच्यां द्तनांजी, थार दीगंरे उछि ॥ भ० २५ ॥ 
पांचसे तापसना तिदांजी, आश्रमे गयो ते कमारः तिं एक शय्याए रघो- 
जी, ज्याघ्र दीठी मनदार ॥ भ० २६ ॥ षाध सेवा तापस करजी, विस्मय 
लद्रो इमार; तवं तापस उभा थनी, आश्गन दिए सार ॥ भ २७ ॥ 
सेम कशल एछे वलीजी, अमृत भरियां नयण, वेसारे उचितासनेजी, कुमर 
पे इम वयण ॥ भ०२८॥ एह वाघ कहो कणणेजी, किभ सेवा करो तास; 
तापस कहे मोदी कथानजी, छे ते कदेश उछ्ठास ॥ भ० २९॥ श्री नयान॑- 
दना रासमांमी, चोचीसमी ए ठान संड वनि पदमे कदीनी; घुणतां म॑गङ 
मार ॥ भ० ० ॥ सूर्वं गाया ७१६, 





दृश्य. 

स्नान करीने शद्ध थयो, गौरवथी गुणवत; भोजन करवा भाजने, पाय- 
सृ ते पीरसंत ॥ ९ ॥ ३४ फलादिकं आपीओां, मोजन करिने भाव; ताप- 
सथं तिश ततक्षणे, आसन वेट आवि ॥ > ॥ तापस एक युवान तव, हरी 
वीर दितकारः मरने तेद कथा कहे, व्याधनी करी विक्लार ॥ ६-॥ 

॥ शठ ग्५्मी॥ ` 
४ ॥ वींछीयानी देशी ॥ 

मोगषुरे नर ददर य्नीभोः गानी इत णय देते; इरीवीर कषत्रम 


श्रानीओो, नेप तेह हित यहु दे्तरे ॥४॥ जृओ ज्‌ओं ए वात विनोदनी ॥ 
नृप वामित्र सेनापति, निज नंदन अधिक भमाणरे; एवे निज मातुल 
नरपति, भोगपुरीमां भोगं राजानरे ॥ जु० ५ ॥ तस वरी तस पुरे अश्वी 
ओ, राजा षरीओो सूरषाररे; मोगराय ते तेदशं शृङ्गीमो, मागं निज वक 
तिण काररे; ॥ ° ६ ॥ भोगराय पेो निज नयरमां, रधाने टछिख्यां 
ते डेखरे; नो भाणेज तेडावीमो, नरपरंदुर देख ते देखिरे ॥ ज्‌°  ॥ 
धीरवीर मामे निज धन्यता, आज स्वजनने आयुं कमरे, कर उपकार 
हं तेदने, राख सहनी दम मामरे ॥ जृ° ८ ॥ थतः कितद्राज्प॑रमासार्कि, 
यनोनोपकृतिः परे, स्वैप्पाधेकपिपि, महातः िपनानिने ॥ १॥ पुर्वं गन॥ 
इम वितवी जात्रा उग्रम करे, तेटरे नृपने निपिद्ररे; सेनानी के भेक उपरे, 
किम गुरुड पराक्रम सिद्धरे ॥ज्‌० ९॥ मूर नगरे जई भूरपाटने, जीती राख 
भोगरायरे, मुन यो आदेश्च तव भूपति, आण आपे कर छुपसायरे ॥ ज्‌ 
° ० ॥ गनरथ दोय सह सते आपीया, पांचखाख तरम द्रीधरे; पायकपां- 
च कोटिश परिवर्य, निसाणे इको कीधरे 1 ज्‌७ ९९ ॥ दरिबीर चा- 
लयो भोगपुर भणी, महामानी पदा जोद्धाररे द्रुरपालने जई बोखवीओः, 
भोगराए जाण्यो ते प्रकाररे ॥ जु० ९२ ॥ सेई सेन्यने तेद मखो थयो, मूर 
पार सिन्य दीय साथर; रूढे तास घाजित्र गर्णाखे, गाजे जिम सायर पा- 
थरे ॥ ज्‌ऽ १.३ ॥ गजे गज तुरगे तुरग क्डे, रथी पायक सम करे युद्धे, 
शरकुत खडगे न्याये रडे, क्षीण वरास्े केदे यर कदरे ॥ जृ० १४ ॥ बाहू 
मष्ट यद्धे बडी जुञ्चता, पदे पद दते बली दतर; केदो कैश नसे नख बल- 
गता, मस्तफे मस्तक फटतरे॥ जु ९५॥ केई मोगरे रथये श्रता, पापडपरे 
बडी गदा धातर; करी पाडे गज नग ठँकज्यं, जम सरि तै साक्षात्‌ ०९६॥ 
इयं पग प्रकटी उच्छा, खघ उपर परे वटी केरे; पग पकडीं सुभट भ- 
माडता, जिम चिष्ु वाड करेदरे ॥ लु० ९७ ॥ केह मूख पद्या गृध्ध 
पालना, पवने सजन शुद्ध करायरे;- रण धरमी दुभ्चर यई, मेते करी 
गगन भूरायरे ॥ जु° १८ ॥ इम घोर रणे सूरपाङने, सैन्ये दोयरेन्यने 2- 


( ८ ) शी जयानैदं केवंछीनो रास 


ष्ठिरे; तब ओस्या कायक हारथी, रण भ मयादा मेकिरं ॥ जू० १९ ॥ 
भौगराय उल्यौ तव रथ "वदी, अभिमानी युद्ध करेयरे; सूरपारनुं सन्य 
भागुं तदा, देसी द्ुरपाल उरेयरे ॥ ज्‌० २० ॥ रथ वेटो क्रोषयी इम केः 
नाशी गयो ठै एकवाररे) हवे जाशो किं परवर थकी, वेह तपे केतीकं 
बाररे ॥ जू० २९॥ भोगराय कोप करीन कटे, एकवार चूको द्वीपी फाले 
रे, पण वानर मारतां बार श्री, परथी तप्यो अय वृण वाङेरे॥ जु° २२॥ 
तेजखी अवज्ञा नवे खमे, छाय तिहा रण असरारुरे; भोगरायन्ं लष छेच 
"दारे, रथ भांञ्यो थर विकराण्रे ॥ जू° २३॥ रिरस्ाणवमे सवि मेदि, 
भोगराय थयो भोगदहीनरे; हरिवीर रथ षवे नाखीओ, करे युद्ध थर अ- 
दीनरे ॥ जु० २७ ॥ कहे सूरपार तुं किम मरे, पर अय कहे तव तेरे; न- 
जपरनां काम समोवडे, यणे सजन भाणी जेहरे ॥ जू २५॥ मरे तो दैवमे 
हाथ ठे, तुज हच्छाने न आधीनरे; इम कटी शरनो भंडप रच्यो, सूरपाङ 
सेना थर दीनरे ॥ भरू० २६ ॥ परत्तिते विपत्ति पामीओआ, रथ रहित थया र- 
यरव॑तर; इ्मे निज निन वाहन सवि गयां, मुक्या संग्राम महंतरे ॥ घरू० २७०॥ , 
हयगय भ तूयना नादथी, भ्रस्फोटपरे आकारे; युद्ध करतां जयश्री अतरे, 
`रदी न रुष्ठो वर अवकारारे ॥ जू° २८ ॥ वादी हत परे तेदैतीने, छेदे ते 
परस्परे योधरे; सात धनुष छां सूरपाछनां, अनुक्रमे सेनानी ए कोधरे 
॥ जू. २९ ॥ तव विधुर चिते तसु कंपतो, जे ठेखं ते छेदे एहरे; हं थाक्यी 
ए नवापरे, सेना भागी ग नेदरे ॥ जू २० ॥ इदां रहतो मरण र्हं ख- 
रो, भद्र पामे जीवतो जीवर; खजा नदीं शूरथी नासता, इम चितवी चित्त 
अततीवरे ॥ जू० ३९ ॥ एम वितवी रथ वाल्यौ तिणे, युकी बिचमां भट 
भेणरे; नागो सूरपाल केह चष््‌भोगराय पडे थयो तेणरे ॥.नू० ३२ ॥ गन 
घोडा दास सटी रिष, तिम वक्तरने अरंकाररे; नासंतां लुट सदि, तव 
हओ जयजयकाररे ॥ जु° र ॥ वीनेसंडे पचशसमी, डाग भ्रीजयानेदमे 


रासरे; कहे पद्माविजय पुन्ये करी, रुदिए नित स्मर विलासे ॥ जु०२७४॥ 
सं गाथा ७६७ ॥ 


* सड वीजी. (८९५ ) 


॥ दुहा ॥ । ` ~ 

दान याचकने देयता, सेनानी छेद संग; मोगराय निजपुरं मणी, आन्या 
आते उछरग ॥ ९ ॥ भोगराय माने भद्टु, जीविनो दायक जाण; सेनानीनां 
शुभ परे; वाङू करे वस्ाण ॥ २ ॥ देवा कन्या मोद्य, उपगांरीने एद; 
समाने पृछ सुगुण, कन्या ॐ कोई गेह ॥२ ॥ दंड नायकं सुरदत्तते, वोस्यो 
एवा दोर; छभगा नाम ॒सोहामणी, आवे ओहमे पो ॥ ४ ॥ अदभूत 
कन्या एदवी, माहरेछे हाराय; एकांते अनरूप जोई, मनमां.मोद न माय 
॥५॥ हरिवीरने दिए हर्पथी, अवनीपति रइ आंण; पाणिग्रहण भेमे 
करी, महत्सर विध पंडाण ॥ ६ ॥ आपे अति आदर करी, करमोचन 
ने काल; सूरदत्त निन राक्तिथी, अनोपम धन असार ॥ ७ ॥ भोगराय 
पण भक्तिथी, आपे घस अनेकः; पुरगाम दिए पेमे करी, बारू धरिय विवेक 


॥ < ॥ का कैतोएक कातो, भोगवती सुखभोगः जावा निज पुर नेर 
जरतो कधौ जोग ॥ ९॥ 
॥ द २६ मी.॥ 


देखो गति दैवनीरे ॥ ए देदी. ॥ 

घुमगा करे इणे अवसरेरे, पेट पीडा मुन थाय; कपट न सीखयुं ५- 
डरे, नारिने सहज ए आय ॥ जू° ९० ॥ न्‌ओ जूओ गति नारिनीरे, नारि 
कपट न कोय जणाय जू० ॥ मांच तदफडती पदर, पिता करे अतिकारः 
तिम तिम वुंव पाड पणर, दासवे अतीय विकार ॥ ज्‌.० १९ ॥ भाग्य योगे 
भरतार मिस्योरे, उत्तम घुगुण निधान; इण अवसर पीडा ररे, धिग युज 
पाप निदान ॥ ज्‌° १२ ॥ सासू समरो सेववारे, उत्छुकता रही एम; इम 
सांभी निन उपरर, दंड नायक ठरे मेम ॥ जू० ९२ ॥ खामि मरवा सन 
घणुरे, पण टकी कोई दिम; पण दाता तस नवि थरैरे, खाय नदीं वली 
अन्न ॥ जू० १४ ॥ उगदी कहो कुण सकेरे, जागतो $पे जे; इवे ससा 
दिक इम करैरे' साजी थाय जवं एह ॥ जु० ९५ ॥ तष तुमे तेडवा आव- 
“जोर, भूपते जणव्यु तेद्‌; भूपे भूषने मोकरयारे, द्यशय अद्भूत नेद ॥ ° 


(८६) भरी जयानेद केबन्ीनो रास. 
१६ ॥ सेनानी ते कई चल्यौरे, द्रे पहेतो जाण; सैरिणी दभगा हपथीरे, 
सानी. थर तिणे यण ॥ नु० १७ ॥ तात चाकर मधुरण्शर, सेषे काम 
विलास; नाना उपचारे करीरे, ते पण षंश छे तास ॥ जू° ९८ ॥ मोही तेना 
खर थकीरे, कीडा करे आशक्त; परण निपुणाई तेहनीरे, कव न नाणे रक्त 
॥ जू ९९ ॥ नारी चरित्र नको ठेर, धाता परण मुङ्ञायः; सूरदत्त हरण्यो 
धरणे, सर ते नारिनो ताय ॥ नू २०॥ यतः जल मङ््े महि पय, आ- 
गासे प॑सीआणपयपती, महिलाहिययाणमग्गो,तिन्निविविरङपयेपंति ॥ ९ ॥ 
रविचरिय॑गहवीरिथ, ताराचग्यिंचराहुवरि्य॑च; जाणंतिुद्धिमना, मदिखाच- 
रियैनजा्णंति. २) पूरवे ग जणव्य जमाने ते तिणेरे ते आव्यो ततकारः 
उाचेत भति पत्ति करीरे, संतोष्यो घुरसार ॥ ज० २९ ॥ युभगा केमखाणीं 
मनेरे, दीवी देसी भिम नाग; वादिर स्मेह देखावतीरे, कहे पज नाभ्यां 
भाग्य ॥ ज्‌० २२ ॥ यतःकवहुंविनिताणृदुवाचवदे, कवहतिन धं कटुबाचकफदे 
कवहुमनर्गविरगधरेःकबहुजविरागिनिहू इरदे, कबहुएकवोसहेनमरो, कबहु 
कटुवोखअमेकसरे; एनिधन्नकदेजगदीशचिना, नियकीकरणीकहोकोनरे 
1९॥ पएरवै डाग. इवे ह्ली खरैने जायवारे, हरिवीर थयो उजमारू; 
तव कपटे पेखी थर, शिर कंपे विकरार ॥ जु० २ ॥ अट्टहास मुख बो- 
छतीरे, आंखे बीहाडे लोक; भाजन भागे नाचततीरे, मारे बाखादिक योक 
1 ज्‌ २४ ॥ निजपरने गाखो दीएरे, काय न ढाके अग, कारण विण रूष 
हेरे, ताली दिए गाय रंग ॥ ज्‌० २५॥ विचविचमां दाही होएरे, बावडीमां 
करे क्रीड; सेद छे पित्रादिकारे, षश्ता अतिशय व्रीड ॥ ज्‌० २६ ॥ भत्र 
धाद तद्या घणारे,करता बह भतिकारःदेवी अह भेत शाकिनीरे, व्यतर शं - 
क्रा धारि ॥ जू० २७ ॥ सन्निपात उनमादनारे, नाणीदोष्‌ अपार; विविध 
अयोग ओषध करेरे, गुण न थी छगार ॥ नू० २८ ॥ अख देवी एना क- 
रेरे, मातापैता धणे राग; हरिवीर पण करे मानतारे, देव देवीनी ाग ॥ जू 
२९ ॥ गुण न थयो कोययथीं हवेरे, विरसो थयो हरिवरि; सारादिक दासी 
करेरे, चीर रदेतां जाय नीरं ॥ जू० ३० ॥ रूपवती सती मेयसीरे, अनुयाई 


-संहवीजो. ` (८७ } 
घणो स्नेह; इम दुलणी न समी शकर, वित्ते जाऊ गेह ॥ जू० ९ ॥ षरं 
जाउ एषने मुक्ीनेरे, पित्रादिक करे दास; युस दासी दकु राकिणी परेरे, एके 
नही अवक ॥ जू० ३२ ॥ कमे तणी गति कुण छदेरे, जाव निश्चय धाम; 
परे श्वपुरने ते करर, आवजो फीरी तुम अम ॥न्‌०३३॥ आंण छषही चार्यो 
धररेरे, पोतो अयु क्रमे तेह; खजनने सहु संमरखावतोरे, धरतो तास सनेहं ॥ 
जु०२४ ॥ खंड वीजे छवीसमीरे, पद्मविजये की दार, धन मुनिवर लिणे 
परीदरीरे, नारी दुख जंनार ॥ जू० ३५॥ सवे गाथा ७८२ 








इश. 
कुर देवी पूजा करे, शकुन देखावे साच; निमित्त पठे बहु निमित्तिआ।, 
नारी कराये नाच ॥ ९ ॥ कोद संगम श्लीनो कहे, द्रव्यादैक दिए तास; 
नारी आशक्त नरने होये, सवे विचार विनादा ॥ २ ।युभगा वली साजी थर, 
पूरव रीति पिदछाणः तैद यकं हतस, मांयपणुं छुभमाण ॥ २॥ पित्रा- 
दिक परमोदथी, तेडाच्यो जामातः; आन्यो ते उतावन्गो, भूख्याने जिम मात 
॥४॥ सुरदत्तादिक साचे, उचित य उजमाङ; घुभगा दास्वे एुसख्िणी, 
सन हैयामां साड ५ ॥ 
॥ दान २७ मी. ॥ \ २ 
शाग खंभाती, हवे श्रीपाटङुमार ॥ ए देशी ॥ 
सुभगा नामे नार, दुभगापणुं ते आचरेजीं, जिम भद्रा के नाम, पण अर्भ ` 
सहने करभी ॥ ६॥ काम स्नेह उपचार, करी भरतारमे रीद्षवेजी; वदा थयो 
नारिने तेद,एकदिनएकांतिचवैजी -॥७॥जव करीए भयाण, तव मुन ताते मा- 
गजोजी; मधुकंठ आपो साथ, ए बहु मनो जाणजीजी ॥ < ॥ मारगनो 
छे जाण, ईकडे मारग छइ जशेजी; क्तिवतोने समथ, एह. थकी गुण बहु 
` यक्रोजी ॥ ९ ॥ मानी भूरे बात, तिमज कर्यं ते अवसरेजी; वच्नारकार 
सतकार, दासी दास देए "तस करेजी'॥ ९० ॥ मधूर्ढ पण दिओ तास, 
हवे जावा. उम करेजी) "मातापिता. पडी. पाय, छभग्रा आसि आह 


(८८ ) भी नयानिद केवनीनो रास. 


श्षरेजी ॥ ९९ ॥ मातापेता दिए शीख, मरता देव परे गणेजी, पालजो 
शीर उदार, अणाचार सवि अवगणेजी ॥ ९२ ॥ प्रवे न कने शयन, 
उर्मि मरता पूरषेनी; सादर नणंदनी मक्ति, करो निम दुख श्रवेजी 
॥ ९३ ॥ वधु पारिजन नेद, बदन भसन्न निज राखजेनी, शोक साथ धरे 
राग, पातवछठमने आदर करेभी; परतिद्रेषिने उवेखि, शुभ आचारे संच- 
रेनी ॥ १४ ॥ इत्यादिक दिए शीख, घछुभगा पण अंगीकरे जी; जगत ठगे 
जे नार, मातपिता ते नाषै धरेनी ॥१५॥ दंपती चास्यां दोय.बोखावी सए 
र्यांजी; मधुकंठ द्रशित मागे, ते मारगे सहृए चल्यांजी ॥ ९६ ॥ मान्या 
इच्छया जेह, तेद सफठ माने तदानी) अरध मारे हरिवीर, नदीं आवीं 
तिं एकदाजी ॥ ९७ ॥ षननि कुंज तस तीर, उतयां भोजन कारणेनी; ` 
दंपती भोजन कष, छभगा कटै चित्त टारणेजी ॥ १८ ॥ ए सरिता रमाभे- 
क, वन प्रदेदा सोहामणाजी; कीडा करिए प्षणेक, युजे मन एहवी कामणा- 
जी ॥ २९ ॥ मधुकंठ रप्तक एह, अंतर सेवक आपणोजी; खाजने भय इषां 
नाहि, नवि आवे कोई चांपणोजी ॥ २० ॥ पेगं सरिता माहि, काम त्ी- 
डा पियं करेजी; जल कऋीडा करी इम, पेय ते वन गद्ररेजी ॥ २९॥ 
काम ऋीडा करे तत्थ, आशिगन गादुं दिपजी; विविध करी रत कीट, 
एकं पहोर उवी एजी ॥ २२॥ र्नापैस मधुकरट, रथ वेशी फिर चि 
दिशेजी, फिकर करे चोकथिात, नीकस्यां नरौ कारण किरेजी ॥ २३ ॥ 
वनि संडे हठ, सत्तावीसमी- सोदाम्रणीनीः पम के मुनीरान, धन निणे 
नारी अवगणीनी ॥ २४ ॥ सवै गाथा ८०१. 
- "@- 
| ॥ दुह्य ॥ । 
मगध जाणे मनमां नदी, किम. शां कारिए वारः शंका दी .रब्दज क्या, 
चोकीयाते दोय चार ॥ ९ ॥ उत्तर-नव आजयो किमे, बनमां जूए वित्नारि; 
सेनानी छमृगा तया, नवि दीदा निरधार ॥-२ ॥ सद्ग किहांयक दीं 
सरं, अनिष्ट यरे भावक; मधुकं सकण मांडीयोः नावे राधो निक 


षट श्रीम, ( ८९ ) 


४ ॥ काति नक पहु, विकरप पिविध बिष पगा अणः अणपेसना, 
परती रयणः पपठ. ॥ 2 ॥ जियामाद् तयापपरे, कादी दुखमां काट; अ- 
नन्य मनि अगिन) चान्या भागनि चाल. ॥५॥ 
॥ दि > भी. ॥ 
॥ नद्रारन्मोनी दृ्ी. ॥ 

अनमुकपे पना पदषसरे, नमि जट भप; आंस थकी भगु चसे, 
वान ददतां पिगन्ट; वान करतां दिकण सम्प, नोकवन थया मांभ- 
दीं भष; दन्य्वनादिके कर्ने चुप, स्यावि बहु दिने अनप ॥६॥ जी- 
यननमीरे, न्धो गप भट प्राकर; णोधा्यो चटु मान, वारुमित्र राना 
समोर; नपि वध्यो एकरति, नवि छाध्यो एकांति निवार, पुत्र थक नेह 
अधिरो धरे शोक यिन्यप करे महरि, निम निम नरपति पणं पोर 
॥ री > ७ ॥ मनार्जानु कटय मेर, स्पूरुएु यट फाल प्राणी कर्मना ददर 
यर्थ, सट यन्य दुम्ब नान; से एकन दुख नान्ते राना, म॑नारिकर 
मति वोपक्राना; अन्यरेनानी चापि अनिश्राना, दनी कोपन चपि पाता 
॥ जीर € ॥ अनृक्रम धोक मुकरी कीर, एकदिन जाय गजदखया, त्रिया 
अदी आग्रीजरि, सामयी च्यक चवा; सामध्री च्य ठेरामां वेय, वह पररि 
यारे एरिव्त जये; चत्रर अवी एकर वेट रेड, वानर नाच करावे उकीटी 
1 नी०९ ॥ व्रनिर वानरी नाचनांरे, मरिच पिच करे धृनक्ार; वरोद 
आह्ियनारे, गृद्ध कर्‌ ते अपारः; यद्ध रेने अपार ते जोई, सषु जन 
विनां अचरिन टोट; एवो नाच न दीटी को$, सह इम फट ते नयणे 
पनद्रेद्‌ ॥ जी° १० ॥ राजा देखी तरियीरे, आपे तस ब्रह दान; तेमां 
मुर्य जे वानरो, देखी दरस राजान; राजा देखी वानर रोते, पाय पड 
युए पग धते; सहु एदं अथरिज ते जामे, रायतणे मन विस्मय दोषे 
॥जी ०१ भयेषु सवि दाखपेरे+पण वचने नकाय; अग्य कोड समने मीरे, 
पण कांटक अथिभरायःकांपक अभिप्राय नाणी रवे, कपिनु टद भूप ततखेवः 
द्च्छित शथरेन धन वदु देते, नादिकथी वरपने कपि सवे ॥ जीं ९२ ॥ 


( ९०) श्री जयानेद केवव्धीनो रास. 


केलिवीर पशु पाठनेरे, आप्यो रिक्षा हैत; राजा कैक दिन रदीमे, चास्य 
भध्वि नेत; भविनत ठेह गज वीओ, निज धामे पहीतो घु मलय; 
अवसर जोई केखिवीर तै किओ, नृख करावे नृप एर हलिभो ॥ जी° 
१२ ॥ कपिपारक कपिने दिएरे, ग्रास अधिक नररायः; तव जाणे नही 
पण तिहरे, राग ते धको थाय; अधिका रागथी भूप कराये, करकमणि 
अलकार जडावे;सोनी आभणे रदने आवे, अंते नृप आगर टवे॥जी० 
१४ ॥ भूये काद सेतोसिभोरे, दान देह शुम रीकतः तेह आनर- 
ण पेरामवारे, निज हाये धरी भीति; भीति धरी पदेराववा कांम, लों 
वर्य अछ गरे ठाम} नदिन पदेराववा काटे जाम; बानर पुरुष सूप हृजो 
ताम ॥ नी० ९५ ॥ भूपतिने चरणे नमेरे, सेनानी हरीवीर, उगडी आछि- 
गिओरे, नयणे ब्रत नीर; नयणे नीर ्रंतो देखी, जोवा रद थ स्वं उ- 
वेसी; पे आश्वाखो संभ्रम पेखी, आसने बेसायों खविरेषी ॥ जी १६ ॥ 
वाजित गीत वह यारे, वदी गर बोरे, सांभली टव ते आवीनेर, द 
सना षन सोल; धन दखनां सोली पृष, अचरि बात कहो ए शं छ; 
नवि ददु नवि सांभरीयुं छे, हरिवीर कदे तुमे सांभखब्युं छे ॥ जी० ९७ ॥ 
कमेथी बरीओ फीनहीरे, कमे तिरिमां घाल्यो; तेदमांयी तुमे उद्धरीरे, मा 
नननो भव आस्यो, आल्यो मानवनो भव रूढो, सवि ससारनो मोद छे कू 
डो; विद्‌ दिए एक जिम मधुपूढो, घुख माने परमारथे भूडो ॥ नी ० १८ ॥ 
यतः शोयैव्ैयैचधनेचपूणे, प्यैशयंयौगेप्यसिरेबखेच; मित्रेचभूपेपिदरिःक- 
पिते, इससशोकमेगतिधिचितरा ॥ ९ ॥ यन्मनोरयगतेरगोचरो, यतरूरयदाति- 
नगिरः कवेरपि; सम्टततिरपियदुरुमा, देख्यैवविदधातिक्ैतत्‌ ॥ २ ॥ 
पव ढान कि संडे ए कहीरे, अटावीसमी दाय प्मबिजय करे समिलोरे, 
आगर वात रसाल, आगछ बात रसार सार, सांभरतां शोय जयजय 


कारः भ्रीजयानेद्जीने अधिकार, हरिवीर केहे निन वात भकार ॥जी०९१॥ 
सव गाथा ८२७ ~ 


- 4६ 


खंड वीजो. ( ९१ 
॥ दुद्रा ॥ 

मेप सीश्य॒ पेठो षने, तिहा रगे माम पुम सावी वात णो पणं, अ- 
तर घन गयां अम. ॥ ९ ॥ स्मर चेष्ठा संलापथी, मून्ञावे मज मन्न; मख्य 
गिरि मारन थकी, तां याए तन्न. ॥ २॥ कोकिल खर काने पुणु, वैषुर 
लता स्थ; भमनतां जोतां भामिनी,वोखी करी निर्वेध, ॥ २ ॥ साधवी 
मेडप रम्य ठे, आपण रमीए एथ; तास व्रचन तर्हि करी, ततक्षण पोत्रे 

तेय. ॥ ४ ॥ 

॥ दःठ २९ मी. ॥ 
॥ बणक्षारानीं देशी. ॥ नरभव नयर सोहामणं वणक्राररे. 

प्व साथरो पाथरो, मणो राजारे, काम क्रीडा करी ताम, भूषति गग 
ताजा तिहा एक कपि देखी करी भु०, युन कटे ते माम. म्‌०॥५॥ 
सखापि हं पापिणी यदा घछु०, मादी यई दोय वार भृ० मुक़ीगयातुमे मु- 
ने सु०, ए्वयी थयो करार. भू० ॥६॥ तुम वियोगे टस धरं घ ०, इणे 
समे आकी एक भू०, परिवानिका ही घणी सु० धरति अग विवेक. 
भू०॥ ७1 पासे ओपधी गांब्डी सु०, नाणी एह विचार भू०; दान ईष्ट 
ठेइ वेश करी शु०, तटी कहे यन्न सार. भू० ॥ ८ ॥ किम माहरी सेवा करे 
सु०, काम होय ते भा भृ०; सवे वाते समरथष्ं घु०, मनमां मत काय रा- 
ख. म्‌०॥९॥ मं कषठ खामिनी सभिखो सु०, रोग जवि गुज देह भू०; 
विधन करे काम भोगमां छु०, भियसेग मन विरेद. मृ०॥ ५१,॥ मारा 
विन दूरे करो सु०/ तब त्िणे ओपधी युत्त भृ°; छोह वर्य मुन आपीयु 
छ ०, पजने इणिपेरे उत्त. भू० ॥ ९१ ॥ ए ओपधीं पासे थकां ०, विघन 
श्राएु विद्रा भू° रोग आवे नदीं वेया घुर, नपराभवे सीह व्याल. 
भू० ॥ १२ ॥ धुरनर कोहं न दख दिए प°, हरख छी ह अपार भृ°, 
-षिमरजी पूरन नमी घु०, महिमा घणो भ्रीकार. मू० ॥ १२ ॥ तिणेतुम स 
गम मुज थयो ०, बली अगे नीरोग भू० माहरे शष तुम जोहर भु०, तम 
कटे कर योग. भू° ॥. १५ ॥ ओश्ीके इयरणा उदं घु, रत क्रीडाए कर्यो 


(९ ) शी जयानंद केवन्धीनी रास. 


सेद्‌ भू०; अवसरे स सारं थश ०, हमणां घओ सवेद. मू० ॥ ९५ ॥ 
इम कदी देखाडयै मने घ०» युकीओ सीसा मूर भू०; मुढ थयो एहना वय- 
णथी घु०, नवि नाणी भतिकल. मू० ॥ ९६ ॥ करी विश्वासने उघीओ 
सु०, मुज कंठे ते दध भू० वैरणि भराए निद्रडी सु०, जाग्यो देवी कपि 
कधि. भू० ॥ ९७ ॥ खेद छषयो हं मन थकी घु, धायो पठे तास मू°, 
रथ बेटी मधु कटड्यु घु०, करती रीर विछास. मू० ॥ ९८ ॥ जातीं दीदी 
स्नेहथी घु०,हं करती रार पारु भू०;ते कहे मूढ जाणे नहीं स ०, हजीयस्ने- 
इनो कार भू० ॥ १९ ॥ एक पलो को निरवहे ° स्नेह ते केतो काठ 
भू०, विवाह भुल पिता कर्यो घु ०, ते परवश पण भाक भू० ॥ २० ॥ 
वाख्थी ह तो स्वैरिणी ख॒०, मघ॒ कंटश्युं अतिं राग भू०; मधुर स्वरे मोदी 
धणं ०, गीत कङाने छाग भू० ॥ २९ ॥ निन धरमां एदश्युं रमु घु०, 
एज मुज भरतार भू०, अद्भूत ङप तुज देखिने घु०, वी तुन चरि आ- 
वार भू० ॥ २२ ॥ चिषाह सहुए मनावैयो छ, पण पुज राग न काय भू 
सहुने विश्वास पमाडवा छ, स्नेह देखाड्यो तोय. भू० ॥ २२ ॥ वार विह 
तुज फेरग्यी ०, तोहे न समज्यो गमार भू०; परि्ाजिका दत्त वख्यथी 
सखु०, कापि कीधो इणिवार. भू° ॥ २४ ॥ भोगवतिरिपणु मोजमां घु० 
समन्यो न मुज आक्रूत भू, मादरो दोष इदां नथी छु०, शाने करेछे तृत्त 
भू० ॥ २५ ॥ तातवंची खावी वहु छठ ०, जा श्वं क्यांयक धन य भू० 
कीडाप्यं इच्छा थकी घुर, तु कपि गणमां रम्य भू० ॥ इम कदी मेरि 
सु ० श्छित दिदि भणी तेण घ°, फा देई इ बरगीओो सु०, बढीय चि- 
टार नसेण भू० ॥ २७ ॥ मार्यो प्रयोणे मनने घु०, तोहे न मुकु तास भू०; 
स्यान सित खडगे इण्यो छु०, तव कयो क्रोधे निराश भू० ॥ २८ ॥ पूर 
छित यह भूए पडयो घु, बात योगे थो सज्ज भ रात गह वरिहाणुभ- 
 घ॒०, नवर रुह क्न अकलन भू० ॥ २९ ॥ वानरी युय देलीकरी श्च०, 

निरषारबो नृधेश्च भू; बानरीश्यं कडा करं ०, यूथपा इ विशदा भू 

॥ ३० ॥ दावरे पकड एक दिने घु० दीसन्यो नाध्कि गुन भू० तुम आ. 


" संडर्वीजीः. ` ` ` ९३) 
ण्यो तुमे नर कर्यो छ०, ए मुज वातुं शुस्य भृ० ॥ ३९ ॥ मुन प्र 
तो नारिनो छ ०, कोई न करथो संग भू० विषया शक्त ले जे होय घु०, 
आपद्‌ छे एकंग भू० ॥ ३२ ॥ बनि संदे ए की °, ओगणत्रीसमी 
ढाठ भू०, पड्म कदे धन्य ते युनि छु०, जे न जूए भामिनी भालि भ्‌० ॥ 
३३ ॥ सवै गाथा ८६०. 

--भ@*ॐ-- 
॥ दुहा ॥ 

मदोनमत्त मूढा परे, नष्ट हृदय जोई नारः; सवेस्व माने सामु, करे बिष- 
रित विकार ॥ ९॥ वाणीं सांभरी सृप षदे, मत खेदाओ म्न; भीखवैसी 
शामा कस, मोगवो भोग अखिन्न ॥ २ ॥ सेनानी करै सांभरो, भामिनी 
मुख्य भोगांग! रात्र दिवस बीहतो रह, सिंहणी जिम सासा ॥ ३ ॥ यतः 
अनृतं साहसं माया, परख मति रोमता; अशौच निदंयसंच, स्रीणां दोषा 
 स्वरमाषनाः ॥ ९ ॥ दुहः भामिनी तजस्यु भययकी, इद परमवष्ठल आय; 
तपोवनमां जरै तप करं, आणा तुम आदाय ॥ ४॥ राय विचारे हृदयमां 

उपरागे थयो एद; अथवा देखी एदु, कहे पिरवे नदीं कैद ॥ ५ ॥ 

। ॥ . दान २० मी. ॥ 
॥ बराउनी देशी ॥ 

भूपाति मनमां वितवेरे, गजरथ अश्व अनेक, माहरे छे पण नवि शाक्यो 
स्री दुःलथी ए व्यतिरे करे, जीव दख सदे अनेकरे, कोई नदीं आधार वि- 
बेकरे; क्म वैरी पराभवे छेकरे ॥ कमेतणी गाप एदवीमेरे कार ६॥ इद्र 
ते कीडो उपरे, चक्री चरगे जाय, नरपति ते पाय कए, धनवत दरिद्री 
आयर; शाक्तेवंतनी शक्ति जायरे, खछुखिओ ते दख भरगयरे, नीरापयते स- 
रोगी कायरे ॥ कमे०७ ॥ छुमग दोमागी नीपजेरे, इणभव प्रभव इम, कर्म 
कर्यां छटे नीं, तेह उपर आस्था केमरे, ए तो अनियत सं छे नेमरे, घु- 
सं विषयना उपर परेमरे, तेतो खरजन खनन शख जेमरे ॥ कमे०८ ॥ विषय 
आशाः फक करेरे, दसय मल छे तेद). नारि महेडी यानिके, भारे नर 


( ९४) शी जयानैद केवलीनो रास. 


यृगने लेदरे, फोकटथारे तस नेदरे, नारि वारु नरनी देहर, ए तो दुख 
वन उपर मेहर ॥ कम० ९॥ ठगी आवी निज तातनेरे, तिरि कीधो भरतारः 
इम कोई राणी युजने,करे तो शो तस परतिकाररेएक नारिए दम दुख धाररे, 
माहरे तौ अनेक छे नारिरे, सापण वाघण अनकाररे ॥कमे९०॥ भव उद्वेग 
इम भावतोरे, आग्यो नर कर ताम, राय वधान्यो इणिपरे, खामि हेमजट 
तापसनामरे,परिवार रेड उडमरे, तुम पएरसीमाने गमरेऽधरे ग्यान ध्यान अ- 
भिरांपराकर्म०९९।ते गुरु आव्या सांभरीरेऽदप करतो वहु मान,घृत एरमां 
साकरपरे, नाणी चाल्यो उद्याने, वंदनान धारी ध्यानरे, जई दीट तरु 
तके थानरे, नमतां दिए आश्रीदादानरे ॥ क्म ५२ ॥ तापस भागतो भप 
तिरे सांभटे तस उपदेद,आय अथिर धन चैपरु ॐ खारथिथा सजन विशे- 
प्रेशक्षणक्षण क्षय थाय तनु षरे, नारि राक्षसणीने बेशरे,दुख उपजा संकरे 
कमे ९३ ॥ भूप घुणी ते देशनारे, अपक वैराग्य धरेय, राज्य उवी निज 
पुत्रने, साये हरिवीरादिक ॐेयरे, तापसव्रत अंगी करेयरे, ख्णजट तस अ- 
भिषा देयरे, गरु छामनो हे धरेयरे ॥ कर्म० ९४ ॥ पृहराणी घुर घुदरीरे, 
वृह साये थाय; तापसणी पण नवि कद्यो निज गर्भ ते वत अंत्तरायरे, मन धारी 
पण निरमायरे, पांचसं तापस समुदायरे, अमे. तप करिए इण गयरे ॥क्म० 
१५. ॥ दिन दिन गभे भगट थयेरे, पृ्यो तास विचार, वात यथारथ रा- 
णीए, स भासी निज भरताररे, प्रसवे पुत्री मनोहर, शभ ॒रश्र नक्षत्र 
धाररे, पराङे तापसणी परिवाररे ॥ कर्मे ९६॥ क्षण पुण्य ङावण्यवनीरे 
तापस दरी नाम, धुद्धिए जीती सारदा, तस तात सीखावे तामरे, चोसः 
काण धामरे, हवे हेम नट आपने गमरे, खर्णं जट थापे अमिरामरे॥ 
कम॑° ९७ पर्यंके विया आपतोरे, साधन विधिए समेत, ते घर घुख मोगी 
ध पति खण जट थयो नेतरे, तापस पाठे अभिपरेतरे, विचा साधन 
र, उपवास विभि समनेतेरे ॥ कर्मे ९८ ॥ गिरे उपर गिरे चृढनुर, 
पत्त ९९ एक, ध्यान आत्तन करी तिहा रलो, नप छाख करे धुषिवेकरे . 
देखी चठ प्रतिनी देकर ुषटमान थयो अती रेरे, एकी दिने केने कर॥ 


1 


खंड बीजी. ` (९) 


कर्मे०१९॥गगन गामीपियो डोग्िओरे, र्पति अणम्यो तास.स्तवना करी 
पारणुंकरे,पर्यंक राखेनिज पासरे ते उपर कंरिय निवास विधाधर परे उ्ठासरे, 
तीरथ वंदे आति खासरे॥कमे०२०॥यौबन पाम कन्यकारे, सौभाग्य अदभूत 
रूप, कमला ते चपला यरे, दुख देखी तास सरुपरे, पडयो तास पिता चि- 
त्ता ङ्परे, बर सोरवा तस अनुरूपरे, भे पल्यकेकषि भूपरे ॥ कमै° २१॥ 
भूप पुत्र बहु देखतोरे, कोई न आब्यो दाय,एक नुप रुप देखी करी, व्याघ्र 
रूपे थानिके आयरे, पर्यंकं उपर ते गयरे, देखी वीहना ऋषे समुदायरे, 
जाय नाग तेह पठायरे ॥ कमै° २२॥ सत्नाए धीय करीरे बोलाव्या ऋ 
पि तेह नसरथी भूमिए अक्षर छिखी, खणैजट तम क पति नेदरे, कोर दै- 
व सापे एहेर, थयो व्याघ्र तणो ए दहरे, एहमां मधरो मन संदेदरे ॥ कमे° 
२६ ॥ धर्मं तख हानी थकीरे, नर याइश नीरधार, सोखी खायो तेनै, 
वीनि संदे अधिकाररे, णे श्रीजयानद कुमाररे, ग जीसगी अती मनोहा. 
ररे, के पञ्च भिजय धुखकाररे, जिन धर्मथी जय जयकाररे ॥ कमे० २४॥ 
स्व गाथा ८८४ 


[~ 


~~~ 9 क) 96 





दृहा. 

अमचा धमन उपरे, उर्ृषटो नहीं अन्य; म॑त्र विधया वहु | 
ते न थयो धन्य ॥ ९ ॥ अक्षपादने उद्ुकता, सांख्य शौव सहु कोय, कठिन 
थरं उधम कर, हंशे विफठा होय ॥ २॥ तापस तव वितातुरा, आब्यो 
नरौ उपाय, युन जादि दे सु युनि, गिरि चुडने गया गय ॥ ३ ॥ प्रवित्र 
येने पाथर्यो, दर्भं सथारो दक्ष; ध्यांनासन वेशी धुरे, नाप करे एर जघ्न 
. ५४ ॥ उपवास आदर करी, संभार चर तेह; अंते आट उपवासने, आवी 
प एह ॥५. ॥ तव बोल्या ते कुरपात, स्वामी करो स्वरूप; घुर कदे हं 
समरय नदीं, संभलो तास सरूप ॥ ६ ॥ शक्तिए मोश्ेय घुरतणी, कहो 
बीजी कांय बात; तापस के धर्मं ततनो, नाण रावो जोई नात ॥ ७ ॥ 


द्‌ ९६१ शी जयानद केवनीनो रास, 


॥ खाठरर् मी॥ 
मतां ते फायो षाधरोरे, दस गज फायो -चीररे हवे ॥ ए देशी ॥- 

्ञाननि पृष्ठी करीरे, घम तलनो नाणरे भाणी; छर कदे जूटी नदी बात 
ए प्रमाणी ॥ ८ 1 ्षणेक न्ने आवीयरे, कहै छणो चाये दिन रे तेह; 
मिले कही दैव गयो, गगने सनेह ॥ ९ ॥ गुज आदे तापस सहुरे, पार- 
णा दिनथी आनरे नाणो; वाट जातां चोथे दिने, भाग्यथी पिद्ाणो ॥१०॥ 
शक्ति होय जो तुममरि, तो करो उपगाररे स्वामी; सत करे उपगारर परने 
पामी ॥ १९॥ दारेवीरना मखथी घुणीरे, व्याघ चरित विचित्र बोडे; क- 
रं तमच॒ काम, अमे धर्मथी अ डे ॥ ९२ ॥ प्रण तम स्ेन्न भाखीओरे, 
धर्मं करो अंगीकाररे खूडो, तो तिरिपणो ठकि कादच्य ए कूढो ॥ ९३ ॥ 
ते कटै काम अमारहुरे, कर्यो तव छर बयणथी ए जाणु, तव नाण शरु 
सत्य ए वलां ॥ १४॥ छवो वन्हि ऊमर करैरे वटी एर भमुख अनेक ते 
मंगावे ते पण स्थे छावे चित्तद्यु स्वभावे 1 १५॥ आदंवरे ए मान्ये, ईम 
पितवी बन्दि कंड कर्यो तिणे,स्नान मुद्रा ध्यानासनादि निणे ॥ ९६ ॥ 
वाय पासे वेसारिनेरे, म॑ज उच्चरी करी होम हाथ फरसे; एूंक दिए जृओ 
काम केव करे ॥ ९७ ॥ मैनो यथाः ॐ नमोरैदभ्यैः -दसिवै संपठदी 
करेभ्यः ही नमः सर्व सिद्धेभ्यः सिध्धनैतचतुष्येभ्यः श्रीनमयाचार्येभ्यः प- 
चाचार धरेभ्यः ॐन्नमडउपाध्यायेभ्यः सवै विघ्भयापहारिभ्यः अनमः सं 
साधुभ्यः स्व दुषएणणेोच्चाटनेभ्यः सवां मीष्टान साधय साधय सवे चिघान्‌ 
स्फटेय स्फेटय स्वं दु्टाच च्चादय च्चायय दई फूट साहाः पुवं दाठ. रेडणीं 
दीधी आपधीरे, इच्छित रप थाए तेद यके हाये, रषु छाधनी कराकरी व्याघ 
माथे ॥ १८ ॥ तास अभावे नर द्ओरे, कुटपातिने नमे तेह मोदे माता स्तब 
ना कर कुमर केरी तुद मात भ्राता ॥ ९९॥ कुर पति आगन करीरे, 
करे दुन छतो नमस्कारे भाई; दायं मानव भव ते दिए आद ॥ २० ॥ 
१ कुमर्‌ तापस मिरे, इर पातिते इंच तव भासे; कन्या वरने अध 
भयु-गाय नयर्‌ छात ॥ २१ ॥ पर्क साये एकदा, पर्वत गिर पयो तांम 


1:11 वीजो. । ( ९७४ म 
निज देख, व्याघ्र रूपे तव इसु न ेखुं ॥ २२ ॥ शटा उपर ध्याने र- 
ह्यारे, जेन सुनि एक देव तस आरे; च्यार देवादय परिवर्यो, तिहा साधुजीने - 
रागे ॥२३॥ गीत वाजित्र नाटिक करर, विश्वने नयणानंदरे थाए मे चित्यं 
गज अपराध कोई प्राये ॥ २४ ॥ ए मुनिए मुन नासीओरे, प्रणम्यो दुख- 
थीं ताम हं रोतो; निन भाषाए घो ईम आड अवद जोतो ॥ २५ ॥ शो 
अपराध खामी कोरे, पुन कर्यो वाध इवे मुन डपा कीने; समी अपराध 
माहरं मानवपणुं दज ॥ २६ ॥ करपना पण हुं करं नरहरि, युनि कहे य- 
नमां अश्रे नाणो; पण घुरवरे क्यु कांय रोशथी भराणो ॥ २७ ॥ ना- 
टिक पूरु जब कर्युरे, मे पुनि पुख्युं तामरे खामी; कुण ए देव कोप्यो के- 
म युनमां सामी ॥ २८ ॥ मुनि कहे सांभर ते कथारे, वीजे संडे एकजीस- 
मी ए हाक; पश्चविजय फे चुणतां मगरु माङ ॥ २९ ॥ सुवै गाथा. ९१३ 
४ --- + 
॥ इदा ॥ 
वि्याधरमां ह बडो, रमणी तजी वटी सधि; भवज्यौ पे पडी वनी, 
पच््यो आगम पर सिद्ध ॥ ९॥ एकाकी आणा छदी, विचरं वार रति; भ- 
तिवोधुं मव्य प्राणिन, तप तपत्तो धरी परीत. ॥ २॥ गगने जातां गिरे सिरे, 
एक दिन दीद एम; साम्रनने सिह मारतो, न शक्यो देखी नेम. ॥ ‰ ॥ 
अतरथी इ उत्यो, तप प्रर भावे ताम; सिंह नागे शका धरी, करि उप- 
गारमे काम, ॥ ४ ॥ पाप सरव पचावी्या, दीधां नव पद सार स्वं 
खमावे ससन, पामी गुरु उपगार. ॥ ५॥ शुभ ध्याने मरी सोमे, मणि 
चर सुरनाम्‌; पंच परमेष्ठि भ्रभावथी, उत्तम गुण अभिराम, ॥ ६ ॥ 
4 हार ३२ मी, ॥ 
मोरा सादिवहो भरी सीतल्नाथके ॥ ए देशी ॥ 
तेह दैवता हो, चिते ओहि नाणके, पूरव शरण्य मे शं कयु, तव नाण्यो 
हो, महसो उपकारके, बीज स्वै कामे सरयु ॥ ७ ॥ बहु भक्ते हो, मणम्यो 
मुन प्रायके, शुन द्वात सेमङावीओ, एवे सुन हो, पर्थकनी छांयकेः देसी 


(९६9 थी जयानद करेवनीीनो रास 


॥ हाल ३९ मी॥ 

रभतां ते फाठौ धाधरोरे, दस गन फाटौ -चीररे हवे ॥ ए देशी ॥. 

्ञानीने परी करीरे, धमे तनो नाणरे भाणी; घर कटे जुटी नदरी बात 
ए प्रमाणी ॥ ८ ॥ क्षणक जने आवीओरे, कहे वणो चोथे दिन रे तेह 
मिरे कद देव गयो, गगने सनेह ॥ ९ ॥ युज आदं तापस सहर, पार- 
णा दिनथी आजरे नाणो; वाट जातां चोये दिने, भाग्यथीं पिखाणो ॥१०॥ 
शक्ति यनो तुम्मारे, तो करो उपगाररे स्वामी; संत करे उपगारर परे 
पामी ॥ ९९ ॥ हरिवीरना मुखथी सुणीरे, व्याप्र चरित्र विचित्र बोडे; क- 
रं तमच॒ काम, अमे ध्मेथी अ उखे ॥ ९२ ॥ पण तम सू्वत्न मालीओरे, 
धमे करो अंगीकाररे रूढो तो तिरिपणो ठि काढद्य ए कड ॥ ९६ ॥ 
ते कटे काम अमारह्रे, करश्यो तव इर वयणथी ए नाणु, तत जाण गरु 
सस्य ए बसाएं ॥ ९९॥ रावो बन्दि कमर केरे बडी फट मुल अनेक ते 
मंगावे ते पण स्वं रावे चित्त्य स्वभावे ॥ १५॥ आद॑वरे ए मानश्येरे, ईम 
वितवी बन्दि कुंड कर्यो तिणे+स्नान मुद्रा ध्यानञआंसनादि निणे ॥ १६ ॥ 
षाष पासे वेसारिनेरे, मत्र उच्चरी करी होम हाथ फरसे; एंक दिए भुज 
काम केव करदो ॥ ९७ ॥ भंबो यथाः ॐ नमोरदभ्यैः -दसिमै संदर 
करेभ्यः ही नमः सवे सिद्धेभ्यः सिध्धनेतचतुषटयेभ्यः श्रीनमआवार्यैभ्यः प~ 
चाचार धरेभ्य; ॐ^नमउपाध्यायेभ्यः सवै विघ्रमयापदारिभ्यः आनमः सर्वं 
साधुभ्यः सवे दुटगणोच्चाटनेभ्यः सवां भीष्टान्‌ साधय साधय स्मै विघ्रान्‌ 
स्फटय स्फेटय सवे दुष्टानु चचचाटय च्चारय द फूट खाहाः पूवे ढा. रेष्टणी 
दीधी जोषधीरे, इच्छित रूप थाए तेह सु हाये, खपु खाथवी कराकरी व्याघ्र 
माये ॥ ९८ ॥ तास भमावे नर हूभोरे, इरुपातिने नमे तेह मोदे माता; स्तव 
ना करे कुमर केरी तुरी मात भ्राता ॥ १९॥ क परति ाछगन करीरे, 
कहे तुन हो त्रमस्काररे भाई शयां मानव भव तें दिदि आई ॥ २० ॥ 
५ छवमर तापस मिरे, कठ परातिने तांत्त तव भाखे; कन्या वरन अथ 
भरु गाम नगर रासे ॥ २९ ॥ प्यक साथे एकदा, पर्वत भिर पयो ताम 


संद वीनौ. ( ९७ ) 


निज देख, व्याप रूपे तव इन न ठेखं ॥ २२ ॥ शि्ा उपर ध्याने र- 
हारे, जन पुनि एक देव तस्र आगे स्यार देवीश्यं परिर्यो, विहं साधनीने ` 
रागे ॥२३॥ गीत वाजित नाटिक करर, विश्वे नयणानं॑दरे थाए, मे विँ 
मुन अपराध कोह पाये ॥ २४ ॥ ए मुनिए युन नासीजोरे, प्रणम्यो दुख- 
थी ताम हुं रोतो; निन भापाए बोडं ईम आड अवद्यं जोतो ॥ २५॥ घो 
अपराध सामी कदोरे, मुज कर्यो बाघ दवे य॒ज कृपा कीजे; खमी अपराध 
मारं मानवपणुं दीजे ॥ २२ ॥ कटपना पणर हं करं नीर, गुनि कदे म- 
नमां अररे जाणो; पण सुरवरे क्यु कांय रोशथी भराणो ॥ २७ ॥ ना- 
टिक पृ जव कर्युरे, मे युनि पुय तामरे खामी; कृण ए देव कोप्यो के- 
म मुजमां खामी ॥ २८ ॥ मुनि कटे साभ ते कथारे, वीजे खंडे एकीस- 
मी ए हकः पर्माविजय कहे ुणतां मगर माछ ॥ २९ ॥ सर्वं गाथा. ९५९ 
--"&ऽ^ॐ- 
॥ इहा ॥ 

विच्याधरमां इई वडो, रमणी तजी बडी सीधि; पवय्या मँ पडी वनी, 
पत्यो आगम प्र सिद्ध ॥ ९॥ एकाकी थाणा ठी, विचरं बार रति; भ- 
तिवो भव्य प्राणिन, तप तपतो धरी भीत. ॥ २॥ गगने जातां गिरि सिरे, 
एक दिनि दहं एम; सामजने सिह मारतो, न शक्यो देखी नेम. ॥ > ॥ 
अततरथी हं उतो; तप प्र भावे ताम; सिह नागे शक्रा धरी, करि उप- 
गारने काम; ॥ ८ ॥ पराप सरव परचखावीयां, दधा नव पद्‌ सार; स्वं 
खमाबे सने, पामी गुर उपगार. ॥ ५ ॥ शुभ ध्याने मरी सोहमे, मणि 
चूल सुरनाम; पंच परमेष्टि प्रभावी, उत्तम गुण अभिराम. ॥९॥ 

॥ दज ३२ मी, ॥ 
मोरा सादिषहो भी सीतटठनाथ के ॥ ए देत्री॥ 

तेह दैवता हो, चिते जहि नाणके, पूरव ध्ण्य मे शचं क्यु, तव नाण्वो 
हो, मारो उपकारके, वीं स्वै कामे सर्य ॥ ७ ॥ वह भक्ते हो, भरणम्यो 
न पायके, युन वृत्त सेमरावीओ, एदे तुज हो, पर्थकनी छांयके, देसी 


(९८ } श्री जयानंद केवनीनो रास, 


क्रोमां आग्रीओओ. ॥ ८ ॥ आ्चातनादो, युज उपरे देततिके, देह शराप दु- 
ली करथो, एम सामी हो, युनिवरनी वाणिके, ते घुर आगर सचर्यो. ॥९॥ 
आंच घ्ररतो हो, कहे दिन वचन्नके, युको शराप करो पा, कदे निजंरहो, 
राञ्यादिक छांडिकं, रे मुढ तुं छे गत अपा. ॥९०॥ युनि केरीदहो, आश्ात- 
ना कीधके, फोगट तप तुं आचरे, जानिज पद हौ, पर्यके वेिके, मुज पर 
भवे संचरे. ॥ ९१ ॥ एक भासे हो, धमे ततनो जाणके, गूर रूपे करशे 
तने, ते पासेहो, समजी धम ततके, कन्या तुन देज्ये मने. ॥ १२ ॥ हं आ- 
व्यो, तिदहांथी इणे गमके+वातत आगर जाणो सवे) ते सांभी दो, तापदाने क- 
मारके, विस्मयथीगुण सरवे. ॥९३॥ करे ओत्सवहो, पंगख्ना गीतके, गाए ता- 
पस्तणी थणु, कहे कुमरमे हो, समजावो धर्मक, जिम अम जाय मिध्यापणु- 
॥ १७ ॥ विस्तारे, कमरे कदो धमेके, साधु श्रावक विहं भेदथी, बुस्या 
तापस हो, समकित दयु शुद्धके, अणु्रत किए गत सेदथी- ॥ ९५ ॥ कहे 
कुरपति दहो, देवे कह्मो युजके, कन्या भावी वर तमो, तिणे प्रणोहो, क~ 
सी षयण प्रमाणके, जिम राजी थाखं अमो. ॥९३॥ नवि वोच्योहो, घणी 
तेद कुमारे, ताम फुदुमदृषटि थै, देखी तापस रो,चिस्मय खद्या चित्तके,तच गि- 
रिच्रूड तिहा सुरव. ॥ ९७॥ थद्‌ परगट हो, कटे सांभखो वात्के, म ते ज्ञानी पू- 
छया जरै, नर थारे, किणि परे कदो खामिकेःतव ज्ञानी कदे भ मई ॥ १८॥ 
तल ज्ञानी ही,सेगे नर यायकेऽम पूयं किम जाणीरएणज्ञानी वोरजा दो,तूज 
सूअर रूपकं, जीतदो ए सहनाणीए ॥ ९९ ॥ तव हुं भम्योहो, राजधानी 
अनेकके, कोरूपे पण कोनी, युज जीत्योहो, तव हेमपुर जायके, वन 
म॑जवाड करू तीं ॥ २० ॥ भूषना घुतदो, शत नाग नायके, वण दा 
इणे जीतीओ, गज सूपेदो, हरी जाव्यो तामके; कही इम बातो अततीतीओो 
॥ २\॥ उदारता, कौधत्ता उपगारके, षम रयुख गुण एहवो, नही वी 
जोही, जगमां अद्भूतके, अनुभवीओ मे जेदवो ॥ २२ ॥ कौतुके करीहो, 
रही छांनो अन्के, सवि जोय नयणे करी, वरी सांभर्योहो, अरिई॑तनो 


धमेके, मवसायस्मां ए तरी ॥ २६ ॥ पूरव भवह, सेस्कारने जोगके, बुज्यी 


संडवीनौ, १९९ ) 


ते तमे सामो, धन्यपुरमां टो, धनवत धन्य नामके, धनदते आगर सांभ- 
न्मे ॥ २४ ॥ भिया वद्ुमपी हो, श्रावक एक मित्रके, तस संगे बरी गुरू 
मटया, समकितं पृखहो, अगि कयो धमक, गरु भयणां तिणे सांभल्यां- 
॥ २५ ॥ एक दिन तस हो, नारीने रोगे, उपना ते उपसम भणी, तेडया 
वै्नेहो, कया उपचारके,पण नवि गण कीधो युणी॥२६।घणुं रागेहो, म॑न्वादी 
तो के? ते पण सवि निष्फङ थया, गाढ स्नेदेहो, गेदेला परे तेहके, पग पग ध- 
छे पति सया ॥ २७॥ जदीका पडीहो, भयोगना जाणके, ने साजी करे 
` मुन भिया, तेदने आपुहो, कक्ष पुणी ईम वातके, एक जटी के करं क्रि- 
या॥-२८ ॥ क्षणमां कर हो, नीरोगी नारके, पण ञ्श पसे ने कषठ, 
मानी तेणेहो ,विनये करी बाणिके, बोव्यं ते हं नविजहं ॥ २९ ॥ 
जोई नारिनिह्यो, तिणे कीध उपायके, रोग गयो अनुक्रम वही, 
ते देखी हो, विस्मय छदो चित्तके, साचो ते एदन सही ॥ ३० ॥ करी आ- 
ग्रहो, राख्यो एक भासक, तिणे जेन धरमे रियल कर्यो, तिणे पाम्योहो, 
व्यंतर भव एके, सेठते ह दुरगति धर्थो ॥ ३९ ॥ तापस सायेहो, समकि- 
त ङ्यो आजके, धर्मं तणी चाणी घृणी, गुरु मायेहो, एनी करी टिके, 
ए सरिखो जग नही गुणी ॥ ९२ ॥ बनि संडहो, वत्रीसमी स्के, प 
- विजय इणि परे कदी, घणो भरोताहो, चित शंखी मके, निद्रा विकथा 
सव्रिजष्ै, ॥ २३ ॥ सवं गाथा ९४द्‌ 


(> 0) 





॥ दुहा. ॥ 


हैव दे चो एहने, यौवन कन्या योग, शरबरे भार्यो ए ससर, धो 
ए सयोग. ॥ ९॥ ओखवथी उपगारिने, परणावो धरी मेम, थाश्यं कतार 
थ हण प्रे, जाए फिकर वली नेम. ॥२॥ छटंपतिषए अंगी कर्यु, कुमरने 
भार्थना कध; सामग्री सुरवर करे, प्रस्युपकार भरसिद्ध. ॥ ३ ॥ 


(९००) श्री नयानंद केवगीनों रास. 
॥ दारुरेदेमी ॥ 
॥ जूमखडानी देशी. ॥ 

कनक मंडप तिहां ररे, रयणमइ रे थभ, सोभागी सामल, तोर- 
णा मुक्ता मानां, देखी होय अ्चभ ॥ सो० « ॥ देवी तापसणी मरी, 
मावे मेगल गीत सो०; दुंदुमि नाद बजावता, कुसुम मार सुरनीत ॥ सोऽ 
५॥ विषदा वरी घुर बोक्ता, विद्याधर संयुत सो०; ओत्सव घुर ॒तिहां 
वहु करे, उपगारी आ ङत॥ सो० ६ ॥ कन्या तापस युद्री, दिव्य मूषण 
वधार सो०; तापसे प्रणावी तदा, कुमर परणी नार ॥ सो० ७॥ कुमर 
ने आपे देवता, वस्राभरण अनेक सो० गगन गामी दिए देखी, इल- 
पति धरिय विवेक ॥ सो० ८ ॥ ते वन रमणीकमां रचे, गिरि चूड देव 
विशार सोऽ} सप भौमि सोनामयि, महो तिहां ततकारु ॥ सो० ९ ॥ 
खगेविमान ज्युं सोभतो, तेह कुमरने कान सो०; खादिम स्रादिम परियो, 
सवगि सुखप्ाज ॥ सो० ९० ॥ वड सुरना परिवार शं, सेवा करे घुखकार 
सो० अष्सरा सरिसी नारिं, भोगवे भोगङ्मार ॥ सो० ९९ ॥ तिथं अ- 
नेकने वादत्ता, पर्यकने वरु तेह सो०; कोई दिन नारे विना जाए, कोड 
दिन नारिं नेह ॥ सो० ९२ ॥ नदी वनमां कडा करे, वरी तापसे 
कमार सो०; लेनधरम विधि शीखवे, सम्यग नेह भकार ॥ सोऽ ९६ ॥ 
उपदेश चारित्रेनो दिए, ज्ञानतणुं एसार सोऽ; उचित भण्या ते अनु- 
रमे, जाणे क्रिया ज्यवहार ॥ सो० ९४ ॥ दक्ष थया जिनशासने, चारन ` 
ईंच्छावंत सो०; भव वैराग्यथी ते रहे, नित्य वेराग्य मरत ॥ सो० ९५ ॥ 
वानि खंडे ए कही, तेनीसमी बर ठार सो०; श्री जयानेदं रासे थयो, वीजो 
लंड रार ॥ सो० ९६ ॥ सयविजय पन्यासना, कपूरविजय वर शिष्य 
सो०} खिमाविजय ब्र तेदेना, चढती जासनगीस ॥ सो० ९७ ॥ लिनवि- 
जयो जगमां जयो, तेहना रिष्य अनेकं सो०; उत्तम विजय तेंहमां थया, 
पंडितं वार विवेक ॥ सो० ९८ ॥ तस पदं पंकज अषङसमो, पञ्नविनय ज- 
सनाम्‌ सोभ त्रास छपा भाखीभो, संड वनो अभिराम ॥ सो ९९ ॥ 


संड शीनो. (१०१) 


इतिश्रामत्संविङ्ग प्षीय पंडित भवर प॑ श्रीरत्तमधिजयजी गणिविनयप प 
विजय गणि विरचिते परृतयवे श्रीश्चीनयानंद केवेखि चरित्रे पदक्ताधादि 
राजिं चतुष्टय चरित्रेण चारि धमे पणेन भाद्र धमे कलित चक्रायुध च- 
रिते वणेन प्रथम त्रत पाङन महारम्य सुचक मीम सोम द्रात श्रीजयानेद 
अतिदोधादि वणेन रसकाकनि द्ैनिन श्रीमदानंद गजद्र्टतिचचद्धितीय व्रते 
पान फर ददन श्रीजयार्नदं ङुमार कडा प्रदण मणि्ंनरी पथम परली 
परिणयन श्रीजयानद कुमारख महासेन पटीर विजयगिरि माखिनी देवी 
अरतिवोध तरदपित महौपधि ध्वयङाम हेमपुर परागमन सौभाग्यमंनरी हिती- 
य पत्थ प्रिणयन रणी दैवी भतिवोध तदर्पित कामित रुपकारि पहौष- 
धी पाकिमम्‌ भूषादि मतिवोध छायादि श्रीजयानंद कमार देषांत्तर 
चयायां हेमपुर पुरोद्यानगत दुरजय कोरुविजय तापसा्रम गमन खणे 
जट श्रुपयादि तापस पैवशति सित गिरिवचृड यक्ष भतिवोष रपति 
पुत्री तापस धदरी वतीय पत्नी परिणयन रपति दत्तपरट्यक विया निव 
त गगनगामि पर्यकवरेन नाना तिर्थं नमस्करणादि वणेनो नामद्वितियः 
खंड समा्तः मथम संडे गाथा ५४४ द्वितीय खंडे गाथा ९६६ सवे यहं गा- 
था ९४९० थम संहे उक्त इरोक ९३ द्वितीय खंडे उक्त शोक १९ सव 
थर्‌ उक्त शलोक ३२ सुबहृथो ९ 


एकक 1 | 1 यिं 


॥ खंड ब्रीज. ॥ 
-- “9 


॥ दुहा ॥ 

शरासन नायक समरीए, बडंमान विरूयात; देवारयने द्रन्य गुण, सवं 
भापा विख्यात. ॥९॥ ब्रीजो सड वह भातश्चं, विगत वरणन्यो एम; तीनो 
संड कं तुरत, सांभरो रोता मेम. ॥ २॥ उंधेने अति आशं, शिश 
रमवे करे सानः; आइने अवद जए, वक्ता श्रु करे वाख्यान. ॥ २॥ नयने 
नयन भिावीने, षदन विकश्वरवंत; वाणे णे वक्तातणी, ते दिए हषे अ- 
त्यं. ॥ ७ ॥ ते माटे निज मतिं तजी, सांमरो चतुर छनाणः श्रीजयानेद्‌- 
ना रासां, आगर कहं आख्यान. ॥ ९ ॥ 

॥ ठठ ९ टी. ॥ 
॥ जीर ग्हारे जाग्यो कुमर जाम. ॥ ए देशी. ॥ 

जीरे मारे एक दिन सातमी भूमि, वेढा रयण सहासने नीरजी; जीरे 
गगने निरखे कुमार, आवतो देखे निज कने जीरेजी. ॥ ६ ॥ नीरे परि 
ब्रानक धुरूप, यौवन वय आव्य तिहां जीरेजी; जीरे दे आशीर वरैट, 
कमर कटे रदो छो किहां जीरेजी, ॥ ७ \ जीरे कोण तुमे ध्ये हेत, आव्या 
ते कारण कहो भीरेजी, जीरे केजि ते तम काम, थां छृतारथ अमे अहो 
जीरेजी- ॥ ८) जीरे नाणी न करे काम, आवे करक दाता मणी जीरेनी; 
जीरे तेह तारय जाणि, आश्र पूरे याचक तणी जीरेनी ॥ ९ ॥ नीरे अ- 
वड ख करी नेह, याचक देसीने रघा जीरेनी; जीर हुम रि सणुदर न 
भार, ते धरतीने भारे कहा जीरेनी. ॥ ९० ॥ यतः मीयतां कथम भीप्ति 
त मेषा, द्पयतां द्रुत मया चित्त मेव; तेधिग स्तुकखयन्नपिवांड, मथि वाग- 
च सरसदतेयः ९ पूर्वै ठान. जीरे कुमर विते एम, किम चोल्या विण जा- 
णीए जीरेनी; जीरे परिनाजक के ताम, स सूरषीर करसार्णीए जीरेनी 


जक 


संह त्रीजौ. न - (१०३) 
1 ९१ ॥ जीरे तुन असाध्य न काय, पर उपगारी ठ वहो जीरेजी; नीरे 
तुज सम अवर न कोय, तुं गमां जिम केवढो जीरेजी. ॥<१२ ॥ नीरे 
सांभर्‌ सारी वात, गगा तटे मुन गरु रहे जीरेजी; जीरे भद्रदत्त अभिधा- 
“न, ने आम्नाय बहु छे नीरेनी. ॥ ९३ ॥ नीरे ह गगदत्त तस्शीश, ओ- 
- षधी करप गुर दिए जीरेनी; नीरे मख्य कूटे बहु तेद, ओखब्र सधी 
ॐ हये जीरेनी. ॥ ९४ ॥ नीरे नाणु सम्यगताम,साघुं विधथी ए यदा जी- 
रजी; जीरे जई तिहा बहुवार, साधवा मांडी म तदा जीरेजी. ॥ ९५ ॥ 
जीरे मरयमार क्षेजपाङ, ए पैतनो अधिपति जीरेनी; जीरे वीवराषे युज 
तेह, करे उपस बली अती नीरेनी. ॥ ९६॥ जीरे पादेप गुरु दीष, तेह 
आम्नायथी अंबरे जीरेजी; नीरे योजन एक उतपात, जाऊं हँ ए शक्ति वरे 
जीरेजी. ॥ ९७॥ जीरे आव्यो इण वनमांही, दीठुं षाम कनकतणुं जीरेजी; 
जीरे पृञ्ठी तापसने वात,उत्तर घुणी हरख्योणं नीरेनी॥१८॥जीरे टोकोन्तर 
तुन वात,छरपण तुन न विजय करे जीरेजी; जीरे जाचवा तपची पास, स्वार्थं 
सिद्धिम आदरे जीरेजी.॥९९॥ जीरे योगने जा चना नेह, तेदरमां काज आवे 
नहं जीरेनी; जीरे जो समरथ छो ताम,उत्तर साधको व्य जीरेजी.॥२०॥ 
जीरे कुअर वोर्या ताम, एमां शं मारे अरे जीरेजी; जीरे यम जीती कड 
काम, तेदथी सहु दुका परे जीरेजी. ॥ २९ ॥ जीरे परिव्राजक, कदे ताम, 
ए सवि तुममां सभवे जीरेजी; जीरे पण सोजोजन दूर, पवेत ईदार्या होए 
जवे नीरेनी. ॥ २२ ॥ जीरे बारनने मांडयो मन, परो होय णे दिने जीरे- 
जी; जीरे जो निरविघ्े थाय, चीदश दिन सिद्धि वने जीरेनी. ॥ २६॥ जी- 
. रे षद आढम छ आज, सज थाओ विदाणे वाढीए नीरेनी; जीरे संध बे- 
सादी तज, जातां चरण दिन भाटीए जीरेजी. ॥ २४ ॥ नीरे हसीने कटे ङु- 
मार, खां साधो तुमे जाओ से जीरेनी, नीरे बारे आवश्ं भमात, निज 
शन्ते जाणो सखे जीरेजी. ॥ २९ ॥ जीरे मधरो संदेह कगार, वयण पयण 
नां नवि चङे जीरेजी; नीरे अचङा मेर दांत, सांभखी ते हषेज धरे जी- 
रली. ॥ २६ ॥ जीरे नणवी मङ्वा गम, परित्राजक्न थानिक गयो नीरे- 


(१०४१ शी जयानद केवगीनी रास. 

जी, जीर नारिने कहै कुमार, परडपगार अवसरं थयो जीरेजी. ॥ २७ ॥ 
जीरे दिवस थये मुन चरण, कार्यं करी आदु सरो जीरे नी. जीरे पुण्य अवा 
यदी सुज, तातनो विनय तमे करो जीरेनी. ॥२८॥ जीरे एकादकीनी रात, 
छुभर परस्यके आबीयो जीरेजी; नीरे पर्यंकं गोपवीतथ्य, साधकने भिल्यो 
भारवे नीरेनी, ॥ २९ ॥ नीरे जीने खरे एद, परी टर सोहमणी 
जीरेनी, नीरे एवविजय कटे बात, आगर पणं र्न्मआमणी नीरेनी. 
॥ ३० ॥ 








॥ दुहा. ॥ 

डमर ते साधकने कटे, समां विद्या साध; तिणे परण भंडी ततक्षणे, 
विधिए करी विण धाध. ॥ ९ ओरीजय सायुध अति घुभट, विधन करे वि- 
श्रा; पूरब दिशि निशि पेखतो, धूम बहु धृधार. ॥ २ ॥ अंधित दिर 
भुल अति थय, देवीए ओपभी दीधः ते समार ततक्षणे, नमस्कार वी नि- 
ध्य. ॥ ९ ॥ विय थयो चारुपरे, अमि देते आप; अटहास्य भीपण अति 
ततक्षण आपे ताप. ॥ ४ ॥ तोपण क्षोभ्यो ते नही, धीरय हृदय धारि; अं 
वर भाणी एष्वी, सांभरु अत्िषटि अस्तार. ॥ ५ ॥ 

॥ गन्र्जी॥ 
१ बन्योरे कुअरजीनी सेदरो.॥ ए देशी. + 

कंरेतो पदेलां साधक भख, के उत्तर साधक एरे ऊमारः; तव नरटकी 
अभय बोरीयो, जा पथर ए तज गोदरे रद ॥६॥ श्रीनयदोषशं क्षतो ॥ 
नहीं ताहरे षश अमे दोयञ्, किम केसरीने मृग प्राये घरिद० अथवा 
सिरे प्रग रसीओ, तेह साभ मपि ्नोवायरे ॥ ° भ्री० ७॥ नीतं ह 
संक समानने, तो तारी केदी वातरे छ०; फरी देव बोर्यो आकाशम, प 
मानव कीटक मातरे ॥ क० श्री० ८ ॥ कुण एर कोर भाटे मरे, तं नपि 
जाणे कांय वारर $° किम रने नीते मानकी, ए जाणे षाड गोपाररे 
॥ ° भी ९ ॥जा दुर त तुजने नई दशं, ह निरभप्रापि जेणरे ०, 


† सेड अनौ. (१०६) 
तू रक्तक छते पण मारं, साधक सापराधं तेणरे ॥ कं० श्री° ९० ॥ 
मुज पवेत ओौपधी इच्छतो, विथा सापे छ एद्रे कु०; युज अरवादिक ज 
कर्यं इणे, तिणे मारीच निःसदेदरे॥ ० भी ९९॥ तव वोटे कमर हसी 
क्री, शु अदश रदं करे बाते ०; जो बरपणं चित्तां धरे, तो परगट 
था साप्तातरे ॥ छ° श्री° १२ ॥ ईम तर्जित अमर कोपं करी, थयो को 
सपे पगहरे चु ० पादाहत कंपित गिरि, सापो आन्य रणसदटरे ॥ छ° ° 
१३ ॥ देवी दीधी ओपधी वरे, मरे कर्य मूर रूपे ०; क्रोधे की 
युद्ध विह कर, महा दुदर रौद्र सरूपरे ° भ्री° १४ ॥ घोर पुषैर गरजे 
घणु, तिणे गिरि गुफा करती गाजर घु०;मांहोमांहे दंते बिदारता, तिम न- 
ख करक अति सानरे ॥ घु० भ्री० ९५ ॥ महा कायने महा पराक्रमी, 
स्पद्वौवंत विडं पर्गंतरे छठ ०; पवेत षरती कपावता, उल षी हेड पडत 
रे ॥ घछु° ्री० ९६ ॥ भीपण रण दईंणिपरे बहु कर्थ, देवता सूथरनी दाढरे 
सु °; कुअर कारे भागी तिहा, ननी दती अतिशय गारे ॥ घु° ° 
१७ ॥ करी दवार नाशी गयो, कुअर कोरथी सुर कोरे चु करि ह- 
सिनं रूप प्रगट थयो, उछारतो संढ कष्टोखरे ॥ चु° शचरी° ९८ ॥ तव 
हसति रूप अर करी, करे युद्ध चरावे भूमिर धु० गिरि श्रुग पडे गनौ 
रवे, मानं फएरशे हमणां न्योमरे ॥ ह०-श्री° ९९ ॥ दंत भाग्या पड पीडा 
यरं, नाट पुर करि धरतामरे श्ु०; तिम सिह सूपे विहु श्रता, छर केस- 
री श्यो ते गमरे ॥ यु श्री० २० ॥ इम सर्व युद्धे सुर हारिओ, तव क्रोध 
चढधो असंतरे ०; भीपण रूप करे हवे, अति रौद्र वीभत्स दे खतरे ॥ घु ° 
्री० २९॥ ताह छ्च स्थ॒ जंघावनी, गिरि कंदरा उदर वखाणरे घु०; 
पुथु छांबी शिखा समे श्य छे, छावीं श कोटि प्रमाणरे. ॥ सु° श्री° 
>२ ॥ वड शाखा समथुजा जेहनी) स्थर रज्जू समांन साजारूरे छ ०; नी- 
सातरा सम जस आंगुली, अंजन सम वर्णे काररे ॥ घु० भ्री० २२ ॥ की- 
छक सम द॑तावरी, अगनि थानक सम नयनरे घु०; स्थूखने रषु विप्पट 
नारिका, कंडाद समान वदश्नरे ॥ चु० श्री २४ ॥ गिर जण कोण मृढक 


( ९०६१ भी नयानद्‌ केवन्भेनो रास. | 
सपु, स्थूर कावरा-नेहना केशरे °; विक कान शाक वेशी गया, नादे 
गाजतो देशरे ॥ धघु० ्री० २९ ॥ डमरुक  वजाबे कर थकी, सक्या टोप 
करे वरी नागरे छ ° मोगर करवाल धयौ करे, ईम च्यार हायनो ठागरे 
॥ ° भरी २६ ॥ शुना स्फोट अगटच दाख दवे, सांमङरे इं ेत्रपालरे 
०; मख्य माङ नामे वो, करं वैररनो हुं कारे ॥ कु° भी २७ ॥ तुन 
रं मे युध्ध कर्यो निके, ने युध्य क्रीडने काजरे ङ मत जाणज्ये हुं जीयो 
अङ्क, धुर न जिए कों आजरे ॥ कु० भऽ २८ ॥ इजी कांय गयु न- 
थी ताहरं, मरे परमे अर्थे कैमरे ०; युज षाठने मारतां जस' नदी, जीष- 
तो भुक्धथो जा क्षेमरे ॥ ॐ० भरी० २९ ॥ के शमर तादर कडा थई, माद्रे 
थयो उपगाररे ०; छुर अशुरपति पण नवि गण, युज आगक तुन शो 
भाररे छु° श्री° २०॥ जीताए तेजे न वय थकी, नगशिर दिए पद रवि 
~ बाङरे छु० धीर मरण ई८छे उपगारथी, मत मरणनी बीक दे ताङिरे सु 
भी ०३९ ॥ यतःदसिस्थकतमःसचांङदावशःकिदलिमा्नोशोवजेणापिदताः 
` प्रमीतिगिरयःकिवजपानोगिरिषदीपेमञ्परुतिपरणखतितमःकिदीपमात्रैतमस्तेनो 
यस्याैराजतेसवलूवानस्थरुष्ुक.मसयः. ९ पूर ॥डा>.॥ जय मरण नाणकं 
य॒ध्षे करी, फिरी युद्ध करोजो हश होयरे छु०; इम ताजत क्रोध छदी करी, 
धायो असि मोगर ठे सोयरे ॥ घु° ्री० ३२. ॥ कमरे कर्य रूप ते सारि- 
खं, संभारी तवे नवकाररे घु०; छे सङ्ग धाया घुर उपरे, दीय घात वंचा- 
वेतिवाररे ॥ घु° भ्री० ३३ ॥ इम सडग युद्ध वहु विष करी, दुलैय नाण्यो 
ए इमाररे छ°, करी नागने करडे कमारने, एक हाये धरी तरवाररे छु? 
ओ ३४ ॥ एक दाये मोगर लेहं करी, एक दाये बनावे तूररे छु°; स्व 
शक्ते शक्षे चख करे, तव भ्रीजय पण अति भूरे ॥ घु० भ्री° ३९ ॥ विघ्ठ- 
इर ओषपधीना वर थकी, वरी ध पराक्रम तासरे घु०; करवा ठे डमरुकं 
भेदिओ, संढो खंड कयां नागपासरे ॥ ° शरी० द सङ्गन भोशर पण 
चररि, तव क्ष उपाडे देवरे ० छमरे पण दके चूरिय पुण्य 
तस ततखेवरे ॥ ° भी° २७ ॥ दम नव नव शृ श्यो, बली 


। "चह भीनो. ,. ^ (९०७) 
स्ह रि घरे कीधरे घु; कुमरे परणं कीवि तिणी प्रे, देवने पण 
विस्मय दीषरे ॥ घु° भरी° २८.॥ इवे मठ युद्धथी श्रता, स्वध भुन धिर 
स्फोट करते घ ० पदथी वरती कंपाववा, ऊकंट परे उपे पडंतरे घु” 
श्री ९ ॥ करे गृष्टि भहार विह जणा, पडे इषे पण न नणायरे 
छु०; आटे प्थ्वीं उपरे, उपर देदे> वकी थायरे घु श्री० ९० ॥ युद्धे 
पण मिरे बिडं जदा, तव राग परे प्रखायरे छ०; सिहनादने मुष्टि भरहार- 
ने, स्वधा घात युजा स्फोट केरायरे ॥ यु० भ्रीऽ 8९ ॥ तस नादे विश्व 
कंपावता, मिरि गाने पृथ्वी चर्तरे सुण दिग्रा बे दरी नदीयो विसंस्थला, 
सायरनी वेखी वर्धतरे ॥ ° श्री० ४२ ॥ पडे दृक्षथी फल धूटी करी, नग- 
श्रुगध रिम दिखा पातरे छ ० मेत नाचे ने वी नासता, भरीतिने वरी 
भय आपाते ॥ ° श्री ° ३२ ॥ पादिक शरीजयार्नदजी, करी वाति 
रीखाए ताम्रे धघु० उरस दुरे नासी दीय, पडो शिष्छा उपर दुभ 
रारे ॥ सु० श्री ०९४ ॥ धोर शब्द्‌ ने शिष्ठा शूरण थह, पीडा थर तास 
अंतरे घुण; पण देव मारे खंड नवि थया, सुर चमक्यो चित्त अनतरे ॥घु० 
श्री० ४५ ॥ तस सिमा पराक्रम दै सीने, भामे भुन जनासो एणरे सु 
कै वीर तुं जगमां एक छे, निज इप भगट कर तैणरे ॥ घु” ओ ४६ ॥ 
चीजे संडे पूरण थर, ए बीजी दार रसाररे सु०; कटे पश्चविजय पण्ये 
कृ री, सथरे करे प्र॑गमाररे ॥ सु° भी० ४७ ॥ सरव गाथा ७७ ॥ 


-- भि 


॥ दुह्य ॥ 
नवि जीयो मनने किणे, नसो यजने नेण; जग जीयो ते जाल्थमी, तु- 
, जने भानुं तेण. ॥ ९ ॥ भेर धमे ताहरो मने, करे गुन करुणा आणि} जिण 
चरयी तु जीतीभो, मोटोने साहाराण. ॥ २ जाणी शरी जयानंदनी, धमाथ 
धरे शातः; धरी स्नाति धमेने, भासे अति भाग्यव॑त. ॥ ३ ॥ पीतराग 
मुन देव 8, सेनमी गुर सुजाण; अरित भाषित आदरं सार भं पराण 


[य 


(१०८) भी यानंद वन्तो रास, 
॥ ४ ॥तिणे हं सुजन जीती, सुणी धमे विसार; सर करै वृष्यो सभीपे, 
पोहेचाडध्यो भवपार. ॥ ९'॥ - (श. 
| ' ॥ दाठ २ जी. ॥ 
॥ मुनि मन सरोवरं ईंसरो. ॥ ए देशी. ॥ 

श्री जयानंदजी सांमरो, धमै दंत इण नामेरे; पारे भव ह श्रावकं हतो, 
रद्ध थणी मुन धामेरे ॥ श्री० ६॥ एक दिन दीगे द्यानमां, मास क्षम- 
ण करनाररे, परिव्राजक निश्वरासनी, ध्यान छीन छु विचाररे ॥ भरी° ७ ॥ 
नाम धनेषर तेहन, च्यार कोड धन यागीरे; मारो भित्र द्मां, लोक 
वदन आवै रागीरे ॥ ° ८ ॥ मे परसखो तेहने, अदो तप खागने ध्यानरे 
श्राष भरसंसित कारणे, राय भमुख दिए मानरे ॥ श्री° ९ ॥ ईम समकितमां 
लगाद्ययो, चोथो मे यति चाररे; वहु भिभ्यात वत्तौवियो, दषेन ह्यो ति- 
वाररे ॥ भ्री° १० ॥ थयो मिथ्यासी देवता, समकितव॑त जो रोयरे वैमा- 
निके सर उपज, नही संदेह ते कोयरे ॥ श्री ० १९ ॥ यतः सम्मदिदी जीवो । 
विमाणवस्नवधएआऊं] जईविनसम्मत्तजो । अहवनवद्धाङोपुचिवि ॥ ९॥ 
॥पूषैढाल्ावोषि विराधिने उपने, नीच देष मांहिमाणीये एरि समक्तित छे 
दोहिद, बहु भव भमे कटे नाणीरे ॥ भरी ९२ ॥ धमं आराध्यो अति 
चरी, न गयो दुरगति तिणेरे; तज थकी समकित पामियो, पूवं सस्कार ह- 
तो जाणिरे ॥ श्री° ९२ ॥ ज्ञाने जाणीने भावि, तिणे मज तुं उपगारीरे 
तुषिज मित्र वांधव गुरू, दे समित निरधारीरे ॥ श्री ० १४ ॥ योग्य नि- 
यम वली आपी, सांभटी तेह कुमाररे; श्रीजय के तँ धन्य छे, तुज स~ 
फर अवताररे ॥ शी ° ९९ ॥ समकित तेहने आपी, रिस्तानो नियम्‌ आपे 
रे, सुर कदे धमे दायक तुमे, तुज रणकिणी पर कापरे ॥ श्री० ९६ ॥ वर 
मागो कांय मुख थकी, देई पज तुम पायरे; कुमर कटे कार, लप नदी, तोप- 
ण सामल 'भायरे ॥ श्री० ९७ ॥ साधक पुरुषने जओपधी, आपो वांच्छित 
जेर; उम अम विहं एदनो, सफर करो तुमे" तेदरे॥ श्री° १८ ॥ दैव 
कटे देशं सही, पण नि रदे एदपासेरे; भाग्य विना दरिद्री घरे, रयण नि- 


` संह न्रीजौ. '- {९०९ 
धन न श्येरे ॥ भी° ९९॥ मं, आणी करी एने, ओषधी स्यो मन भा- 
वेर पंडिव ओषधी करपमां, गुर कीषो घम्तविरे ॥ भी २० ॥ पण ठँ 
सार ओषधी ठे, पुजन करी उपगारर शरु पूना दोय माषे, कुरर न 
वस्या तिवाररे ॥ श्री ०.२९ ॥ पांच "ओषधीं दिए देवतां, श्रीजयकुमर ते 
रीधीरे; घुर कदे महिमा सांभरो, एबी जगपर सिद्धीरे ॥ भ्री° २२ ॥ 
ने आंगुरु जादी बी, खांबी आंगुर च्याररे; परीटी ते मंज जपे थके, सी 
वारहनाररे ॥ ्री० २९ ॥ मेत्रथायं ` त्मदाभैरवीक्षाीक्षः धिय॑वितर वितर 
खाहाः ॥ गरु ॥ रत्न पांचसँ आपे, अर्च्या दिन दिन एहरे; हवे बीजी प- 
ण एदवी, बरणे राती छे नेदरे ॥ री ० २९ ॥ तेहने पिमा पज्या थकी, 
श्यं आपु हम भाखेरे; माग्याथी विमणुँ छि तमे, ल्यो त्रमणु ईम दासेरे 
॥ श्री० २९ ॥ कहे पण आपे कांय नदी, पण कौतुक एह दसेरे; परवपरे 
एहनी साधना, सुणतां दयं हीसेरे ॥ शी° २६॥ मंत्राय ॥ अपहा- 
वादिनीकषञचोमहाभियंबदवदसाष्ाः॥ ढा ॥ जीनी उजटी ओषधी, पूरव- 
यी अद्धैमानेरे एनी साधना काय नथी, पण महिमा धरुणो कार्नरे ॥ शरी 
२७ ] थावर जंगम विप हणे, रोग समे मीरी जांयरे, धात व्रणादिक एदना, 
लाए नीर साचारे [श्री ° २८ ॥ अरधमाने चोथी एही, जोषधी वरणे 
नीरीरे; पवपरे मेत साधना, सापे काम एकेडरे 1 प्री० २९ चितन अथवा 
पती, म॑लकेः जौषधी दीधीरे; अतीतं अनांगत वारिता, पृषी कहे संवि सि 
धरे ॥श्री० ३० ॥ मेनोथया ॥ अमहा्थेचडेासनिषणार्थवदवदरैलाहाः 
॥ दाठ ॥ चोथीप जनी समी कदी, हये पांचमी जह. स्यामरे; दृष्ट कामण भर 
चरं चरणं जे, ये ए अर्भिरारे ॥ भी ६१॥ ए विभि महिमा ने माखीओ, 
कमरे धार्यो विासेरे सेत्रपाङ श्यं आबी, साधक पुरुषे पासेरे ॥ शरी ° 
२२ ॥ तरीन संडे बीजी कही, ठार अधिक इसरो -परविनयं कदी पु 
ण्यनी, भरीजयानंदने रैं ॥ ° ६९ ॥ सरव गाथा ९ ९ 


॥ ; € 11 [म 
ण 2 वा श ^ 
[1 ् र 
। 1 


(११०) शी जयान॑द्‌ केवनीनो रास. 


॥ इह. 
घुर कटे साथक सांभरे, रे पधी मन रायः ध्यान मुकी धारी करी, 
भद्र जे मनमां भाय. ॥९॥ एह मर अनुभाव छे, सांभटी छर पजय; निर 
कुमर नमी करे, भीजयानंद खुणेय. ॥ २॥ काम पडे समरण करे, पुखी भर- 
शमी पाय; मिज थानक निजेर गयो, साधके इवे समजाय. ॥ २ ॥ भमि 
भमिने मन भावती, भपधी किए अपार; भाग्य भरमाणे भटीपरे, विधि षू- 
वेक अवधार, ॥ ४ ॥ साधक कुमरने कटे णो, सड सीध्युं काज; सुम प- 
सायथी ततक्षणे, माहरं ए महाराज. ॥ ५॥ तुम आणाए जाऊ तुरत, निनं 
यानिक निरधार; प्रउपगार भरमोदथी, करे आण्ना ते कुमार. ॥ ६॥ पर्य 
क वेसी शमर पण, आवे अंवर राह; रतनपुरने उपरे, उपवन पाहि अवाद. 
॥ ७॥ 
॥ दाग ९ यी. ॥ 
शाय कटे राणी परते, मरी दीष नीसाशा. ॥ ए दशी. ॥ 
तिहा निन वैस मनोदर, देखीने विचारे; उ धन आदातना, रसे थाए 
किवार. ॥ < ॥ हं वारी एह निणेदनी, जे भव दुखवारे ॥ ए आंकणी, ॥ 
उतरी पेते चेरा, बिधिए भृणमेतो; योग्यतां जाणी दलीय, किदांयक 
गोपतो ॥ ह° ९ ॥ विधि सामग्री मेन्ी, जिन ध्यानमां छीनो; नण उपवा- 
स करी तिद, म्र नापज कीनो ॥ ह° ९० ॥ जणे मत्ते साधीय, भभु 
शषमने पासे; भिनवर पूजी भावद्यु, आणी हषे उछासे ॥ ह° ९९॥ पार- 
शु फटयी करी इवे, आय ओषधी पाते; पांच रत्न ते पामीयो, नेहथी 
दुख नासे ॥ ई° ९२॥ अटां मोत्सव तेदनो, करी परमां आ; निरधन 
आवकने घरे" माई ने यात्रे ॥ ई० १३॥ आपी तेहने घर रहे, मन इषं ते 
आणी; गोव च॑दननी करे, भविमा गुण खाणी ॥ ह° ९४॥ ते छ भ~ - 
तिमा शु कने, मतिष्टाकी यापे; निय एना करे तेहनी, अतति आणंद्‌ व्याप 
॥ ई° ९५ ॥ ओषधी भतिमा एकठी, डाबडामां मुके; डावटो गं अहे वे, 
शत तिति नवि दके ॥ ई९ १६॥ पाच रल ते नत दिप, पेली जौपधी 


संडज्रीजो, ॥ ( १९१९ ) 


नेद} अथे कामने धमे ते, सापे ससनेह ॥ ई० १७ ॥ भाद्र कुटैव सेवा करे, . . 
„ऊमरनी भक्ते; दान दिए तिणे वदा सहुःगदच्क अति शाक्ते ॥ ह° ९८ ॥ वहु 
परिवार कर्यो तिहा, देतो याचक दानःराज्य षये ते करावतो,बेदी गीत गान 
॥ ह° १९ ॥ ल नाम अणजाणते, कै दियुं नाम; श्रीविङास सान्ययप- 
णे, इच्छित फरे काम ॥ हं २० ॥ तिण नगरीनो राजी, रत्नरथ ईति 
, नामः; गामीये सौय ओँशवयैता, बडु विद्या म ॥ है २९ ॥ विजय यात्रा 
ए नेहने, अचा थाय; रति माला गणिका तिहा, सूपे रंभ हराय ॥ई9 
२२.॥ तरण पुरष भन जीपती, करा चोसठ धाम; चंदर जीती पद नख 
मिसे, करावे परणाम ॥ ह° २३ ॥ राय करायी रीक्चियो, अति उर रासे; 
विनयादिकं गुण कामना, उपचार ते दासे ॥ इं° २४ ॥ रायतणुं चित 
रीश्षव्युं, क्रमे पुत्री आवी, पूर्व पुत्री अभावथी, नृप चित अति माव ॥ ह 
~ >५ ॥ जनम मोरव भूपति करे, रक्षण सपर्वत; रति रंभादिक नारिने, 
लावण्ये जीपंति ॥ हं° २६ ॥ स्वननं जमाडी थापतो, रति शदरी नाम, 
थापे कटप वेङिपरे, बधति अभिराम ॥ ह° २७ ॥ बय स्पद्धाए निस वधे, 
गुण विनयने पः शदरता छावण्य बरी, दाक्षिण्य अनुप ॥ ई° २८ ॥ 
योग्य थह कटा अरहणने, कडाचारय पास; भणवा मुके प्रपति, करवा अ- 
भ्यास ॥ ० २९ ॥ प्रहाए जीते सरसती, मणी थोडा दिनमा; णे वगेनां 
शाखनी, जाण थ्‌ सहु जनमां॥ हं ३० ॥ षट दश्ोनना रहखते,. जाणे ~ 
डी रीते; भारती बिहु रूपे थरं, मानँ आवी भीते ॥ ह ० ३९ ॥ पूरषं भवं 
संस्कारथी, बडी लेनी मणामे, तिणे जिन सासनमां यई, षणं ते दढ भावे 
॥ ई° ६२ ॥ सरसती पुस्तक केरे करे, मात जोदे एम; एष्व कोर थह्के 
थो, ईम जाणवा नेम ॥ इई ३९ ॥ जीने संडे चोथी कही, पश्रविजये दा 
छ; कुमरी गरव रिति षणं, भेन भावे रसाङ ॥ ई ° २४ ॥ सवे गाया ९४४ 


(१९१२) ्रीजयानेद केवन्यीनो रास. 
॥ दुहा ॥ । 

बर जोचा वार्‌ पेरे, रूप दैखीने राय; दिशोदिषा मुके दूते, जोवाते पण 
जाय. ॥ , ९ ॥ अन्य राणीनी हरा, जाणी भूष छनाणः; रति माखा एर 
वारे, उवी आवासे गण. 1 २] कला स्थेयेने कारणे, रति घदरी ने 
राय; पासे राते मेमश, आपे द्रव्य अमाय. ॥ २ ॥ त्रप छठ देवीं नामथी, 
उपवन मांहि अवह, कंरश्वरी वैयमां रहे, निस थाय पून नवष्ठ. ॥ ४॥ 
उपगारी अणगारजी, चोमा चित काय; चोमासी तपर आचरी, आवाशे 
कोई आय. ॥ ९ ॥ सक्ञाय ध्यान श छीनने, ते णीं देवी ताम; गुण रा- 
गी रीग्री गणु, आद्र करे उदम. ॥ ६॥ 

॥ हार५ भी. ॥ 
वीरे वसाणी राणी चेरुणाजी. ॥ ए दैशी ॥ 

धूर भवे तस सांभर्योनी, सांभरो भासीए तेह; विभ देवदाम्मां नंदि षु- 
रजी, नदीनी पुरी दुसरेह ॥ कमं विचित्रता सांभखोनी० ७॥ प्रणी पशम 
वाढव प्रतेली, दैवथी वरस थय एक, मरण रयो तास पति अन्यदाजी, 
थर दुखिणी अतिरेक ॥ कमे०८ ॥ ताते समजावी पज्ी तेजी, राखे निज 
घर तस तात; धमे गु्च गुरु इवे अन्यदाजी, निक्रट आङ्यमां आयात 
1 कमे० ९ ॥ देह अरति षोष भाषिका करीजी, समकित अरणत्रत शीर; ध- 
रममां दढत्रति ते यदेनी, साध्वी पासे रहै रीर ॥ कमे° ९० ॥ तात आ- 
णाए तप ते करनी, षट आवस करे निस; देवगुरुभक्तिव॑ती घणुजी, अरप 
आरभ छुषिनीत ॥ कम० ९९ ॥ काम परनां हवै तस पिताजी, नवि करव. 
नस पर धमेमां विषन जाणी करीजी, करे हवे धमे उष्टास ॥ कमे० १२॥ 
इम करतां दषे अन्यदाजी, शरु भरयुख तणेरे अमाव; आसन्न मठ परिवरा- 
जिका, तास सयोग खमाव ॥ कमे° १६ ॥ गोट तेदश्यु वनी तेहनेजी, म- 
धुर वयणे करे घात; समकित भखिन अतित्रारथीनी, पारंडि परिचय 
शटयात ॥ कमै ९४ ॥ प्रीति यं ते पिता षारतोी, पण नवि युके तस सं 
ग; एह स्वमाव्‌ छ क्षी तणोजी, सग परिसो होए रंग ॥ कर्म० १५॥ इण 


सेंड जीय ११६ ) 


समे साविनी जाह्मणीजी, छ पाडोरण तसात सना त्स भिया- 
जी, पण नीं शीति सेय॒त्त ॥ कमे० १६ ॥ प्रभव गयी नदि पिताजी, ज- 
जदत्त देसी तस्र रूप; मोहिओ पण नति ते मलीनी, सेद्‌ पामे अतिरूप 
॥ कमे ९७ ॥ दिन दिन दषो ते होएनी, पूरे तस सावित्री माय; 
ङान युकी कदं मातनेजी, भातं कटे ध्याने सेदाय ॥क्े०९८॥ तुज यनो- 
रथ सफला करूनी, हवे एक दिन तसमायः नेदिनीने एकत कटनी, 
विश्वास शुभ गय ॥ कमे० ९९ ॥ माहरो पुत्र तुन ईच्छततोजी, यौवन" बय 
स्मररूप; धन्य तु देह अमी करीनी, यौवन सफ़र अनुरूप ॥ कर्मे २०॥ 
नारिचा भोग विण विफलछजी, रूप छावण्य सभाग; यौवन विभव निःफ 
ङ भवेनी, तिणे धर युन शतराग ॥ कर्मे २९ ॥ द्ध वये तप करयो धटे 
जी, तरुणपणुं फोक मतु हार; पत्ति मरणे कदय पांचनेजी, अन्य परति क- 
रण विवार ॥ कमे° २२ ॥ यदुक्तं ॥ पयौ भत्रजितेक्छीषे, भनषटे पतिते भर 
, ते ष॑च खापत्छु नार्यणां, पति रन्यो विधीयते. ॥ ९ ॥ एवै हाक ॥ सा- 
मरी ते क्रोधे चदटदीनी, मूढ तजनेरे धिक्कार; कणे कटुक ए तं शं रवीजी, दुर 
गतिनो अधिकार ॥ कमे० २३ ॥ सतीय ते बीर रोपे नरहीनी, नो कदि 
होय भाणांतः; इह प्रोकं विरुद्धं ते जी, आचरे केम निशांत ॥कर्मे०२५॥ 
तदुक्त; ॥ वरंभविष्टज्वङितंडुताशानं,नचापिमग्न॑विरसचिर्तनतं; षरीदिप्रस्युःश- 
चिद्धकमेणा, नचापिवीठस्वरितखयनीवितं. ॥ २ ॥ पू हाल, ॥ काम 
वा्ञोक्त किरिया यकीजी, नरक गति नवि अवराय; रीरुसंडन थकीनि- 
अयेजी, भाणियो नरगमां जाय ॥ कमे० २५॥ इम पतिदत करी तेदनेजी, 
मौन करी गई निन गेह; दीय चण वार इम कल्यं घणुजी, पण विरती 
. थह तेद ॥ कमे° २६ ॥ कायं असाध्य निनथी लनी, तेह परित्रानिका 
पास; नंदिनी तास षश्च जाणिनेनी) सेवना करती उदास ॥ कर्म० २७ ॥ 
धे परिव्राजिका एकदानी, किम करे नतेषेना गुज, सावित्रीए पघटं कषु 
जी, मोवदो साध्य छे तुन ॥ क्मै०.२८॥ अंगी करी तास विस्नतीजी, 
हवे करे तास-ऊपायः शूतरी एक तिणे वश करी जी, अश्न पानादिकदाय 


(२१४) भीजयार्नद वेवन्नो रास. 

॥ केमे०.२९ ॥ पादपतनादि चेष्ठा मतेजी, सीसे अतिज अभ्यास नैवि- 
नी देखतां एकंदाजी, कतरी वेदी निज प्रास ॥ करम० २० ॥ -चष्रुमां चूण 
नार्य यदाजी, तेह करती अश्रुपात पाय. रगादी शनि भत्ेनी, नंदिनी 
देखी साक्षात ॥ कर्मऽ ९ ॥ पूरे परिव्रानिकाने दाजी, एह शं कौतिक 
आज, सा कटे पूवं मव सांगरोजी, मुज शं एने ने काज ॥ क्म० ३२ ॥ 
पृथ्वि पुरे दत्त ब्राह्मण षरसेजी, तेहने वीकरी दोय; भयमने अभिदत्त पर 
णीओजी पुत्र जण तेहने होय ॥ कमे० ३२ ॥ परति मृए थद परित्राजिका- 
जी, भगिनी छषु ते पण ताम; अधिसरमा नं ते परणतीनी, मास षट वि- 
धि ययो वाम ॥ क्मे० ३४ ॥ तव मरी गयो अति रूपणीजी, इच्छतो ह- 
रिदन्त तप्त; सान च्छे हरिदत्तनेजी, शीर खंड नही सासं ॥ कपे° ९५॥ 
धूत्ते-उपदेश तस चित चस्योजी, नवि र्दे भोग अंतराय; इद्ध भगिनीने के 
इत दिओजी, ते कहे नवि अपाय ॥ क्मे०३६ ॥ अपुत्रीणी नदीं इत यो. 
भ्यनेजी, तेह दारी पण ईम नवि रदी थरं परि वराजिकाजी, नवि इच्छे को- 
यने तेम ॥ कमं० ३७ ॥ आयु पुरे थं इृतरीजी, देखी धुन जापि सभारः 
पाय पडे ए रोती थकीजी, हं गरं मनुष्य भव शारि ॥ कमे° २८ ॥ भोग- 
` अतरायनेश्लोचतीजी, तिणे छण नेदिनी वात; भार्येना भग नवि कीजीएजी, 
भोग्जतराय वधात ॥ कमे० ३९ ॥ कपटिणी हम कपटे करीनी, भोख्वी 
नेदिनी नार हीणी सगतथी हीणापणंनी, आयतां नवि करे वार ॥ कमै 
४० ॥ संड बनि कदी पांचमीजी, उत्तम एह वर ढार; श्रीजयार्नदना. रा- 
सर्माजी, पञमविजय धुरसाङ ॥ कमै ४९ ॥ सवं गाथा १८९ . 


-- "4 @--- द 
॥ दृहा. _ , - - 
ह्म पाठंती त्राक्षणी, कूतरी यदे किरतारः कष्ट-सद्युं ते किहां-गयु+ ए 
कोई अवर भकार ॥ ९ ॥ युज पण हईंम मत नीपलो, भगं तिणे हं भोग 
 आी निन आगारमां, रक्षणे नाणे रोग ॥ २ ॥.सापित्री शगितसपे, प्र- 


॥॥ 


४8 


सड भ्रीनोः । (९१९) 


गट ईणिषरे: पेत; पूरव परे कटे पापिणी, उणिम नरी रेव ॥ ३ ॥ न॑- 
दिनी के नारी भते, सावित्री छण वाण, वाधवथी विहं -वहु,. षार करो 
विच्राण ॥ 2.1 सावित्री कदे साचङु, जाश्युं तीरथ जात; शंका.जिम नवि 
सपने, ए उनो अवदात ॥ ५ ॥ मोगव भोग भटी परे, देशातरे जई द- 
क्ष; द्रव्य पितानो दधो; निन हसे करि न्यक्ष ॥ ६ ॥. ईम कटय द्रव्य 
उपा्ेवा, पुत्र युके पप्देवा; पीर मोकङे वहुभते, बाडघी करती वेश ॥ ७॥ 
नंदिनीने ठेवा नीत्त, जाणी .घर रही जाम, सुत्रता आयो तिणे समे, आ- 
व्यां अवसर पाम ॥ ८ ॥ 
॥ ददे दी. ॥ 
सुण विनी पिचडो परदेशी. ॥ ए देशी, ॥ 

पपै परिचित आर्या आन्यां, नदिनी मनां भाव्यांरे; नेदिनी भ्रणमी तवते 
पे, धमे घात तम शं डरे ॥ पर्व० ९:॥ वात भसंगे खादय भाख्यो, आर्या 
ए तव दास्योरे; भोडीरे त .किम दृक्ञाणी, एतो नरग निशाणीरे ॥ पूरवे 
९० ॥ अरिईैत मारगमां तु साची; करित घातमां माचीरे; एगी द्वेषी! मूढ ‹ 
ने भागी, ते कदिपत,कहे वाणीरे ॥ पूवे० ९९ ॥ पूरव भवनं ज्ञान न एहने, 
कपट पारेव छे जेहनेरे; पुजथी खगे हे जो कोई, "तो उत्तर घुण ' सोरे 
॥ पूरवे० १२॥ नागेण कुकंकीने बी शूकरी, गदेभी शनीने षकरीरे; सर्गे 
तेह नुत सहु पेखा, व्रतं तप जप करे गहेकांरे ॥ पूवै° ९३ ॥ ते कारण 
जिन मत ष्य साचो, जेहवो हीरो नाचोरे; तिणे शीरे मन मम कर का- 
चौ, वीतराग मते राचोरे ॥ एर ९४ ॥ यतःरागाद्ादेषादा । मोशद्धा बाक्य 
अच्यतेददृतं ॥ य्यतुनेतेवोषा, ससानृतकारणंकिंखात्‌ ॥ ९ ॥ एषं दार ॥ 
इीक्खंडनथी जिनवर भाते; आपद्‌ ईण भव चासेरे; प्रभव नरकनि 
गोदमां जावे, उचो दौर्हीलो आवेरेः ॥ पर्वं १५॥ वरी तिर्यचणी गरदं 
मीयाए, तरयी गी दुसदायरे; प्यरणी उट्दी दुख टत, भार घणो ति- 
हां वहेतीरे ॥ पूर्वै ९६ ॥ किमक कष्टे नरभव पामे, तो विष कन्या ग- 
मेरे ष॑ध्या निदने बारा, दुभगा दुर्गषा कुरंडारे ॥ परवे° १७ ॥ रूपी 


(११६) शी जयाचंद केवलीनी रास. 


ने कड्ड धाणी, योनि रोगे अकुकाणीरे; कोढ रोग हीनांग ने विकला, नि- 
कडाने बली दुकुल्यरे ॥ शषै° १८ ॥ दुष्ट जीवित अस्प आयु पामे, एत्र 
वियोग सुख वामेरे; करीर कम किमे नेवि छटे, भव भन दुस नवि वटर 
१ पूरव० १९ ॥ वात घछुणी ते 'नरगयी वीदनी, साधवी" वयणे भीनीरे; धिर 
धमे शरे थरं बोरे, नावे कोई तम तोढेरे ॥ पएवे° २० ॥ दुरगति पडती 
मुनने राखी, निन वचनात भासीरः इंट बोध विषनो कर्यो लाश्च; नपडुं 
हवे कोई पादारे ॥ पूवै० २९ ॥ ईणि परे कटीने भरणभी पराया, निजं धर 
मांहि आयार; बरी सापि तास बोरवि; तेहने करे; इण रावेरे ॥ एुव० 
०२ ॥ हवे ह नीच आचार न शोत, मत कदे ने यज एर; जो ए वात 
कहीश दवे युजे, दुख देवरावीक तुजनेरे, ॥ पूर्वे २३॥ नदिनी च्रातथी 
बीती नासे, गई निन धुनने पासे; अन्य देशे गयां साधवी विचर, ध- 
ममां तत्पर इतरे ॥ ¶एवै० २४ ॥ तप्र करे मुक्तावली रत्नावखी, पाखंड 
सेग तने भष्टीरे, प्रपासंडनो परिचय पापी; समकितमां यईइ साभीरे) 
॥ पूर्व० २९६ ॥ सदन्ञ षरस श्रावकं धमे पाथो, पण नावि कमेने गादयोरे; 
मरण छी चंद्री देवी, थर अरप बुद्धि केवीरे ॥ पै ० २६ ॥ वैमानिक 
घुसथी वचाणी, विराधितनी कमाणीर; तिणे सनि वदन करीन देवी, नि- 
ज-अवदात कदेवीरे ॥ -पूवे° २७ ॥ समकित.पामी मुनिवर पासे, सेवा क- 
री चउमासेरे) सुनि विचरे सेय सहाय्यं करती, विधन ते सष्ुनां हरसीर 
॥ पूवे° >८ ॥ छठी ढा ए जीने संडे, भासी रंग अखंडरे; पश्षधिजय 
कहै उत्तम संगे, उत्तमता शीय रंगेरे ॥ पर्वे २९ ॥ सवे गाथा २९४ 


~ "अ ~ 
व - - ॥ इदः ॥ त 
समभावा देवी णी, रति घुंदरी अनुरूपः भत्ता मिरे.ईंम भावती, भ- 
जन चिता भ्रेष, 1 ९ \॥ अरत देवी आदरे,तुषटमानप्य तेह; घुपो भासे 
स्फटपर,सांभखने पक्षमेह.॥ २ ॥ नरपति आगन नाचतां, पूली द्य भ- 


१ 
#। 


^ ' संदत्रीनो ,-. (९९७) . 


धानः उतरी यंभथी आवद, चामर रेदं अचान ॥ ३ ॥ वीणवादकने री 
. ष्ये, पूरव भव पति तेह; वादेव.समर वरणव्यो, इह भव भरता ए ॥४॥ 
जागीने लिन राजत्री, पजा करे भणामः; दक्षा पूजे दे्वीने; न घुणे ` अन्यतरं 
-नाम ॥ ५ ॥ दास्ीओ दरे करे, पुरूष त. आबे पास; परव भव . परति पराम 
षा, आद्रीओ अभ्यास ॥.द॥. ,, ,. ` : ; | 
॥ ठक ऽ मी. श, + 
, ईणे अवसर तिहा. ंवनरे, ॥ ए देशी. ॥ ^.-; 

एक दीन नाटिकणी तिहार, आवी विजयां नामरे. चतुरं नरः निन यो- 
भ्य बहु परिवारश्युरेछो आवी महाराष्ट देशथीरे, रषे धर पोिने मरे 
च ०} वारिने नीर मुके तदारेखो ॥ ७ ॥ नाटिक्र जीते गुजनेरे, दासी थाडं 
तरासरे च०; नदीतो तस दासी करुरेलोः एह -अतिङ्ा माहरीरे; उ्दधोषणां 
करे सासरे च०» नूप पण धह वैनावतेरेो- ॥ ८ ॥ पण नवि कोर परय- 
ट थयोरे, सगरमां जीतण हाररे .च०; राय विखाद ही क्सरो, धितवे 
मुज पुरमां नीर, कोई कडा -भडाररे च०,- रति ईददरी ते नाणीनिरेरो. 
॥ ९॥ तातनो सेद निवारवारे, कदे जीत एह नारिरे च०, पण नर परख- 
द्मां नदीरिलो, खेप के नरं दुरे रदैरे+तव साकररे अगीकाररे च $^ दिवस - 
रावी धर.गर्रेडो, ॥ .९.०.॥ उक्त दिने नरपति हेरे, विजया तेडावे तथ्थेर 
च०, रतिषंदरी नुप, आणंयीरेषटो, वेसी शत्र घुसाप्नेरे,ऊपगरण प्रस ' स- 
त्थरे च०, .दासीओं नर द्रे करेरेखो. ॥ ९९ ॥ वह परिवारे परिषरीरे, 
- पण चित वितवे एमरे चच०, गुज, नाटिकने सारलीरेखो, धीणा वादिका को- 
य नरहरि -तिणे कर्यं कष्टोकेमरे च०,. भीविटास चोहट रघ्ारेो॥१२॥ 
देखी अचरिज पामिनेरेः.एके कोईकने व्रातरे -च ०४-तेपण सवि मंडी करे 
छो, नारि जोषा कौतिकीरे, .पण नरथीः न. जवातरे वऽ, रप ,करे तव 
नारिनुरेलोः ॥ ९६.॥ मन॒ गमी, वीणा तदार मागी छान्यो कोई पासरे 
` श्र०, हना पेटकमां अलीदोखो$राय सभामां-ते गुहः धरती -मन्‌ एसे 
च०, थोडी सभाए' नुप-उपवपरेलो ॥ ९४ ॥ कौतिक नोनारानीकेरे) 


(९१८) श्री जयानैद केवगीनो रास. 


ते नर. शख्या दूररे च; विजयाने सूप आणा करेरेखो, विजयाए नाविक 
मांदी्ुरेखो, नाना करणादि प्ररे ` च ०; गीत वाजित्र श्युं मेखवीरेरो. 
॥ ९८ ॥ रीक्वे ते सधी समारे, ववा ष्ठा नाचरे च०, असि रिका 
ओ तिमवखीरेडी, संदुङ पुने शूवी उवी, उपर एूकनो ताचरे च०, नारक 
कर्यं तेह उप्रेरेलो ॥ ९६ ॥.नाटिक नािके त्रप दिषएरे, दान अने बहु 
मानरे च०, नादिकं करतां तेहनेरेखो, च्रूनख जगुी भंगनारे, विपरीत थ- 
यी विणे थानरं च०, रति दरी सहने दाखवेरेर ॥ ९७ ॥ नृप आदेश 
रति दरीरे, नादिकर करे अद्भूतरे च०, देवता पण मोहीरदेरेशीः मर 
नारि वजावतीरे, वीणा चय आकूतरे च०, ते ध्वनी रवण घुधा समीरे 
॥ ९८ ॥ नाद तथा विष उठीओरे, देवने दुर्भ नाणरे चऽ, दय गय प- 
शु पण धिर रद्मारेखो, ती नर कटे विष्ये नाटक प्ण तिणे ठाणरे 
च०› रभा हरावती घंदरीरेखो ॥ ९९ ॥ विजयानो भारज किर्योरे, तिहां 
देवी परभावरे च०, मणि पती दोय ठउतरीरेलो, वीजे सवीणा नारिेरे, 
सह खया विस्मय तावरे च०, रति शचदरी चित वित्तषेरेखे ॥ २० ॥ दैवी 
कषयं ते सवि मल्युरे, पण भरता किम नाररे च०, माया इहां काय सेभवेरे 
ख, अथवा जाणश्युं आगङेरे, मर्तनो निरधाररे च०, पण राखवी प्रासे 
सहीरे ॥ २९ ॥ पद्य तंतु उपरे फरेरे, विजया नाटिक साररे च०, रति घं 
दरी तव नाचतीरेो, शृता तहु उपर सहीरे, नीती ए निरधाररे च०, जय 
जय रघ प्रगट थयोरेढो ॥ २२॥ रति माङा नृप आणथीरे, करे -ओत्सव 
ड प्रकारे च०, निन धर छावे पुरीनेरेखो, रति धुदरी चव पोकरेरे, -ते- 
डवा कुंअर्‌ नाररे च०, निज भति हारिओ मानथीरेखो ॥ २२ ॥ केतङी भू- 
मि आवीमारे, नारि शपे कुमारे च०, नाग्‌ स्पे ते जासवीरेखो,आव्या स्‌- 
रूपे निन धरर, एवे पिनया जे नाररे च० दासी यह द॑द धारणीरेखो 
1.२9 ॥ दासी सोके कुमारमेर, घण नवि दीटी ते नारिरे चः, रति हु 
दने ते सि कुरो, सांमठी दसी ते चे, करे भिदा ररे च०, 
आरत ध्याने ते प्रीरेरो ६२९ ॥ न मे ए नार निहा कोरे, तिहा खमे 


खंड जनी. ` (१९९) 
न करं 'आहाररे च ०, आङ्क व्याकुल सहु थयारेखो, रतिमाडा भख वहु 
` केरे, नं करे आहारं निवाररे च०, दासीयो तपने ते जटं कहैरेो ॥२६॥ 
जरण दिन नगर सोधावीयुरे, न जडी कोई उपायरेः च०, मरं हवे चोथे 
दिनेरेखो, एकांते मुन रागिणीरे, आहार विना मरी जायरे च०; पूरव भव 
ना रागथीरेो ॥ २७ ॥ नायी रुप धरी करीरे, वेदी तस घरवाररं च०» 
दासीयो देखने ओक्खीरेही, रति घंदरीने वधामणीरे, द्धी तव अङंका- 
ररे च० बहु पूखां दिए दासीनिरेखो ॥२८॥ साहमी नह रति शंदर्सरे, ला. 
गी -तेहनो पायरे च ०, उावे बड हषथीरेरो,कशढ छे तुनने हे ससीरेः 
माहरा जीव तदायरे चऽ, अनुकंपा करी माहरीरेढो ॥ २९ ॥ चारो धर 
माहि हैर, छावीं ते धर मांदिरे च०, पल्यके वेसारिनेरेडो, धमे शासक 
डा तणारे, करे विनीद उत्साहे च०, निन हसते नहवरावेतीरेखे ॥ २०॥ 
अभृतं सेम भजाविनेरे, पोते वावरे आहाररे च०, यक्तिए निज घर राख- 
तीरिो, ते पण पूर्वै मोहे करीरे, रदी हवे विने प्याररे च, दिन दिनि 
अधिकोधरररेखी ॥ २९ ॥ तमी रीना खंडार, पद्म विजये कटी दारे 
०, श्रीनयानदना रासमारिलो, धम काम अथे शाद्चनीरे बातो करे छर 
सारे च०, पूरव भवना परेमधीरिखो ॥ २२॥ सवे गाथा २४द - 





ˆ“ ` - - ॥ इश्च. ॥ 

‡ बहु दिन के ईम बिह, रिरुदरी घमस सागमिक साच रहै. ईम 

विते एक दि ॥ ९॥ रक्षण नोता ई योनु" चक्री सम्‌. छे चेन -ना- 

रिपणे तो नवि हए, जावी छ वरी लेन ॥ > ॥ गति चेष्टा खर-गुख गुणा 
- षुरषं योग्य भधान; कोई कारणयी क्यु, नारि रप तिधानं-॥ ३-॥ -एम 

[तेथय करी आषतीः स्मेर मुखी स्नेह; नाणु हं यक्त .करी, तहत -करी 

णो हहं ॥ ४ ॥ देवी बयणेः दासी, पूरय भव. पति परेम; करा देवी 


(९२०) श्री नयानदे केवीनो रात. 


अकारमी, कपम रूपे केम ॥ ९ ५ अतग्रह कीजे अमभणी, खभाविक् या- 
ओ खामि; स्नेह थकी सां करे, भरियानो आग्रहं पामि ॥ ५॥ ईद स्मर- 
यी अधिक भरी, देखी तास देदार रोमाचित रमणी थर, आणंद्‌ अग अ- 
पार. ॥ ७॥ 
1 उर मी. 
मेमनां बादर वरस्या दिदाडा सोदरा. ॥ ए देशी. ॥ 

आज आणंद्‌ थयां पूरव मव पठि मछ्ियो धन दिन आजनो, ॥ ए ओआंकणी ॥ 

आज एरव पुण्य विभव फठियौ, अण विसो वितामणी भचियो आज ०; 
कटे भ्रीजयानंद छुणो नारी, तज सौमाग्यता बावरी सारी ॥ आज ०८ ॥ 
मुज मन करुरैस विहं रमीयो, नवि पकिरु ज मुजने गमीयो आन ० 
रतिमाला दासी सुखे जाणी, आवी दुंरुणा करती उनाणी ॥ आज ० ९ ॥ 
हषं जइ दासी कहे राय, तुद पुन्री परति आज भरगेराय आज० राए तत्त 
दीधुं बहु दान, वटी मोकङे तेवा परधान ॥ ` आज० ९० ॥ कमर पण 
नुप निकरे जावे, उठी आशिगन करे नरप भवे आज० काय भेममां अंत- 
र नवि राखे, तोपएण वयणे इणि प्रे भासे ॥ आज० ९१ ॥ तुज खूप अ- 
नुचर हं देखी, थयो कीन घण सवि उवेसी आज ०, तुम सेवा कहौ सीदी 
करीए, वुम धुभगता अम मनडुं हरीए ॥ आज० ९२ ॥ तम कुड पणन 
नदीं काम, नबि देवी वाणि के काम आज ० पण जनमे पवि करी न- 
यरी, तमे ते कहौ अमने सवि विवरी ॥ आज० ९९ ॥ इं विनय पुरी नय- 
री वासी, करे कमर सांभो उटासी आज ० कौतिक जोवाने नीसरीयो 
देव ठमि ठाम रुद्धे धरीयो ॥ आज० ९४ ॥ फरतो फरतो तुम धूर आयो, 
इसादिक सष समायो आज ०५ इषे स्नान भोजन साये राय, करे हषे है- 
यामां नवि माय ॥ आज ३९ कै तृप ए पुने कन्या परणो,प्दनेष दथा 
अन्य नविव्रणो भाज ०, कुर कडे जस ऊर नपि नाणो, तस कन्या 
द्र शोयणो ॥ माज ° ९६ ॥.कहे सृप एकतो देवी वाणी, वली भर्ति 
आगति गृणनी राणी आन; इम कुर जाण्यु अम तुम्‌ तथं, तुमे बचन 


तड चीनी. (१२१ ) 


शमाणो अमतणुं ॥ आज ० १७ ॥ हवे मौन कुमार करे ज्यारे, हवे ऊगन 
जोवरावे नृप यारे आज परणावे नप रति दरी, गज घोडा दिए भ- 
नोहार करी ॥ आज ० ९८ ॥ तेहमां कुमार न ठे काय, तव आग्रहं अति 
करीन राय आज ०; आठ नगर आपे धणुँ मनोहर, ते आये भियाने नेदं 
धार ॥' आज० ९९ ॥ रति दसै छुपे मातने, तस सिताना अवद्‌ातने 
आज०; रहे भूपति दधा आवासे, चख भोगे बिषयनां उ्टासे ॥ आन 
२० ॥ कदि वापी बनपां करे क्रोडा, नवि देषे काइ जनने पडा आज०; 
कदि नस करावे भिया पासे, पोते वाच वजावे छुविखासे ॥ आज० २९ ॥ 
करे देव गुरुना गुण भाम, जाचकने वहु आपे दाम आन ०; दीनादिकने 
दिए अतिदान्‌, हे कीरति धमे ते अप्रमाण ॥ आज ० २२ ॥ निमे देव गु- 
नी पूज करी, निमे दान घुपनन तेद धरी आजन०, करी ओरडी देहरासर 
गहि, गोपवी अतिमा ओषधी याहं ॥ आज० २२ ॥ तां देह नारिने 
दिए ची, सा आभूषणमां गुप गुची आज ०; निज जीवितनी परे रखवारे, 
ते पण नित पांचसें रत्न आङे ॥ आज ० २४ ॥ निज नारिने रत्न दिषु 
तेह, तेतो एक जीव मानु दो देह आज०; निज पुरी ममे रतिमाा, नित 
आवे हषं एुकमाछा ॥ आज ०२९ ॥ पुर आदतणं जे द्रव्य अवे,आपे निन 
पुजीने चावे आज०; एक दिन चिते विस्मय पामी, नृप दीषा धनन ए 
नहीं कामी ॥ आन ० २६ ॥ पुर आदठना धननुं न नाम प्रहे, मागवं तो ते दू- 
र रहे आन ०; दान भोग करे छुरनि परे, ए अचरिज वात हृदे षरे ॥ आ- 
ल० २.७ ॥ धन आगम मारग नवि रूट, ए बात एने पृषु सह आज ०; पु 
छ श्रौजयने रतिमाछा, तवं श्रीजय षोड रदीआङा ॥ आज० २८ ॥ ते 
कहे युज ताते दीधु ध्न, पे पण उपराजयुं बहु दिन्न आजः; ते बात घणीं 
मानी नरी, ति्णीए निज पुर्रीने कही ॥ आजः २९ ॥ धन किदांथी काद 
छे ए घण, मादर ए यार कौतिकपणं आज ०; पुत्री कहे भष्णनु शु काम, इ- 
च्छित परे छे अभिराम ॥ आज० २० ॥ त्रीजे संडे आमी ढा, कहे परब्र 
विजय घुणो रमार आज ० वै वेश्या शो प्रव केरे, निज जाति दै- 


(९२२) भरी जयानेद्‌ केवन्धीनो रास. 
खाते इणिपरे ॥ आज० ६९ ॥ सवे गाथा २७७ 


-- "ॐ" 


॥ इहा ॥ 
पुत्रे पण्यांगना, कोष करी कहे एम; इमी जर्मे उदरे धरी, कौतिक ` 
न करै केम ॥ ९॥ सरल धणुं रति चछदरी, आसे दाक्षिण आण नाणुं छते 
जर पए, सांभर मात नाण ॥ २ ॥ देदरासरथी दीपतो, रतन तणी ठे 
राश; ताह देइ निसरे तथा, छुचि दे युन सकासि ॥ ‰ ॥ वावरतां जे बा- 
धियां, आपे यजने आवि ‡ वीजं कंय वष्र नदी, छगतो जेष्ट जमाव ॥४॥ 
देहरासरमां दाखीओ, इणिये एह उपाय; पुने ईम मेमं, चिती कदे चि- 
तलाय ॥ ९ ॥ 
॥ हन्र्मी. ॥ 
1 वी पापनुं थान. ॥ ए देशी. ॥ 
दैहरासर देखछाव, ए युजने कोड पराव, आज हो रति धंदरी करै, मत 
बोखो तुमे मातजीरे ॥ ६ ॥ मरणात पण एह, चात थाए कटो केह आ ०; 
वेश्यारे के तो युन कूची आपीए ॥ ७ ॥ एह मनोरथ तुन, सीने न नी- 
वतां मज आ०; रति छदरी के तू सो, अथ वारु सज्योरे ॥ ८ ॥ द्रोह न 
करं भरतार, भाण चछुप्या तसं सार आ० रतिमाखा ए निधय, जाण्यो पु- 
जीनोरे ॥९॥ कपटे देइ विग्वास, एकदिन सुराचंद्रदास आ०३ पारे दधि 
घोरमां, तव गू रुदीरे ॥ १० ॥ सूती पर्यंके तेद, जोई पुनी देह आ ० 
लाधीरे कूची तव तां उधाडदी्ँरे ॥ ९९ ॥ नृ देरासर जाम, ओपी 
ददी ताम आ ० रत्नदायक जाणीने डेदे पारी वीरे ५९२ ॥ ताहू दे- 
ईते तस्थ, कुची भुङे इती जत्थ आ०; चेतना दी जागी, रति घदरी तैर 
ठेर ॥ ९४ ॥ सदु दीड तेम, दका न आवी एम आ०; धूतारे कोण नवि 
वंचाए मानवीरे ॥ ९४ ॥ वीजे दिने ते कमार, पूजा करिने प्यार. आ० 
ओपधी पूवा दूए, तो नवि ङाधी तदारे ॥ ९९ ॥ तव पृषे निन नारि, 


| संह त्रीजी, ` (११४) 
चितमां शका धारि आ०; चतुरारे चमकी तव परतिने वीनयेरे ॥ ९६ ॥ 
नदीं कोईनो प्रवेक, कूचि न टुं अन्य देश आ०; मात दीधी सुराकार 
तिणे ह अचेत यहूरे ॥ ९७ ॥ तिणे नाणु छरमात, बीजी न जाणुं बात 
आ० ईगित आक्रारे कृरी ए निय दसेरे ॥ १८ ॥ रष्णादिक सवि वा- 
च, कष देलादी साच आ०; कमरे परण निय कर्यो साघए हरीर 
॥ १९ ॥ सामसूने कटे वात, आ शो अवदातं आ० गणकारे कहे कनि 
दां ईंणि परे ॥ २० ॥ आपं तौ रचयं दूर, कटक चदावो मूर आ० 
राजाने वरी पुमे, युज इषटकारी छतारे ॥ २९ ॥ चोरी कदं रे फाम, युन 
परिवारे पण नाम आ०; चोरीनं नवि जाणे न आवे दकडारे ॥ २२॥ षु- 
छी तुमे निज नार, साचपे जे रति धार आ०ःशंकाजो होए मनां तो 
दाख परीरे ॥ २३॥ सामी भीजयानंद, चिते धिर ए पंद आ० नि- 
ज पुत्री दिर दोष दिए पोते करीरे ॥ २४ ॥ ददो न वगर उपाय, दिष्ता 
देड इण गय आ ०; इम चितीने केहेनो शं बीन स्थरे ॥ २५ ॥ हषे र- 
दी णी तेद, गई निज थानिक नेद आ ०; देहरासरमां बीजे दिन थर गयारे 
॥ २६ ॥ छानां सदस रतच्न, युके करीन ते जतन्न आ ०; पुजीरे जिन पटु- 
वाक ओषधी पुनतोरे ॥ २७ ॥ पंचमे ओपी पास, मागे रत्न उषास 
आ०; ओपथी कहे त रत्न सहस छे रीक्रथीरे ॥ २८ ॥ केह रत्न हजार, 
नीकङीयो ते षार आ० पुरवे परे ता परमुख वेरं करीरे ॥ २९ ॥ 
ज्जि खडे दाठ, नवमी कदी छरसारु आ० प्ञ्विजये हवे सांभो, बात 
सोदामणीरे ॥ २० ॥ सवं गाथा ३०७ 


- 
॥ दुहा ॥ 


. एक दिन नारिने इम के, युकं डचि मन आणि; जननी तुन देखे जया, 
नृप ते मनमां जाणि ॥ ९ ॥ दूर रही ठ देखजे, जाणे नदीं ए जमः तिम- 
ज करे ते तक्षणे, मेयसी आणी भेम ॥ २॥ रतिमाडा नूए रंगशं ध्याए वै- 


(९२४) भरीजयानंद केवव्यीनो रास. 


सी ध्यान; बसणां रतन वनाव; रावे ए अमिलान ॥ ३ ॥ एक दिनिषिः 
स्मय आणिने, देव पुना क्षणदाव,सांमले वातसोहाभणी, भणे ज आपधी भावः 
पुरब जपथी पासथी; नवि ठ्या रतन निदान; विधिप्ताधनविण विफरुते,इम 
नवि ठदेअज्ञान॥९॥ उतावरमां मेँ अवरओौपधी रीधी एह;वीजी साची वाः 
हिरे, रही न द्रटी रेह. ॥६॥ अच्योथी आपे आधेक, एहने ओपधी एः 
अवसर पामी एहनो, बद विहंए नेह. ॥ ७ ॥ चितामणी पामी चत्र, कां 
वरे तसे कोण; अवसर पामी एक दिने, मेहते गुककी गोण. ॥ ८ ॥ दर्षित 
थया कर इवे, चित्तमां करे विचार; बाकपट्‌ ओपभी वारब्यु, करी उ- 
पाय किवार. ॥ ९॥ 
॥ ढक ९० मी. 


आंबरी रार रंगावो, वरनां मोलि. ॥ ए देशी. ॥ 

इये गणिका ओपी पूजीने, धन मागे पण नवि आपेरे; नाष वारे सा- 
धन विधि विना, एण पारी ठामे न थापेरे ॥ नचि पुण्य विना फठ पामीए॥ 
ए आंकणी. ॥ ९०] करे सेद्‌ घणो विधि जाणा, ननि बदन राग परल- 
टारे, करे साघु जमाई गोटडी, धूरते धृरतं किम फावेरे ॥ नवि० ९९ ॥ ` 
भीते तिदां करतां वातङी; कंअरने गणिका परे, वदश्यं श्यं विज्ञान नाणो 
तुमे, कटे डुंअर काम तमश्यं छरे ॥ नवि० ९२ जाणुं विविध भकारनी 
ओषधी, वली सकर कला पण नाणुंरे; विज्ञान विषिष रं मनने, सुरुपि- 
ने रुप दडे नाणुरे ॥ नवि० ९६ ॥ रूप होय तो अधिकेरू कर, रुडा विधि- 
थी जो आराधेरे सौभाग्यने यौवन निय रदे, मन च्छित वरने साधेरे ॥ 
नवि० ९४ ॥ सासु करे गुन एबी करो, नेदथी भूपते मुज मानेर जिम 
मान मटुं सावि सोकं, कोईने न बोकतावे सानेरे ॥ नवि० ९५ ॥ कटे भर 
मुडावो शिर तुमे, वदने षी कामि छीपोरेः उपवास करो \ैयडे धरी, 
वरी मंज देउ ते जपोरे ॥ नंचि° ९६ ॥ रुहु उडु रुड पुड्‌ उड्‌ बुड्‌ स्वाहा, 
तिणीए दर्पे सवि कीरे, पासे आव्या सेध्याए कैअरजी, दोय नाणे वंछीते 
सीधरे ॥ नवि० ५७ ॥ षह आईषर देसायतो, जौपधी ए घुयरणी कीधीरे 


उड नीनो... (९२९) 


वापी यामे संकरुथी पापणी, ते जौपधी माहरी छाषीरे ॥ नविऽ ९८ ॥ 
शुत्री शिर दोप दैखावती; फर मोगव चोरी केरांर; करी आक्रोश दंडे जा- 
` उती, आं से श्नरे आंसु घणेरारे ॥ नवि० ९९ ॥ रणए दन वेष्टाए एरी एरी, 
फरी नहीं करं दवी चोरीरे स्यो ओषधी ईम देसावती, तुमे दयावतां 
धोयी ॥ नवि० २० ॥ नारी वयणथी हवे किरपा फरी, गरु स्पे.कीषीं ता- 
सरे) ओषधी देह पत्री जमाईने, समावती देड बिश्वासरे ॥ नबि० २९॥ "ते 
इए पण समीं रास धरे, एक दिन इवे भीजयकुमाररे, सादना दित अरे 
कदे, खमा मात तमे पज्य गररे ॥ नवि०.२२ ॥ तुमने जे षिदैवना तं करी, 
तुम भरतिबोधनने काजरे; अदत्तन फक इह प्रभवे, दुःख आपे दुरमति रा- 
ज्यरे ॥ नाे० २३ ॥ नरगे जदृए दुभाग्यता; षी दडिद्रपणं ते आबेरे, को- 
ण इच्छे अदत्त ईम जार्णीने, कोण अदत्त ठेबाने जादेरे ॥ नव्े० २४ ॥ 
भाण नाद्र अदत्तन छौजीए, थोडु पण इदां द्रष्टार; खसभी पज जिम छ- 
खमी रक्ना, सभिरज्यौ तस ह्चात्तरे ॥ नवि ०२५ ॥ हत्तिषुरमां राय पुरद- 
र, पौलोमी नामे राणीरे तेतो पौलोमी परे लोभी, श्रीरषैती चातुर जा- 
णीरे, ॥ नति० २६ ॥ तिहा शेठ शुधमो नामथी, जिन सासननो षणु रा- 
गीर; दयार्धतने गर भक्तो धणं, धन्या गेहिनी भति अतुरागीरे ॥ नवि° 
७ ॥ षन क्षीण्‌ थये तस्र अन्यदा, अत्तराय छाभमनो आयोरे; एण श्री अ- 
रिई॑तना धर्मेन, नवि छांडे स्नेही निम मायोरे ॥ नवि० २८ ॥ देव पूजाने 
आवश्यक भरगुखने, ते अगीकरं नवि चुकेरे; एक दिन पृण्यवंत सुत्त सूचये, 
एषं छुपन नारिमे दकेरे ॥ नवि० २९ ॥ पञ सरोवर पदमे अकर्यु, म- 
, रतारने आवी भासेरे, सेठ पण तस्त. अरथ विचारीने, नारि आगल ईम भकामेरे 

. # नवि० २० ॥ क्षमी छावण्य पुन्यवंतो वल्वी, युत हारे सांभरी इर्षर 
रत्न खांण परे गभं धारती, प्रिया जगे शोमा वरे ॥ नवि० ३९ ॥ जी- 
ने संडे दसमी दार्ए, कष पद्य विजय घुरसारुर भीनयानंदना रासमां, 

णतां होए मगर मारे ॥- नबि ० ३२. ॥ सवे गाया -६६९ , 


॥॥ ह| 


परक 91 कठ भक 








[1 ¢^ शः 24 


( ९२६) भी जयारमद्‌ केवनीनो रास. 
 ॥ ददा. । 

खगे ज्लोभा अति धणी, स्थं भमि गेखि; शेतं दारि गयुं सवे, करतां 
अनिशि केलि. ॥ ९ ॥ करतां क्रय विक्रय वरी, पाम्या काथं अपार) स- 
जनने वह सनमानीया, अधिकी सोम आगार. ॥ २ ॥ पूरण मासे भस 
विय, शुभ डरने शुभ वार; तिथि करण निरदाप तिम, योग्य घणुं जय- 
करार, ॥ ३ ॥ वाय घुगंधी वाय ते, दुरमिक्ष नही निज देका; जन पद घु 
सिओआ जन सवे, वारु पेहेया वेश. ॥ ४ ॥ परातसमे उञ्व पे, पुन्य भ- 
भावे एत; पूरव दिश शूरजपरे, घो मावे धर सूत. ॥ ५ ॥ 

॥ ठ ९९ मी. ॥ 
वारीरंग दोणा. ॥ए देशी.॥ 

आवी वधामणी ए हवे होरा, सेठने हषे न माय, सोभागी षुत आ- 
वीयो, धर वादिर वेशं थकां होराज, आपवा धन निरमाय ॥ सो०६ ॥ 
खोखे पण धन नदीं तदा शेराज, शेठ विते मनमाहि सो० दान बेडा ध- 
न दोषं होराज, होय ते आपे नहि ॥सो० ७॥ आमण दुमणो ते थयो हो 
राज, नीचं मुख करी शेठ सो ० अगुण परती खणे दोराज, ननर करी- 
नेहे 1 सो० ८ ॥ कीडी नगरा न्ड होरान, ददं बिषरते गर सो 
अधिक खणे मोदुंथयुं होरान,दीदु घुवणं द्रव्य सार।सो०९।॥धन अनगे दै- 
खी करी हीराज, विते चित्त मक्नार सो०; अदभूत भाग्य ए सुत तणुं हरा, 
अपु चित्त उदार ॥ सो० १० ॥ आपे वधामणी तेहने होराज, तेहरमांथी 
धन लाच सो ०} वज्ञभ्रपण घत गड घणा होराज, दद्र न राखे सराख 
४ सो० ९९ ॥ दीन अनायने आपतो होराज, षाजिन्र वाजे गेह सो० स- 
जन ठाषे घणां भेरणां दोराज, हषे न भाए देह ॥ सो० ९२॥ धवड मगर 
गाए दनी होराज, नाटिक नवे नव थाय सो०; ईम नष नव ओत्सव यक 
रान, दथा दिवस धदी नाय ॥ सो ° १३ ॥ चेद्र घूरय दरबीन करे कषेराल, 
छदी जागरण चरी दोय 'सो०; ईप ओत्सव घटे ने दिने होरान, ते ते 
विन करे सोय ॥ सोऽ ९४ ॥ ग्रेड विते जे दिन की होरान, आज्य छ 


` ,संदज्रीजी. (९२७) 
छत एद सोऽ ते दिनथी श्षमी लो होरा, मगरमाला गेह ॥ सो० १५॥ 
दीनादिक सतोषिया होराज, तोहे न सुटे द्रव्य सो ०; द्रव्य जडो संमठा- 
वीए होराज, नृपने तो होय मव्य ॥ सो० २६ ॥ अन्यथा राय अदत्त होए 
हराज, भावक माटे दोठ सो ० इम विती ठेई भेटणु दोराज, गयो नप पा 
से ठेठ ॥ सो० ९७ ॥ घात यथाखित तिशं कही शराज, नरपति बोर्यो 
न्याय सो०; श्रावक अदत्त अहै नदीं होराज, भूपति हरषित थाय ॥ सो० 
९८ ॥ भाग्य निषीं घत पुन्यथी होराज, धन भगटु असरारू सो० राख 
तुं धन ए ताहरं होराज, तज हो मंगर मारु सो० १९ ॥ राज भसाद छ- 
ही करी दोराज, बाजते गाजते गेह सो० आल्या शुभ युत्ते दषे होराज, 
पुत्र नामने नेद ॥ सो० २० ॥ सजन कुटव्र जमाडिचं होराज, अथे धरी 
मनपांहि सी० रक्ष्मी पंन इण नामथी दीगज, थाप्युं हरष उत्साह 
1 सी० २९ ॥ दिन दिन कट्पांङर परं होराज, पवित्र उमेद साथ सो० 
` बाधे पुखदाई पणो हीरान, सहु नाणे अम आथ ॥ सो० >> ॥ दांत आ- 
च्या परग मांडतो शोराज, इ्यादिक सहु गम सो०! तासन परिता ओत्सवे क- 
रे होराज, वारक्रीडा करे ताम ॥ सो० २६. ॥ नीगारे भणवा न्यो होरा- 
ज, विनय घणो गुर कीष सो ०; पाठक पण तस हषेथी होराज, विधा स- 
घी द्धि ॥ सो० २४ ॥ विधाश्ान्न न तेषं दीराज, ने नवि जाणे कमार 
सो० साक्षी मान्न पाठक थथौ होराज, सकर कठा भडार ॥ सो०२५ ॥ 
तिम निन ध्म कडा छल्ञो दोरान, सक्षम उद्धि रूप सो ०; नैनशाद् दि- 
रोमणि होराज, कडा विज्ञाननो भूष ॥ सो० २६ ॥ काव्य छद नाटिक घ्‌- 
छी होराज, प्रष्ण प्रहेलिका न्याय गित्र नाटिकने विनोदमां होराज, नित 
नित काङ ममाय ॥ सो० २७ ॥ एक दिन मित्रे परवर्यो होरान, ऋीडतो 
उपवन जाय सौग मुनिवर एकांते रदा शयेर, देखी भरणमे पायः 
॥ सोऽ २८ ॥ धर्मं छाभ मुनिए दिगो होराज, धर्मं छणे युनि परास सो० 
बाढ कामां आदरे होयज, समरित इत इछछास ॥ सो० २९ ॥ जीने ख- 
डे अग्यारमी होराज; पविजये फी गक सो; श्रीनयामेदना रामां ह ` 


(१८) शरी यानंद केवनीनो रास. 
राज, णतां गर मार ॥ सो० २० ॥ सवे गाथा ३६९, 
"> 
॥ इश. ॥ 


मावित्र बचन माने सदा, समकित ने सदाचार; विनय करे वीतरागनो, 
गुरू भगते गुण धार. ॥ ९ ॥ यौवन आय्यो लेटे, विवाहनी करे बात; 
इच्छे कन्या एने, सिरिदेवी साक्षात. ॥ २॥ धनेश्वर! ने पृथ्विधरः, 
कन्या केर तात; श्रीधरः बसोधर* श्रीपति, वरी धनावह, विद्यात्‌. 
४३॥ शष्ट धन ते सातमा, लिनदास आटमा नाण, दाता ज्ञाता दीप्ता, 
स्याता गुण मणि खाण. ॥ ? ॥ शेठने नमे सोमागीओ, भासे जवी भाख 
युती अम तुम पुत्रने, आपणनो अभिखास. ॥ ५॥ रूपसिरि' ने रपरेखा, 
धदमावाैः पहेचाण; पदमा" षनश्री" पदमणी, बरी रुखमीयं  वंखाण. 
॥ ९ ॥ मदनसिरे ' समीवती» स्पे रति अज्कार, परणं मानो भम, 
अमं आग्रह अचुसार. ॥ ७ ॥ शट के तुमे सामन्ये, आच्या तुमे अम धाम; 
कन्या उदेशी को, मान्य विदेषे आम. ॥ ८ ॥ पंथीने मोन प्रे, तिणे 
मानी तुम बात; हषं खयो ते हवाथी, ओोत्सवे षर आयात. ॥ ९ ॥ 

॥ हा ९२ वारी. ॥ । 
पुमे पीतांवर पेदेरोजी सुखने मरक्डे. ॥ ए देशी. ॥ 

` _ इवे ठगन दिवस निरधारेजी, रंग वधामणां ॥ सह सजन तेडी धरवार 
जी रंग बधामर्णा; निज निन घर ओव रंगेजी २०, क्रे चिन्न विचित्र उ- 
मगेजी ॥ ₹० ९० ॥ तोरण मैडप्‌ रुडा रचियानीं २०, तेतो सावसोनेरी 
सनीयाजी ०; पापढ बडीयो देवाएजी २०, पक्वा मिविष केखवाएनी 
॥ २० ९९ ॥ कचन मण प्रा घडाएजी २०, षल़् विविध भकार सीवडा- 
एनी ₹०,-सोपारी पत्र पगावेली २०, वेदिका वली जव्रहरा बापेणी ॥ ₹० 
९२ ॥.रच्ड मादिरं चोरी ईषामेनी २०, ष्ठी भव मगल गवरावेनी ९० ; 
इम निवा सामगी कीषीनी २०, निमिष बेला भरी दीषीनी ॥ ₹० ९३ | 


खंड नीजो. (१२९) 


॥ ष्रषोडे ईयर चदीयानजी र०, ठाम गम दान देषा भिडिगानी २०; 
मिं साजन वह सगेजी ₹२०, सावेखा वहु उखरगेजी ॥ ० ९४॥ लम- 
णद्मीवो मात हदाथेजी २०, जानणी गीत गाए साथेजी २०; कन्या आटे स्‌- 
मकाेनी २०, करपीडन कर्यं तिणे ताखेजी ॥ ₹० ९५ ॥ मणि फनकने 
रयणे जहिआजी २०, लाणे खगं भाहि ते घडिआनी २०) ससरा सहए मि- 
छि आपिजी १०, रखमी पुज कफर पुर थापेजी ॥ २० ९६॥ तारूण्य षय 
इद्र समानजी ₹०, चची सम आटद्युं शम वाननी र०; मोग भोगे अति 
रसाखाजी २०, निज तात्र पसाय विशाराजी ॥ ₹० ९७ ॥ काय चिता नदीं 
धर भारनी २०, पण धम न पामे हारिजी र०; भावकं लक्षण एही २० 
इम .भीडमां धमे धरेहजी ॥ २० ९८ ॥ यतः ॥ साममिगि अभावे विह, वस- 
णे विषु वितह करतगेवि, जस्सनहायदधम्मो, निचय उजाणतं सद ॥९॥ 
पू ाठ ॥ प्र पुन्यने सुपसायजी रं०, सघले ते घुखिभा यायनी २०; ई- 
म भाग्यव॑त गुणवैतोजी २०, जिन धमे उपर द्रढ चित्तोजी ॥२० ९९॥ बा- 
कर पण धरमी देखीजी २०, धरमी थया सवै उवेखीजी ₹०} नवि करे परा 
भव कोदजी ०, जस पुण्य परति दढ रोशनी ॥ ₹० २० ॥ निम चेली 
इप्तने बरूगेजी २०, जिम सरिता सायर सरुगेजीं २०; तिम क्षमी खय॑ब- 
रा आचेजी २०, अनुरक्त थरं थिर थाषैली ॥ रं० २९ ॥ जिम पाणि मत्रे 
चृणं योगेजी †०, जिम व्च करिए कोई लोगेजी र० निम रा वधी रा- 
सजी २०, तिम लक्षमी न छंडे सरासेजी ॥ २० २२॥ अंगे मोग शपते 
दानजी ०, षह जमन खान ने पानजी र०; सज्जन बाणोत्तर कामेनी ₹० 
आवे वटी धर्मं पण प्मिजी ॥ ₹० २६ ॥ यतः 1 ह कूपी कृपणानां, छ- 
श्यी व्यवहारिणां नगर बी; व्यापारिणांच सरसी, तरफिणी वक्षितीदा- 
नां. ॥९॥ सारक्ष्मीया धमे कर्मोपयुक्ता, साटक्ष्मीयो वधुवर्गो पमुक्ता; सा 
छक्ष्मीया स्वांग भोग भक्ता, यान्या मान्या, सातुरक्ष्मी रखक्ष्मी. ॥ २ ॥ 
पूवे दा. पूजय पुण्य शेठ इवे जाणीजी २०, दानादिक करे मन आणीनी 
२०; व्यापार करे ने करावेजी ₹०; कोड्योगमे साभ विं अविजी ॥ ₹० 


(९६३०) आ जयानेद केवनीनो रास. 


२8 ॥ इम धर्मं साधन करी ेठजी २०, सौधर्मे छर थया ठेठजी रं०माता 
पण शृही धरम पालीनी २०, सगे गरं धरम अजुआटीनी ॥₹० २५॥ तहने 
मरणे पण बाधेनी २०, छख यश्च ज्ञी छख नवि बाधेजी ₹०; छत मदत भरयुख 
नपि आओखाजीं २०, संते किम होय ते छोानी ॥र०२६॥ पाठली राते ए- 
क दिनी ₹०, धमे ध्यानमां तत्पर मजी र₹०;किम रक्षमी जनमथी पाम्यो 
जी २०, नवि खे दुख सवि वाम्योजी ॥ र०२७॥ ईम पित्वतां एक देवजी 
र०,परगट थयो करतो रेवनी २०; संशय छेदनने नाणीजी २०, मन चितेए 
कुण भाणीजी ॥ २०२८ ॥ दैव दानव के भोगी द्रजी र ०, सेचरपति के यो- 
गीद्रनी २०; मन माने तेदह एनी २० पण तेजस्वी यणी देहजी ॥ २०२९ ॥ 
निज घर शरष्च जो आवेजी रं०, पण पूजना योग्य ते थावेजी २०; तिम ए- 
इना गुण नवि जाणुजी र०, पण मणि परे पूजन टांणुंजी ॥ २०९० ॥ 
धिनये करी करे परणामजी र०, तुमे कुणने आच्या द कामनी २०; कि- 
हाथी तुमे आन्या स्वामीजीं २०, ते चिते घुर विनय न खामीजी २०; कदे 
हं छ देवता जाणोजी र०, पूरव स्नेह रल्नु वधाणोजी ₹०; मुन थानिकथी 
श्दां आव्योजी ₹०, सुज संशय मुज मन भाव्योजी ॥ २०२२. ॥ ते गर्वा 
हं इदां आयोजी र₹० कटं ते सांभरु घुखदायोजी र बारमी कदी जी- 
ने संडेजी २०, हा पदमे रंग असंडेजी ॥ ₹० ९९ ॥ स्वे गाथा ७०२ 


छ" 


॥ इहा. ॥ 
नवृ भरतवाद्धं नाणिए, भध्य संडे मणिपूर; नगरे श्रीपार नरपति, दुश- 
मन कीधा दूर. ॥ ९ ॥ धन्न वे तिहां धनपति, नामे सारथ नाह, भीति 
मती सती तस भिया, अगे रे उत्साह. ॥ २॥ तराम नामे धुत भल, 
गणधर गिरुभ जेष्ट; का वहोत्तर केख्षे, जोवन पाम्यो नेह. ॥ २ ॥ शचे- 
उनी कन्या सामरी, ओत्सव करी अपारः; प्रणवे तेहनो पिता, छख भौ. 
गवे शरीकार. ॥ ४ ॥ निषध भकारे व्यवहरे, उपराने बहु आथ; क्रीडा कः 


संडनीजो. (१६१) 

रचा एकदा, सनिओ मित्र उड्‌ साथ. ॥ ५॥ 

॥ टाक ९९ पी. ॥ 
विदखीनी देशी ॥ नेणदर विदरीदै ॥ ए देरी. 

धनमां सरीश्वर देखे, क्रीडा करतां शभ वेपेहो; भवियण मनी वेदो ॥ 
मुनी अध्यवसाय शुभ ध्यान, चारणयुनीने चयार श्भानहो ॥ म० ६ ॥ जने 
मुनी चरणे वेदे, युनि निरखी पन आणदेहो; भ०॥ धमेाभ दिए मुनी तास, 
भद्रक नाणी घुविरासहौ ॥ भ० ७ ॥ अनुव्रत पराच विस्तारे) स्वे विरति क- 
हे मुरकारेदो भ०, दरषटातनें एल देखावे, ते कुमर सण शम भावे ॥ भ० ८ 
॥ समक्त करे अंगीकार, केरे अभक्ष तणो परिदारह्यो भ०; निज उचित 
असैतकाय बारे, बरी अदत्तआदान चत धारेहो ॥ भ० ९॥ सुविदेपे निरति 
चार, बखी पूरे तास विचारदी भ०; पुनि करे सामल ठ भाई, ए रतनी वात 
ठराईहो ॥ भ० १० ॥ मणिने तृण जे प्रे करू, अण आप्यं न ठीने अनिर 
हयो भ०; युनि ननिविध भिविध व्रत पारे, शरद दुविध तिविष समारुह ॥ 
भ० ९१ ॥ वीजा पण वहु ड मेद्‌, पण कायर पुरुप ना वेदहो भ ने मे- 
दे आद्य नेणे, ते पाटी घुल ठा तेणेशो ॥ भ० १२ ॥ वटी जणे विरा- 
यु एह,मवसायर भमि तेद भ०वध वधन पीडापामे,दुसली दरिद्री होए 
टाम पेते ॥ भ० १६ ॥ दुरगति दुखनो नदीं पार, विह लोक विनाश 
णहारदो भ ° ईम नाणी अदत्त न खनि, तो जगत जने पूर्जीभेहो ॥ भ 
१४ ॥ आरापे उभय खीक साधे, दिन दिन दोखत वहु वधे भ०; बत- 
थी न चङे जिम पेरू तस जस होय जगत धणेरुहौ ॥ भ० १५॥ तेजस्वीर्मा 
ते रपिनेम, सौस्यमां दिम रदिम नमहो भ०; इम नाणीं वत तुमे पारो, मत 
कोई कारणे करो लोदी ॥ भ० ९६ ॥ करी तदति आच्या निन धाम्‌, 
“ शुर भ्रणमी आतमरामहो भ०! तरणे पुरुपारय साधो, घमोये काम अवाथ 
तोह ॥ भ० ९७ ॥ रक्षी बहे प्रण जाणे, प्रखुं निज भाग्य ए टणेहो 
भ० साय ताय भरिया परिवार, पूर्ने थाय तयारी ॥ भ० १८ ॥ कि 
परियाणां हेड द्र देश, गयो कामनो धरी इदेशदो भण; शृष्विभतिष्ट प्र 


(९३२) शी जयान॑द केवरीनो रास. 


तेह, भेटणां भं भूपने देहो ॥ भ० ९९ ॥ नप आणेथी भाड़ गेह, ठे 
पण्य उतारे तेहहो भ० प्रिवारथी देव शु पूजे, निय निस ते धर्मे न मून 
ह्यो ॥ भ० २० ॥ बाणोतर छोकने आगे, धर्यं उपदेशे धमे रागेदो म० 
व्यापार केरे ने करावे, न्याय मारगे सह बरताबेहो ॥भ ०२९॥ व्यवहार शद्धि 
तो थे, न्यूनाधिक तोरुटरवे्ो भ०;चौर आगण्युं नेह नखे, चोरने नवि धन 
काय देवेहो ॥ भ० २२ ॥ नकरेभेकसभेर कांएः नरपवयरी देशोन नाएहो भ०; ए 
पांच अत्तिचार वरजे, तो सुखमा धन बह अरजे ॥ भ० ०३ ॥ तिम कर- 
तो पाम्यो भसिद्धि, महिमा घणो खद्यो बहू रिद्धिदो भ०; नृपने अतित्राय 
वदा कथो, सासन उन्नति जस खोदी ॥ भ° २४ ॥ हवे ताते तेडाच्यो 
ज्यारे, नरपति आणा रहि यारे भ०; पूते निज सथ मोकलीओ, पृडे 
पोते नीकटी ओहो ॥ भ० २५ ॥ तुरगे हवे थइ असवार, वेगे चार्यो शुम 
वरह भ० ओघे पुरम भ्राम, एक दिन वर्ीओ कोई ठामहो ॥ भ 
>द ॥ आगर जाए एक दिन्न, अटवीमां दूर आसन्ने भ०; रमणिक दौ- 
य कुंडल दीं, अश्व उप्रेथी उकीर्ाहो ॥ भ० २७ ॥ जनिम भ्रयेयी द्रष्टि 
सके, तिम नवि जूए आग सेरेहो भ० दीदी आगे मणिमाख; छ्डे 
रञ्जुपेरे ततकालादहो ॥ भ० २८ ॥ मणि रतन वर्णे भरि, कभ देखी आ- 
ओ संचरिओहो भ०; जाणे उपर भय जिम होय, तिम दृष्टि च देवे सोयहो 
॥ ० २९ ॥ मन चरितवे माहरे आगे, किम आने ए त्रण मुन भागेहो म 
अथवा सीर्धित ए महारे, पण विस्मय चित्तमां धारेदो ॥ भ० ३० ॥ धन्य 
एनी मातने तात, जे पाङे इत साक्षादहो म० कारण महे मन न उगायो, 
ए किणीं प्रे जाय उगायोहो ॥ भ० ३९ ॥ सैंड चीजे तेरमी दढ, प्र्वि- 
जय कदी सरसारुहो भ"; ईम सांभ्टी हत तम पालो, निम होए मंगर मा- 
साहो ॥ भ° ३२ ॥ सर्वं गाथा ९६९ 


, खंड जीजोौ. ६ {९३} ` 


। ॥ दुह्य ॥ 1 
। ततक्षिण धानो तुर॑गते, चाले नहते चाल, ऊतरीयो तव अशथ, आ 
पिते अकाल. ॥ ९॥ चित्तां ह्म चिचमां, भाण शया परे भाय! दिल- 
गीर थयो देसी करी, शं ए अन्ने याय. ॥ २॥ किम ए तरे यको, 
अथवा पूछ एड; मरण ठ्षो अथ सुजने, कोय म सवर करेद. ॥ २॥ देव 
द्र कोई दासीए, अथा मां एम; दैव सरापे दुसीओ, कटी अकाले ए 
केम. ॥ ४} वक्र पदेन पारहीक ए, सामि भक्त एजाण; चित्त अभिभाए 
चारतो, कणे कृश केकाण. ॥ ५॥ मागे ससाहे मदु, मांसल मध्य सं- 
स्यान; रीद्धि दातारणमां रर, षार करे वाख्यान. ॥ ६॥ मादस अक्षा 
मुकीने, आवेखा थयो एम; अश्व विना इवे अगे, करने चाड्िए केम.७ 
` (शनजश्र्मी. ॥ 

भाव भावकना भासीए ॥ ए देशी. ॥ 
पंथी वैय कोर मरे, करे ओपधे करी उपगारर दाताररे, जीवनो जा- 
णुं ते सदए ॥ ८ ॥ आपु धन तेने चहु, ईम फरी इनउत ते जोषिरे; होषे 
र, ईप करतां वैखा घणीए ॥ ९ ॥ पण नवि प॑थी को आवीओ, पण पि 
श्तां त्रस ते छागीरे; शक्ति भागीरे, तोपण भमत्रो नवि रदेए ॥ ९०॥ शुद्धि 
न छापी वै्यनी,) नवि खधृ-शोठतां पाणीर थाक आणीरे, वैठो छह तर 
ताए ॥ ९९ ॥ ईणे समे मसक पाणी भरी, शासा अवरवित तेरे; नेहरे, 
गलती जलने विदृएए ॥ १२॥ कोणे ए नीर भरी दवी, गयो किहां कहो 
एदनो खामीरे, विर नामीरे, मागीने जरु पीनीएए ॥ १२॥ तरस यदु 
इम वितवी, जोतां न जशो कोय; तव जोयरे, शासाए वेगो सूडरोए ॥ 
१९ 1 नर भाषापए ते षदे, पारं ओगितने आकरारेरे; जाणु प्यारेरे, पेरश्यो 
छे हं अति पणोए, ॥ ९५॥ पाणि देखे परण नाध परए, फे कारण गुजने 
तापर; गुज षापिरे, ईंणहीन हक्ष मांहिअचेए ॥ १९६ ॥ त अमचो छे गहु 
णो, षी गुणर्वतमां किरदार; आकारर देसी तारो भाखीएएः॥ १७॥ 
धर्‌ आन्यो तै सह पूजीए, ष्ठी दन सरिला एविप; पु देलर, भक्ते 


(६३४) श्रीनयानद केवन्यीनी रास. 

करं ह तादरीरे ॥ १८ ॥ नेयं हो तेह होयज्यो, ए पराणी पी निकर 
इहां वैकरे, ङश भाज नीं ताहरोरे ॥ १९ ॥ माहरे यानिक ए नर्य, ` 
विणे थआणा आयुं र॑गेर; उच्छरंगेरे, वरस यलो जल पी करीए 1 २० 1 त- 
र्यां धमे न सेयश्ये, उलट थाय आरतध्यानरे; काचो श्ञानरे, पे चरत 
इदपणे पाठञ्योए ॥ २९ ॥ यतः ॥ सव्वत्यसंजमं सेनमाओ, अप्पाणमेव- 
रसिञ्जा; मुच्च अदवायायो, पुणो विसोदीतयाविरहं ॥ ९ ॥ पूवे डान ॥ 
करे कुअर सण भृडला, तँ तत्वनी वात न जाणेरे; मुन आणेरे, हित पण 
सभि बातदीरे ॥ २२॥ मसक ने जट तारं नहीं, आणा दिए नेय 
खामीरे; ुखकामीरे, ते छिए तस दुषण नरहरे ॥ २३ ॥ नेह अदत्त छिष् 
नहीं, इह पररभव संपदा पामेरे; दुःख मेरे, हए अदत्त जे आद्रेए ¶ २४ ` 
॥ छख जस रुक्तमी ठे नरष, वात धर्मं तणी रदे द्रेरे, सपुरेरे, दुरगति दु- 
ख पामे सदीए ॥२९॥ एक वार र्िए अदत्त जो, तो जनमनी कीरति टारे 
रे, प्यारेरे, आपे ज ते नवि डेठए ॥ २६ ॥ भाणांते पण नवि वीड, तर- 
शो मरण एक वारर; पीरं वारिरे, मरण अनत रुह अदत्तथीए ॥.२७ ॥ यि- 
* श्ता मन वच कायथी, सांभखी शक अदद थायरे; तव आयरे, एक पुरूष 
अर्णोचतव्योए 1 २८ ॥ सद शतिज्ञावत तँ, सुजने हो परणामरे; सत्व धामरे 
तमां ्रढ तुं एक डेषु ॥ २९ ॥ ईप भवांसा सामी, डमर षदे ईम बाणी 
रे; गुण साणीरे, तुमे गुण अनुमोदन थकीए ॥ ६०॥ पण तुमने शुदं अमो 
तुम चरि घणुं चिन्रकारीरे; अवधारीरे, कहो तुमे कोण किम आवीयए ॥ 
३९ ॥ ते के सांभरो बातडी; वताय विपुखा नयरीरे; नित वयरीरे, चंद 
विद्याधर राजीयोए ॥ २२॥ बजि खंडे चौदमरी, ढाल अधिक उछासेरे; सु- 
विरासेरेः पद्मविनय मासी मुदाए 1 ३२ ॥ सवै माथा ॥ ४६७ ॥ 


"ॐ 


-1 दुहा ॥ 
विषाद नाम विधाधरु, तेह नगरमां ताम; रमणी स्पे ह्थङी, मणिमारा 


। सेडबरीनो, ` (१५९) 
अभिराम. ॥ ९ ॥ सुत तेहनो सुरयअद्छु, कंडा अही प काठ; धाञ् मण्यौ 
ह समजणे, काठुं हषे काठ ॥ २ ॥ विद्या विविध प्रकारनी, आपे पिता अ- 
नूपः साधन शु विद्या सवे, साधु सिद्ध सरूप- ॥ २ ॥ फिरतो पृथ्विमां फर्‌ 
विविध क्रिडा वन मांर्हि विचा वछे वार परे, आणी अंग उत्साह. ॥ ४॥ 

॥ गढ ९५ मी. ॥ 
दी हो परभ दीडी जग शुरु ठुल्ञ ॥ ए देवी. ॥ 

एक दिन हा विदां एक दिन सामरे कान, देशना हो भटी देशना वि- 
मरघुरि कनेनी, शस्या हो मुज दृह्या भटी परे तात, दा हो िए दी- 
क्षा राज्य तजी मनेजी ॥ ९५ ॥ बिक्षा हो बिह रिक्षा ग्रहे यरु पास, तपथी 
हो बरी तपथी छबधि ठे घणीजी; अतिशय हो श्चुत अतिकाय गुरुथी पा- 
मि, परिस शो खमे पररिसह खमे अभमत्त युणीजी ॥ ६ ॥ पाम्यादो क्रमे 
पाम्या सूरिपद सास, चारित्र हो धरे चारित्र समता संगथीजी; पाम्या है 
रषि पाम्या ते चडनाण, वृदवे दो भवि वृष्षवे विचरे रगथीजी ५७ ॥ व- 
सतो हो धर वसतो इं करं राज्य, चोरी हो तिख्यो चोरी इं डुसंगथीजी; 
लां हो धन छाई अनगेर ताम, निख निय हो ईम निय निय विद्या अर्भ- 
गथीजी ॥ ८ ॥ भूचर हो नृप मूचरजुं हरं द्रव्य, रता हे थह करता मन- 
"मां आकरीनी; बीजा हो बहु दाष आन्या निज अंग, सन्मति ही गुण स- 
ख गया युकी करीजी ॥ ९ ॥ भाग्ये हौ युन भाग्ये मेया ताम, आव्या हो 
क्षि आव्या विदादश्चुरिसखूजी; जाणी हो गयो जाणी विद्याधर साथ, म- 
होत्सवे हो धणे महोत्सवे भरणम्या जनक गुरूजी ॥ ९० ॥ सवीय हौ घणी 
सवी सुणी उपदंश, समकरित हो यख समकित मुख द्या जन षणाजी; 
निज निजो सह सिज निज थानिक जाय, हितनीहो मुन दितनी नदीं कारं 


मणाजी ॥ ९९ ॥ विष्षा दो युन रिक्षा बहु प्रकार, देद्दो युन देईं जी- ` | 


जु इत आपिञंजी, चोरी शो जवि चोरी न करवी कोय, पूजे हो द्विपा षू- 
ज्ये युन दुख कापिंनी ॥ ९२ ॥ दधो हो शुन दीषो तुन दंत, करवा 
हौ युज करवा ढता कारणेजी) बिहु मव हो दित बिह भव जाणीं देत, 


[| = 


0 1 


(१६६) शी जयावंद केवरीनो रास. 


आदरथु छ त आदरं दुःख निवोरणेजी- ॥९३२॥ चितच्यं ही मे चितत्यु 
परं तेद, जोडं हो वटी नोड आकार आ चारनेनी, दृढता हो हते दढता 
जोड दा, जेशना हे गुह नेहना वहग व्यापारनेनी- ॥ ९४ ॥ तिणे मँ 
हो तुज पिमे परोक्षा काव, $डङ दो आदि कुंडल मगुखनी जाणनेनी, 
अश्व ल्त कये; अण्व ते अक्षय संद, करणी दो माहरी करणी वीनानीं 
माणभेगी. ॥ ९९ ॥ पाणी ह तमे पारमा नर्पाधु रष, तरां हो हमे तरस्यां 
पण अचरिज कर्यजी, साचीदी एह साची भतित्ना तुज, कनक हो परे क 
नक पर त तमे ५९४अ॥९ दारी हो इदा गरनी पटो सवि वात, मिच्छा 
पि ह तुन भिच्छमिदुक्षड इ देडं जी, तुटे। ही ज तूढे मागो काय, आपी 
हो यज आपी जनमनुं ए ऊेदंनी. ॥ ९७ ॥ पठित दो सिद्धि पठित सिद्धि 
दिए ताम, सगन त्ते गामि गगन गामिनी विया भरीजी, वीनी ही षणी 
वीजी विद्याओं अनेक, आपी दो इवे रपी धन आपे वरीजी. ॥ ९८ ॥ 
पूरे हो तन पृषे सारथ वा, केषटनुं हो एह केमु वित्त ठे ते कदोजी, से- 
व्वर टो कहे स चर कायक य॒ज, कायक हो वरी कायक पार ए र्होजी. 
1 ९९! साष्टी दा कहे सभिी सारेथ बाह, सिदित हो कदो निदित 
बात किणी परेजी, धमेनी हो कटय धमेनी एकतो बात, वीर हो दि वी-+ 
जु अदत्त ईंणि परेजी. ॥ २० ॥ चोरिए हो आन्य चोरीए शुद्ध पण एद, 
अशुद्ध हो षणु अशुद्ध मदिरा ए जरु यथाजी, धर्मे हो ट्या धम जो तात 
नी पास, सको हो तुमे यको खाव्या तिम तथाजी. ॥ २९ ॥ नाणोष्ो जे 
इडं जौणो सांभरे जे, षावरयुंहो अथ अण वावश्युं ते आपीपएनी, तिणथीं 
हो थाय तिणथी वहु जस षाद, पुण्यनो द्ये वली पुण्यनो संचय थापीएजी. 
1 २२1 साभडी हो तव सांमली सायेप बण, कध हो मे कधं जेह सवे 
कर्मनी, सानो हो थयो सांजो अश्वं तिणी वार, भुजने हो धन युजने दए 
ते नवि ठ्ंजी. ॥ २३ ॥ साले हो युन साते करयुं पमं उम, पणते हो 
करि पणं ते नवि राख तदोजी, पोतो ही तेह पडता निज निज गम्‌, 
वरते दो हं ब्रते धमे भांदि सदाजी. ॥ ४ `॥ वोषरे हो पन धावरे साते 


` सड अीनो. (९३७) 


शेव, दीने हो दीए दीन अनाथने सपदराजी, पाडे हो इत पाठे निरतिषार, 
टज ह बली टृ छोकनी आपदाजी. ॥२५॥ मेर हो वटी मेरने गिरनार, 
सिद्धगिरि हो ष्टी .सिद्ध गिरि सैदीन्वर करेनी, जाना हो करे जाना ति- 
यनी एम, गगने हय जाए गगने विद्याधर परेनी. ॥ २६ ॥ ओत्सवक्ते करे 
ओत्सव पजा गीत, सफलो हो करे सफलो मानव भव तिहांजी, धमै हो 
करी धमे दानादिक च्यार, उपनो ही तं उपनो आयु क्षये इजी, ॥ २७ ॥ 
जीने हो संहे त्रीने पनरमी दाठ, भासली हो भरी भाती ीजयान॑द रामां 
जी, उत्तम हो गरु उत्तमविजय पसाय, पदमे हो भाखी पएग्रविनये इष्ा- 
समानी. ॥ २८ ॥ सवं गाथा ४६२ 





॥ दृह्य. ॥ 

विद्याधर गुह चाणिथी, पाली धम प्रच; आयु क्षये तिहा उपनो, सुरं 
महा सीद्धिनो सेच. ॥ १ ॥ व्यंततर परय आयु बड, देवता थयो दयार; एर 
चमव त पाने, ई सिरिवद रसार. ॥ २ ॥ तुन जनपथी तारे, घर छ- 
मी धणी होय; पूरवभव छत पुन्यना, योगथी सवद जोय. ॥ ३ ॥ धरम 
स्नेह पूरव धरी, आच्यो तुज प्र आप; लखमी परं ठत गमे, मोन यकर 
पिण माप. ॥ ७ ॥ अधिपति व्य॑त्रनो अं, आन्यो ए कदेवा आन; आ- 
भूषण वन्न आपिने, खधर मयो धुरराज. ॥ ५॥ इरख्यो रुखमीं पुन वेः 
जातिसरपरण जात घुर कद्यं जाणी साच, धर्मे ट यदं धात. ॥ ६ ॥ 
दान अनगेरु देयतो, घुख भोगे छरसाछ; सभी एक दिन देशना, क- 
हयो वैराभ्य विशा. ॥ 9 ॥ गुर पासे दीक्षा अही, ओत्वे करी आपार, 
अग ण्या अगीयार ते, तप वरी. वहु तपनार. ॥८ ॥ चोख पाठी चरण 
ते, अणसण विषे आराधि; दैव रोक बारमे देवता, वावीस अयर अवाध. 
॥ ९ ॥ मोगी आखु सुरभये, नृप थयो नरभव पामि; केवल ज्ञान ठी 
करी विचरे भवि विश्राप. ॥ ९० ॥ सिद्धि दरे शख भराश्वतां? ए धारी अ- 


(९३८) शरी जयानंद केवलीनो रास. 


बदात; तरीन हव पारो तुमे, सहु रुदो निम धखगात. ॥ ९१ ॥ 
॥ दार १६ मी, ॥ 
मनरो स्योने जाख्िमं जाटिनी. ॥ ए देषी. ॥ 

सांभटी रतिमाखा जे छुमर कद्यं, ुखमी पुन द्रटात; बी अदत्तादान 
निपेषती, अदत्त न छेडं एकांत ॥ हत ईम पालो भविक सोहामणु ९२ ॥ 
शआवकषमे तिहां अंगी करे, इवे साधर्मिक थाय, विहं जण भिते धुमा 
हि रहै, धमे काङ गमाय ॥ ° ९३ ॥ रात समे एकादिन सरतां थकां, देखे 
घुपन कुमार) कोईक नगरे पवेत ईैकडो, भिश्चुनो अवतार॥ ह° ९४ ॥ काष्ट 
भार उपाड्थो मस्तके, कूरूपी रिरदार; चौटामां उभो ईम देखिने, जाग्यो 
तेह कमार ॥ ० ९५ ॥ मन विते ए युपननं फरु किष्यु, चात असभव एद; 
निमणु छोचन फरक्युं तिणे समे, धुपननी साख परेह ॥ ह° ९६ ॥ चित- 
थी तास उपाय विचारिने, मोहोोपट एक कीध; खपन दीद जिम नगरा 
दिकण, तिम आेखाी ङीष ॥ ह° ‰७॥ ऋीडा प्रवत वावि सरोवर, 
चोहां हाटने गेह; नवे नव र चितित पट थयो, मनोहर अतिशय एह 
॥ ह° ९८ ॥ तेह नगरना बाह्य उद्यानमां, चैस ते रीखमनिपंद्‌ तेहना 
द्वारे मिरु वारण, शत्तशार करदं ॥ ह° १९ ॥ तस आगर एक पीट 
करावतो, तेी वर घुज्रधारः दानशाला संडावी तिहा कणे, दीन अनाथं ख- 
द्वार ॥ ० २० ॥ चाकर मुक्या तास जमाडवा, सेवकं दृक्ष षी नेह; पट 
विस्तारि देखाडे रोकने, जे जए अति ससनेह ॥ ह०२९ ॥ ने लृए दष्ट 
करी धिर तेहन, कहे नगरादिक नामः ते परजने मेरवमो पुरूषने, प्ट जाछ- 
बज्यो छाम ॥ ० २२ ॥ तेपण सेवक कषयं तिमहीन करे, वणेव करे सहु 
लोकः देहरे आवे ते सहु देखता, मिरी मिली ते थोके थोक ॥ ° ६ ॥ 
एक दिन पंथी आब्या टूरयी, धूडे सरित देहः देखी पटने विस्मय पामी- 
आ, अहौ कीणे चित्य एह; अमुं नगर वघ थमे एहमां, नामे पदमपुर नेह 
॥ ह° २४ ॥ पटपालक कहे आब्या किहं थकी, कौण तुमे किहां वास; 
तेकर पञपरथी आवी, काम्या ते मरे पास ॥ ह° २५ ॥ कुमर वा- 


खंड प्रीनो, (१३९) 


त सुणी तस युस थकी, सेतोण्या परी रत, कुमर एके फिरी तास स्व 
पने, ते पण करे धरी परीति ॥ इ ० २६॥ सो योजन ते नगर इहां थी, 
पद्रङूट गिरि पास; राजा पदमरय तिहा राजि, कौर न जोडि 8 तास 
॥ ह० २७ ॥ स्पे अशे जीति हने, चद्र उवट गुण जास पण ते नास्ति- 
क धरमी आकरो, चंद्र कठंक परे तप्त ॥ इ० २८ ॥ सांभटी कमरे तास 
विसि, देई इच्छित दान; तिणे नगरी जावानुं चित्त धरी, नारिमे कहे 
सावधान ॥ ₹० २९ ॥ तरय नमीने आं जिहां रगे, रहेज्यो मातनीं पास, 
अडपुर धननुं दान दैज्यो सदा, करञ्यो कङानो अभ्यास ॥ ० ३० ॥ 
खेद रदी पण आणा एरुबी, एह पतिता धमै; मान्यं ततव ते बेसी दोरीए, 
गगने चाल्यो घुराम ॥ ह० २९ ॥ पद्मकूट गिरि परतो रंगरं, चीजे चंदर 
ठान्छ पएद्यविजये कटी सोरमी, षणो दवे बात रसा ॥ इ० ६२ ॥ सवे 
गाथा ४९४ 


--*अॐ9@- 


॥ दुद. ॥ 
प्यक किदांयक गोपवी, रूप करे दृरूप; भिद काष्ट भारो धरी, चा- 
स्थो मन धरी शप. ॥९॥ पदमपुरमां पापरो, आग्यो चोहदे आप; वेचेण 

उभौ वेगशु, पण मनुं पुरति प्राप. ॥ २॥ 

॥ ढाठ ९७ भी. ॥ 
कमे न छटेरे भाणिआ. ॥ ए दशी.॥ 

, शाजे पुरुप तिहां आवी, देखे भिषठने ताम; दतरपीत नाडा परणं, षषे- 
ठ लावा वटी साम ॥ कम न दे रे आतमा. ॥ ‡ ॥ मस्तक कडाद त- 
हिथासप, दैतुरने स्यू पाय; आंख्यो पीठीने, सामो, नाक चीएट वेस 
जाय ॥ क० ४ ॥ भूषं नपाजाक देसीए, कंकारुभिरव शूप; एलक्षण स- 
वि अंगनां, मा पिशाच सर्प ॥ क०५॥ वींटी मायेरे वेरुडी, बखर ते 
क्रोपीन एक; दैखी.थू थू करे सवे, षरे इणिपरे छेक ॥ क० ६ ॥ बा 


६ ९४०) री जयानेद केवरगीनो रास. 
छाव तुद भूपति, चालो समा मजार; ते कहे ई किहां राजा किरा, हं नवि 
आदु किवार ॥ क०७।जो तुम काष्टनो सप होये, तो रयो काष्टनौ भार पण 
सिहां ह नवि आर्तव ते वोटे विचार ॥क०८॥ वीक मकर तरे वापडा, 
राजा करे पसाय; तेदनी साथे तव चारीओ, देखाड्ो तेह राय ॥ क 
९॥ भेटणः काष्ट भारातणुं, करीने उमो किरात पूरे भूपति इगि पर, ङण 
तै किहांथी आयात ॥ क० १० ॥ नाम कद्यं तुन किहां वसे, ते कहे पिठर 
गुन नाम प्बङूट गिरिमां वद, माहरे रहेवा नदीं धाम ॥ क० ९१॥ का- 
एनो भार बेची करी, आजीविका करे खाम्‌; नृप कहे दुसलीओ युज नगर- 
मा, किम ठँ रेरे आम ॥ क० ९२॥ ते कहे तुम पुर सज्यं, हं दुसीयो 
वुं एम; सरोषर पांगी भय घणु, चातुक तरस्यो रहे नेम ॥ क० १३ ॥ 
सृप के माग जे जोईृए ते कटे उदरनु पूर; काष्ट यकी भुखमां हए, भा- 
ग्यथी अधिङं होए दूर ॥ ० १४ ॥ तुमे तुडा मुन खप नही, चीवर दी- 
डत दाम; पण नहीं धान्यनी रंधनी, आपो तो होए काम ॥ क० १६ ॥ 
भूप करे दें रषनी, ईम कही वाये ताम; विजयद्चंदरी निज घता, के 
तेहने नूप आम ॥ क° द ॥ जिन धम त्च घुख होए, तो भगवो भोग 
रसा, ए तुद्च भता मे आपीओ, कमे फल्यां ततकार ॥ क० ९७ ॥ एड- 
थी तुद्वने षह छख थे, तव बोलीं तेह वाण; तातन वचने प्रमाण छे, 
सेदं नीं इण गण ॥ क० १८ ॥ कुरच्नीनो एह धमे छे, ताते दधो जे 
कत; नाणे देव तणी परे, आराषे मन संत ॥ क० १९ ॥ पूर भवना संवेधथी 
जो पण दीगे छरूपः; पण तस मेम घणो धरे, भिर परण तद्‌ अनुरूप ॥ 
क० २० ॥ कोक ज्योतिषी तिहा रो, छानी के ईम बात; एह यहे प- 
रणे निके, ते होए चक्री विर्यात ॥ क० २९ ॥ राणी होए ते तेहनी, द्ञी- 
मा उत्तम नारि एहनी खवर न को पटे, शं फल शेशे ए वारि ॥क ०२२] 
इषो कोपयी भूपती, सदस अतिकय धार; राय समां मोर सम.करे, सा 
- भरनो निरषार ॥ क० > ॥ बरना वेधने तारितो, खायो बषनोरे ेष 


सेश्जीजो, (१४१) 
तव तै पुरुप ठेवा गथा, रायनी आणे पिशेष ॥ क० ९४॥ परय ठान्यारे 
कथीरनां, सोहासणनै निसाण; कोरक गीचना घर थकी, सादी छाव्या पु- 
राण ॥ क० २९५ ॥ पूरवे वेष मुकी करी; नवो पेहेरो तरे वेश; भिर कहै 
तव रायन, शी ए वात नरेद ॥ क० २६॥ मणिर्धय नमि सोदिप, रासभ 
केरेरे कंठ; कांणी कंडी ने सामटी, दासी चो योग्य वट ॥ क० २७॥ 
कागने योग्य ते कागदी, हंसली पामे न सोह; भिष्ठ करे पण रायमे, नवि 
छाम्यो पडिवोह ॥ क० २८ ॥ विजयघुंदरी ए धन्य छे, कीधो नवि मन 
खेद; एवी भीड १३ थके, नवि पामी नरेद ॥ क ०.२९ ॥ स्वरी जीजा 
खंडमां, प्मविजये कही दार भरी जया्च॑दना रासा, दछंणतां मगर माङ 
॥ क० २० ॥ सवं गाथा ९२९ , 





॥ इदा ॥ 

रुप सरार रंभा तणुं, करी धाता छे केक; तेहने पवनसीं रघु तुमे, भिष्ठ 
करे करी मन मेङ ॥ ९॥ वंदरमुखी चोसठ कला, पद्म नेत्रापिकराव; धमे 
जाण धर्म चारिणी, भाग्यवती भल भाव ॥ २ ॥ राजहस गति रानी, 
शति जीते रूपेण; चिनयादिक गुणवत ए, सोभागी स॒स्रेण ॥ २॥ भिद 
किदं दो भागीयो, कदीञसे ने रुप; क्षण दमण उसी मने, मिठने किम 
द्यो भूप ॥॥ सेदं दै वहु परखदा,हाहाएशं होय; मनी कर्हणनीं 
नही मणा, कटै इणि परे सह कोय ॥ ५ ॥ अपस उप्र अति क्रोध प्रो, 
दुख आग देनार) विपदा छदि ए विरुद्धथी, भूपति भणे तिवार ॥ ६॥ 
दीप शाने गुन दावो, जेन धरमिणी जे; मत्री दोप न माहरो, आपे व 
रभो एद ॥ ७ 

. ॥ढ् ९८ पी.॥ , 
धरि आवोजी आं मोरीओ ॥ ए दंशी. ॥ 
फे भूपति सांभरो भनी; नरपतिनी रीति ड एर; निन भाग्व भमाणे 


१५४२१ भीजयार्नद कवव्मैनी रास. 


पति षरे, साक्षी मात्र पिता हीय जेह ॥ ८ ॥ भविं दष्ट राग तुमे परिहरो, 
र्ट राग अनथेनी टय; दृष्टि रागे .भूपति कदे भिष्टने, मे दीधी ते 
फेर न थाय ॥ भ० ९ ॥ कटावैतीशुं खख मोगव धुले, तुन साहिब 
तु जाण, के पुत्री पंडित मानिनी, करी ङख्थाचारनी हण ॥ 
म० १० ॥ अवहा पितानी री घणी, मिष्ट आपे वरि एह; तेहनां फल 
भोगवो सोजशुं, करो अरिरदत धमशचं नेह ॥ भ० ९१ ॥ कटे विनयददरी 
तातन, इहां षाक नही सुम रेप; इ दुख ने जगमां पामीए, ते कं तणा छे 
विशोश ॥ भ० ९२ ॥ यतः सन्योएव्वकयार्ण, कम्माणपावएफरविवागं; अ- 
धरादिठगुणेष्ठय, निमित्तमेततेपरोहोरे ॥ ९ ॥ एवै टा ॥ तुम कुर अजुआ- 
रीष तातनी, एह भतीर ईद समान; ते सांमरी नूप फ्रोषे चदथो, जिम 
अगनिमां धृत असमान ॥ स० ९६ ॥ विप भावित तार आपि, चरण पो. 
इरे अघ ते थाय; मोजन अंते निज पुने, वरते दीधु शुद्ध जाय ॥ भण 
९६ ॥ नूप के नाथो निज थानिके, सांभृरी चाल्यो निने थान; जयानी 
परे शप नेदनी, चारी भरता अनुमान ॥ म० ९९॥ राना करै सहने सांम- 
छो, भे जाशरे एनी साय; अथवा धन आपगरे एहम, तो भारी तेहने हाथ 
॥ म० ९६॥ नृप क्ोषथी भोन करी रहा, सथिवादिक पुरना रोक; एने 
ओरंमो आपता, परा मनपां अति शोक ॥ भ० ९७ ॥ पुर वादिर आर्यां 
दंपति, देव शुरुमां फीष आवास; प्रतिपद्‌ एस्सगे र्द करी, ओटासे नि- 
भ करे तास ॥ भ० ९८ ॥ ते देती दुरथी कप भये, स्तवना करे नारिनी 
ताम तपनी निदा करे सहु जना, भूप महा अधमैनो धाम ॥ भण १९ ॥ 
हवे १७ भि्ठ निन नारि, ठं रपे रंभ समान; रिम मुनमे आपी तुज पिता, 
तव्‌ धदसौ के घरी सान ॥ ५० २०॥ कर मोटी कथा एषहनी; समिले 
पस्य भूपाल; पुरां राज्य करे सदा, अरिकाल सवर करवा ॥ 
भ० १९ ॥ प्रजाने धरजदाई सदा, परण नासिक मतमां सोय; राणी दये 
अतिषरा राही, पदा कमला" नामे हों ॥ भ० २२॥ प्दमापति धम ते 
आचरे, कमहा तेन गुर उपदेश; ली भावकं शरभां उपनी, तिने लेन ष- 


सड ज्नीजो. . , ` रु ५४१) 


रमी विषेष ॥ भ० २३ ॥ पद्म नामे पुत्र पा तणो, नयददरी पुती एक; 
कमराने तो एक एतिका, नामे विजययुंदरी भुविवेक ॥ भ० > ॥ दीए 
कुमरी भावि पाङीजती, . दधतां थर भणवाः योग; भिथ्यास्वी पाठके कने, 
पशना के ते अयोग ॥ भ० २५॥ ने जेन कलाचारय होए, निज पुत्री क- 
मरा क; तस पासे शास्र अभ्यास॒वा, कांय विनय विवेक न चुके ॥ भ० 
०६ ॥ जयघ्ुदरी मात सयोगथी, तिम अध्यापक अन्तान; तिणे कौरधर्मी 
यई आकरी, बीजी जेन धरम विङ्गान ॥ भ० २७ ॥ ते पाठके विह तस 
मातने, शपे छी यौवन वेद; धनं आपे अध्यापक भरते, करे .भी तिवत गतव 
सेद ॥ भ० २८ ॥ जीजे संडे अदारमी, करी पमविनय वर दाक; दृष्ट 
राग तजो तुमे भवि जना, दष्ट रागथी बहु जजार ॥ भ० २९ ॥ सवै गा- 
था ५९३ ॥ । 


-- "+ एवि = ६ 


. ॥ दुह. 
सिणगारी चिहू छता, पाठकशं चूप पास; विता षरनी चिती; भणवा- 
नो अभ्यास. ॥ ९ ॥. जोवा युके जाछ्वी, माता मनमां आणः पोती नर- 
पति पाउल, सकल कठा भ॒ जाण. 1 २॥ वेपारी उत्संग विदु, पे 

पाठ खरप; पाठक बोडावी परे, नव नव भश्च अनुप ॥ ३ ॥ 

॥ हार ९९ पी. ॥ 
सादेकडीयां ॥ ए देदी ॥ 

पचे मुप निज नंदिनी सादेरढीआं, पद समक्ञानुं एक शुण वेलदी्आं 
" कदे तुमे जो निन शाञ्मां सा०, मति कीधी होय छक गु° ॥ ४ ॥ समशा 
"परदंयथा ॥ वेरूलणएघुरूलसयाए ॥ ते जयदंदरी सांभटी सा०, तात धरममां, 
नेह श ० पद्‌ समशानुं परती सा०, सांख्ये आग तेह गु० ॥ ५ ॥ दुहोः 
तुह दंकर तुं बंभनिव, तुपुरियत्तमताय; तुल्ज प्रसाएण सव्वपया, पर्ल 
ए घुर सयाएु ९.1 एवं दार ॥ सांमरी राना रंनीगो सा०” सह प्र 


.{ १४४) ओ जयद कैवतीनो रात" 


हदना रोक गु पाठक चे दरी तणा सा गुण स्वे मिी मिडी योक 

० | ६ ॥ पण वीनी कन्या इसे सा०, पेते नरपति ताम गु०; कारण पृषे 
भूषति सा०, सदं धे थयुं आम्‌ यु०॥७ ॥ कुमरी कहे कांड नदीं सा०, 
तव आग्रह करे भूष य॒०; विनयघदरी तव कहे सा०, सभो तात अरूप 
शु०॥ ८॥ इृस्यति नीतो बुद्धियी सा० नीतिश्ाख्लना नाण शुग ठम 
अति निपुण छो छोकमां सा० जगमां यधिक विन्नाण गु० ॥ ९ ॥ युन भ- 
गिनी पद्‌ भामरी सा०, मोद ठद्ा आति रेक गु०‡ तत्व न समने ए समा 
सा०; प्रसंसे अविवेक शु ॥ १० ॥ तत अजाणने आगे सा०, नाण ते 
वरते केम ०; एद अचरिन देखिने सा०, युन ईसं ययुं एम गु० ॥९९ 
॥ साय करे कमरी णो ्षा०, दुमे तत्वनां जाण गु”; परो समश्ना इवे तुमे 
सा०, जोदए्‌ तुम विन्नाण गु° ॥ ९२ ॥ दप आणा सवे ठेड करी सा०, 
तत वासिवमवि जास शु०; दरखी समा परती सा० नैनागम अभ्यास 
गु० ॥ ९३ ॥ दुहो ॥ निनव्र जसु दियर वे, निण घृणि जिण तत्ताए 
ते पडिय जण उभय भवि, पिर्ए सर्त स्याए ॥ ९ ॥ प्रवे ढा ॥ एह 
मवा सांभढी सा०, पाठक पाम्या हे गु; समा छोक पण केड जना 
सा०, हर्या अतति उत्कं गु० ॥ ९४ ॥ प्रण भूपतिना भय यकर सा०, 
मौन करी रद्या तेह ० चमत्रकार चित्त पामिआआ सा० अतिकायं धरता 
जे ए० ॥ १९ ॥ भूष पृ सहु छोकने सा०, वोखो हु सहु साच गु के- 
इनी सवरा वतरनी सा०, कदेनी खडी वाच यु० ॥ ९६ ॥ कटे ते आय सा- 
ची कदी सा०, अदभव सिद्ध ए अथे श; विजयशंदरीने के सा०, धरपति 
ते क्यं व्यथ गु० ॥ १७॥ रे कडुमापिणी व॑ छता सा०, वोठे ठीकं विर 
दध यु; पुत्रं वेरण भावयी सा०, ईम बो तृष कुद शु० ॥ ९८ ॥ मरी 
करे मे तपर कद्यं सा०, तत न जाण खोक गुण; हानी हा सषा करे सरा, 
रुडु मनादे फोक गु० ॥.९ ॥ कोपे राजा कठकटी सा०, कटे तँ कूण ष- 
साय गु०; यख भोगुवे तव प्र कद सा ०, कम भसादे राय गु° ॥ २० ॥ 
सदए निन निम क्मेयी सा०, पृष दुख ददे संसार गु०; हुम भसाद जो 


खड नीजो, (१४९) 


खख होए सा०, फेड दुणिआ किम धार गु० ॥ २९ ॥ तष राजा कोषे 
चदयो स्रा०, कटे भरता ण तुत्च गुण मे कं जे तमे आपको सा०, देव 
समान ते पुश गु° ॥ २२ ॥ कम प्रमाणे आपदो सा०, तुमे प्रण पुष्न भर- 
तार गुण; कोधे कदे मुच्च जा परी प्ता०, आवन तेडुं त्िवार गु° ॥ २२॥ 
निन थानिक वीह अमे गयां सा०, निज भटने कटे राय गु० दुखिओ जे 
कोड नयरमां सा०, ते खावो भुञ्च पाय गु° ॥ २४ ॥ ते पण तुमने छावीया 
सा०, आग जाणो सवं गु०; एम सांगरी भिस्मय र्यो सा०, भिष्ध के 
अहो गत गु° ॥ २५ ॥ निन अपने उपरे सा०, केवु अकार्य कीथ ०; 
नास्तिकने कटौ किम होए सा०, जेन विवेक परसिद्ध गु° ॥ २२ ॥ भिष्ठ वि- 
चारे चित्तमां मा०, शीट तया षटी स्नेह ग० जोर दढता एमां सा०, 
धमे स्नेद्‌ वीं जेह गु° ॥ २७ ॥ जीने खंडे ए कदी सा०, ओगणीसमी बर 
ढाठ गु० पर्मविजये सोहामणी सा०, धर्मे मंगर मार गु° ॥ २८ ॥ सर्व 
गाया ०५८९ ॥ 


--*ॐव@-- 
॥ ददा ॥ 

तादृ भसियो तेवो; विष वाप्यं विकराखः आंखन्यथा थद अकरी, 
भिह्छने कहै जुओ भार. ॥ ९ ॥ नृप पासे चिप छे नव, जेदयी आंख्यो 
जाय; त्रण परोरमां ततक्षणे, वेदन अति वेदाय. ॥ २॥ विश्वासी वयरी 
भणी, आपे अवनीपाङ; त॑बोरु मां वेदने, कोपे यई करार ॥ ३॥ में 
परसादं जाण्यो मने, खाधो तंवोर तांत; कमे भाश्वभ कीषटां, आवै उ- 
दय एकत. ॥ ° ॥ आंख्यो जाते आफणी, दैवे अंधापो दीधः; किम तम 
श्वा करणनो, थत मनोरथ सिद्ध. ॥ ५ ॥ भारभूत तमने मई, वधी वेदन 
तिणी बार; रोवे तिम रोतरावेती, वेनमां पनावार. ॥६॥ 

॥ ढढ २० मी. ॥ 
कोयखे परवत धूथलोरेखोे ॥एदेदी.॥ 
करम मकरो भ्राणिभारे छो, करम्‌ कृरयां चवि जायरे ॥ भविकजन ॥ 


(१६६) श्रीजयानंद-केवनीनो रास. 

वचनयोगे करी बांभीरे छो, काययोगे भोगवायरे भ ॥ क०,७॥ मं- 
त्रिनी श्ञीए युनिने कषयुरे छो, नवि सङ तुम केमरे भ० एवा चये भका- 
शममर छो, अंध नणायो एमरे म ॥ क० ८ ॥ अंधे आपो भिष्टनेरे रो, 
ए पूरव भव वाणिरे भगआखोयुं ने पटिकम्युरे खो, पश्वात्ताप वह आणिरे 
म० ॥ क० ९॥ परण एक भवे जे मोगवेरे खो, रट रदं तस दषरे भ०; 
करम करयां छुट नहीरे छो, भोगव्या विण ते अशोषरे भ० ॥ क० १० ॥ 
भि्टने दीधी आंख्यो गहरे लो, इण भव आन्युं कमरे म०; आश्चातना मनि 
राजनीरे खो, महा दुखदाई अधरमैरे म० ॥ क० १९॥ राये मुक्या मानबीरे 
लो, छाना जोवा काजरे भ०; सै इत्तांत जई कच्चोरे छो, सांभटी हरख्यों 
राजरे भ० ॥ क० १२ ॥ क्रोधी निदंयी ने कदार छो, नाष होय पश्चातापरे 
भ०; कमला पुरे मोकटीरे लो, काये उदेशी आपरे भ० ॥ क० ९३ ॥ 
इष्ट विधन शका धरयीरे छो, कपट करयं ईम रायरे म०; कायं करी आवी 
हवेरे छो, बात धणे सवि मायरे भ० ॥ क० ९४॥ मूष पामीने पटीरे छो, 
शीतादिक उपचाररे भ०; दाशीए कीषा तेहथीरे खो, परामीं चैतन्य तिवाररे 
भ० ॥ क० ९५ ॥ करीय विंङाप रुदन करेरे खो, पुत्री जोवा कामरे भ०; 
राते दोय दाशी ङेष्टर छो, पोहती पिणदीन मरे भ० ॥ क०९६॥ दूरथी 
जोई पाशी वटीरे छो, कोधने दुःखे अपाररे भ०; रायने कटे धिग दुमेतिरे 
लो, स्वं बिषू करनाररे भ० ॥ क० ९७ ॥ चंडारु परण न करे कदारे 
लो, निज संतान द्वेषरे म०¦ पुत्री विवी मादरीरे छो, वरी अंधित घुवि- 
शोपरे भ० ॥ क० ९८ ॥ वात यथां कदी तुजनेरे छो, शो कीषो अन्याय 
रे भ०; निदित कमेथी तुजनेरे खो, नरगे निथय गयरे भ०.॥ क० ९९-॥ 
"पेट छरी नांसीं म्ररुरे छो, एम कही नांसे नामरे भ०; ते छरी उदाटी छि- 
एरे खो, नरपति ब्यी तामरे म०.॥ क° २.० ॥ भूप करे घुंण घुदरीरे छो, 
कोधे ए करणु कामरे भ०; इवे ठोक साचिव भिदा करेरे छो, पग पग माहरी 
आमरे भ० ॥ क० २९॥ ताहरी पणं भरणा थकीरे छो, पथाताप घणो 
यायरे १०; वह्णे शोध करानररे छो, आण आर्यणे गयरे-अ०,॥-क० 


 श्ंडत्रीजो, ` (९४७) 
६ ओषध मादर छ बीरे लो, अपापो निणे जायरे भ०; ते ओपपे साजी 
करर्रे छो; चितान कर तुं कांयरे भ० ॥ ० २२ ॥ देशं कोई नृप एवनेरे 
को, क्रोधे ने करयं कामरे भ०; तेह भमाण नीह कदारे खो, आश्वासे नप 
वामरे भ०॥ क० २४ ॥ रात गह दुखनी तिहरे खो, पिजयघंदरीनां नयणरे 
भ०; मलं हवे निज कर्मनेरे छो, निदे दुखिणी बयणरे भ ॥ क० २५॥ 
के जिनवर आद्यातनारे खो, अथवा गुर गुणर्वतरे भ०; गरहौ करी अथ संघ 
नेरे खो, उपद्रव कीथ अनतरे म०॥ क० २६ ॥ इ! मुज जनम श्चाने थयोरे 
खो, शाने पारी मुञ्षरे भ०; किम नवि मुद वारक थकारे खो, पणषएक- 
मेन गुद्कषरे भ० ॥ ० २७ ॥ ईम ते चिरपती दैखिनेरे छो, कृषा उपनी 
तव भिष्ठरे भ ओपधी पाणिए सजन करर छो, आंख्यो यद ते नवद्धरे 
भ० ॥ क २८ ॥ वेदना भागी प्वथारे छो, दिव्यनेत्र थ तहरे भ० 
त्वितवे कमं थकी रघ्लोरे लो, एहयो भरता एहरे भ० ॥ २९ ॥ त्रीजे खंडे 
चीसमीरे छो, पद्मातरेजय कटी दर्रे म०; श्रीजयानदना रासमांरे रो, 

पुण्ये मेगर्मारूरे भ० ॥ क० ० ॥ सवे गाथा ६११ 

"ॐ 
॥ दुदा. ॥ 
देव सानिध पण दहि, एदबी ओपी एद; भि्ठ करे भमता यका, 
गिरि उपर गुण गेह.॥ ९ ॥ काषएटने अरथे किदां के, ड सवरने षयणः 
जपथी महिमा ओरल, निरखी चिन्हे नयण. ॥ २॥ रीधी विधि एक 
र्ता, राखी रुडी रीति; दवणां ते सफटी हई, नेनदाननी नीति. ॥ ३ ॥ 
पण दरिद्र कदरप ई, जघन्य अचछे कक जावि; उत्तम कुर तु उपनी, ताहरो 
भूषात तात. ॥ ४ ॥ मिष्ठ ह भरता योभ्य नरी, नब विरखबु नामः; स्पे 
तं रंभा जिती, किम कङ्‌ पापनिकाम. ॥५॥ 
॥1दाढ २९ मी. ॥ 
वारी "ह गोदी गामने ॥एदे्ती.॥ ` 

' तु धुकमाङ शरीर छे, रवि कर फरश्यो नांदि ददर; तो किम काष्ट 


( १९८ » री नयानंद्‌ केवरीनो रास. 


घही शके, जा नृष पास उत्साह दरी ॥ काम विचारी कीजीए ६॥ रोप 
क्षम्यो होरे हये, मायित्रने ने क्र छुदरीः नै वहु काल ठगे रहे, बलीं 
अपवादे छद्यो बोध श्रं ॥ का० ७ ॥ तुज माता हरपित यद, राजकुमर 
कोह सार धं; तस परणावशे ओत्समे, सफलठ यशे अवतार छं° ॥ का० ८ 
॥ करयह मात्रज गुन वरी, हं आणा देडे तुच्छ घं दोप नदी इहां तुश्च 
को, अधिक संर्वथ न एञ्छ छं ॥ का० ९ ॥ तुन सक्‌ नृपने धरे, जिम न- 
वि जाणे कोय परं०; हं जाइ छानो बी, परगट वात न हाय पं ॥ का? 
९० ॥ सांभटी खेदं ही घणो, गदगद वोर वाण भीतम; शं बो्या ए 
सखामिजी, बजाघात समाण भी० ॥ ०९१ ॥ ङती कन्या होए, ए- 
कजभार देवाय भ ० नेह पीताए पति दिओ, भणति न छंदाय भी° 
॥ का० ९२ ॥ तमे पति तुमे मति तुमे गति, नेहवा हो ते परमाण भी० शः 
रण तुमां आदर, अवर ते भ्रात समान भरी० ॥ का०९३॥ नो तुमेचदीं 
मुजने, तो संयम आधार भरी अथवा अगनि शरण कर, वीजो करो न 
विचार भी० ॥ का० ९४ ॥ वात चुणी भि चितवे, दढ शीखने बरी स्नेह 
छ ०; आणेदभर भि बोरीओो, सांभटने कड नेह घं०॥ का० ९५ ॥ 
तुडी तस्र कर देवता, वष्ठी मातानी आशीष सं०; पण्य जागतां तादा, 
ताहरी चडती जगीर घं° ॥ का० ९६ ॥ कारमो भिष्ठ हं कारणे, स्वा- 
भाविके जो श्प घं; देखा सुश्च मादर, जो हवे शद्ध स्वरूप सुं०॥ का० 
९७ ॥ इम कदी स्वाभिके करे, अप्सरा मोहेनास घु०; तो नारीनुं कदे 
किश्यु, देदीप्यमान आमास सं° ॥ का० ९८ ॥ रत्नो्योते देखी करी, 
आरणंदं अंग नमाय घं} विजयदुदरी ईम करे, ए शं कौतिक थाय भर० 
॥ का० ९९ ॥ नाना स्पे सुरपरे, मश्रवो किणि परे स्वाम भीण } कुमर कहे 
घण दरी, प्ननिय सुत अभिराम घ ° ॥ का० २० ॥ देश भगु कौतिक 
यकौ, कडा बिजञानने हेत द° विविध देश ममतां थका, थयो वहु कडा 
उपेत घं ॥ का० २९ ॥ विविध मदिमावंत ओषधी, पाम्यो वटी देव दी- 
थ ए; आकारगामीं दोलिभो, निणथी गुन भतिष्प घं ॥ का० २२ ॥ 


-खंड त्रीजो. ˆ (१६६7 
गिरि नगरादिक बहु जोड, रत्न पुरे एक दिन घु; युप-पुत्ी रतिचदरी,. 
परण्यो पूरव पुन्न घं° ॥ का० २३ ॥ नुप दधा आवासमां, भोगवं भोग 
रसाल धुं०; स्र दीद मे अन्यदा, भिष्ुरूप विकराङ छं० ॥ का० २४ ॥ 
सुपन विघातने कारणे, भिष्छरूप करयुं एह छं०; राज पुरूष युज कावीथा, 
तुं जाणे सापे तेह छुं ॥ का० २५ ॥ वात कही ते सांभगी, इषे बिकश्वर 
देह सण; ज्ञानी वचन साच थयुं, ईम करे अहो न संदेह भी०॥ का० २६॥ 
संणो एक दिन उद्यानमां, आव्या ज्ञान निषान भरी; गुर गुणवत दाशी 
ए कंय, हं गर तेद उच्यान भी० ॥ का० 2७ ॥ माता सदित वैदन करी, 
ददाना अंत ए मात भरी ०; मुञ्च पुती वर ऊण थरो, नाल्तिक कुमरी तात प्री° 
॥ का० २८ ॥ हुं मुञ्च पुत्री नेन छ, तातने अरप छे राग भी०; सुनि कदे 
धमं शीला घंणो, जेहं ये महाभाग भी० ॥ का० २९ ॥ अरघ भरतनो अ- 
पिपति, तक्ष पुत्री सरतार थी०; फयी कहै किम मन्शे कहो, तव भासे अ- 
णगार भरी ॥ का० ३० ॥ इदां उयाने रीषभनं, वैय अछे तेह माहि ग 
चकेदारी छ तेहनी, एजाथी मिरुशे उर्मि पी०॥ का० ३९ ॥ ते दिनथी 
पजा करी, मानु ते वुष्टमान भी ०; खप्रादिक सवि विणे करयु, मेनन्यो यो- 
7 समान परी ॥ का० ३२॥ कुमर कदे जिन ध्मेथी, सघ थाय कल्याण 
भं; योग आपणे शम जडयो, सांमछो हवे कहं वाण सुं° ॥ का० २९ ॥ 
्रीजे संडे पूरण थर, एक्वीसमी एदा भरी ०; पदमाविजय कहे धमेथी, दोवे 
म॑गरमारु , ५० ॥ का० २४ ॥ सवै गाथा ६४९ ॥ 





` ॥ दुहा. ॥ 
संभ वात सोहामणी, नवि जाणे कोई नाम; तिम शायी चारो तुमे, 
डाके जए गम. ॥ ९॥ रिक्षा देडं सारी पठे, तुक्घ तातने सां सीम; भगर 
न थाडं मेयसी, साम ए मुञ्च नीम. ॥ २ ॥ परगट नर्दिं ऊपाय ते, रिक्ता 
मनि साम; अवसरे रिक्षा देर्‌ ममे, धमे तणो करं धाम. ॥ > ॥ आरव 
धमे ओङलवशं कौरूपणुं करं दूर; उपगार करवो अवरने, सल्लननुं ए 


(श्वर, थी जयारमद केवन्मीनो रास. 
सुरे.-॥ ४ ॥ उपनार ध्म ऊपर नही, करं एने उपगार; ओपधी र्थी 


इहां रहै, विधन ` रहितं इण वार. ॥ ५ ॥ पल्यक आभरण गोप्या, छेदे 
आदं रहारः वज्ञ खाड़ हुन वासते, नयरीथी निरधार. ॥ ६॥ 


॥ हार २२ मी. ॥ 
॥ भटिआणीनी दैशी- ॥ 


मानी नारिए वात, ओपी देश चार्यो हो, तिददं रेड पल्येक आभूषणां 
प्रहरी गयो पुर माहि, चोहदा मांहि दीं हो, काय व्यवहारीनां आपणां 
॥ ७ ॥ कोर ेठने हाट, वेशी मागे व्ह, बरी आभरणां घणुं दीपतां, 
विमणाँ गुलां रन्त, आपीने किए तेददो, काय खग संर्वथी जीपतां. ॥ ८ ॥ 
छोभे वणिक जात, आप्या बच अगुलांहो, वरी नारीनां आभूषण घणा 
नवां करान्यां तेद, द्रव्ये शुं नवि सीहो, धरे मन्यां ने होए कामर्णा. ॥ ९ 
॥ देवकु नरे तेद, नाने पेदेरावे्ो, ते वस्र आमूपण सोहतां; पल्यैके सू- 
तां"दोय, ब्राह्मणहुत्तं जागेहो, तब वयण कहे मन मोदतां. ॥ ९० ॥ जहृए 
आकार पथ, नारि करे किहां जाते, तव कुमर कहे सुंणो सुदयी; रन- 
पुरे छे गम, तुश्च सरिसी मुञ्च नारीह, षणं प्यारी ॐ रतिददसी. ॥ ९ ॥ 
विंजययुंदरी कदे ताम, तुमे उपगारी मोहदाहो, तिणे वात चणो एक माहरी 
कमरपुरे छ भूप, कमर्परम मुङ्घ मामो, दीन अनाथनो वादरी. ॥ १२॥ 
भरीतिमती भिया आय, वेदने छत जयसुरहो, रोगीने दोभागीयो, बी अ- 
न्या क्रूर, अभिय बोरे नियेहो, नदीं सञ्नन कोई पागीयो. ॥ ९६ ॥ भो- 
गवती बीजी नारि, शओोभागिण मश्च माताहो, दात्ता भिय वदभ धणं, तहने 
पत्री एक, कमङ्घुंदरी रदीहो, रूप धर्मे मञ्ञ सम गणं. ॥ ९४ ॥ बय पण 
यञ्च. सम तास, पुत्र विजयस्रर नामेहो, दाता विन पराक्रमी; एक दीन पूरे 
निमितिाने भाखोहो, राज्य योग्य कुण उचमी. ॥ ९५ ॥ ते कंदे 
ने ठु पने,. गुणवतो ते योग्यहो, सांमडी राजा हरसी ओः निभित्तियो देई 
दान, विसून्यो ते नाणी, भरीतिमती विष ष्रषीमो..॥ ९६ ॥ सतवे एणि 


, (तिडः ्रीज्ञो. "५. 3 (२९११ 


परे चित्त, विनयद्रर निरोगीहो, गुणवतो ॐ जिहां कगे रोगी पाहरो एत्र 
'अविनईने क्रेवीदो, राज्यनी आदा तिहां छगेः ॥ ९७ ॥. अविनीतने दौभा- 
ग्य, नृपने पण नहिं रागो, वरी निपिचिओ इम के, चादि सारनो पेष, 
राजा तोए धरमीदो, अवसर छदी.दीभ्ना प्रदे. ॥ २८॥ मुजथी तो न छेवाय, 
शक्ति अभावे तिणेद्ये, शोक पुत्र थाय राजीओः देखीने न खमाय, मुञ्च सुत 
दुखीओ देखी, यचपि ए गुण गाजीओो, ॥ ९९॥ मारू कोई उपाय, 
अथवा अगे हैणोहो, कर लिम राज्य नए र्दे; कोर कपाङ्णी देखि 
चृणे योगादिक जाणे, तेहने एक दिन एम कहे; ॥ 2० ॥ दोषा करे तस 
निस, ते कहे शाने शेवेहो, तुज काम होए ते माखीए; ए कहे मुञ्च छत साल 
काढो एहन कामहो, घण घण शं तुम दाखीए. ॥२९॥ कदे ए कपाछिनी, 
अरप सारं केरपदं खंमेहो, दें तुन चूरण एहवुं; भोजन माहि आपि, ता. 
इरा अर्थेन सिद्धिरो, यारे चित्त छे जेदु. ॥ २२ ॥ सांगली हरसी तेद्‌, 
चुरण रीष तिणिएहये, करी सतकार तेहने घणो; शोक्य उपर धणो नेह, 
तस भुत उपर दासवेहो, वटी ते विश्वादीपणो. ॥ २३ ॥ अधिकं अधिक्‌ 
धरे स्नेह, दुरजननी गति भांति, सज्नन किंमही नवि रदे; एक दिन 
कांयक पर्व, पामीने ते शोक्यहो, तिम तस पुत्रने इम कदे. ॥ २४ ॥ चा 
भोजन काम, आज परनो दाहाडोहो, सजन ते भेरा जिमे; सररसमावीं 
तेह, भोजन अथं आं्यांहो, आसन मांड्या मन गमे. ॥ २९ ॥ गौरव भ 
क्ति देखाय, रीतिमती घणी नेहेहो, विधिए सवं कारय करे; मोदक भमुख 
ले सार, कपाडिनी दत्त चणो, कमरने षित दोए शुम परे. ॥ २६॥ 
जीने संडे ठठ, वावीसमी पर्मावेजयेहो, भाखी एह सोदामणी, भरीनयान- 
दने गास, दुरजन सनन पतरहो, ईम नाणी श्न वृाओो.यणी. ॥ २० | 

स्व गाथा ६७२ ॥ | द + 


१९९९) शी जयानंद केवलीयो रास. 


॥ इदा 

जमी उव्या जोपे करी, वही सत्कार विशेष; आव्या यरि आणंदशः 
डिख्यु जे थाए ठेख ॥ ९ ॥ इए हवृए हाय पग, यभाए निम थम च्‌- 
रणनां ए चिन्ह छे, आवे सहुने अच॑भ ॥ २॥ करथी "कंय न करी कके, 
धने न चाछे पथः कर्म तणी गति केदवी, अणो न चङे अथ ॥ २॥ राय 
राणी व्याकुल रूण, करे विविध मतिकार वैय ओषध करे नवनवां, गुण 
नवि थाए ठगार ॥ ४ ॥ भीतिमती बिना सह प्रजा, दुःख पामी सेदायः; 
चका आवी स्वने, भीतिमती ए उपाय ॥ ९॥ 

॥ दर २३ मी.॥ 

1 राग षन्यासिरि. ॥ चिरूभारे गुण तुम तणा. ए देशी. ॥ 

चेष्टा भीत्तिमती त्णी, ची भोजन दिन संमारीरे; निमिचिआने पृछीचं 
कष्ठे ए किप कमनो भारीरे ॥ ६॥ कर्म भमाणे फल छदे. ए आंकणी. ॥ 
निमितिओओ कदे नारीयी, ययो दुष्ट चरण संयोगरे; विविध यपधयी नही 
टर, पण आगे था निरोगरे ॥ क० ७ ॥ निमित्तिआने विसरनिओ, देई 
अणो सतकाररे; दासी कयाय जाणीओ, प्रीतिमती कपाछिनी प्याररे ॥ 
क० ८ ॥ चुभट मुकी कपाडिनी, तेने जाहना कीधीरे; तद ते बोरी सा- 
चु, चूणोदिक वस्तु जे दीधीरे ॥ क० ९ ॥ करो पिक्छार सह जने, धी 
तिमतीने नरपते काटेरे; पीहर गई ते पाधरी, तीदहां पण रोक निदे गादेरे 
1 क० ९० ॥ घोर कटुक फट भोगवे, पाय इह प्रभव दुःसदारर पण 
ए असार सतारा, एक धमेन थाय सहारे ॥ क० ९१ ॥ जे अन्यने मादु 
त्वितरे, परने तो भनना नाणोरे; पण एदने अभिभाययी, होय दुर्गति दुः- 
खनी खाण्योरे ॥ क० ९२ ॥ भूपतिमे राज्य बरगी, पुर छोक मी कदे 
वातोरे; अहो अहो श्मीना हृदयने, दुष्टताने साहसषातोरे ॥ क० ९९ ॥ पि- 
ग इहरोक्ु छख अणुं, तेहने अर्थे करे भाणीरे; विविध भकारना कर्मने, 
करे निणयीं छे इः साणीरे ॥ ० ६४ ॥ इवे भूप पटह वजटावतो, 
कोरक पददेशी जिर) भववा कोड नि देनो, आने प्रग्र यारे ॥ 


संडत्रीनो. (१५१३) 


क० १५ ॥ ने मुन पुत्र सानो करे, तेहने आपं एक देर; कमच्छदरी क- 
न्या देउं, बेली कहे ते करं बिदोषरे ॥ ०९६ ॥ इम जरण चण दिन चन- 
डावतो, पंद्र पंदर दिन अतर भामे मुज तंडी षरे, धणं मुन उपर भीतिवे- 
तेरे ॥ क° ९७ ॥ समर्यो मे मोसारमां, ए भाख्यो ते हतांतरे; कमरुघरंदसी 
शं माहरे, षणी ग्रीति हती एकांतरे ॥ क° १८ ॥ भ्राहरे एने एक पति, 
करवो हम कीष दिचार; पण भाईेना शोकयी, नपि बात करी छगाररे ॥ 
क० १९ ॥ विजनयद्ुदरै कदे तिणे तमे, ते नगर नई धु कीनेरे; मोसाछ 
सहं सुखीयुं थरो, जगमां जश मोहोटो ठीभेरे ॥ कं० २० ॥ युन लोचन 
दीधा थकी, तममां निय छे शक्तिरे; श्री एदवी वस्तु जगे, करप दक्ष करे 
नदीं व्यक्तिरे ॥ क० २९ ॥ परर उपकार परम थश, एह सानो थाशे कुमा- 
रर; परजाने य॒ते आपे, न्याय धरमी शुभ आचाररे ॥ क०२२॥ ए 
तुमने सवि नस अछ, नारिनां इंणी वयण मार तिहा जाई अभमीकरे, 
करवा तहने उपगाररे ॥ क० २३ ॥ निजे भाग्य परीक्षा इम करी, पाम्या 
ईंणि रीते नारीरे श्रीजयानेद्‌ युदित थया, जे निय निय रडपगारीरे ॥ 
क० २९ ॥ ब्रीज खंडे तेवीसमी, ठार मासी चहते ररे; चीजो खंड परण 
थयो, ए रासमां ईंग अभंगेरे ॥ क० २५ ॥ सयविजय पन्यासना, बर कपूर 
विजय षन्यासर; खिमाविजय श्रीश तेदना, पूरषमुनि मुद्रा जासरे ॥ क० 
२६ ॥ जिनविनयो जगमां जयो, नेहना शिष्य अनेके तेहमां उम्तमधि- 
जयजी, थया पंडित वार विवेकरे ॥ क० २७ ॥ तस पद्प॑कज असमो, 
शीप्य पञ्मविजय जस नामरे; तास पायी भासीयो, सड जीजो ए अभि- 
रामर ॥ क० २८ ॥ सवे गाथा ७०० ॥ 
इदिश्रीमत्सविङ्गपक्षीयरपडितप्रवरषं° शरीउचमविजयनिद्ूणिवनयपं०्पद्- 
विजयगणिनिरवितेमाङतपरष॑पेश्रीश्रीजयानदकेवछिचरिते श्रीजया्नदङुमार- 
स्यदेशांतर्वयोयांगेगदत्तपरिवाजकोपकारमष्वयमार कषे पारजयतदपिततसम- 
हिमपरौपधीपंचकमासिततपूतैमेनिमवपतनीध्वयजीवरतिष्ठदरी,विनयसुदरीम- 
शवदातसोत्सवपाणिग्रहणरक्षमीपुलदरठं तजतीयद्तपाङनादिफढ्दरोनकमर- 


(९९४) भी जयानेद केषजीनो रास. । 


छंदरीकरग्रष्णपलावनादिवणनोनामनसीयसंड समाश्च; भथमखंडे गाथाभ्णछ 
दवितीयसखंडेगाथारदेदे्रतीयत्तंदेगाथा ७०० सवेगाथा२११० भथमखंदे उक्त 
-छोक९२ द्वितियसंडेउक्त रोक ९९ अतीयसंडे उक्त छक २९ स्वं थइ उक्त 
-छोक४९ सवयो \ समस्या 2 पथमसंडे दाङ ९५ द्वितीयशडे दारु ‰दे 
भतीयसेडे दाङ २६ बेदार ७१ इति. 


॥ खंड चोथो ॥ 
न" 


॥ दुहा. ॥ 

शासन नायक रिवकरण, बहु शओआरीवद्धमान; चोथा संडमुं चप, वरण- 
बशर वाख्यान ॥ ९॥ साभटल्यो शोतासवे, आङ्स दूर उतारि; निद्रा बवि- 
कथा नवि करो, बाधे जिणथीं विकार ॥ २. ॥ प्रिया सदित पल्यंकथी, 
चार्यो गगनषिचार, आन्यो कमरुपुरे कवर, करेवंच्छित ततत्कार ॥ ६ ॥ 
पस्यक किहांयक गोप्यो, उद्याने एकांत, बुद्धि निधि शावरतणु, पकर 
स्टाचिवंत ॥ ४ ॥ मिया शावशी रूपथी, साये ङेइ सार, बेषधरी वैयजतणो, 

ममतां ख्ीभरतार ॥ ९५॥ 

॥ गर छी ॥ 
॥ चोपाहनी देरी. ॥ 

ओषधीनी हवे प्र॑थी करी, चाल्यो कात माहि ते धरी; अरूकार पेयां 
वहु यु, विह जण धरतां सवर दृङ्ङ ॥ & ॥ पेठ नयरीमां अभिराम, 
साये छइ पतानी वाम, पोहतो एक देठने घरदरार, शेठने कटे सभो ई- 
णिवार ॥ ७1 चित्रशाराद्यो रहेवा भणी, भां आपु तुमने गणी; शेड 
कहे तुमे रणो कहो, फहांथी आच्या कहां वासे रहो ॥ < ॥ ते कदे 
मिष्टं वैच शुजाण, टां रोग विप्ैध दुखसाण; कौतिकथी भयु देशतरे, 
नारी साथ राद शुभपरे ॥ ९ ॥ नयर दीद ए रिद्धिन गम, वसवा भागँ 
तमनु घाम; ओट कहे कोपे कर्कस्यो, भिख्वाड जातुं इकफस्यो ॥ १० ॥ 
मिष्ठ अशाच ने अन्राण, किहां पुन घरमां रहैवा गण; किहां मीया ने 
किदं महादेव, किहां बाणीग घर तं रेदि ॥ ९१॥ अद्धं खक्ष स्यो भाद 
तुमे, थोडा दिन रदं शृं अमे; इम करी आप्यं एक रत्न, शेठ विचार 
, करे शुभ यतन ॥ १२ ॥ धनद इदो के दिधा धरो, के इश्वरदाने आकरो; 


(१९५६) ्रीजयानंद केवन्ीनी रास. 


एहवी दानटीडा किहं दोय, द्रव्य देखी चित चिओ सीय ॥ ९३ ॥ दढ 
भिष्टने आद्र करी, कटै व्यो चिचश्रादय मनदहरी; शचि अश्याषै न जाति 
विचार, गुण ते पविन्न अ संसार ॥ ५४ ॥ नारि सित चित्र्माङाए रहे, 
शठ देखी चितमां गदगेदे रतने धरवाखरो तस दिए, आणद्‌ शेठने नमा- 
ए हिये ॥ १५ ॥ रतने मनोरथ परा करे, नारी रूपे रभा दरे; तदथं भोग- 
बै नवा भोग, श्रीजयानंद ते शम संयोग ॥ १६ ॥ विवेष रोकनां भौपध 
करे, छोक तणा बडु रोगज हरे; शावरवैय प्रगट कर्यं नाम, नाव लिए 
कोई पासेथी दाम. ॥ १७॥ वीणा प्रमुख वजावे आप, राग तणा वटीकरे 
आखाप; कण वजाषे कोई दिन नार, मायन पासे घंणे किवार. ॥ १८ ॥ 
नाच करवे नाटिकेणी पास, अटलक दान देए वरी तास; नाम शवरवै- 
अमण ते कषठ, लोके हरप थकी ते रद्य. ॥ ९९ ॥ ए नामे थयो खोक भ्र. 
सिद्ध, खेच्छाए विसे जिम सिद्ध; एक देन नगर उदयान क्षार, एक या- 
हण उत्तम शिरदार. ॥ २० ॥ भरत कधा जे आरयवेद, छात्र भणावे बहु 
गतखेद; महा बद्धिवंत ते सङ पिम, विम विना वेदनापे प्षीभ. ॥ २१ ॥ 
हम विने पृषे शठ, जाश्वुं अमे इवे इष्टं ने; परवाखरो पपी ह नारि 
नीकरीओ दवे रात मञ्चार. ॥ २२॥ रात रघो वे ते उद्यान, विरूप की- 
धं असमानः; ब्राह्मणी रूपे नारी करी, हेतु तास कल्यं चित्त धरी. ॥ २३ \ 
यौवनवय पेदेरया अरुकार, पेगं विहाणे नगर मञ्नार; वणिक ग्रे परवनी 
परे, भाई आपी रहे श्चभ परे. ॥ २४॥ घरवाखरो तिणे पण दीधः, बह दा- 
स दासी तिश बडी कीध; परिक्षा करी रद ज्ञी वटी एक, राखी नारी पा- 
से भरुविवेक. ॥ २५॥ विनय उपाध्यायनो करी इवे, पूजा करवा रतन ते 
वे} उपाध्याय भणावे तास, वेद ते नीति धमे पकादा- ॥ २६ ॥ चोये संडे 
पेदेखी र, धीजयानदचं चरे रसा; पद के घुंणो वार्गपिार, घुण- 
तां रोषे मगरमाङ. ॥ २७ ॥ 


घेड चौथो, ` {९५७} 
1 दुहा ॥ 

भाग्यथौ अर्प दिने भण्यो, भज्ञवेतभरधानः पदानुसारिणी पाभीओ, स- 
कख्बेद सावधान. ॥ ९ ॥ भरसंशा बहु पामीओ, शुरु पुज गुरूदानः; दामे 
छात्र भमोदीओआ, चमक्या सहु पदेचान. ॥ २॥ भोग रसाला भोगम, पूरव 
परे भसिद्ध; बेह वैय विख्यात्तथी, संहुमां थयो समद. ॥ ‰ ॥ करे उपगार 
कोड्योगमे, गीत नाटिकने गानः राजपंये रली आमणो, देवे अतिशय दान. 
॥ ४ ॥ वै वैश्रमण क्यो वटी, दाने आति दातारः र्ष्य सुवणं ने रत्नन, 

खुं चदं ङगार. ॥ ५॥ 

1 रर ज्ञी.॥ 
1 भाव श्रावकना भाखीपए. ए देशी. ॥ 


पडह षाज॑तो एक दिने, सांभलीओ निं कानेरे, वहु भनेर, नवि आ-- 
ख्यो राजा कमेए. ॥ द ॥ कन्या कोम शंका धरी, दमे शोक कटे शुं ए दे- 
चरे; नदी रेबरे, अधर जावानी एनेरे. ॥ ७ ॥ अश्वनी पुत्र ए पण नहीं, 
एह रहे नित एकरे सुषिषेकरे, दाता एह धनदं जिश्योए. ॥ ८ ॥ भेषजं 
दान छीडा वली, सकरकखा भ॑डाररे, ज्‌ओ प्थाररे, एदवा दीग न सभ- 
ल्यार ॥ ९ ॥ पदेखां भि एक एवो, दीढो तेहवो एहरे; गुण गेहरे, मानं 
रूपांतरे आबए ॥ ९०॥ इम विकट्प सहु रे, एकदा बहु जन परिवारेरे, 
शुभ ठारेरे, वेढे राजपथे नए. ॥ ९९ ॥ बीणा वजावे कौतकी, बहु भिरं 
गावै दपर श्रुति वर्षरे, अगृतरस शुभं खर थकीरे. ॥ ९२॥ दासी छंद हवे 
जायती, पाणी भरवा कामरे, तामरे, कम्नादासी एकरए. ॥ ९६ ॥ गीत 
रसे उभी रदी, पृछ ब्राह्मण तासरे; किदं वासरे, तादो ते तुं कोण छेए. 
1 ९४॥ दाप्ती कहे ण साष्टिवा, भोगवती मप राणीरे, तस जाणीरे, घुं 
क्वजादासी धरेश, ॥ ९९ ॥ किम छवा ब्राह्मण भणे, साकेहे पुज वायु 
दोपेरे; विभ भासेरे, वैव कहो कोई नवि मस्योए. ॥ ९द ॥ सा कटे बहू 
ओषध करयां, घण न मल्यो तुमं सम कोरे युन सोरे, भाग्यमेद ते कार- 
णेए. ॥ ९७॥ तेडी दासी दुंरुडी, जोह नसाजाल मर्मर शुम केर, युटि 


(१५८) श्री जयनिद केवरीनो रास. 


हणी हणी सन करीए. ॥ १८ ॥ तेह सरल यरं हरसती, बोले ईमतेवाणी 
रे; षडु माणी, भाग्य थक तुमे आत्रीयाए. ॥ १९॥ आगो नरपतिने रे, 
तस पुत्र निरोगी कीनेरे; रीभेर, पूजा भूपति लोकनीए- ॥ २० ॥ दविन के 
जा ताहे षरे, नदीं राजकुरे य॒ज कामे; राणी धामरे, आवी ते उताचरी 
एर ॥२९॥ राणी कदे तुं कण छे, कहे है कवजा तम दासीर; नही दासीर 
राणी के क्षिम सरल त॑ए ॥ २२ ॥ तव करे तैय वैश्रवणनी; बात ते अ- 
चरिजकारीर, मनोहारीरे, सांमखी वात राणी वदेए ॥ २३ ॥ किहां छे तवः 
दासी कटे, भौीप॑ये छे तेरे; नेदरे, आणौने राणी कटेए ॥ २४॥ पुत्र सा- 
जो करे के नही, तव दासी कहे नगते न्दीरे; जे अरी नरहरि, दाक्तिते 
अद्भूत देखीएए ॥ २५ ॥ राणी जह कटै रायने, राजा मुके प्ररधानरे; बहु 
मानरे, करीने तेने तेडवाए ॥ २६॥ तवं आव्यो दृष परखदा, ओषधी 
गाग्डी लेदृरे, सुख सेर, यश्षोपवितादिक धरीए ॥ २७॥ आशीश दिए 
नरनाथने, दित मित मक्ती वामशायीरे; निरमा्यीरे, गद परे शत्रनय 
करोए ॥ २८ ॥ यतः भंनानोहितमितपक्वमेवसात्म्य, कर्वाणः श्रममखसिद 
वामशारयी; स्ःसेवानिरुममसमूतरशरपगरज्न. भनेतगंदगणवन्नयारिचक्रं ॥ 
९॥ पूवे ठा ॥ आक्षीरादमां सांभी, भैषज्य तत्वनी बातरे; ह 
जातरे, कनक आसन वेसादागोए ॥ २९ ॥ नप पृषे भद्र कोण जो, आ- 
व्या क्रिहांथी वद्धिनिधानरे, एरवानरे, तुम आवे वाध्यो घणोएु ॥ २० ॥ 
ते के ब्राह्मण छ अमे, गिरिपाछे वसे मुञ्च तातरे; तस जातरे, उपदेशे बहु 
ओषधीरे ॥ २१ ॥ प्रवत वनमां बडु भम्यो, ओरसी ओषधी बह लीषीरे 
कोरे, नीरोगी जन भरेणिनेए ॥ ३५॥ गाम नगर फरतो फर, एक को- 
तुक परडपगाररे; आगाररे, आव्यो ईंणिपरे तम तणेए ॥ २६ ॥ चाये संडे 


ए कदी, पञ्मपिजय ब्र ठाजरे; रसाररे, बीजी सदर रासमांए ॥ ६४ ॥ 
सवे गाथा ६१॥ 


"ररः 


सेह चोयो, (१५९ ) 
॥ ददा. 

राय करै र्डं करयुं, आग्या परडपगारः बोस्या ते पाणो वरी, तभं उ- 
त्तम अवतार ॥ ९ ॥ माहे सत महारोगीयो, संकोचाणुं शरीर; ओष 
` शक्ति असियथी, परी करो युज पीर ॥ २॥ तुम आकार बचन तथा, म- 
हाशय प्रकृति महत; उपगारी अवनी तर, भरगदया तुमे पुण्यवत ॥ ३ ॥ नं- 
दन पुमचो निरखीए, वाढव बोरे बाण; साध्य इशे तो साधं, प्रथम करं 
परेवाण ॥ ४ ॥ म्री राय बाडवुखा, साये छेद सनूर; निज दन निर 

खाववा, हिथी कर्यो दनुर ॥ ५॥ 

॥ दग्रे जी. ॥ 
हञा्षरिथा मुनिवर भनधन तुम अवतार ॥ ए देशी ॥ 


माया विम कहे पंणोजी, रोग ए विषम विकार; ओषधी साध्य के- 
बरु नहीजी, नोरए म॑ भकार ॥ चछनियेकी साजन जृओ जुओ शक्ति अ- 
विस ॥ ६ ॥ त्र ओषध प्रकार्थीजी, खश रोम पेतः मं पूजामां 
जोइएजी, उपगरणां अंत ॥ घु° ७ ॥ राजाए पण आणिओजी, पजान 
सामान; बंषावी परिअचि वरीनी, आडंबर असमान ॥ घु० ८ ॥ खोक 
कराषी वेगखानी, भद रचियुं ताम, चंदन होमी अगनिमांजी, मत्र बे 
इवे आम ॥ घु° ९ ॥ ॐ नमो अते बीजी, ॐ -दी सिदध सनाहः नमी 
बषट्‌ इयादिकाजी, त्र उच्वरे निरवाह ॥ ० १० ॥ ध्यान मुद्रा आसन 
करेगी, अगर कपूर ने फु; हेम करी वी नांखतोजी, दस दिश तेह 
अभू ॥ घु० ९९ ॥ म॑डठ पाते थापीओजी, नैदन सृपनो तेह; ओषधी जक 
धारा दीनी, ाँचे तेनो देह ॥ ° ९२॥ सन्न थयो अर हवेनी, 
परिथचि काढी जाम; कैजरने जोवा भणीजी, नरपति आन्यो ताम ॥ ° 
९१ ॥ ऊढी कुंअर साहमो जही, भरणमे नरपति पाय; राजा पण दत बै" 
धनेजी, गाढ आगन दाय ॥ घु° ९४॥ सोषन आसन उपरेजी, विषु 
देदा विणीवार म॑ सार्मत सहु मस्याजी; हैडे हषे अपार ॥ ° ९५ ॥ 
विविष वाभितना श्रम्दयीजी, गानि रते आकाकः गीत गान शयन करेजी, 


५ 


{ १६० ) श्री जयार्वद केवनीनो रसि. 


मोद भरे छुषैास ॥ घु १६ ॥ सोहासण मगर तणांजी, गाए भीत र 
साठ; हषं भाता चरूणांजी, परती मोद विक्षारु ॥ यु० ९७ ॥ मायाविर 
भणी कदेनी, दृर्पित ते भूपाः भाग्य अमारं मोरदधनी, जीणे तमे भिखिओ 
द्याक ॥ सु० १८ ॥ भत्रवादी तुमे मोटकाजी, अहो ओपधी महिमाय; तम 
समर उपगारी नक्षंनी, जग मांह कोड ठय ॥ ० ९९ ॥ स्वै राज्य तुम 
आपतांजी, ओरणीओं न थवाय; पण अमे आपं शक्तिथीजी, ठह अम हर्ष 
कराय ॥ सु० २० जे तुमने मनमां गमेजी, देश उत्तम स्यो एक; इम 
कही भूपते मेतरवीगी, वीजा पण जे अनेक ॥ सु० २९ ॥ वस्रादिकं बहु मू- 
छर्नाजी; रतन तणा अर्कारः; देवा तैयारी करीजी, विम भणे नाकार ॥ 
ख० २२ ॥ मायादि कहे घंणोजी, करी परने उपगार; पुण्य्‌ अर्य इच्छे 
नहीनी, सजन भत्युपकार ॥ चु० २२ ॥ करी चिकीत्सा अराभिजी, पूरवे 
ने मसरा; कर्‌ निवह तिणे इवेजी, अधिक कर शुं आख ] शु० २8 
॥ छमे छो वधे धणोनी, संतोष खनु शूट; माजारीन ओते नदीजी, 
मानाधिके पततरूढ ॥ ° २९ ॥ ईद्‌ थकी अधिको कष्ठोनी, संतोषी घुस 
लीन दद ते मादर धमेमांजी, बियन करे अति षीने ॥ घु० २द॥ रान 
वीये माए कयोजी, धमे बडी रोकने हषैः तेहमां किम हवे वेरक्षिएजी, किम 
अंगारानो वषे ॥ घु° २७ ॥ तो पण अवसरे जाणशुजी, दोये खंडे दारः 
जी प्नावैजय कदीनी, संगतां मगरुमाल ॥ घु २८ ॥ स गाया ८९ 


- ">~ 


॥ दुहा. ॥ 
इयादिक वाणी अवट, निरसी वटी निरीहः दाम अधिक दीपे धरण, 


~ छह षनादयमां ङीद. ॥ ९॥ भूपति करे इमज मद्ु, पण कहो एह पपच; 


रिदं रहो तव ते कटे, सषलो भाटक सैव. १ २॥ नारथ रहं नरपति, 
यवनिपात के पमा एन षर रिय मोणश, हाप रो इरे केम, ॥ २ 
दिर ते भान्युं वचन, नरपति ेडषा नार; इसासन्‌ तव सन्युखे, सोके मह्य 


खंड चोय { १६१ ) 


परिवार. ॥ ४ ॥ तास भिया दासी तथा, कस्तु वीणादिक स्मै, चित्र्राढर 
तेहन उचित, आपे राय अगमे.॥ ५ ॥ चाकर भमुखने चोपशं, मोकञे से- 
वा माहि; भोजन स्नानादिक मरां, अधिक केरे उत्सादि. ॥ ६ ॥ 
॥ दारु ४यथी, ॥ 
नीरेजी. ॥ ए देश्षी ॥ ` 

नीरे श्हारे एकदिन ते नरनाय)बद्धिवंतमनीमदी नीरेनी; जीरे०मोगववी 
बेली नारि, वेा विचार करे वरी जीरेजी ॥ ॥ नीरे० देशं मोटो देषा, 
तेहमां कोय शाणी नदीं जीरेजी; जीरे० कन्या देशं केम, किदां क्ष्रीं बाह्म- 
ण कहीं जीरेनी ॥ ८ ॥ जीरे० भिप्ताचर कुरे एद, राजकन्या किम दीनी 
ए जीरेनी; जीरे° विण दषे जाश बोट, जगमां अपजश्च टीजीए जीरेजी॥ 
९. ॥ जीरे० नरपति वचन अमोघ, व्याघ्र नदीं न्याय आवीओ नीरेजी 
जीरे० के मत्री घो खेद, ए युन मनमां भावीओ जीरेजी ॥ १० ॥ जीरेऽ 
विप्र माज नरी एह, रक्षण करये पराक्रमे जीरेजी; जीरे० एना गुण नुप 
योग्य, वीजे डम न होय किमे जीरेजी ॥ २१ ॥ जीरे° कमलषठंदरी नामः 
कन्या दिने एने जीरेजी; जीरे० कन्या साग्य परमाण, बीजा तो शासी ते 
हने जीरेनी ॥ १२ ॥ जीरे० भूपे मानी बात, राणी पण अंगीकरे जीरेनी; 
जीरे० नगर पदमपुर नाम, तिहां एक घात इण अवसरे जीरेजी ॥*१२ ॥ 
जीरे० तिहा पदभरथ राय, पुत्री रूपवती घणुं जीरेजी जीरे० ते उपर करी 
रोद, वी अतिशय राभशपणु जीरेजी ॥ ५४ ॥ जीरे० तादृश मिठने दी 
भ, वहू उको मनी दि जीरेजी; जीरे० राणी पण करे दोर, तव ठप धरे 
अनाय दिये जीरिनी ॥ ९५९ ॥ जीरे० भिछने धवा ताम, भिष्छवाडे नर 
मोकल्या जीरेनी; जीरे० सोध करी बहु तास, पण नि कोड्‌ थानिके म- 
स्या जीरेजी ॥ १६ ॥ जीरे० नाना पुर भर भाम, पाड गिरि वन निजनरे 
जीरेजी; जीरे० आओध करावे राय, पण नवि छाधा कोई परे जीरेनी ॥ ९७ 
॥ जीरे° स्नेह तानो आणि, कोच करे टप दुःख धरी जीरेजी; जीरे० 
यनुक्रमे बारी रोक, बेठो छे प्रषद भरी जीरेजी ॥ ५८ ॥ जीरे० इण अ- 


(१६२. ) श्री जवाद्‌ केवमीनो रास. 


बसर नररासिह, नयर पुरंदरो षणी नीरेजी; जीरे° नर ईंजर रस पुत्र 
आल्या विदां सेवा मणी जीरेनी ॥ १९ ॥ जीरे° जय्दरी नृप धृय, राग 
ययो तेह उपरे जीरेली; जीरे० राये दीधी तात, उत्सव मांड्यो भरी षरे 
जीरेजी ॥ २० ॥ जीरे० निज नयरे गयो तेह, भोग ोगवे वेदं जीरजी; 
जीरे० कमला नयणे देखि, दुख सरक थण नेदं जीरेजी ॥ २९ ॥ 
जीरे० निज पुजरीनी जोध, नवि ाषी, वरी सोकनी नीरेजीः जीरे० पुजन 
त्रिवाह, देखी वियोग विलोकिनी जीरेजी ॥ २२ ॥ जीर० स्दने करी बहू 
काठ, राय उपर कोधे भरी जीरेजी; जीरे० पुत्री विहंवी युज, कय भिर- 
न आगा धय जीरेनी ॥ २३ ॥ जीरे० केडक दिवप्त गमाय, देखी अयचुद- 
री तरणो जीरेनी; जीरे० विवाह शोकने मोद, बाजित्रादिं उत्सव वणो लीं 
रेनी ॥ २४॥ नीरे० कोष ईषा ने शोक, दुखथी तिहां नवि रही रकी 
जीरेजी; जीरे० छर निन परिवार, राय दणी आबा यकी जीरेजी ॥ २५५॥ 
जीरे० चाटी वात्तने गद्‌, नयरं उदयने आवी रदी जीरेनी; जीरे° दामी 
माकीं ताम, निज भाई पासे बही जीरेजी ॥ २३ ॥ जीरे° अंतेउर पारिनार, 
ठे चप सामो गयो जीरेनी; जीरे० भरणमे वहेनना पाय, देखी दुखीयो 
अति थयो जीरेनी ॥ >७ ॥ जीरे० दुःखथी रोती ताभ, भूपनि आस्रासन 
करे जीरेजीः जीरे० भूपति पे एम, किम याव्यां तुमे इणि परे जीरेजी॥ 

२८ ४ जीर्‌० रुदन करो किम एम, तव मूरखयी मादी कहे जीरेजी; जीर” 

सामी नृप सरेडाव, दुःप तेदथी अविङु रहे जीरेजी ॥ २९ ॥ जीरे० निदे 
भगिनी नाय, नालतिक्वादी िरोमणी जीरेजी; जीरे० मेष्यादिक तस मूढ, 
निदे सङन यवगणी जीरेजी 1 ० ॥ जीरे० खेद न कीने वहेन, स्थं चि- 
सा अवमरे जीरेजो; जीरे० कर्मं उणो अपराध, पीजा निमितपणं धरे जी- 
रजी ॥ ३९ ॥ जीरे०ईम आस्रासी तान, चोये संडे ए कक्षै जीरेनी; जीरे० 


चया दार रमार, पञ्मविनय ग॒रुथी दी जीरेजी ॥ ३२1 स्वं याया 
१२१ ॥ 





दिसो गो चयन 


खंड चोथो. (९६१) 


॥ इहा. ॥ 

एहवो ए अप्राधीयो, शिक्षा देशं तास; सथर शोध करावशच, पुती त- 
म चिं पास. ॥ ९ ॥ भाणेजी डाकी भटी, प्रगुण करादुं भाय; घ्र वै- 
रवण वारुअष्े, दक्न ते आवे दाय. ॥ २॥ पूरे ण तव भूपति, सधलो 
कटे सर्वध; निज सुत कर्यो निरोगी ओ, पभणे तेह पर्व॑ध. ॥ ३ ॥ सांभली 
ते सवधन, आणंद्‌ अंग न माय) पुत्री दुःख पच्ुं पडयुं, छुलनी बात घ॑णाय 
॥ £ ॥ भोगवै मूख भाभिनी, प्रणमे न्णंदना पाय, आख्गन आशी, 
दियडे हर न माय. ॥ ५॥ 

॥ दार ५ मी. ॥ 


॥ देश मनोहर मारो. ए देशी. ॥ 

थापी घुखासन वेहेनिने, छपे निन अवास्‌ छना, पहा महोत्सव अति 
गौरे, रायने इपे उषास ० ॥ ६॥ पुण्ये सावे आवी मिरे. ए आंकणी. 
विजयस्रुर भत्रीज जे, फर्ने भणमे पाय छ०; आरीश देहं चिर स्वती, 
ङ्ंछणां वद्धीअ कराय ० ॥ पु० ७ ॥ पणि पुक्ताफठथी करे, बद्धौपन घु- 
विशोप 2०; ऊर भाग्यादिक वणेते, तह्य वैश्रवण विशेष ० ॥ १० ८ ॥ 
स्वने सतकारी करी, रहै खे भाईने गेह ङ०; ब्रह्म वैश्रवण भिया परते, 
देखी उपने नेह ० ॥ पु० ९॥ पासे राखे ब्राह्मणी, बात करावे परेम छ० 
मातने ओरी ब्राह्मणी, पातत न ओते नेम ङ० ॥ पु० १० ॥ हवे नर्‌- 
पतिए निमित्तिओ, तेडश्यो पुरा देत छ०; पूव परिचित रायनो, पुत्र नि- 
मिच्च संकेत 2० ॥ प° १९ ॥ भाणेजी शुद्धि पतो, ते कषे सांभनो राय 
०; कारे निजपति रीदिशं, मर इणदीज गय छ० ॥ पु० १२ ॥ अधिक 
न जाण एही) राये करी सत्कार छ ०; विसरज्यो निमित्तिओ, धरतो हष" 
अपार ० ॥ पु० १३ ॥ वदेन भणी आवी कहे, ते एण दरपित्त याय ° 
निजचर चिहुंदिशच मोकरे, रास पुरादिक ठय छ० ॥ प०.१४ ॥ दूत मयु- 
क्या वी विहि, पण नवि राधी शुद्धि ङ०; छदमखने पासे थका, प- 
णं नवि चाले बुद्धि ₹० ॥ पु० १५ ॥ ब्रह्म वैश्रवण ते जाणतो, शोभन 


(श्दइ ) श्रीजयार्नद केवन्ीनो रास. 


वारे न तेह ०; नासिक रिक्षा दीधा विना, भगट थाञे नहीं रेह ० ॥ 
पु० ९६ ॥ एहवी भतिङ्गा षारतो, भगट न थाये तेह ०; इणे अवसरे पर- 
देशीय, आन्यो कडागण गेह क० ॥ पु० ९७॥ नाट कटा मद आकरो 
आप समो परिवार छ ० जे गुज जीते ह तेहनो, दास याठं निरषार ङ०॥ 
पु० १८ ॥ एष््वी भतिन्ना पसिद्धथी, चार तथा वली नीर र०; राजद्वारे 
ठवे द्पेथी, राय कटै घछंण षार क० ॥ पु० १९ ॥ नाटिक देखादी तुमे, जो- 
उं करा अगे जेण क०;नाटिक शुचि असि कतना, अग्रभागे करयुं तेण ल ० 
1 पु० २० ॥ देखी रञ्च छदी समा, अभिनय वीर चरित्र ०; नवरस दे- 
खाडे तथा, सह तन्मय थाय चित्र क० ॥ पु २९ ॥ राय प्रमुख सहषए 
सभा, विस्मय छदी दिए दान 2०$ छोक भ्रद॑सा वहु करे, तास कला नहीं 
मान ° ॥ प° २२ ॥ बह्म वैश्रवण तदा भणे, मुख मरने बाण छ०; 
विपरीत भूभगादिका, देखाडे जह गण ङ० ॥ पु० २६ ॥ निज नाटक 
मेटवी, भासे इम भूपा ङ०एहने जीते एहवो, छे कोर युज पुर भा छ 
॥ पु २४ ॥ रायने नाटकीया घणा, विविध कङाना जाण छ०, परण नी- 
चं मुख करी रद्या, जीतवा तास अजाण र० ॥ पु० २९५ ॥ जह्य वैभवण 
कंहे घंणो, दी करा एहमां मप ०; टीखाए जुं एने, जुओओ तुमरे अनु- 
खूप ० ॥ पु० २६॥ चोये संडे ए कदी, परवदी पंचम हाऊ रछ०; पञ्माषै- 
जय कहे सांमखो, आगर वात रसान र° ॥ पु० >७ ॥ सर्वं गाथा १४८ 


- "ध 
॥ दुहा. ॥ 
नद्य वेश्रवण वदे इ, पुरूष नारि परिवार; नाटकीओआमां निरखीने, 
आपो इणददिज वार. ॥ ९॥ तुम इच्छाए ख्यो तुरत, वाते न करो वार; प 
कहे नट पेटक थक, खेदे षीसवो रहार. ॥ २. ॥ कमर कटे करं अमे, 
नाटिक सातमे दिन; जिम एहनो मद गङी जके, आखुं तुम आसन्न. ॥ ३ 
॥ नरपति के नटन इश, सातमे दिन तुमे सर्व; आवज्यो कही विसजनया, 
गया ते धरता गे. ॥ ७॥ नट पेदकमां निरखीने, कमरे काव्या केर; य॒ब- 


खंडचोथो. ˆ` (९६५ )` 
ती युवान यथामात, सहने आदर सेई. ॥ ९ ॥ 


॥ दार ६ दी. ॥ 
मारी केरा वागमां, ॥ ९ देशी. ॥ 

दवे तेहने सवि चातुरी, केखा शीसे साररे छो ॥ अहो क० ॥ सामग्री 
सपे मेख्वी, करी सति शिणभाररे छो ॥ अहो क० ६॥ रायने कदी सातमे 
दिने, आच्या समा मञ्चाररे खो ॥ अहो आ० ॥ रगम॑ंडपमां उपविषे, दृष 
दप परिवाररेखो ॥ अद्ये व° ७ ॥ नगरलोक स्वि तेद, तिम नट प- 
रिवाररे खे ॥ अद्री ति० ॥ वहिन कन्या निज राणीओ, जवन्य॑तर गररे 
खो ॥ अष्टो ज० ८ ॥ छिद्रे ते सवि जोयती, इवे नारिक मांदेरे छो ॥ अ- 
हो ६० ॥ वंश वीणादिंक वाजता, मृदंग वी ताडेरे खो ॥ अहो म० ९॥ 
नारिकेणी थाने उवी, निज नारी सुनाणरे जो ॥ अहो नि० ॥ पात वीनां 
तस भूमिका, अनुसार भरमाणरे खो ॥ अदो अ० १० ॥ गंधव गीत मधर 
ध्वनि, गाय मनोहाररे छो ॥ अद्ये गा० ॥ तालने छयना तानं, माया 
वटु बिसताररे खो ॥ अहो मा० ९९॥ मांडयु चरित ते आपनं, जय विजय 
दो भायरे खो ॥ अहो ज° ॥ विजयपुरीना राजीओआ, पुत्र एकेक थायरे टो 
1 अदो पु०९२ ॥ सिहसार छत भथमनो, अन्यायी तेदरे खो ॥ अहो अ०॥ 
श्रीजयानंद्‌ बीजा तणो, ते गुण गण गेदरे छो ॥ अशो ते० ९३ ॥ राते परैत 
उपरे, वेबलीने पासेरे छो ॥ अदी के० ॥ धमं पामी देशांतरे, जाता उछा- 
सेरे छो ॥ अहौ जा० ९४ ॥ विदारुपुरे विद्या भण्या, प्ररण्या दष कन्यारे 
खो ॥ अहो प० ॥ परतिवोधी गिरि मार्नी, देनी थह धन्यारे छो ॥ अदौ दे० 
९५ ॥ कनकपुरे जुबड रम्या, परण्या प कमरीरे खो ॥ अद्यो प० ॥ मति- 
बोधी देवी रेटणी, ते अतिशय घछुंगरीरे छो ॥ अदो ते° १६॥ दूजर यद्ध 
करयुं तिणे, करयो तापस बोधरे को ॥ अहो क० ॥ तस पुत्री परण्या बली, 
सरीर ते योधरे ङो ॥ अहो सू० ९७ ॥ मर्यमार सेतर देवता, साये जुदध 
कीभोरे खे ॥ अन्ते स्रा०॥ नीया तेदशं जेट, ओषधी वर दीधोरे छो ॥ 
अदो ओ० ९८ ॥ रत्नपुरे नाटिक वरी, रतिषंदसी केरोरे ह्यो ॥ अदो ₹० 


( ९६६) श्री जयनिद कैवकीनो रास 


एषानिग्रहण करयो तिहां, भिष्धस्प भकेरोरे खो ॥ अहो भि० ९९॥ ते सवरि 
अभिनय विभि थक, नाटिकमां देखाबेरे खो ॥ अदो ना० ॥ पयपुरे नृप भि- 
छने, कन्या परणावेरे छो ॥ अदो क० २० ॥ देव कुरुं ते आपली, भि 
ओषधी योगर छो ॥ अहो भि० ॥ नवलोचना करी ततक्षणे, काढ्यो तस 
सेगरे छो ॥ अष्टो का० २९ ॥ जिम नीपन्युं तिम नाटके, पयक्ष देखावेरे 
छो ॥ अहो भ० ॥ भिष्ठ पासे ते भरी, सहने श्रम आविरे छो ॥ अहो स 
२२ ॥ माता देखे छिद्रयी, संकष्प मन थायरे ख ॥ अही सं० ॥ नाम परा- 
वर्तन करे, परपुरमे गयरे छो ॥ अहो प० २३ ॥ भोगपुरे छे राजी ओ, 
नास्तिक भगगदत्तरे खो ॥ अहो ना० ॥ सजया विनया दोय छ, राणी वर 
गत्तरे खो ॥ अदो रा० २४ ॥ चछुदामा छुभगा थइ, द्य पुजी तासरेो ॥ 
अहो दो० ॥ चेदेरी दीधी कोई रायने, वीजी मिद सकासेरे खो ॥ अही 
वी० २५ ॥ नाम परावत्तेन ण्य, पण भिद्धने पासेरे खो ॥ अदो १०॥ वि 
जयदुदरी सय देखीने, माय दषे उछछासेरे खो ॥ अदो पा० २६ ॥ जवनि- 
कामांथी नीकरी, पुतरीने गरे बर्गीरे खो ॥ अहये पु० ॥ भाग्यथी दीठी त॒ 
ज भते, किहं गती अङूगीरे खो ॥ अदो कि० २.७ ॥ इयादिक केहतां थ- 
का, चोये संडे ठार्रे छो ॥ अदो चो० ॥ छटी पम कहे घंणी, आगे बात 
रसारूरे छो ॥ अहो आ० २८ ॥ स्वं भाथा ९७६ ॥ 


- "+ १ 
॥ दुहा. ॥ 

एह्ये ब्राह्मण आवी, करी ब्राह्मणी तकार; करे माता कांय ईम क- 
रो, शरांते अवलुं माछि. ॥ ९॥ ए मारी नारीअछे, सुभगा गमे सार 
पण तुम ए पूत्री नदी, सरिखे खूप संभार. ॥ २.1 खूप नाटिकमां जे करयं, 
किम परमाण कराय; अद्भूत बीढा खेद ईम, व्याकुल तस व्यवसाय. ॥ ३ 
॥ सुक दीधी मन यकी, करे विचार अनेकः शुं रूपातरे ए दशे, अथवा 
सदा अनेक. ॥ ४ ॥ दीडे एहने दरिमणे, बथतो स्नेह विशेष; जाह्मणनी 
दिनिता कु, आगङ शिशुं अपोष. ॥५॥ ` 


संह चो. (२६७) 
॥ दाल ७ मी. ॥ 
वेर भार धणो छे राज वार्तां केम कसो ॥ ए देशी ॥ 


सुभगा थह देवकुल्यां साजी, तिहा रुगे नाटिक कीषुं; पण तिहा स्व 
सभानुं तिणे, चिच्तडं चोरी छीधुं ॥ द ॥ साजन परेम धरीने एह नारिक न- 
चदं देखो -॥ एभंकणी .॥ विय विकेपे अर्चरिज हते, नाटिक नवल करतो; 
केताग्र सुची मंडी तस परे, एूरएक वर धरतो ॥ सा० ७॥ ते उपरे ना- 
चिकि तेकरतो, दंमजेनजे रप्र पोखे; ते ते रसमां तन्मय सहुए, न रहै चित्त 
कांड धीते ॥ सा० ८ ॥ डचि पुरूपे नारिक माहि, ¶ण नवि दोष ते दीगे; 
शुमयादिक सक्षम पण कोई, जोतां नदौ अनीटो ॥ सा० ९॥ न॒पम॑वी 
मुत दान दिष्‌ ते, नट पेटकने आपे; महा दान पण आप न ठेव, तेतं घ- 
रिद्रिकापे ॥ सा० १० ॥ विस्मय पाम्या तेदनी देखी, करा कणा्वेत सघ- 
ला; सायर आगर कूप तणी परे, हेस आगर जिम वगछा ॥ सा० ९१ ॥ 
परली नाटकीओ चमक्यो, बटु नाटकीओो देखी; हारयो षटुकने पाये छा- 
ग्यो, वीजुं सवं उवेखी ॥ सा० ९२ ॥ कहे ताइरो ह दास दुं साचो, ते मु- 
जने आज जीयो; कोई युनने नबि जीयो भाई, एलो कार व्यतीत ॥ 
सा० ९९ ॥ दुरय किरणे हिम गरे जिम, तिम गन मद्‌ ते गरीय; परि- 
. कर सित दं तारो चाकर, तूंहि शिरोमणि मटीओ ॥ सा० १४ ॥ बटुक 
कहे मुज नांही प्रयोजन, जाओ आपणे गम; अधिक कटा जग मांह दीसे, 
मदु करषो किण काम ॥ सरा० ५५ ॥ राये विसरज्यो नाटिक्रीयो हषे, पो- 
, इतो आपणे टम; समा निसरजी नरपति बह्ने, पृ ईम अभिराम ॥ सा० 
६ ॥ कमला पासे राखी पटे, नेप अगज केण एर्‌; जेहनो अभिनय तें 
देखाख्यो, नाटिका धसी नेह ॥ सा० १७ ॥ भि ते देवङ्रूमांथी विहाणे, 
गयो किं छेद नारि; तव कहे वदभ सभि नरपति, आग कडू अधि- 
कार ॥ सा० १८ ॥ भिया सहित इं कौतिक जोतो, प्रथि माहि ममतो 
विविन्न पकारनां नादिक करतो, भोगपुर गृमो रमतो; ॥ सा० १९ ॥ रहेवा 
यानिक वीजे न नडयु, देवकुकमां कर्यो वास; मिष दपती दोय -विपरीत्‌ 


(१६८) श्री जयानंद केवन्धीनी रास. 


देखी, मनमां थयो वेखास ॥ सा० २० ॥ भिष्ठे पृच्युं ठं कुप, एह दे- 
वांगना नारि; ताहरे हाये किणीपरे आवी, कटे तुं तास विचार ॥ सा० 
२९॥ सारे तिणे सष भार्य, चरित्र पताल एह; ऊण नवि आदरं 
एह धंणीने, चिनरकारी होय नेह ॥ सा० २२ ॥ शछुखनिद्राए सए इतां 
विहाणं विहायं ज्यारे; जागीने अमे जोयुं तत्क्षण, नवि दीद कोई सारे ॥ 
सा० २२॥ भिया सहित ह भमतो भमतो, आल्यो तुमचे गम; चित्रकारी 
ए चरि जाणिने, नाटिक कीं आम॥ सा० २४ ॥ आगर वात तो तेहन 
जाणे, चोये संडे हा; सातमी पञ्मविजय कहे चछुणज्यो, आगल वात रसा- 
छ ॥ सा० २९ ॥ स्वै गाथा २०९ 


"श 


1 दुहा. ॥ 
संणी राजा विस्मय खद्यो, कमला कमर विकास; अही विह इमचि- 
तवे, गो ए वचन विखास. ॥ ९॥ 
| 1 दार <मी॥ 
तेह नगर मांदि वसे, सादेरुडीरे॥ ए देशी. ॥ 
भाई भगिनी शंम चितवे साहेकटीरे,- एहना रूप अनुसार नो; दान ध- 
नादिकं नवि धटे सा० षरसे जिम जर धारतो. ॥ २॥ चिप रूपे भिषज . 
इशे सा० अथवा उत्तम कोड विभवो, चेष्ट गहन एहनी घणुं सा०, मालि 
न पडे क्षीभरतो. ॥ ‰ ॥ बाह्मणी सूपे मुन छता सा० किं अथवा अन्य एह 
तो; कठावंतना चरित्रनीं सा०, कैण जाणे गति नेहतो. ॥ ४ ॥ एहो कि 
अथ अन्यहो सा०, पण एक निय यायतो; कछार्वेत कोड भाग्यनिधि सा० 
परण्यो युन छता आयतो. ॥ ५ ॥ दिव्य नेवती थई सा०, इ तणो बहु 
ठायतो; एह वड शेहां रदेतां सा०, जाणश्चं आगे जे यायतो. ॥ ६॥ कमला 
णि परे धितवी सा०, भासे मारने एमतो; कमघुदरी दीनीए सा०. परो 
अतिज्ञा नेमतो ॥ ७ ॥ निम तिम राखो एने सा०, इणि परे करीय विचा- 
. रतो; नरपति बड़ तेदी कहै सा०५ तुम विज्ञान अपारतो ॥ ८ ॥ जे नवि दीः 


संडचोथो. (९६९ ) 


डी न सभी सा०, तेद कला तुम पासतो; एकज नाटिकनी कडा सा०, 
देखाडी छविलासतो. ॥ ९ ॥ मारी उश्त्ति वहु करी सा०, वदोत्तेर कला 
नैधानतो; सोल करए चंद्रमा सा०, नवि होए तुम समानतो ॥ ९०॥ 
रुं भुज पासे तुमे सा०, इष्ट द्रीन तुम मुजतो; अंगीकार वाडव करे सा 
पण नवि टे कोई शुञ्जतो. ॥ ९१ ॥ सहु निज निज थानिक गया सा०, 
सवता तास विङ्गानतो; वधते ममे वटु भिया सा०, कमला करी सनमानतो 
॥ ९२ ॥ राते पुत्रीनी परेसा०, करे निख प्रीति आरापतो; राज्य खभा- 
दिकथी पणो सा०, रदे संतोपनो व्यापतो ॥ १६ ॥ कमल्डुंदसी एकदा 
सा०, केे निन माते एमतो; नाद्मणने मुन नरपत्ती सा०, इजी न आ 
पे केमतो. ॥ ९४॥ आप भतिह्ञा पुरवा सा०, सस्जन न करे वारतो; नारि. 
कथी रीक्षी तिणे सा० बटु वांडे भरतारतो ॥ ९५॥ राणीए को रायने 
सा०, निज पुत्री अभिभायतो; भूपति सांभटी दरखी सा०, तस आशय 
शुभ गयतो ॥ १६ ॥ एफ दिन शेढ सेनापति सा०, मनी सामेत परिवारतो; 
वेठो पूरीने सभा सा०, दीपतो भू भरतारतो. ॥ ९७॥ ब्रह्म वैभ्रवेण ते आ 
वीआ सा०, देई नृषने आकीशतो; वेगे रायने ईकडो सा चटती जास 
जगीसती. ॥ ९८ ॥ राय कटे व्राह्यण भरते सा०, रूपे रंभ समानतो; गुण्व- 
ती मुज अगजा सा०, प्रणो दे बहु मानतो ॥ १९ ॥ पुत्र साजो जे युन 
करे सा०, तेहन कन्यादानतो; करु एह भतिक्ना जे सा०, न चले मेर परे 
धारतो. ॥ २० ॥ वदं बोरे ए साचद्यु सा०, पण एक सांमरो बातततो; धा- 
ल्यनी रांधणि ब्राह्मणी सा०, छे माहरे शुजाततो ॥ २९ ॥ अधिक भिया 
नवि जोहए सा०, नेह सामान्य नर होयतो; मदन कथाने सांभटी सा०, 
दीय भिया न करे कोयतो. ॥ २२ ॥ कोण ते पदन कहो तुमे सा०, वाडवं 
भाते तामतोः सरस कथा तुमे संभलो सा०, मदन कथा कडं आमतो.॥ २३ 
॥ चोये खंडे ए कदी सा०, प्रञ्चविजय वर ठान्त; आरपी अधिके रेगश्ं 
सा०; सुणतां मंगरूमारुतो. ॥ २४ ॥ सवे गाथा २२५ 


-*अ-- 


( ९७० ) श्री जयानंदं केवरीनो रास. 


} इहा. 

छख श्छक सहु जीव छे, धल नपि ओरसे फोयः जिहां आलिपक छख 
निप, ते विव मंदिर होय. ॥ ९ ॥ दद्धि सुखं शरोततिथी, रमे विषयमां 
लन; न गमे सजन पुरपमे, जास शृत मति पीन. ॥२॥ वेह विषय सा- 
थन अढे, मुरय थकी वरना तेतो कूर टिल कटी, सापिण परे निरा 
र. ॥ ९ ॥ जूरी क्रोधगुखी धणु, निरदयी साहसवंतः कलहकारी कपटी बे- 
ली, पार खहे नदं सत. ॥ ४ 1 कटुक विपाक प्रिणामथी, घंणजो इदां द- 
छर; सदन सथा धनदेवनो, बिषरी कह इृत्तात. ॥ ५ ॥ चरित्र देसी ना 
रि वणु पिरम्या जेह मर्त; ते इसी संसारमां, ते थाए गुणवेतत. ॥६॥ 
ते पण ए इष्टंतथी, जाणो सुगुण निधान; किम आदरी छांडी बली, जा- 
णौ दुल निदान. ॥ ७ ॥ कौुकने बैराण्यनी, बात षणु सुविनोदः सामख्तां 
छख उपने, परण रहे भमोद. ॥ ८ ॥ 

॥ दाऊ९ भी. ॥ 

माली केरा दागमां दोयनारिण पकषेरेरो, अशो दोय नारिग पकेरेलो ॥पदेशी॥ 

नवुर्ीपर रुष नोयणो, जगतीं सोहैरेखो अहो ज०§ मेर पमैतत मध्य 
भगा, देखी मन मोदैरे रो जदो दे० ॥ ९ ॥ तेह्यी दक्षिण दिश भद, 
सेर भरतं देदाररे छो अषौ के०; विचमे नग वैतादध छे, रूपानो वारुरेो, 
अहो ₹० ॥ ९० ॥ तेदथी दाक्षिण भरतमां, सोहे सषिवेशरे रो अहो सो०; 
नाम कुशस्य नाणिषए, बहु पुण्य भवेशषरेखो अरो ब० ॥ ९९॥ तिहां ङ 
पत्र सोहामणी, रूपे भिसो कामरेखो अदो ₹०} मदन नामे प्रसिद्ध मे, ङ- 
समीनो धामरेराो अहो के ॥ ९२ 1 किदांए की वारु कारथी, विचा 
वहु पाभीरेरो अरो वि०; कोषशुली ङटिखा धणु, नारी णे जामीरेशो 
अशी ना० ॥ ९२ ॥ नारी द्य सोामणी, नाणिए रति भीतिरेखो अहे 
नारः चंड र ८ इ अहो ति० ॥ १४ ॥ मेम 
धणो बिहु उपरे, तेहने पण ते० एण दिह सोक र्‌, 
सोकं धमे ए नेभरेरो अहोसो०॥ ९५॥ यतः ॥ ५1 व शी 


संड चोथौ, (७१) 


आकरा, जवां तीलां तीर; भाला भरुक पणी परर, परे परे दासे पीर. ॥ ९ 
पै हाक ॥ मदन वारे पण नवि रहै, कोपने वटी मानरेो अहो को० 
रासी मर्चडा नारिने, पासे गामने थानरेखो अहो पा० ॥ १६ ॥ एक एक 
दिनना निथमथी, रहे मदन तेवारेरेखो अरो ₹० मदन ते नियम चके न- 
दी) ईम करतां किवारेरे खो अदो ई० ॥ ९७ ॥ कारण कोरक पामिने, प्र- 
चंडा गेदरेखो अहो प०; एक दिन अधिको विदां रल्यो, धरी तास सनेहरे 
रो अहो ध०॥ ९८॥ आग्यो च॑डाने धरे, कण खाती तेदहरेखो अहो क° 
आवतो दीढो निन पति, कोधे भरी देदरेखे अद्यो को० ॥ १९ ॥ मुसटं 
नाख्ये सनमरसे, मुखे इणि परे भासरेर अदो सु०; रेरे दुष्ट अभागी, तन 
नही इदां बासरेरो अये तु° ॥ २० ॥ दुष्ट प्रचडा तुजने, घण भाण आ- 
धाररेखो अदो घ० ना तेहने घेर पुख थकी, रदेने धरी प्याररेखो अहो 
२० ॥ २९ ॥ ते देखी चीदहनो अति, नारो तिणी वैररेखो अदो ना० थोः 
डी भूमिका जई करी, पडे जूए देकारेो अटो पं ॥ २२ ॥ स्पे भयेकर 
देखीभो, फणायेप विशाररेखो अहो फ०; थूल युस सम आवत्तो, नाणि- 
ए महाकाररेखो अदो जा० ॥ २६. ॥ नाठो सविशेष वडी, परषंडा पासरे 
छो अदो प० दी तिणीए आवतो, चवि माय सासरेखो अषि न° ॥.२४ 
॥ पूरे किम भय रंत ठै, आन्यो ततकाररेखी अहो आ ०; मदन के च॑- 
डा चरी, पठे ठ भाररेखो अहो पं ॥ २९ ॥ साभटि परचेडा कटे, मत 
थय मन आणररों अष्टो म० ठँ युन भाणथी बारद्यो, ह करं जाणरेशो 
अहो हुं° ॥ २६॥ धीरो था कांय भय नथी, एहनो चो भाररेखो अहो 
ए०; इम करी आश्वास्यो तिणे, नारि चरि अपाररेरो अदो ना०॥ >७ 
॥ घन धन ते सुनिराजने, दूर छी नाररेखो अहो द्‌० सनम ठे घली- 
आ थया, पाम्या भवपाररेरो अहये प° ॥ २८ ॥ नवमी चोथा संडमां, 
भासी इम दररेखो अहो भा०; प्विजय कहे सांभखो, आगे वात्र रसारुरे 
लो अदौ आ० ॥ २९ ॥.सरवे गाथा २५ 


-- गकि 


(१७२ ) श्रीजयानेद केवन्यीनो रास. 


॥ दुहा ॥ 
पर्चंडा दीटी अवक, भुजंगम भयकार; आंगणा आगर आचीओ, कीः 
भाने अनुकार. ॥ ९॥ कोधे ते देसी करी, तनु उदसेन ताम; करी म 
पिडनी गोका, नासे सनपुख जाम. ॥ २ ॥ नद थया त तत्क्षण, नाग 
करयो नवखड; चमक्यो मदन ते चिच, चैडाथी आ भचंड. ॥ ३ ॥ जा- 
तां जोवां नोखिआ, सवं थया विधाराड; नाना रसवेदे मने, चिते मदन र- 
साङ. ॥ ४ ॥ अदो च॑डाना कोपथी, आच्यो मरचहा पस; वारण यर 
मुने, गर्यो देह आश्वास. ॥९॥ पण जो दैवयोगे करी, कोपे भचडा एद; 
तो कुण शरण हवे तदा, नारं केदने गेह. ॥ ६ ॥ वाहो पण कोपे नही, 
एवो दुम कोय; तो नारिने कुभारया, नवि कोपे किम होय, ॥७॥ ए 
रा्सरणी दीय जणी, छंडी नाडं परदश्ष; आप कुने कारणे, तजीए 
राज्य मे देश. ॥ ८ ॥ यतः ॥ सनेदेकं कुरखार्थे, भरामघारथे कुं सनत्‌; आमं 

जनपदद्यारये, आत्माय मथिवींयजेत्‌ ॥९ ॥ 

॥ दकर्ण्मी॥ 


पुण्य भगट थयो. ॥ ए देशी. ॥ 


इम वितवीने नी कस्योरे, घुद्ज्जनः; साये वहु धन खेय, पुण्य भगट ययो; 
मदन भपे देषां तरेरे सु०, स्वेच्छाए गत सेय पु०॥ ९ ॥ केदकं वासर वष्ठी 
गयारे घु०, पृथिवी जोतां तास पु ° भमतो ममतो अवीओंरे ०, नगर 
नाम संकाश प° ॥ ९०॥ जीते निन र्ष्मी थकीरे घु ०, शुरपुरी कंकावा- 
स धु०, तेह नगर उयानमारे छण; वेगे अ्ोकं सकाश पु० ॥ २९१ ॥ इण 
अवसर एक आवीथोरे घु°» भानुदत्त ईंण चाम पुण; शेठ माहि शिरोमभणिरे 
छ०, षडे ते इवे आम पु० ॥९२ ॥ मदन घुखे त आवीओरे घ ०, कश 
अचे छख घात पु चारो निज घर जारैएरे ्ु०, मानो अमी वातं पु० 
॥ ९३ ॥ नाम छणी चित्त चमक्रिगोरे ०, शं नाणे मुन नाम पुण; चास्य 
नगरमां तेदश्चरे धु०, पोहतो तेने भाम पु० ॥ १४ ॥ शठ करावे तेहनेरे 
०, स्नान भोजन मही मात पु०; गौरव आद्र षड करीरे घु, भासे इम 


संह चोयथो, (*१७३ ) 
एकांत प° ॥ ९९ ॥ कुमरी निन आगर करीरे सु०, करै प्रणो महाभाग 
पुण; मदन देती ते नारिनिरे छु, माङ अरध चंद्र भाग पु" ॥ ९६ ॥ चतुरा 
च॑पकवानशचुरे सु चदन ते चंदर समान पु०; पक रविवोष्ठी भामिनीरे घुर, 
नयण करमर दर जाण पु० ॥ ९७ ॥ इपे रतिने हरावतीरे ०, बोरे अ- 
मृत बाण पुण; नदी तिोत्तमा एहवीरे घु, वोल्यो मदन घुनाण पु० ॥ 
१८ ॥ किग्र जाणो मुने नामनेरे चु०, नवि नाणो कु शीर पुण; किम गौ 
रव करो एवडारे घु०, वरी कन्या दिओ छीर पु° ॥ १९ ॥ ओट करे सु- 
ण साहिवारे छु० माहरे पुत्र छे च्यार पु०; ते उपर एक ईच्छतारे ०, 
यत्र हुईं मनोहार पु ॥ २० ॥ प्राण थकी युज वाडग्रीरे शु०, विदयुतङता 
इण नाम पु०; पाठवी सकर कडा वरीरे इ०, आवी यौवन जाम पु०॥ 
२१ ॥ ते देखी पं चितव्यरे सु०, बर्‌ योग्या थह एह पुण; देवी कोई वरमे 
इवेरे स॒०, छोक रीति धरी नेह पु० ॥ २२ ॥ वरछीय वियोग न सही शकुं 
रे स०, एहनो क्षण एक मात पु०; इम वितातुर हं थयोर ०, नवि निद्रा 
आयात पु० ॥ २२ ॥ भूख तरस सनि उपशमीरे घ ०, छां्यो सवि व्यापार 
पृण; शून्य मन वरतं सदारे ०, द्तो रात मक्नार पु० ॥ २९ ॥ मध्यराते 
कुर देवतारे सु०, आवी भावे एम पु०‡ वत्स काय चिता करेरे सु ० कट 
ते सांभरू नेम पु० ॥ २५ ॥ विदहाणे नगर उ्यानमांरे ०, अस्षोक रक्षने 
मृ पु०; पुरुप रतनकुरु उपनोरे ०, तरुण का अह्तकू प° ॥ २६॥ 
दिवस भरहर एकने समरे °, मदन नाम गणर्वत पु०; देखी कन्या देज ते- 
हनेरे सु०, तव मे भाख्यु तंत प० ॥ २७ ॥ चित्ता समुद्रमां वृडतारे छ; 
यजने उद्धरथो मात पु०‡अहग्रा थर कु देवतारे छ ० अनुक्रम थयो परभा- 
त पु०॥ २८ ॥ कृ करी विहाणा तणांरे घु०, आन्य इ इण गम षुण 
देवी भाख्यं ते सतरैरे ०, नयणे दीद ताम पु०॥ २९ ॥ दसमी चोथा संड- 
मारे ०, भासी ए वर ढाढ पुण; पञ्मविनय कहे समिर घु०, आगल 
वात राढ पु० ॥ ३० ॥ सवं गाथा २८४ 


, (१७४) ओ जयानेद केवीनो रास. 


॥ दुहा. ॥ 

ते माटे करं विनती, नाणु तुमं नाम; माहरं बचन मानी करी, करो 
अपारं काम. ॥ ९॥ ते सांभटीने चितवे, मदन ते चित्त मक्षारः धिना भि- 
या हुं एको, व॑ट परे निरधार. ॥ २॥ काल गमां किणीपरे, रहं इवे 
किणे गण, देवे दीधी कन्यका, आपेखे मुन पाणि. ॥ ३ ॥ भाग्य योगे ग- 
दी मरी, मन विश्रामनं गम; परणीने धन मोगवुं, एह दोठने धाप. ॥ ४॥ 
ईम वितवी अंमीकरे, तेह बेटनी वाणि; श्म गने परण्यो तिहा, मनमां 
उछरंग आणि. ॥ ९ ॥ 

॥ दढ ९९ मी. ॥ 
चतुर सनेदी मोहनां ॥ ए देशी ॥ 

भारुदत्त एवे शेदीओ, चन्न अने अरुकाररे; बहु धन कंचनपुरिथो, भूव 
न दीए मनोहाररे) पुण्यवंत शंम जारण. ॥६॥ विदयतरताशं तिहा रयो, सु- 
ख मोगवे घुरसाकरे; पुण्ये मन वंछित मरे, दुख थाए विसरारे ॥ पु० ७ 
॥ शपुरष जहां जाए तिहां, नाष नाणे कर शीररे; पण ते पुण्य उद्ये क- 
री, पामे युखभर रीररे ॥ पु० ८ ॥ जो इच्छक कस्याणना, इदमव परभ- 
व भाणीरे; तो पुण्य उदयम आदेरे, करिए गुणमणी खाणीरे ॥ प० ९॥ श्व- 
सर द्रव्यथी संपन, मोग भटा भरपुररे; मदन मम्न युसागरे, दुख वात 
गृहे दुररे ॥ पु० ९० ॥ केटेक वरस वही गयां, एक दिन पाउस आयोरे 
पयी लोक विरदी जिके, ते घर मणी सहु धायोरे ॥ पु० ९९ ॥ कामिनी 
विरद अगनि थकी, धूमरेखा घनमाखारे; विस्तरी गगने तिणे करी, मेध ह 
आ मानुकाङारे ॥ पु०९२॥ दि वधूने आमरण परे, जख्द भत्ताए दीष 
रे; चमके चिं दिवि वीजते, कनकमयी घुमसीधरे ॥ प° ९२ ॥ ईिडिम 
पाउस रायनो, च्यारे दिवि बिसरीओोरे; हं राजा श ईणिप्र, खोक गजौ- 
रवे मरीभोरे ॥ ¶० ९४ ॥ मानिनी मान संन मणी, सङ्गषाराज्यु भ- 
चेडरे; वरस निरंतर तिणे समे, जङ्षारा ते असंदरे ॥ पुण १५ ॥ पथवीं 
मदिखाने ददे, हार संर अभिरामरे; सरिता पसरी सोहिए्‌, देखी प्रसरे का- 


सेट चोधो. (१७९) 


भरे ॥ पु०१६ ॥ कुदुजं कदंव ने केतकी, सष्ठकी अर्जुन एरय; ङुरंच च- 
कौर मे मरना, मई चाध्या तेम मोरे ॥ पु० १७ ॥ मेष पय मपी ब- 
ली, पएथिवीने अकिङर पय प्रती गजे धणुं, शाम वरण शुपरकारेरे ॥ 
पु० ९८ ॥ गरभ धरे षगडी तदा, हरितां षर पदेरेरे; टेप यात्रा रन 
उपक्षमे, कामिनी पति प्रथ रेरे ॥ पु० ९९ ॥ मदन वेढे तिहां गोखडे, 
जवे पारस सोदारे पाडोक्षण नयणे पडी, करती दुख विद्धोहारे ॥ पुर 
२० ॥ करती दिखाए इंणि परे, मुकी मुज अनाथरे देशांतर गयो ते जी, 
नदि आन्यो मुज नायर ॥ पु० २९॥ धन गजौरव वीज, दादुर युन इर- 
पिरे घंपदी पण पाणी श्र, चरदर देह कंपवेरे ॥ १०२२ ॥ नि्वीयु ध- 
न पुरम, वारक पण ईम रोवेरे; आणी शु आपु दवे, दैव न सादरं जेविरे 
॥ पु० २३ ॥ दुखङल भवन ह सपनी, मदन शुणी ईम कानेरे; अतिक्रय 
करुणा उपनी, चित्तमां धरी ईम सनिरे ॥ ए० २४ ॥ चोये संडे अग्यारमी, 
जयानंदने रासरे; पद्मविजय कटै पण्यथी, पामे टीरु विलासरे ॥ १० 
२९ ॥ सव गाया ३०९ 


---ग^>--- 


॥ इदा. ॥ 

मदन विषरि चित्तम, अशे ए राक अनाय; पति विरहे हैम विपती, 
नही को एहनो साथ. ॥ १॥ चंडा भवदा वापी, माहरो धरती वियोगः 
ईंणि परे दुखिणी चहु इदो, मरता विण शो भोग. ॥ = ॥ ईम वित्तवतो ते 
हवे, नयणे नीर श्रत ते देखीने नाहने, षिधुतरुता भणत. ॥ ३ ॥ शो उ- 
दृवेग तुम चिचमां, भासो कारण मुज; षह आग्रहथी मापि, जेह यानु 
गुल. ॥ ४ ॥ पुर भायां सांमर, तिणे पुन दुख बहु थाय; देसी पडो- 
शण रोचत, सांभरी चित्तमां आय. ॥ ५॥ 

॥ गढ ९२ मी. ॥ 


आया आय पासे पूर्य अमर ध्र बोहोरण वेखा ॥ ए देशी. ॥ 


( ९७६ ) श्री जयार्नद केवलीनों रास. 


वात सामी कामिनी ते चित्तमांकरती ईम विचारः ईणिषरे खख भो- 
गवे मुज साये, पण सांभरि ते नार. स्वामी खे पथारो धेर, तेदनी खव- 
र ॒ते छीञे ६॥ बाह्य विकार नवि देलावे, वारु ईणिपरे वाणी; खामी ए- 
वड दुख उपनावो, शे कारण दित आणी ॥ सा० ७ ॥ तिहां जइने तस 
रति उपजावो, मदन करै तव एम; ताहरी आणा होंयतो जाउ, नीतो 
नारं केम ॥ खा. ८ ॥ सामी चितवे ईषां आणी, ज्ञ दासीपरे सेदः 
वचन नरोपं एदयुं कवी, करं एहना वित्त जेहुं ॥ खा० ९॥ तोपण 
दुखदायक ते विहते, संभारे छे आम; मेतो समी न शकीए क्षण पण, दुदर 
पीडे काम ॥ सखा० २० ॥ पाउस्क्रतुए काम जगावे, वात विसारे पाड 
कार क्षेपं करिए कोई रीते, इम चिती कहे आड ॥ खा. ९९ ॥ खामी 
वाट विषम ए कतुमां, मारण दुगेम कचरे; शिरि नदीओं अति विषम छे 
वाटे, जावा चित्त किम पसरे ॥ खा० ९२॥ शरदकाडे जव पास उतरे, 
तव जाज्यो तुमे खामी; वात खणीने मान्यं मदने, दख्ीने वदा होय कामी ॥ 
सा० ९३ ॥ भोग घुखे दवे कारु गमावे, शरद कतु जव आवे; तव जावा 
उक्तंित पुरे, जाडं जो तुं फरमावे 1 खा० ९४ ॥ काय विचारं कसते 
मान्य, संवर साये आपे; करी गष करंदो विधिशु, मदनने साये थापे ॥ 
खा° ९५ ॥ ऊशखयल भणी चाल्यो वेगे, छेड़ करंवो तेह; जातां थयो म- 
ध्यान समय तच, कोड गामे गयो एह ॥ खा० ९६ ॥ तास उदाने सरोव- 
र तीरे, तरु मूर विभाग; नादी देव शुर सेभारी, इच्छे भोजन काम ॥खा० 
९७ ॥ चितवे जो कोई आवे अतिथि, नयणे इणदिन कार; तो तस आस 
अरथ आपाने, पुण्य करु तवका ॥ खा" ९८ ॥ प्रे क्षब्द्‌ करीन भेन, 
जगमां ते धन्य भाणी; अतिथी सेविभाग करयो तिणे, रखमी करतल 
आणी ॥ स्वा० ९९ ॥ इम चित्वां दीटो पातत, देवङ्र्षी नीकङतो; न 
य युङ््ने भस्म विरेपित, गाम भणी सलसठतो ॥ स्वा २० ॥ तपसी दे- 
सी इर्यो दये, वोराध्वो बहु माने; आप्यो करंवो आहार भमाणे, लेह 
चर्छभ चिज थाने ॥ स्वा० २९ ॥ भुखूयो तपक्ती खादा चठ, तेह सरोवर 


खंड चोथीो. ( १७७ ) 


तीरे सावा मदन आरंभे जेते, सेई समीप ते नीरे) स्वार २२ ॥ एड 
छक थ तव चिते, कार विव ते कीजे; एड योगी करो हभ, करव 
भभाव बदीने ॥ खा० २३ ॥ श्री गुरु उत्तमविजय भभव, चोथे संडे दण; 
वारमीं पञमविजय कहे पुण्ये, रोवे गगरमार ॥ खा०२४॥ सवं गाथा ३२१ 








॥ दुहा. ॥ 

घे वे फरतो वोकडो, चार्यो नगर सेकाश्च; मदन र्चो विस्मय घण; दे 
सी तेद विरास. ॥ ९ ॥ किहां जाय वोकडो, जोड ठे जाय; ईम विति 
ने चालीओो, कौतक मन नमि माय. ॥२॥ मदन वोकडो विहं नणा, पोट 
ता नयर्‌ क्षारः पेगे वकरो भवनमां, निदं पिद्युतरता नार. ॥ ३ ॥ मदन 
जोरा छानो रघ्यो, कोई थानिक ते पास; जोड वकरो श करे, पेतीने आ- 
वाप. ॥ « ॥ वकरो आच्यो जाणीने, विदुतरता दिए द्वार; रइ रकुरने 
मारवा, उदी उ॑थौ नार ॥ ५॥ वुंव पाड ते वोकडो, तव षोरे ते नारः नि- 
रपराध गुजने तजी, रे तुज पडो पिष्ार. 121 बह कारे पण पूवेनी, ना- 
रिथी विरम्यो नांदि; चार्यो तिहां उतकंठथी+ छ जोहई भव्यो आंि. ॥७॥ 

॥ डाग १६ मी. ॥ 
करेरणां षड येने. ॥ ए देशी. ॥ 

नारी कहे गुसङे करी, देया करीने आज; मारं नदीं भरता भणी, जा- 
णी मोटे अकाज. ॥ ८ ॥ भविकजन घंणज्योरे, नारी चरि विचित्त, ह 
दृयमां मुणज्योरे ॥ दीहनो च॑ंडा गुसदधयी, गयो परचंडा पास; मुन सारतां 
ह्वे को, चित्तमां केहनी आद ॥ भ० ९ ॥ कदी कने ईम मारती, मिरी 
ओं छोक अपार; भदन विचारे चित्तमां, अदो अहो चरि अपार ॥ भ 
१०॥ क्वो जो सातो कदा, साहसी पण ए रीति; लोक दुवारव सांभटी 
देखी एद अनीपि ॥ म० ९१ ॥'रेरे पढ पशु भणी, मारे ठ केम; बणिक 
कुठे तु उपनी, किम ईसा करे एम ॥ भ० ९२॥ तव पाणी येत्री करी, 
छययं तेने जाम; मस्म गुंडित जटाधरो, ऊरण योर्मा थयो ताम ॥ भ० ५४ 


(९७८ ) श्री नयानद केवगीनो रास. 


॥ खक देखी १३ श, भगवन शी ए वात; तव ते आमु नांखतो, भाखे नि- 
ज अवदात ॥ भ० ९४ ॥ वीहके तपसी नासतो, विस्मय पाम्या खोक; वि- 
द्ुतरुताने ऊपनो, भन मां घणो दोक ॥ भ० १५ ॥ धिग धिग निरप- 
राधी ए, तपसी भारयो आजःनवि जाणुं किं ए गयो, पति जाणींए अ- 
काज ॥ भ० १६ ॥ मले अथवा नदीं मरे, ते माहरो मरतारः म नाण्वुं 
रिक्षा देई, मोग भोगवशुं सार ॥ भ० ९७ ॥ मनना मनोरथ मन रद्या, 
जनमां थयो अपवाद} परति विरदणी इं थर, किं करं शोरने दाद ॥ भ० 
१८ ॥ पक सखवाणो पण नहीं, दाये दाधो नेम; ए उस्राणो मज थयोः, 
कृदो इवे करीए केम ॥ भ० ९९ ॥ मदन विचारे देखीने, निज चरिते करी 
एड; चंडा भवचंडा विह जणी, जीती कपटनी गेह ॥ भ० २० ॥ योगीने 
पण गस्य नही, नारि चरिजनो अंत; धिग धिग विपयी जीवने, तो पण 
तिदां राचंत ॥ १० २९॥ राखसर्ण सापिण वली, वाधिण जीती एण; ने 
विश्वास करे नरा, ते पशु नर ङपेण ॥ भ० २२ ॥ पुण्ये जणथी इटीओ, 
इवे करं निज कान, ईम चितवतो आबीओ, नाम दसंती पुरी पाज ॥ भ० 
२३ ॥ तेरमी चोथा खंडमां, पविजय की डान; पुण्ये पति सवद्धी होवे, 
पुण्ये मेगलमा ॥ भ० २४ ॥ सवे गाथा २५७ 


-"ॐ१अ---~ 
॥ दुहा. ॥ 

गोरी धर घर वारणे, ह्वर मानुष्य मात; रंभा चन बन देखीए, धनद- 
नी के कड वात. ॥ ९ ॥ गौरी इश्वर रंभा षनद्‌, सहने हसती तेह; नाम 
हसती तेद, घुरप्री अधिक छ एह. ॥ २ ॥ तस उद्यानमां वैस छे, जाणे 
मेर गिररिद; कनक य॑म पचाछिका, निहा श्रीरीखमीनणंद. ॥ ६ ॥ 

॥ शठ ९४ मी. ॥ 
सवि हुम वैदोरे छमतिने शांतिनिणंदा ॥ ए ददी. ॥ 
मदन देवमा पेढो हरे, खभ जिनेश्वर दीग, जनम मरण यष भ- 


संडचोथो. ( १७९ ) 


विजननां, मनमां छार्या मीरा ॥ ४ ॥ निनवर निरखी छार रैयहे हर्षं ध- 
रीभे ॥ जिनगुण प्रसी खार नरभव सफर करीने ॥ भवसायरमां भमतां 
जनने, आवन जिनराया; देवनोदेव घुराुर वंदित, परव पण्ये पाया ॥ 
जि० ५॥ दाये नहीं हीर न माला, नहीं उत्ंगे वामा; अधिकारी अ- 
कपाई मुद्रा, निरभयीने शणधामा ॥ जि० ६॥ एह सरूप न गमां दीस, 
सफन्ड थयो अवतार; नयन क्रतारथ भादरां इआं, धन्य हं जग शिरदार ५ 
जि० ७ ॥ भवसायरनो पार इ पाम्यो, दुरखभ जिनपदे पामी; भव क्षय 
कारण भव दुख वारण, हवे थयो रिवगति गामी ॥ जि० ८ ॥ इम बहु 
माने जिनवर भणमीं, षठो तिणदीज ठाम; वणिक पुत्र इण अवसर आव्यो, 
धनदेव तेहन नाम ॥ जि०९ ॥ ते पण परमातम भ्रणमीने, मनमां उद्ठसित 
भावे; मदनने धनदेव रगमेदपमां, हरपे बिह जण आवे ॥ जि० ९० ॥ पृ 
धनदेव स्नेह धरीने, साधर्पिक तस्र नाणी; भद्र तुमे आच्या को किरदाथी, 
जिनपरुख नोवा नाणी ॥ जि० ९९ ॥ दुःख हृदयमां त॒म वहू देखु, तव धिते 
ते एष; कोड परहातमा गजने पे, आणी वहो परेम ॥ जि० ९२॥ वोस्यो 
मदन भद्र ह आन्यो, नगर सकाञ्थी नाणी; दुःख कारण सुन हयनं पू- 
ख्यं, ते सभर गुणखाणी ॥ जि० ९६ ॥ वात छन्ना जेहवी छे तोपण, तु- 
मुं द्रेण देखी; स्नेह घणो दीगे पिणे भाखु, वीजं सवे उवेखीं ॥ नि० 
१४ ॥ निज त्ता सरव तिणे भास्यो, धनदेव वोल्यो तिहार; केरल मुन 
दुःख आगर तारं, तजथी अधिक दुःख माहरे ॥ जि० ४५ ॥ पादरी 
बात घणी अचरिननी, छणतां अचरिन यायः भाय माहरे तनथी अविकी; 
णतां तुन दुःख जाय ॥ जि० १३॥ मदय के कदो तंम भायोनी, ब्रात. 
ते विसयकारी; धनदेव कहे ते कदिए घुणज्यो, दपे धरी नरनारी ॥ जि० 
१७ ॥ चोथा संडमां चौदमी भाखी, श्रीजयार्नदने रासः पञ्मषिजय कहे गु- 
णी गण हणतां, सेए डी विस ॥ जि° ९८ ॥ सवं गाथा २७५ 


--"@ 9 


(१८० ) श्री जयानेद कवीनो राम 


॥ दुदा. 

इण नयरी माहे वसे, धनपति नामे शेट; निरू भी जिन घमां, वी- 
घ जाणे बेढ.॥ १॥ गुनिजननी सेवा करे, करे वी पर उपगार; गणरा- 
गि गमीरो धणं, शीवंवमां शिरदार. ॥ २ ॥ उखभी नाम सोहामणु, नाम 
तिखो परिणाम; रुखमी घर आंगण चे, सकरक करने धाम. ॥ ३ ॥ ए- 
हवी नारिश्ं शेटजी, उभय लोक अविरुद्ध; साधंतां छत बे यया, तेह 
मदा प्ुविशुढ. ॥ ४ ॥ तिहां पदेटो धनसार छे, वीजो छे धनदेव; यावन 
वय आव्या बिहु, खामि का्सिक महादेव. ॥ ९ ॥ 

7 दाक. १५ मी. 


गेव सागरी पाड उभी दोय नागरी भारा रट. ॥ ए देरी. ॥ 

दोय करा इवे शीख्या, यौवन वय आषीञा माराटाल, रूप छाकण्य 
विचष्ट, कन्या परणावीया मा०; निख निय निज व्यापार करे ते विहं 
जणा मा०, काठ गमवि इणि परे सहुए एक मना. ॥ मा० ६ ॥ जीव 
रोकने मरण अंते आवे सदा मा० समय समय विणसे रस रूपने सपदा 
मा०; धनपति शेठ आयु निज अथिर जाणी करी मा० शतु भित्र सम- 
भाव हृदय मादि धरी ॥ पा० ७ ॥ हई विरक्त सारथी सह जीव सा 
मणां मा०; मन एकाग्रे पेच परमेष्ठि सुमरणा मा० पेय साध्यो परलोक- 
न धनपहि वाणिए मा०, मरण छद्म ईम उत्तम भावक जाणिए ॥ मा 
< ॥ निज भरतार वियोग चोक वे वहु ररे भरा० रुखंमि पण धरवास 
वीदामणो चित्त धरे मा०; वहु संवेग विषय विमुखी ते निय रदे मा०, त- 
पथी विनेपे शोपवी काय मरण ठे मा ०९ ॥ मात पिताना मरणथी शो- 
क करे घणो मा०, नवि छख पामे किणही ठाम चित्त दोय तणो मा०; त- 
लीभो सक्रढ व्यापार इवे ईण अवसरे मा०, थी स॒निचद यणिदं आव्या 
पुर परिमर ॥ मा० ९० ॥ तिणे उप्देद्च करयो इम भोभो किम करो मा०, 
एवडो शोक संभार धरो चिचतमां खरो मा०; नवि संसार सरुपं निरूपण 
चिच करो मा०, चर थिर सकङ़ सेसारमां स्वने जम हसे ॥ मा० ९१ ॥ 


खेड चोथो. (१८९ ) 
निय पंथी ए भाण शरीर ए चर अछे मा०, यौवन चपर मणं धुव अ- 
नक्रमे सवि गच्छे मा०; एक जिनेश्वर भापित शरण ते धमे छे मा०, तहे 
आधार गति खिति अव्र अधमे छे ।मा० ९२॥ तेह सुणीने शोक मेद क- 
री वर गया मा०, निन घर काये व्यापारमां विहुए सन थया मा० विहु- 
नी नारि ते घरमां निय कह करे भा०, विहं जण समनी भिन्न भिन्न 
राखे धरे ॥ मा०१३॥ जाते दिन एक दिन पयु इद्ध मारईए मा०, किम 
उद्वेग सादित तुज मनडं पाईंए मा०; तव रघु भाईं कहे मुन नारितुं दल 
चण मा०, तिणे मुज उदवेग थाए तनु दुरवरुपणं ॥ मा० ९४ ॥ मोये 
भाई कटे त मन मत दुख करे मा० कन्या बीजी प्रणाईे तेह्थी सुख धरे 
मा०; र्यभाई कदे ईमन करो जिम छख रं मा०, एद घात त॒म आगर 
दारी शी कह ॥ मा० १५ ॥ तव इद्ध माए कोक कुठ्पैतीकनी मा, 
परणास्यो धनदेवने वीजी शोभा वनी मा०; चोये संडे ठार पनरमी ए 
कही मा०, प्चविजय कटे श्री गुरु उत्तमथी छदी ॥ मा० ९६ ॥ स- 
वं गाधा २९१ 


-*@ 9 ` 


॥ दुहा ॥ 
अभिनव प्रणी नारि, भोगवे नवा भोगः; भावी भावना योगथी, 
सरखो मिल्यो सयोग. ॥ ९ ॥ स्वेच्छाचारी नारिते, पदिषटी सरसी ए; 
चित्त सेतोप न उपनो, धनदेन तिहा रेह. ॥ २॥ मन विते निरभाग्य ह, 
थर उञ्यो गयो रन; तिहां पण भावी भावी, रागी वहत अगन्न. ॥ 
२॥ तास परिक्षा कारणे, जोवे तास चरितच; एक दिन वेग ध्रुनतो, नारि- 
ने के इणि रीत. ॥ ४ ॥ शीत ज्वर यज आवीयो, वेशी न दकं तेण; व- 
देरी इज्या पाथरो, शयन करु हं जेण ॥ ५ ॥ भगण करी शज्या तिणे, 

धनदेव सूतो जाम; पावरण सीरप भगुख, ओढाच्यां तस्त ताम. ॥ ६ ॥ 
॥ दाङ ९६ मी ॥ 
्षरिया, युनिवर धन धन तम अत्तार. ॥ ए देशी. ॥ 


(१८२) भरीजयानंद केवन्यीनो रास. 


विणे सम सूरय आयम्योजी, रात थयो अंधकार; आच्छद्वे सविदोपने- 
जी, गृहड करे धृतकार. ॥ सोमागी सयणां सांभखे नारि चरित्र ७ ॥ 
घोर नाद कपटे करीजी, उच्चे तिदां धनदेव; तव मोहरी छधुने करदेजीः, 
सभर तै देव ॥ सो० ८ ॥ ठँ परार उतावटीनी, आपणने छ कामः; तव 
ते काम उताबखीजी, करीने भगुण यहं ताम ॥ सो० ९॥ घोरनिद्रा आ 
व्यो व्हीजी, जाणी ते दोय नार; घरमांथी ते नीकर्ट+जी, घर उद्यान सह- 
कार ॥ सो० १० ॥ ते उपर दोये चर्ढाजी, पाछरथी धनदव, तेहने अचुसा- 
रे गयोसी, दट्ए दए हेव ॥ सो० १९ ॥ तेहन अवि वस्र्थीजी, वाभ्य 
आप दारीरः वेढे पृथ्वी उपरेजी, साहस धरीने धीर ॥ सो० १२. ॥ मंज 
संभार्थो ति्णीएजी, शक्ति अधिय छे मंत; उडीने आंवो गयोजी, चाल्यो 
ते गगनांत ॥ सो० ९३ ॥ जर जंतु वीहामणाजी, रयणायर मध्य भागः; 
रतन दवीप रटीयमणोजी, अवर द्वीप वृडभाग ॥ सो० ९४ ॥ तस दिर 
मुगट भरणि सयुजी, नगर रयणपुर तत्थ; रतने डित घर घणांजी, सहस 
गमे छे जत्थ ॥सो०९५॥ विद्याधर बास जिहांजी, सूपे जीयो अनगः वि- 
द्याधरी खूपे करीजी, रति हारी एकंग ॥ सो० ९६ ॥ तिण नगरी उद्यान- 
मांजी, उतरी ओ सदकार; धनदेव तिहांथी नीकढीजी, द्र गयो कोर गर 
॥ सो० ९७ ॥ भायोओ पण उतरीजी, पेटी नगर भञ्ञार; धनदेव पण पंठे 
ययोजी, ताम चरण अनुसार ॥ सो० १८ ॥ कौतुक नगरीमां जृएजी, ना- 
ना विध मनोहर; निज ई. गए पिचरतीजी, पठे तस्र भरतार ॥ सो० १९॥ 
तेह चारित्र नोता थकांजी, चित्तमां चमक्यो एद;नाणे स्वगैमां आवीओजी, 
छुपन परे ₹ तेद ॥ सो० २० ॥ चीये खंडे ए कदीनी, सोखमी ठार र- 
साठ, पञ्चविजय कदे पुण्य्थाजी, होवे मेगरमार ॥ सो० २९ ॥ सर्व 
गाथा ४९२ 

^> - 
॥ दुहा. ॥ 
इण अवसर ते नयरमां, एन नामे दढ कीना सह व्यबहारिया, मा- 


` संड चौथो. (१८३) ` 
नै एदथी हेड ॥ ९ ॥ च्यार पुत्र उपर छता, भीमति नामे तास; पिरक स- 
मी चण छकमां, रप छावण्यनो बास ॥ २ ॥ एबी नारि न पार्मगो, 
क्षीण देह तिणे काम, द्वे हर्वे अर्न॑ग थयो, ते दुखथी मान आम. 
॥ २ ॥ विधया कटा सरषे तिहा, स्पद्धोए करयो बात; सोभाग्य थानिक ए 
स्यु, नपि राधं कोड्‌ पास. ॥ ४ ॥ साथवाह वघुदत्त तिहा, तेदना पत्रने 

ते, करयो विवाह वे परणवा, मांड्यो उत्सव गेद्‌. ॥ ९॥ 

॥ दार १७ मी. ॥ 
राग खंभाती ॥ हषे श्रीपार कमार. ॥ ए देशी. ॥ 

सारथ वाहनो पृत, घश्च अमूलिक अंग धरेजी; रयण तणा भल्कार, ता- 
स फिरण अति विक्तरेजी. ॥ ६ ॥ सावेडा श्रीकार, परेरया वागा नरकसी 
जी; नादिकं करे घर पात्र, जाणे रभा उरवषीजी. ॥ ७॥ वाने विविध 
वाजित, शरणाई टदहके घणीनी, साजन भिङिओं साथ, मगर गावे नाण- 
णीजी ॥ < ॥ बोडे विरुद अनेक, खोक जोवा वह आीओनी; भ्रीफङ 
ने वद्धी पान, वरराजा कर भार्वीओजी. ॥ ९ ॥ वीजे चामर पास, उत 
धरय शिर उपरेजी; नोवत गडगडे छदि, चोट चारे इणि परेजी.॥९०॥ 
देखी नारि चरि, धनदेव पिते इण समेजी; वसे जव ए नारि, तव व- 
लशं डं अनक्रमेजी. ॥ ९९ ॥ जोतो ओच्छव तेह, भीन शेठ घर आंग- 
णेजी, उभो तोरणे तेह; दसि ते रखीआपणोजी. ॥ १२ ॥ इण अवसर चर 
राय, तुरग चव्यो सोहे धर्णुजी; वञुदत्त युत श्रीपुंन, शेनुं सोदे आं- 
म्णुजी. ॥ ९९ ॥ छोक तणी भीड भाड, जोवा मिलियो छ घणोजी; थम्‌ 
ते उगीओ ताम, तीखी धार तोरण तणोनी. ॥ १४ ॥ पदीओ जीणो तेद, 
भवितव्यता योगे करीजी; छागो ते उत्तमांग, व्र तकरा गयो मर्जी. 
॥ १५ ॥ वदुदत्त परिजन जे, तेह शोकातुर वहू थयोजी, रोवे सवि परि- 
वार, दिर कटे पीटे दियोजी. ॥ १६ ॥ सहु गयो ते निज पेर, इवे भीपुन 
चित्त चितवेजी; सो आज्यो अंतराय, कहो हा श्यं करिये दवेजी. ॥ ९७ ॥ 
शी गति हीरे श्रय, सेद करे चित्त आपणेजी; निज पारेवारने साय, चितवे 


= 


(९८९ ) श्री जयानैद्‌ केवगीनो रास. 


इणिषरे हापणेजी. ॥ ९८ ॥ यतः भारव्यमन्यथाकार्य । दवेनविदधेऽन्य- 
था ॥ कोवेत्तिमाणिनांाच्य । कर्म्मणांबिपमांशरसिं ॥ ९ ॥ प्रव दार ॥ 
परणे नहं नो आज, गने तो ए अभागणीजी; ईम रोके परसिद्ध; स- 
करकी कन्या भणीजी. ॥ १९ ॥ नाहि परणे नर कोय, सहने जीवित वा- 
उद्युजी; परणावुं कोई आज, कन्या भाग्य शा कद्यंजी. ॥ २.० ॥ सयण 
कहे काइ सेद, तुमने करवो नवि घटेजी; विण भावी नवि दोय, भावी भाव 
ते नवि मिटेनी. ॥२९॥ वाजान चो ए, सांभरी चित्तमां दरीमोजी; नि- 
न नरने करे आंण, छावो कोई नर परलीओजी. ॥ २२॥ ते नर ततक्षण 
ताम, वर्‌ जोवाने नीकट्याजी, राज मारग सवि ठाम, जोतां कोईने नवि 
मस्याजी. ॥ २३ ॥ इण अवसर धनदेव, नयणे पर्डीओ तेहनेजी, दिव्य 
रपधर नेह, आज्यो ते भर यौवनेजी. ॥ २.० ॥ छाव्या शेटने पास, निज 
पत्री सम निरखीओजी; भास्थना करे तास, शेटीओ ईडे दरखीओनी. 
॥ २५ ॥ चे खंडे ठाठ, सत्तरमी सोदामणीजी; पञ्मविजय कटी एड, भरी 
जयानैद रासज तणीजी. ॥ २६॥ सव गाथा ९३८ 


॥ दुहा. ॥ 

धारथना सुरण शेढनी, चिते चित्त पकार, ए र्पर्वती देसीए, नेवी पु- 
रव नार. ॥ १ ॥ खेम कुश निज वांछ, परव छंडची नार; परण नारी 
विण मारो, अफ ययो संसार. ॥ २॥ अतिथी ने वरी भराहुणा, न रष 
आद्रमानः; नारी विना दारीस्मो, पूप ते विरू समान ॥ ३ ॥ तातं करे 
इम भाथना, आदर करी अपारः एहवी फिम छद वे, नारी रति अनुदार 
॥ ४ ॥ ईम करी हकारो भण्यो, न्दवराच्यो धनदेव; करि विरपन चदन, 
व्च पृैरयां ततसेव ॥५॥ आ्रपण अंगे धरयां, पेरसने फुठमाल; श्रीमति 
केन्या परणीओ, हरषे थइ उनमार. ॥ ६ ॥ शठ कन्या धनदेवन, आणं- 
द वरसो एम; देली नमाईं सुभरो, प्रोठ धरे बहु मेम. ॥ ७॥ 


खंडचोथो. (१८९ ) 
॥ ढठ ९८ मी. ॥ 
वाड एटी अति भटी मन भमरारे. ॥ ए देशी. ॥ 

धनदेव धितातुर थह शणो सयणांरे; वेढे देते वहार, टार घुणो वय- 
णार; दोय भायां धनदेवनी ०, फिरी फिरी नयर मह्ना ॥ ऊा०-८ ॥ 
सांभी कौतिक अव नद छु०, विवाह जोवा कान छा० मोदी नाह- 
सीने कहे भु०, रात्रि घणी छे आज ॥ छा० ९ ॥ नोहए ओत्सव हेज 
यु०, ङघुए॒प्डिवञ्युं तेह खा०; जोषे विह जणी रंगं छ०; रषु बोरी 
चणो एह ॥ खा० ९० ॥ देव देवी सम॒ मनदर ०, वर वहु अतीहि उ- 
दार छा०; आयं पत्र सम देसीए छु०, मोहय करै तव नार ॥ ला० ९९॥ 
भोटी तु कार नवि ठे ०, सरिखा नर वहु हीय डा० आये. पुने 
सारिखो ०, दीसे वीजो कोय ॥ ा० १२ ॥ श्रत ज्वर करी पदीं 
घु०, तेतो सूतो गेह रा० निद्रा माहि आबीभो घु०, नहीं विचाषली 
एह ॥ खा० ९ ॥ किदांथी आन्यो होय दृहां घु०, सिण एक रही तिण 
टय रा० कौतिक दैखी विह जणी धु०, सहकार साहमी जाय ॥ डा° 
९९ ॥ चे गोख वेो हवे भु०, नव पर्णव स्ञीयुत्त खा०; धनदेषं शंका 
धारतो घु, गमन नारित गुत्त ॥ छा० १५ ॥ सिरिमति व्ञने छेषटे सु०, 
लोक ते छिखिओ एक छा ०कुङसुम रसथी सहनाणी यु०, करी निपुणाई 
छेक ॥ खाऽ ९६ ॥ यत; $हरसंतीकवारत्न । परचुतो्रगःकच ॥ घन- 
कषनपतेभौग्या । धनदेवोभ्यगातभियं ॥ ९ ॥ पुषे टज. ॥ इसंती नगरी कि 
हां सु०, किदां रतनपुर शम ला ०; किदं आंषो गगने चर्यो °, फिंहां 
कटो धनदेव नाम ॥ छा० ९७ ॥ कायक काय उदेशीने छ ०» नीकरीयो 
हषे तेह छा०; अवि चदी ते दोय नणी ०, मनमां इषे धरेह ॥रा० १८॥ 
अवि पू परे र्यो छु०, नारिए गणियो म॑ खा०; चाल्यो आकाशे ओआं- 
बटो घछु०, पोतो निल घर तत ॥ ला०९९॥ उतरयो निन उद्यानमां ०, 
थनदेव छांनो ताम ङा० धरमां नईं शतो बडी छ» शय्याए करी आः 
राम ॥ ङा० २० ॥ ओढी सिद्रामर थयो धु०, आवी हवे दोय नार ला 


( ९८६ ) भ्रीजयानंद फेवगीनो रस्त. 


भर निद्राप देखी घु०, सरतो निज भरथार ॥ छा० २९ ॥ केका रशि 
सुती विडू सु°» जागी क्षणेकमां नाम ला० ययो भभात रयणीं गईं 
०, दूरय उग्यो ताम ॥ छा० २२ ॥ सवि अधकार नसार्डाओ घु०, चंड 
किरण दिन नाह ला ° वर्गी घर कारय भणी ०, धो घरनो अथाह ॥ 
ला० २३ ॥ किमठिक हवे खघ नारीए घ० सोड वादर रहो दाथ ला० 
कंकण सहित ते देखीओ घु ०; पिवाहवतो नाय रा०) मोहर्टीने देखादी- 
ओ घु०, तव कहे मोदी वाणि छा० ते तिदां कं ते सवि मद्वु घु०, 
देखी एहनो पाणि ॥ ठा० २५ ॥ किमहीक आव्यो तिहां कणे सु०, 
पररण्यो कन्या ताम छा० नाण्यो ईणे आपणो सुऽ, सपि त्ता ते आम 
॥ ला० २६ मत बीदहजे मन मांहिथी घु०, करणु तस्त भतिकार ख; क- 
रयं तो बीहवुं किशर छ ०, सथं थारे सार ॥खा०रगश्रीजयानदना रामां 


०, चोये संडे ठा खा ०; अढारमी पदमे कदी घु०, आगर वात रसारु 
॥ ऊा० २८ ॥ स्वं गाथा २५६ 


-- "चै 


॥ दुहा. ॥ 


वीक मकर तु वापडी, करं एहनो उपचार; सात गांठ देइ भनि, 
दोरो करयो तैआर. ॥९॥ धनदेवने डावे पगे, नारिए बाध्यो ताम, मूरखने 
निरदयपणे, कृड कपटनुं धाम. ॥ २ ॥ मत्र तणा प्रभावथी, सूडो थयो 
ततेव; देखी निन भूढापणु, दीन वदन धनदेव. ॥ २ ॥ नवि छडयुं कै- 
कण करे, नवि सांभ्रयुं जेण; धनदेव मनमां श्वितवे, शंका आवी तेण. ॥ 
४ ॥ रात्रि हेततांत जाणी करी, ढो कीधो आमः; इणे चरिषरे ए नारिनि, 
अप्तभाव्य नही काम. ॥ ५ ॥ मन चिते हा हारिओ, मानवनो अवतारः प- 
श्पणुं ह पामीओ, ईम ध्याए त्िणी वार. ॥ ६ ॥ उडवा नाए नेर, क 
रथी चाप्यो तास; इणप्रे बो पापणी, कोष तणो आगास. ॥ ७ ॥ 


सेह चोथौ. ( १८७) 
दद ९ मी. ॥ 
वटडउनी देबी. 


आंस समश्चावे अनभ्यनेरे, करे वी अन्यशु वात; अन्य हृदयमां धारती, 
काय नारी ररि कजात जो दोय पोतानो भ्रात्रे, बी नो होयनि- 
जनो ततरे, तेहने पण यैचत्रा जाते, एदवा गुण जमत विख्यातरे. ॥ ८ ॥ 
सयण सण सांमरो मेरे करु ॥ कोयनी न होए ए कदरे, भुकी निन प- 
तराय; रंक साये रमे रंगशं, तस जाणे जीवित भायरे; नदीनी प्ररे नीची 
जायरे, सापिण परे कुटि सदायरे; गाक्षसणी प्रे सावा धायरे; जिहां 
भन मान्यं सां उजायरे ॥ स° ९॥ क्षण एक रोवे क्षण हेरे, क्षण देसावे 
राग; क्षणमां विरागण हह रह, क्षणम कदे मीठी वागरे, क्षणमां कट वच- 
ननो कागरे; क्षण रसे तूसे अथागरे, क्षणमां करे निज धर तगरे; क्षणमां 
दिए निज प्रति दागरे. ॥ स० ९० ॥ निन पाति परदेशे जतांरे, परम होए 
सुख दे, युस कहे तुप विण किम रहर, आ सनं ठंडर छे गहरे, सुमशचं मुन 
अतिअ सनेहरे, धडी वरस समी मुज एहरे, इवे थारे कटो करं तेषरे, हवे 
दुखना वरसश्चे मेहर ॥ स० १९ ॥ नारी रंग पतेगशोरेऽनातां न छागे वार; 
निम वादलनी जंददी, जिम बीनखीनो चमकाररे; जिय राजमांन अल्प 
वारर, जिम कपरी ध्यान विचाररे, नदीं साच वचन किवाररे, अशुचि अ- 
पवित्र भडार ॥ स०९२॥ पंसी पगु आकार्मारे, जलमां मछ पद्‌ जोय; 
तिम नारीना हृदयनो, जन न छह मारग कोयरे, वद्धिए सुरगर यदि हो- 
यरे, तारां गणित करे छोयरे, एनो पार न पामे सोयरे, क्षण इसती 
क्षणमां रोयरे ॥ स० ९६ ॥ धीठ हृदय नारी इवेरे, वटे एणि परे वाण, 
अम चरि जोवा भणी, तें कीधुं श्म पंडाणरे; सूतो जूढो ज्वर आणे, 
अम साये पर परगणरे, आवी पकेडयो कनी पाणरे; आषी छतो ओदयं 
वस्र ताणिरे ॥ स॒० ९४ ॥ तेहन फर दवे दैखभेरे, ते विण न वरे सान; 
ईम करी पांजरे घाठिओ, शूडाने देर अपमानरे; वहु वचन भहारनं दानरे, 
-सांभरे खडो निज कानरे; रुष मोधेनुं करे बह मानरे, तुम सम नही अ- 


(१८८ ) आ यानंद केवगीनो रास 


धर फो गनरे ॥ स० ९९ ॥ धर परिजन देसी धणुरे, शुक करे पथातापः 
पिग पुज सडानो भव छक्ञो, युन आवी पोदतु पापरे; न करथो परमेष्ठिनो 
जापर, तिणे म्यो ईम सतापरे; इवे परवद शं कई आपरे; नवि आडां 
आबे माय वापर ॥ स° १६॥ घर कारय करती यकीरे, रथि जव ते नार 
तव भाजी छम्रकावती, तेहना होए छमकाररे; छावी सृडी तिणी वारर, बी- 
इवरावे शरल्ञनी धाररे, कहे साभल पं निरधाररे, कर एहवो सुज परकाररे 
॥ स° ९७ ॥ तुनने मारी श्णि परेरे, एक दिन एह वाल; छप्रकावीशुं 
तजने, ईम घोरे तेविकराठरे; णी पामे भय असराढरे, निस निस ए दुख 
ननाररे; रदेवो क।ढे कोई कारे; जाणे मिकिओं छ नर्वपारे ॥ स० 
१८ ॥ धन धन ते नर रानिभआरे, नाणी एषवी नार; दूर रह्मा महामाग ते, 
जाणो जिम जद्कुमाररे, षी वेयरखामी अणगाररे, चोये संडे ए साररे; 
डा ओगणी समी अधिकारे, कहे पद्मविजय धरी प्याररे ॥ स० १९ ॥ 


स्वं माथा ४७९ ॥ 
- ग~ 


॥ ददा. ॥ 

इषे जे रत्नपुरे थयो, ते घछणल्यो अधिकार षडे नाण्युं किहां गयो, 
श्रीमतिनो मरतार. ॥ ९ ॥ गयो ते पारो नावीओ, सोराब्यो वहु गम; 
विहाणे दीगे जे छिख्यो, इरोक मनोहर ताम. ॥ २॥ तथाहि ॥ इसंतीषुरे 
धनपति, शेठनो चत घनदेवः व्योम भारग आबी करी, परणी गयो ततखेव 
॥ ३॥ तेह णी शेठे इवे, भीमापि रोती लेह; आसासना देह ईम के, इहां 
तेडावुं तेह. ॥ ४॥ 

॥ गल २० मी. ॥ 
॥ षींञियनी देशी. ॥ 

दः दिनि सागरदत्त नामे शेव, व्यापारने अरथे तिषा 

» इसंतीपुरी ।५॥ जयो जुओ करम विदेवना. ए आंकणी ॥ 
तहने भीन आपीयो, ब भुरव रयण यकारे; कदे धनेदेषने तुमे ा- 


खंड चाथो, (१८९ ) 


पजो, करी आदर अति सतकाररे ॥ जु० ६१ केनो संदेसो इमि पर, 
तुमे आबो आणे गमरे; निज नारि सेमा मोदश्यं, त॒म न घटे एवं कामर 
॥ जु° ७॥ इवे सागरदत्त पण चाछिओ, ओरुष्यो सागर निहानरे; पहो- 
तो हसती मयर्रीए, तिहां करे व्यवसायनां काजरे ॥ जू° ८ ॥ धनदेव धरे 
गयो अन्यदा, नपि दीटो तिहा धनदेवरे तव पृषे तेहनी नारिने, भासो मु- 
जने ततसेवरे ॥ ज्‌° ९ ॥ धनदेव किां छे दावो, तव बोरी ते धुणों 
नारिर; देशांतरे व्यापारे गयो, आवशे ते दिन दस बाररे ॥ भू० ९० ॥ 
कहे सारथवाहे नारी भते, भीपने दिओ अकारर; धनदेवं जमाईने कारणे, 
श्रीमति ्ररे तस नारिरे ॥ जू ९९॥ ते कारण तेडधा छ तिहा, तव बोरी 
ते विह नारिरे; ए वात तो तेह कटेता हता, उत्सुकता चित्त बहु धारिरे ॥ 
जूु० १२॥ पण कार्यं वदो देरशातरे, जावुं पयं ततकारे; जातां तिणे ई- 
णिपरे भासि, धरी हषं ने थर उजमाछरे ॥ जू १६ ॥ रत्नपुरथी आते 
जो कोई, आपो तस्र ए शुकराजरे; पुज नारि नवोढा रमणने, वी मेम 
उपावण काजरे ॥ जू° १४ ॥ ठेजो वची सरो मोक, इम कष्ट आष्युं 
तस हाथरे; शक सिव रुड़ ते पांजरं, खीषी अटकृतिनी आथरे ॥ जु० ९९ 
॥ हवे सागरदत्त ते नयरमां, करी कय विक्रय व्यवहारे; चदीओ धर 
जावा भवहणे, कमे सागर पराम्यो पराररे ॥ जु° १६ ॥ उतरी हवे नयर- 
मां संचरयो, पोदोतो भीपुजने गेहरे; फलो सवे इतं ते ेठने, भे नारिष 
भार्य तेहरे॥ जू° १७ ॥ आ शुक पजर तिणे आपीड, नारीने रमवा हे- 
तवरे; ते छने अति मोदश्च, निज पीने दिए संकेतरे ॥ जू० १८ ॥ भरतार 
भसाद ए पामीने, छक्यं रमती रसारूरे; चोथे खंडे ए षीसमीः प्मविन- 
ये भासी दार्रे ॥ जु० १९ ॥ सवै गाथा. ४९४ 


--*@ॐ*@- 


॥ दुहा ॥ । 
रमतां रमतां एकदा) दवरक दीठे परायः विरमय पपी जोडी, तव ,. 


` (९९०) श्री यानंद केवलीनो रास. 


विष्यं अचरि थाय. ॥ ९ ॥ गूढ स्पे धनदेव ते, देखी दरल न मायः वि 
स्मय ङरहानि पृती, भणमी निज पतति पाय. ॥ २ ॥ स्वामी ए अद्भूत 
किरं, कहो मुने अवदात; तते कदे जिम देखो तुमे, तिमदीज छ ए वात. 
॥ ९॥ इवणां अधिक म पडो, सांभटी एह विचार; हरसे जहे निज तात 
ने, भाख्यो तेद भकार. ॥ ४ ॥ 

1 गड २५ यमी ॥ 


आगो जमाई भाडूणा जयर्वताजी ।॥ ए देशी ॥ 

शरीपुन शे इवे हरखशं जयवैताजी, जोई जमर रप गुणर्वताजीः 
अति दरषित सहु ट्ब ते ज०, सांमखी तेद खरूपं ॥ गु° £ ॥ अति 
आद्र सनमानथी ज०, रदैषाने आवास गु° आप्यो स्वगे विभानष्ो 
ज०, वहु धन परित भ्रास ॥ गु° ६ ॥ तिषहां धनदेव सुखे रहे ज., नवप- 
रणित छेह्‌ नार गु; खेच्छए अति स्नेही ज०, भोगवे मोग श्रीकारे ॥ 
गु° ७ ॥ जाणे पुण्य उदय थकी ज०, पाम्यो एरी अवतार ० करे व्य- 
वसाय घणा तिहा ज०, सकर करा भडार ॥ गु° ८ ॥ छाम षणो तेह- 
मां थयो ज०; दन्य पत्र हुओं ताम गु°; कार केतोहिकनीगमे ज०, 
रहेतां तिणहीज ठाम ॥ शु० ९ ॥ इद्रनार सपना समो ज०, एह अनिय 
संसार गु०; जायुक्ये तिणे कारणे ज०, शेठ गया यमदार ॥ गु° ९० ॥ 
माई मोजाई एकमनां ज०, श्रीमति उप्र राग गु; अल्प थयो तिहां अनु- 
कमे ज ०, विरइ बोरे वाग } ० ९९ 1 यतः खी पीर नर सासरे, सज- 
मीओां सहवास; एतां होय अर्सामणां, जो मंडे धिरवास 1 ९ ॥ पूररैदा>॥ 
अमति निन भरतारशं ज०, जावाने परिणाम गु०; भन पिते भरतारनो 
ज; केषो रेवा गम ॥ गु ९२ ॥ केकी देय नारी अछ ज०, जाडं ता- 
स स्वम्प गु; उतकृठित चित तेहश्यं ज ०, के पतिने करी दूष ॥ गु 
९३ ॥ जनकनुं घर निज स्वामीनी ज०, नवि देखाडो केम गु० सासरे र- 
हें नारीने ज०, जनक शे नर नेम ॥ गु° ९४ ॥ जस करिति प्रामे वणी 
ज ०, अन्यवा होय अपमान गु०; तच बोख्यो धनदेव ते ज०, अवसरे भे- 


संड चोयो. (१९१) 


छश तान ॥ गु° ९९ ॥ धीरयवती भीमा ज०, पौन करी ररी ताम शु 
वटी कालांत्रे एकदा ज०, श्रीमति कहे सुणो स्वाम ॥ गु° ९६ ॥ जण 
जातिना पुरुप छ ज० जघन्य उत्तम नर जात गु० जा मध्यय नाणिए 
ज०, भरथम खुर गणे ख्यात ॥ गु° ९७ ॥ निज गुण ख्यात उत्तम क्या 
ज ०; प्रध्यम वाप गुणेन ग; तिणे तुमने रहेतां इदां न°, खघुर तणे द्रवेण 
॥ गु० ९८ ॥ उच्तमता नवि एमां ज ०, वी णो चण प्रकार गु०, वाप 
गुणे उत्तम क्या ज्ञ ०, मध्यम मात प्रकार ॥ ग॒० १९ ॥ नारि गुणे जे षि- 
स्ररयाज ०, ते जघन्य कदेताय गु०, यद्यपी गुणवंता तुमे ज०, सकर क- 
खना गय ॥ गु०° २० ॥ समरथ द्रव्य उपाजैवा ज०, तोपण हम ॒कहेवाय 
गु०, जमाई श्रीपुंज रठनो ज०, कहे जननो समवाय ॥ गु०२९ ॥ तिणे 
जो उत्तम परषना ज ०, मारगनी करो चाह श०$ जनम भूमि तो अनुसयो 
ज9, शुं कद्िए घणुं नाह ॥ग० २२॥ सड चोथे एकवीसमी ज०, पञ्च वि- 
जये कदी ढाठ गु ° श्री जया्नंदना रासमां ज०, घुणतां मंगर माङ ॥ गु 
२६ ॥ स्वै गाथा ५९७ 








॥ दुहा ॥ 
धनदेव नारी वयणथी, बोडे इणिपरे वार; ससुर तणे घर जे रे, नाणु 
तेह निय. ॥ ९ ॥ पण ॒छमरका भाजी तणा, नवि विसरीया युज, हैयामां 
खटके यणा, चँ भाखुं हुं तुन. ॥ २ ॥ ते सामी श्रीमति कदे, छमकानी 
कटो धात; तव ते घरथी साषै कहे, उमकानो अवदात. ॥ २ ॥ 
॥ दाठ २२ भी. ॥ 
खडीने रदीआदीरे, बाद्दा तारी वांसखीरे. ॥ ए देरी ॥ 

रूडीने रदीआीरे, यगुणा श्रीमतीरे; हसीमे वोखी तव तिणीवार, ए- 
इनमे शो गणबो चित्त भार ₹० ॥ ४ ॥ यजने देखावोरे ते तुम भायार, श- 
क्ते ईं जोऽं केदवी तास; एनने जोवा अति पीपासर 5० ॥ ५ ॥ दका 


(१९२) श्री जयानैदं केवणीनो रास. 


युकीरे चा निज धरेरे, तुमने वाधा नदी छ्गार; मन सरिखीं पासे थका 
नार ₹० ॥ ६ ॥ तेह दुणीनेरे षीरय धारतोरे, द्रव्य करी सहु मेखो ताम; 
साये ठेर पोतानी वाम ₹० ॥७॥ सयणने परे धनदेव चाठीयोरे, सा- 
गर उतरी पाम्यो पार, पोहतो हसती नयरी मक्षार ₹० ॥ ८ ॥ वह धन 
देतोरे दीन अनाथनेरे, गंषदस्ि परे पहोतो दवार विस्मय पमी तव विहृ 
नार ₹० ॥ ९ ॥ एशो अचोरे आग्यो किहां थकीरे, शुक टचिओो किम 
धरे सदेह; मरुपतो आन्यो ए निज गेह ₹०॥ १० ॥ इम विचारिरे बिहु 
उभी धरर, नाणिए हयडे हरस न माय; करे मगर उपचार बनाय ख० 
॥ ९९ ॥ गौरव करीरे विनय देखावतीरे, चि्रशारीमां छावीं ताम; सि- 
हासन मांडथुं तिणे गमं ₹० ॥ ९२ ॥ धनदेव वेठोरे साये शरीमतीरे, कब 
 क्षेमनी पृषे बात, धनदेव करे मुनने घुसशात ० ॥ ९३ ॥ मोटी भासे 
रे नानीने छणोरे, नर्यी पसरो पियुना पाय, रषु पण दाधर थईं नढ 
लाय ₹० ॥ ९४ ॥ भक्तिथी नानीरे पाय पखारतीरे, जावाकुंडी माहि ते- 
हः ते मोदी प्रह ससनेह ₹०॥ १५ ॥ मंत्र मेनीरे तिम आशछोटिठंरे, भ- 
थवी उपर वरय तांसः भ॑तरनो महिमा अर्विस छे आम र० ॥ ९६ ॥ व- 
भवा छ्यु पाणी वेरज्युरे, मय पाम्यो धनदेव अस॑त; श्रीमती साहम्‌ 
नोवे तंत ₹० ॥ ९७ ॥ मति भासेरेभत बीहने भनेर, पाणी बधत चा- 
ख्यं नाय; अन्मे वटी पग षोडाय ₹० ॥ १७॥ दीचणे आच्युरे ताथ 
इृडतीरे, कटि तदने वशी नाभि भमाण; उद्र हृदयने कंठने पाण ० 
॥ ९९ ॥ चतु षपतरे नासाए अढयुरे, षनदेव मनमां अति लेदाय; किम 
थारे नङ वषतुं नाय ० ॥ २० ॥ श्रीमति भासेरे भय मन मांणस्योरे, 
करं एहनो इवे हं भपिकार; नोऽ माहरो ए चमत्कार ड० ॥ २९ ॥ धु- 
° पके ते नर पी गर) निम नवि परतीए नल दलाय; एक विदु नवि 
तिणे दाय इ ॥ २२ ॥ विहं ते नारीरे श्रीमति पाये पठेरे, शक्तिए जी- 
वी प इणिवार; हं वियागरुणनो भेढार ₹०-॥ २६ ॥ तुजने आराषुरे ्वा- 
भिनीनी परर, जणे मरि परस्पर जोटि, काम करे घरना मन कोड ₹०]२५॥ 


संद चोथो. (१९९) 


शुद्र विदयाएरे जणे बरावरीरे, भीति घणी नित्य बधती नायः सरिस श्ी- 
छे सहंसपटाय.॥₹०२५॥दीयसमजीजीरे खेच्छाचारिणीर, अवगुणि संगे अ- 
वगुण थायःगुण सघा तस नाशी नाय. ०२६ ॥यत्तःअवस्सयनिवस्सड। दो- 
ए इषि समागयाए भखाए॥ससमीएनिणटो। अंवोनिवत्तणंपत्ती॥९॥ पूवं हाये 
धनदेव तेरे मनमां इणि परेरे, जो ए वे समत्रीजी थाय; तो टं ्ररण करं 
किहां जाय.॥ ०२७ ॥ राक्षसी सरखीरे णने छांडिनेरे, करं हषे आतम 
केर दित; जिभ नवि होय एदवी पज भीत.॥₹०२८॥ चाये सहेरे दाग्वा- 
वीसर्प, पर्विजय इम भाखी सार; धनदेव पामश्चे जयजयकार ॥ ₹० 
२९. ॥ सर्वे गाथा ५४६ | 
69“ 
॥ दुह्य. ॥ 

कायक कारय मिस करी, घर छोडणने देत; कषम देवने देदरे, आच्यो 
धमे संकेत.॥९।ते थनदेब हं नाणे, वेगे ताहरी पासः बुडापणं म अन- 
मव्य, केव दुख आवास.॥२। पयता आबी दंकटी, परण कोड दैव सयोग; 
पशुपर्णुं नवि पामिओआ,तिणे तमे चुखीओआ खोग.॥६॥ म तो मारा तनुथकी, 
दुख अनुभवं नोर; तिणे तुमथी न आकरां, नाणो कमं कटोर.॥४।१- 
दन घृणी संश्यों षणु, विस्मय रही के एम; त॒म दुख जाणी कीनीषए, 
` आतम दित विहु मेम. ॥५॥ 

॥ दढ र्द्षी॥ 
वै वे मुनिवर बदिरण पांगरयाजी ॥ ए देशी. ॥ 


इणे अवसर तिं मुनिवर आरवी आजी, विररा नस नापरे; वहु मु- 
निवरने ददे परिषरथाजी, साधु गुणे अभिरामरे.॥१०६। पच सुमते समता स- 
दाजी, जण गुपतिना धाररे दसविध साधु धरम आराधताजी, भावना भा- 
वता बाररे ॥ ई०७॥ जिनवर चैत्यमां जिनवर वादी आजी, स्तवना करीन 
स्तषीआ देवरे; तेह मंडपमां युनिवर आवीजी, जिहां मदन भनदेषरे 


(१९४) श्री नयानैद्‌ केवकीनो रास. 


॥३०८॥िष्ये कंवल प्राक थानिकेजी, पाथरयुं जावी बेग तामरे; भक्ति- 
थी बिहु जणे पृनिवर दीआजी, करिय पर्चाग रणामरे ॥इ०९्7धर्मखाम 
दधो मुनिवरेजी, ज्ञाने करी नाणी तास चरित्रेः धमेदेकाना दिए भरति- 
ब धनीजी, सांभरो भाणी कर्मं विधेत्ररे ॥ ३०९० ॥ जीवित तटिनी पर स- 
मु कल्युजी, नट पेटक सम एह ऊटेव परिवाररे; शरदना अश्च समी रक्षी 
कहीजी, धर्मां जे मेते गमाररे ॥इ०९९॥ आपद्‌ काे शरण न को 
होएनी, सवारथ तत्पर ए परिषाररे; शडन पडन विध्यसि ए तनुजी, र्लना 
वड कपट आगाररे॥६०१२॥ इणिपरे विघ्र भरयां संसारमांजी, जीवने घ- 
ख नही खवेशरे; विषयनुं घत अणुसम ते मानतोजी, ते रुना आयत 
छे सुवरिषेशरे॥६०९२॥खुलना तो आपदानी छे मिय सखीजी, सापिणवाष- 
ण राक्षसणीने तोररे; स्वगेनी भांगर नरगनी दीपिकानी, तचे मृण पं- 
डित जेह अमोररे॥६०९४॥ कार्यं अकारय न गणे भाणिओजी, विविध भ- 
कारनां करतो पापरे, तेदथी ए संसार मादी ममेनी, खमतो ते चिहुं गति- 
नां दुख आपरे॥ई०९५॥ ते कारण तुम धमं समाचरोजी, विषयथी विरमी 
महानुभागेर, सवे विरति रूट अगीकरोजी, धरम कारयमां आणी भावरे 
1३०१ द्।निग्रह कीजे सवे कपायनोजी, इंद्रि जे छे चपर तुरंगरे; दुर्दम 
टमीए तपथीं तेश्नजी, शरू कुर वासे वश्षिए रंगरे॥ ई०५७॥उपसगंने षडी 
सहीए परीसहाजी, तो भवसायर तरिए भव्यरे; जन्म जरा कष्ठे न वृदि- 
एजी, निरु होय शुद्धातम द्रव्यरे ॥ इ० १८ ॥ सकल संसारिक 
दुखने वामताजी, अकर अवाभित कहे निरबाणरे; निरदंथी शाश्वत सुखने 
अनुभवेजी, विङसे वरं केवर दसण नाणरे ॥१०१९॥ देशना सांभखी मन 
संवेगी भानं, मदनने घनदेव प्रणमी पायरे; कहे भव अंध कूआथी उधरोजी, 
दीक्षा कर आदवने गुरुरायरे।६०२०॥करो उपगार स्वामी अम रांकनेजी, 
गुरूए पण दीक्षा दीषी तामरे; गहण आसेवना शिक्षा बिहु अ्ररेनी, दादश 
गी षरे निम निन नामरे ॥१०२१॥ त्र तप चरण आराषे विहु मुनीजी, 
बिह जण स्नेह परस्पर धाररे; गुर कल बासे बसता बिह नणाजी, भये ते 


खंड चोयो. (१९९) 


साये करता विहाररे ॥इ०२२॥ अणस्ण आराधी गया सोहमेजी, पचप- 
स्योपम आय रसारर; खंड चोय तर्वासमी एकहीजी, प्विजय वर दग्रे 
॥ १०२९ ॥ सवे गाथा ९६९ 
---"ॐ# 
॥ दुहा. ॥ 

देव भवे भ्रीतिन षणी, करता कराये अशेष; तिथी चवी इवे उपना, 

ते सांभग्े ुविक्षेष ॥ ९॥ 
॥ हाढ २४ मी, ॥ 
करकंडने करु वंदना ह बारिखार ॥ ए देशी, ॥ 

मदन जीष इषे उपनो, हुं वारिाल, महा विदेह ग्नाररे इ; नयर 
विजयपुर सोहतुं ह°, अङूकापुरी अनुहाररे हं०॥१०२॥समरसेन तिहां रा- 
जीओ हुं, विजया वली तस नाररे हं०; मणिभ्रम नामे तेथयो ह°, स 
कठ कला सिरदाररे हं०॥म०शायौवन पाम्यो जेटछे हुं०, प्रणाव्यो तस 
तामरे ०; पठि देखी भतिदह्ीओ ह°, याप्यो छत निज गमरे ह° ॥म० 
% ॥ मणिभम राञ्यने पारुतो ह°, वश कौधा वहु रायरे ह ०, सामेतं 
मत्रीश्वर घणा ई०, पमे भणमे पायरे हं ॥ म० ५ ॥ कार गयो इम के- 
टो ह ०, गज चदीओ एकं दीश्नरे हं; रयवादीए नीकल्यो ह°, करी ए- 
काग्र मन्नरे ° ॥ म० ६॥ एक सरोवर मोटकु ०, कमल विकश्वर मां- 
हरे ०; गगन तारा गणनी परे ईं, शोभे अतिशय यांदिरे ड०॥ म०७॥ 
देखी रमणिकता घणी हई ०, जोई र्यो चिरकाररे हं०; पायक पाते अ- 
णाविङ हु एक कमल ततकाररे हं ॥ म०८॥ राय गयो हषे आ- 
गरे ह°, बकिओों तेहन मग्गे ह०तेह सरोवर देखिडं ह०, शोभा गई तं 
अरग्गरे ह° ॥ १०९ ॥ अहो अहो ए कदो शं थयु हुं; पृषे परिजन रा- 
यरे ०; परिजन दे छुणो नरपती ह° जिम शोभा कमखायरे हुं 
॥ म० ५० ॥ कमर्‌ एकश सहु किए दं०, तव ए नीपे एमरे इं ०; छणी 
राजा मन चिते हं, अहो ए सरोवर जेमरे ह° ॥ म०,१९ ॥ राज 


(१९६) शी जयायैद केवनीनो रास 


रीद्धि षिण नर दथा ह०, नवि शोभे कोर काठरे हं ०; ऋद्धि अशाश्वती 
जागणि्‌ हं०, घुपनने जिम ॒इईद्रनाखरे ह° ॥ म० १२ ॥ रमणिक्र निम 
फिपाकनां ०, फल कडआां परिणामरे हं ०; इ्यादिकं चितापरो इ०, 
चास्यो आग जामरे ह° ॥ म० ९३ ॥ तव दी उद्यानमां इई» चरी- 
जिनेश्वर नामरे हं०}धमे कथा केतं थकां ईं०, कौषो तास भरणामरे इर 
॥ म० ९४ 1 देशना सांमरी दर्शं हं०› इतने सांपी राज्यरे इं ०; संथम 
किए भूरि कमे ईं०, आप थया ऋषिराजरे हुं ॥भ० ९५॥ तीतर तपदयां 
आदरी हं०, पारे शुद्ध आवचाररे ई ० गगन गामिनी उपनी ई०, ल~ 
भ्धि वीजी पण साररे इं ॥ म० ९६ ॥ अवेपि नाण चली उपलं इ, 
जाणे परद स्वभावरे इ०; विचरे भथवी पावन करे ई०, ङ्ध तणे प्र 
मावरे ० ॥ य° ९७ ॥ धनदेव जीव हवे उपनो हं ०, ते णजो अ- 
धिकाररे ६० समवैताल्य सोहे घण ह°, जोयण पंचास विस्तारे इं 
॥ ० ९८ ॥ जपवण पचस उंबो दरी हई, गगनशं करतो वातरे ईं०› 
निर कण शीएक घण हं०, फरसी पवन आयातरे हं ॥ ध० १९ ॥ 
तिथे छर किन्नर यक्षनां इं०, युखीआं मिथुन उद्यानरे ह°; रयणिए जी 
षी दीपती हं०, दीपे दीप समानरे इई० ॥ ध० २० ॥ तिहा नयर वर 
नामथी इईं०, रथनेउरचक्रवाररे ०; भतिमवने निहा एृपना ह°, 
धूम्र ते मेधनी माङरे ह° ॥ ध० २९ ॥ रयण मणि पक्ति तणी हुः; भभा 
ते इद्र चापरे ०; गगने विद्याधर पणि तणा हं०, फरण ते बीजली व्या- 
परे इ ॥ घ० २२ ॥ चोथे संडे चोवीसमी ०, श्री जयानेदने रासरे 
ई; दाक पमे कंडी पृन्ययी हं, होए डीक बिलासरे ० ॥ ष० २३ ॥ 
सवे मीया ५९२ 
जद 
॥ दुहा ॥ 

विथाधर चक्री बो, मेदसी ह अभिधान; वहु विधाधरं पय नमे, तेह म- 

दद्र समान ॥९॥ दस दिश जकन कीरति धणी, करतो सवरो न्याय; धुते 


खंड चोयो. (१९७ ) 


पण प्रिदरे, जो नाणे अन्याय ॥२॥ न्यायर्वतने वंधुपरे, नाणे तेह निद; 
पररामायी परयुहो, गुण गण केरो हैद.॥२॥ राणी रयणमाखा भली, पा- 
णी प्र समान; साणी सोहग गुण तणी, वाणी कोरी मान.॥४। राय 
हणी कंदषेनी, पषचाणी युत चेद, रीसाणी दीपावली, नाणी शोयण 
अर्षिद ॥५॥ छख भोगवतां दंपती, दोय पत्र थया वास; रतन मणि 
चूड तिम, करे कला अभ्यास. ॥६॥ साथी विधा वहं तिणे, एम्या यौवन 
केशः परणाव्या बिहु पत्रमे, रतनवृड घुविरोश ॥७॥ योग्य जाणीने खग- 
धति, रतनचडने ताम; पदवी दिए युवराजनी, राज्यभारनां काम ॥८॥ 
॥ दाक २५ मी. ॥ 
जगतगुर दीरजीरे ॥ ए देशी. ॥ 

इण अवसर हवे एकदारे अशुभे कमेने योग; पूवं निकाचितव उदयथीरे, 
राणीने थयो रोग ॥ ९ ॥ देसो गवि क्मेनीरे ॥ कर्मे छख दुत्र हीय देऽ 
॥ रतनमाङा राणी तणेरे, अंगे षर अप्तरारू; मूख गरं अन नवि सचेरे, 
टवरे निष मच्छ जार ॥ दे ९० ॥ दृष्ट घणो अगे ययोर, 
बरती भरे भोर; क्षण परण निद्रा नवि ठरे, थिर न रहे 
एक यैर ॥ दै ५९ ॥ गख ऊउमखणं भाखतीरे, णू ते 
निम कमाय; राजव वहु तेदी आरे, विकर वहु करे राय ॥ ०१२ ॥ 
आयध विदिष पकारनरि, करता तेद उपाय; भनवादी भेत्रे घणारे, परण 
ते गुण नरि थाय ॥ दे० ९३ ॥ रार्णीने रोग व्यापीओरे, वैच नाणी 
असाध्य; हाथ सतर उीआरे, कोहं उपाय ने छाथ ॥ दै० ९४ ॥ अनु 
कमे आयु अधिरथीरे, छं खयो तेणीए भाणः; तव आक्रेद ते उछल्योरे, 
रोषे सहृ तिणे डण ॥ दै १९ ॥ राय आं्ुभर छोयणरे, करतो अनेक 
- पिङाप; हा दैवीं त फुजनेरे, किम नवि आपे जवाप ॥ दे० १६ ॥ पक 
मखी राना रूण, वरे रोतो वाणि; कंकेडि द राचडारेशा तुज चरणने 
पाणि ॥ दै० १७ ॥ नेत्र ते कमलना दक समर, चंद्बयणी दे बो; कद 
दर दैव साहररे,विदुम थषर अमोर ॥ दे० १८ ॥ तुनने किहं हवे दे- 


(१९८ ) श्री जयानद्‌ केवगीनों रास. 


शरे, त्रिभुवन सुं आज; भासे तुज विण मुजनेरे, श्म रोवे महाराज ॥ 
दै० १९ ॥ दाध देई इवे तेहनेरे, दोय पुत्रं रायः रोतो न रदे कोयथीरे, 
न करे काय व्यवसाय ॥ दै० २० 1 राजकान सवि छांदीररे, रदे यो- 
मीश्वर रीति; मेरी भमुख सवि रायनेरे, श्म समजापे नीति ॥ दे° >» ॥ 
तम सरिखा धीर पुरुपनेरे, न घटे करो शोक; राज्य सदए तुम तणुरे, 
दुखी होए खोक ॥ दे ०२२. ॥ उत्पत्ति रय युत्त सवेरे, धिर नहि ज- 
गमां काय; समनाच्यो समने नीरे, अधिक धरे दुखं राय ॥ दे० ०३ ॥ 
राणी सांमरे क्षणे क्षणेरे, दुखं धरे तास्त वियोगः; शाता कर्दिए नवि ररर, 
कठिन करमना भोग ॥ दे° २४ ॥ चोये खडे ए कीरे, परच्चीसमी वर 
हार, पद्म कटे मुनि आनकशेरे, दुख थार विसराल ॥ दे० 2५ ॥ सर्वे 
गाथा ६९७ 





॥ दुहा. ॥ 
गगन भागिनी रञ्धिथी, पणिप्रमजे अणगारः गगन पारगथी आ- 
वीओ, तास उद्यान य्नार॥९॥ समर सदतं वदन भणी, जाय वियाधर श- 
य; प्रम इपे धरतो यको, भणमे मुनिवर पाय ॥ २॥ वेगे निज उचिता- 
सने, मुनिवर दिए उपदेशः भन्य जीव समजाववा, चरी विरे नरेश ॥३॥ 

॥ खार रद मी, ॥ 
वात म काडठो त्रत्ततणी ॥ए देशी. ॥ 

अंग चार कलां दोहिखां, तिदां मानव अवताररे; दस टृ्टंते दोषो, 
ममतां इणे संसाररे ॥ उ ॥ इम नाणी ठत आदरो ॥ ए आंकणी ॥ ते पामे 
पण दोषु, सांभच्व सिद्धातिरे घांची मोची अदेडी तणा, भव वली म्टे- 
च्छमां इतरे ५१०९१ बाधरी सांडी कसारा, छींपाने छनधाररे; सांभच्छु 
कथयांथी होए, पामी एह अवताररे ॥ ई० द ॥ कुर पामे रोमी घणा, नि- 
। रोगि कदि थायरेसांमरे अद्धा दीदिदी, मिथ्या मत्त गुश्नायरे।₹०७॥सरषा 
; पुण्ये पामीओ, दुरम संयम सारे; पिपय कपायमां राचीओ, बरी आा- 


-सेड चोथो. (१९९ ) 


रेभ अपाररे ॥ इ० ८ ॥ अण वादलां आवी मरे, तिम वादशंनो बियोगर; 
तेह दुख धरतो थको, न रुहे तत्व संयोगरे ॥ ₹० ९॥ मोहे आङर व्या- 
कुरो, करे विखाद अनेकरे; नवि जाणे ईद्रनार ए, सपन थकी अति र 
करे ॥ ३० ९० ॥ तीर्थकर चक्री जिस्या, वल्देवने वाघुदेवरे; कारे कोई 
रा नही, जस करता घुर सेवरे ॥ ३० ११ ॥ कुश अग्रे जल िदुओ, चप- 
ङ जीवित तिम जोयरे; नेत्र काक्तने सारिखा, भिव संगम तिम होयरे ॥ 
इ० ९२ ॥ गिरि नदी कष्टोर सारिखी, लक्ष्मी अथिर असाररे; यौवन 
गजकणं सारिखं, रूप संध्या रग धाररे ॥ ३० ९३ ॥ देशना सृणी कदे 
खगपति; स्वामि चणो युज वातरे; तुम देखी मुज दियडरे, हरस आनद 
न मात्रे ॥ ३० १४ ॥ शोक गयो मुज वेगो, रियदं हसवा जाये; तुम 
मुखचंद विखोकवा, अधिक पीपासा थायरे ॥ इ० ९९ ॥ वात न जाए ने 
"कही, शं कारण तस होयरे; तुमश एरव भव तणो, स्वामी संवंधछे को- 
यरे ॥ ३० १६॥ तव गुरु वोर्या ज्ञानथी, छ त॒ज मज स्वधरे, इम कदी 
घनदेव मदननो, सव कयो भवंधरे ॥ इ० १७ ॥ धनदे ते वुँ उपनो, मदन 
ते गुजने नाणरे; सोदमथी आव्या बिहु, ए संबंध भमाणरे ॥ १०९८ ॥ 
तुज परतिवोधन कारणे, हं आव्यो सुण रायरे, आपण भिन्न पूरवभवे, ना- 
रिनो दुख चित्त छायरे ॥ ई० १९ ॥ संजम रेड्‌ गुरु कुरे वश्या, उपना 
एक विमानरे; नारि तणे हवे कारणे, किम दुख धरे अमानरे ॥ई३० २० ॥ 
सांभटी इहापो ययी, जात्तिस्परण पायोरे; नरपति गुरुने बीनवे, भगव- 
न सय कहायोरे ॥ १० २९ ॥ मुन उपर अनुग्रह करी, पाउधारया गुनि- 
रायरे; भव सायरमां ब्रडतां, कीधो गुन शछुपसायरे ॥ ई०२२ ॥ रतनवृढने 
यार्पीथो, ओतसवथी निन गमरे; विरचावे जिनमेदिरे, पजा अति थः 
भिरांमरे ॥ ० २३ ॥ गुरु पासे दीपना ग्रहीः^श्रुत सायर ज्या पार; त- 
प तपतां अति आकरा, अभिर अनेक भः करर ॥ १० २४ ॥ बिाभर 
युनि अनुक्रमे, ब्धितणा भडार; विदु पुनि अनुक्रमे विचरता, शृ 
ध्यान कहे पाररे ॥ ६०२५ ॥ क्षपक श्रोणि मांडी करी, पाम या केवल ज्ञाः 


(२००) भरीजयानंद्‌ केवनीनी रास. 


नरे, सकठ करमनो क्षय करी, पाम्या शाश्वत थानरे ॥ ६० २६ ॥ चोय 
खंडे छव्वीसभी, पद्मविजय इम ठाकरे, ब्रहम वैश्रवण षदे वरी, आगङ वात 
रसाङरे ॥ ई० २७ ॥ स्वे गाथा ६४२ 





॥ दुहा ॥ 

धन्देव मदन दुविधतणौ, चरित्र विचारे ने; इह भव परभवं इख दिए, 
तरुणीं किम अहे तेह ॥ ९ ॥ सांभरी सहु विस्मय द्या, चमक्या चातुर 
खोक; राय कहे चित्त रीश्रीओ, हृदयथी वाणी रोक ॥ २॥ वात कदी 
बार प्रे, नारी चरित्र निदान, दुसे तजाए देवता, माडयु जिणे धरमान. 
॥ ३ ॥ निदनीक सधली नं, अबला ए एकांत; मुगते गईं मिला षणी, 
पष्ट धणं ते प॑त॥ ४ ॥ करम वके सहु कोयने, गुणने दोष गणाय; आश्व त- 
स कारण अ, निदा आश्रव न्याय ॥ ९॥ 

॥ दढ २७ भी. ॥ 
चुदर पाप थानिक तनो सोख्यु. ॥ ए देशी. ॥ 

छदर तुमे अमने धुर भाखिखं, षयण संभालो आपो; छं सामान्यम 
घर जवि घटे, दोय भिया संतापो ॥दे॥ चंदर तुमे अम बह उपगारिआ ॥ 
छं° नहीं सामान्य पुरूष सुमे, जेने पीडे नारिहो; छं भाथना भग करे न- 
ही, सज्जन कोर भरकारदो ॥ धं°तु° ७ ॥ घं भून पुत्री अंगीकसो, तव 
बोे मूदेवहो; घ ईम छेतो पण पठस्मिप्‌, अवसरे नाणशं देबदो ॥ घुं 
ह° < ॥ ° कायक भतिङञा माहरे, ते निहा नवि पृरायहो; घं° तिं 
खगे तुमे नवि बोर, ईम सुण चुप द्यो रायदो ॥ घं दु ९॥ घुं राय 
म्री युख इरसीभा, सांभरी इन्या तेहहो; छं मोद ठी मनमां घणु, 
अगीकरी पसनद ॥ छं तु० ९० ॥ घं° एक दिन राय सभा करी, 
वेग सह्‌ परिवारो; छं" तिणे समे मणमी वीनवे, आनने भतिहारलञे -॥ 
° इ° ९९ ॥ ° दूत आच्यो पदरथ तणो, ते आवे के नायो; 


सड चयो (२०९१) 


पुं° मोकठ बेहेरो तेहने, इ्णिप्रे बोरे रायो ॥ घं० त° ९२ ॥ ध 
मोकटयो दूत ते आवीभो, परखदा देसे तामहो, च ° रतन आभूषण श्ल 
कतां, शपे जेहषो कामहो ॥ शं० तु ९३ ॥ धं° मजी सापतने भेदीओआ, 

नापति सत्थवादहो; शंण अगरक्षक विविधायुषे, परिषरधो छप उत्साह 


' हौ ॥ छं तु° ९४ ॥ घं वेटो कनक सिहासने, चामर छत्र धरतो युं 


ब्रह्मम भवण पामे रघो, दूत ते त्रप प्रणमतो ॥ घं तु० १५॥ पुं° प॑ 
हित कथकने दूषा, बखतरीआ वडवीरहो; घं शोभा अधिकी इद्रथी, 
चमक्यो देखी दप नीरहो ॥ घं ठु० ९६ ॥ घं दृष्टि सशनाए वेसारिओ, 
पू दप छख आतो घुं भगिनी पतिने वङी कटे, तन आगमननी वा- 
तो ॥ घँ ° त॒० ९७ ॥ षं ० ते कटे तुम पस्रायथी, मुनने छे सु वातक्षी; 
छं” तुम भगिनीपति युजे रहे, इवे शणो पुन अवदातहो ॥ घं तु० ९८ 
॥ सुं० हम पासे युन मोकस्यो, सांभलो कारण तदहो; सुं° देव योगे कोष 
उपनो, पुजी उपर युज देदहो ॥ सं० तु० १९ ॥ सं० विजय्ंदसी दीधी 
भिष्ठने, तेह गयां कोई गम्रहो; स लोक करी धणी तेदनी, वननाडीपुर 
गामह्ये ॥ सुं० त° २० ॥ सं० सव्र न छाधी तेदनी, तिणे नित सेद ते 
थाय हो; सुं° तुमे पण तस जोवरावजो, विविध भरकारनां गयो ॥ सुं 
तु० २९॥ भुं वात सुणो एक माहरी, छे तुम त्री नेहो; सु° पश्नदत् 
मुज पुश्रने, प्रणावो हमे तेददो ॥सुं०तु०२२॥ भुं° तेह वचन श्रवणे सुणी? 
नरपति करे विचारी; सु° उत्तर एने आपीए, कायक उचित प्रकारो 
॥ स° तु° २३ ॥ सुं° भगिनी लो दीषी कौरने, तो ए अनरय कीषदो, 
भुं० देडं जो पुत्री वज्र कुर, तो अनरथ भसिद्धहो ॥ छं तु० २४ ॥ सु° 
ए नृप सुरवीर घणो, कोशा सैन्य बरु सारो; सं° मीठे वयणे ' निषेधीए, 
न्याय युक्ति अनुहारहो ॥ सुं० तु० २९ ॥ सुं° इम विचार करी कदे, भद्र 
करी म शोधी; स॑ं० मिष्टं मरी कोई थानिके, नवि पाम्या तस बोधा 
॥ स°्तु ° २६॥ सं° शूमरने जे सानो करे, निन पुत्री देकं तास ही; 
सं० एह प्रतिष्ठा कारणे, दीषी आआह्मणने सासदो ॥ सुं° तु° २७ ॥ चर 


(२०२) श्रीजयानंद केवगीनो रास. 


कुभरीने पण ए गम्यो, देखी कटा विासदो स॑ं०"एसमयवर न को 
गुणी, जोतां जोड न नाही ॥ ° ठ" २८ ॥ घं° चोये संहे ए कटी, ' 
स्तावीसमी डागहो; स पद्मविनय-कटे सामन्ये, सुणतां मगर मालष्रो ॥ 
सं° तु० २९ ॥ सवै गाथा देऽ> ~ - 


[॥ 








५ + 


॥ दुहा ॥ ^ 
मिष्ठुकने मटी दीकरी, दत के किम.दीध; भप कहे भिषज भणी, पू- 
रवे अर्पण कीष ॥ १ ॥ ब्राह्मण वार्‌ मिष्छथी, वदे दूत तव वाण, क्रोध 
बक्षे ए कीध, जगतीपति कटे जाण ॥ > ॥ प्रतिज्ञा अमे पाख्वा, की 
एहवु काम; क्षपणे दूतन कदे, अबलं कीषुं आम. ॥ २ ॥ राजकुमर अ- 
तरग छे, ब्राह्मण वाह्य सरूपः; मारग पाधरो युकीने, चिरुओ करो विरूप 
॥  ॥ ख्ये हरव्यो रतिपति, किहां ए कुमर सरूप; नट विदा भगुखे नि- 
खर, किडां ए द्म कुप. ॥ ५ ॥ उपगारिने आपि, क्षणा धननु दान; 
रानढुमरी ए विभने, पण देवी न प्रधान ॥ ६ ॥ 
॥ ठ २८ मी. ॥ ` ~ 
गरगदी आदि नाथनीजो. ॥ ए देशी. ॥ 
दूतने कहे इवे नरपतिजो, करी भतिज्ना जेहजो; तेह युगति नवि फरेजो, 
निरबहद धरी नेदजो ॥द्‌०ायतः दिगाजसूस्मैक्काचठ। फएणिपतिगिधृता- 
पिचरुतिव्ुधेयं ॥ भतिपलममलमनसां । नचरतिषुसांयुगातेपि ॥ ९ ॥ पूर्व 
ढा ॥ सहु सम्पत मे ए करयुजो,हवे न करो अन्य विचारगो; दूत कह हि- 
त तुम कटटेजो, म॒न मानो वचन ए वारजो ॥ द° ८. ॥ वीयां सेजन- 
पणुजे, राखिए तो सीने काजजो; कन्था राजकुमारनेनो, नहीं आपो.तो 
नदीं रहे छाजजो ॥ द° ९ ॥ वरूथी लेके जो कदा, कुंभ `वारणहा- 
रो तासजो; सुरवीर ते मूपतिजो, भतिदीर ते दण छ जासजो ॥ द° १४ 
॥ तेदना दन्य समुद्मांजो, तुम बर सायुचूणं भमाणजो तेह आकमश 


` कड चोथो.' (२०६) 
तुजनेजो, तव नवि थाशे कोई ्राणनो ॥.द्‌० ९१ ॥ ते मारे, तुन राल्य- 
नीजो, जीववानी जो दोय चाहजो; तो कन्या चो नूृपकुमारनेजो, एदन 
सीधो ठे राहनो ॥ द° ९२ ॥ सामी रायने उपनोजो, बहु कोध तथा 
अभिमानजो; कटै रे दूत् तुं बोरुबाजो,घणं निपुणने वरी सावधानजो ॥ द° 
१३ ॥ युजं आग पण बोरूतोजो, धीट्ई धरीने जोरनो; पण निन खा- 
भिने नपि कदेजो, उपदेश वचन करीं सीरनो ॥ दू ९४ ॥ क्षती कुक मे- 
टं करेजो, ते कषत्री पंक्तिमां नांदिनो; नास्तिकमां अग्रेसरीजो, किम अतर 
रिष उत्साहजो ॥ द° १९॥ तेदशुं सञ्जननता करेनो, छखयैतने आवि रा- 
जजो; पापी अन्यायीने नदीं रहेनो, चिरकार छक्मीने राजजो॥ ० ९६॥ 
यतः तरुवत्तटिनीतटोद्गतं । भमदाहृद तगमंनवत्‌ ॥' जख्वच्चगृदामभाजने । 
, नचिरतिष्टतिपापिषुशियः ॥ » ॥ पूव ढा ॥ सुरता से निज गेदमांजो, प- 
ण घूरता नी संग्रामजो; सहजे तृण सारेखा यदोजो, गटी जागे सध 
, धामजो ॥ ० १७ ॥ तेना सेन्यने सायरेजो, साथुचृणे ते वीजा राय- 
जो; पीवा ते सायर मणीजो, मुज वडवानल सम कायजो ॥ द° ९८ ॥ को- 
ण वीहे ठे एदथीजो, निज जीवित रुढो एहनो; तो सनद ईं आविनोजो 
संग्रामे जोश तेहजो ॥ दू०९९ ॥ निग्रहं योग्य छे माहरेजो, युज भाणेनी- 
ने अपमानजो; कीध पण मं रासिय॑नों, खाजन्यपणु बहु मानजों ॥ द° 
>° ॥ मदमातो, उकुराईथीजो, जो छोपे खजनपणुं तेहनो; तो सीर शाड 
घृत भोजनेजो, भूख्याने आच्यु -एदना, ॥ द° २९॥ जा वहेलो निन खा 
मिनेजो, केदजे तँ भाहरी वाणनो; कौर ङे नवि दीजीएजो, ए कन्या 
अनरथ जाणजो ॥ ० २२॥ करजो जिम जाणौ तुमेनो, तव बोख्यो 
जाद्मण बाणो; अहो राजन अतिशय क्षमानो, तुमची दी गुण खाणजो 
॥ दू० २३ ॥-ईइम कहे पण दूतनेजो,. अजी गरदस्त न कीनो; कोक घ- 
` भट वे सांभङीजो, दूतने गरदस्त ते दीषनजो ॥ द° २४ ॥ दूतने ऋध 
चट्ो धणोजो, देखी निज. अपकारजो; चार्यो पछ बेगशनो, अमरः 
ष धरतो अपारजो-॥- द०-२५ ॥ पञ्मरय राजाने कह्लोजो, सषल्ये तेनो 


(२०४) ओरी जयार्नद  केवठीनो रसि 

अवदातजो; नरपति शणो कोप्यो घणुजो, अगनिमां मधुनो परातजो ॥ द 
२६॥ चोये खंडे ए कीनो, अदावीसभी रुडी ढाठजो; पभ्रविजय कदे भद 
छांटीएनो, मदथी होए बहु जंनाङजो ॥ द° २७ ॥ स्वै गाया ७०० 





॥ दुहा. ॥ 

सैन्य भस्य तिं सामटु, वाञ्यां रण वानिन;गजवर बेे गेरुशुं, चाल्यो 
सैन्य बिचितर.॥२।॥अति उत्साह इछापति, छत्र चामर छाज; गाजे ५ 
गगन, हे हषे षरंत ॥ २ ॥ श्द शाकुन वारे सकल, पण न र्यो पट /९क; 
कमलम पने निकट, आस्यो अति अविवेक ॥ १ ॥ हाथी सिह 
जार, रथ पण नीस हनारः त्रीस राख वी तुरगशुचंचट पवन/भचार. 
॥ ४ ॥ भरीस्र कोडि पायक तुरत, आन्यो मेरी आम; सामी निज भती 
सदित, करे विचार एह काम. ॥ ५ ॥ 

1 दढ २९ मी. ॥ 
जीहो जाण्युं अवधि प्रयुनिने. ॥ ए देशी. ॥ 

नीशे कमलम करे भेत्रीनि, जाला बीच भरी वाय; जीहो कोप- 
मान शरं बोडीआ, राला किम रदे एद साय. ॥ भाक जन जोञ्यो पुन्य 
भकार° ६ ॥ जीहो मंत्री कटे जे कीषदु, जाछा अणकीषु नवि होय; 
जीो परपराभव न सहि दके, डाला क्त्रि कुठनो कोय ॥ भ० ७ ॥ जीं 
हो दोष देखी नास्तिक कुरे, खास कन्या नवि देवराय; जीरो 
अणघटतीं ए कांय नथी, जाला सैन्य करी समुदाय ॥ भ०८ ॥ जी- 
हो वभर सत्न करी ईसरीए, शाला भरीए कणे नीर; जाह नुप कहे नगर. 
वी नीकडी, खडा युद्ध करं इण तीर ॥ भ० ९॥ जीहो गढमां रहीने शरु- 
शीए, जाला देश भंग निन थाय; जीहो शरु देशने आक्रम, शाखा वीरथी 
किम सेदेवाय ॥ म० १० ॥ जीरो अहमवैश्वण कहे तदा, उछ मुपे कही 
लय बात; नीहयो भय मनमां मत रसनो, रा जय याते घुखदात. 





खंड चौथो. - (२०९ ) 


ढो नाटिकनी परे देखजो, शाला समर यन उत्साह ॥ भ० १२॥ नीह 
सभिी नरपति दरखी ओ, लाला मेटी सैन्य अपार; जीहो प॑च परमेष्ठ 
समरतो, लाखा करे मंगर उपचार ॥भ०९३॥ जीहो चामर छत धरावतो,खला 
वेदो तेगनराजः नहो घुभ शने ते नीकरयो, काला पुर बाहिर नररा ॥भ० 
९६॥नीहो विविध आयुद्ध धरी रथ चयो, खाङा नृपने पठे जाय; जीद 
जह्यपेश्रवण मे घणो, लाखा युद्ध सामग्री सनाय ॥भ०१५ ॥ जीहो परमे 
कमगए कटं, लखा तुमे कोई अगम सरूप; जीहो मुज भरता मत मार- 
नो, खाखा यथपि आग अनूप ॥ भ० १६ ॥ नीह निज नारी पण इम 
कदे, ठाङा मत भारनोरे सात; जीहो ब्रह्मवैश्रवण अगीकरयुं, राख वा- 
स वचन विख्यात ॥ भ० ९७. ॥ जीहों शीघ्र थर साहमो जई, रछा जे 
निज देशनी सीम जदो हय गय रदभट द्धं छे, खरा पण उत्साह अ- 
नीम ॥ भ० १८ ॥ जीदो विहु दल घुभट ओच्छव परे, छा भाने निज 
निज ठाम; जीदहो शस जागरिका जागता, खडा मूर उदय थयो ताम ॥ 
भ० ९९ ॥ जीद रण वार्भितर वाजिओं, राछा दीय सैन्यमां ताम; जी- 
हो नादे विर फणी पलसल्या, लाा गज गया गुर गम ॥भ० २०॥ 
जीद कौतिक जोवाने भिद्या, खाखा राक्षसने भूत मेत; नीद सकनद षद 
यई मिस्या, छाल दीय चुमट रण हेत ॥ भ० २९ ॥ जीहो हय शय रथ 
भट बिहु तणा, खाखा निज निन गम रदत; नीहो अग्र सेनानी बिहु त- 
णा, खाखा हये मादि मिरैत ॥ भ० २२॥ जीहो गनवर सोहे गिरि सु. 
मा, छाला र्थ ते नाणु विमान; जनी भट पडे वली उषे, रखा दिखे 
सिद समान ॥ भ० २६ ॥ नीये गरुडपरे हय हता, डाखा गज गजो. 
रव जोर; न्नीहो रथ चित्कार घणा होए, छा ुभटतणा वहु शोर ॥ 
॥ भ० २४ ॥ नीद अदृटहास भूत व्यंतरा, काला एूटो मा आकाका; 
जीहो भट युदररे इस्ति पल्था, लाखा पक्ष छेद नग सास ॥ भ० २५॥ जी 
हो पापडपरे रथ भजतो, राङा वाण मंडप तिहां होत; भीष आतपति 
हं पसरे नक्ष, साङा शस्च अगनि उ्योत ॥ भ० २६ ॥ जीहो इम भैरव 


(२०६) श्री जयानेदं केवरीनो रास. 


सप्राममा, जाछा हारयं कमनमभसेन; जीदो कमल्पम उढे' हवे, खला 
रातो रो रसेन ॥ भ० २७ ॥ जीहो ब्हयवेश्रवण वद तदाखलश्चातु- 
म उद्यम एह; जीहयो मुज वेढे घुखमां रहो, खला ईम वारी नृप तेह ॥ म 
२८ 1 जीहो रथ वेठो विविधायुपे, काद चादयो बरसे वाण; जीद क- 
वच सहित हणे घुभटने, खारा केडकनां दिर जाण ॥ भ०२९॥ जीदों खो- 
इ ब्राणश्यं हाथी, लाला पाखर सहित तुरंग; जीहो समकाठे सदख्रोग- 
मे, छाला छागे अछध्ित अंग ॥भ० ३०॥ जीहो मस्तक रदित केई थया, 
लाटा करपद रहित अनेकः; जीहो निन सैन्य ओषधी वरे, राला सज 
करे ते छेक ॥म० ३९ ॥ जीहो चक्र गदा युद्रर वखी, लाख खढगते थ- 
यां अकं तृ; जीदो शक्न सैन्य छदी नासने, लारा देखी ते भरतिकूढ ॥भ० 
३२ ॥ जीहो केदैक युखे तरणां दिए, राख केईक युके शख; जीहो केड 
जराभ्रये केड बी, छाखा पैर नारिनां वख ॥ म० ३६ ॥ जीद केक 
गहृरमां यया, छाला केह छिए जपमार, जीहो केरैक शरण तेदनुं करे, ख 
खा मारो रसे पार ॥ भ० ३४ ॥ जीहा नमो अरिहंताणं कटे, रद्य 
कपट भावक थह तेह; जींहो युके तेहने जीवता, लाला कमर पानो गेद 
॥ म० १५ ॥ जीद आरिहंत नामे विरोपथी, मुके आणी प्यार; जीहो पु- 
ण्ये जय ठीवरे, रार कोई न लोपे कार॥ भ° ३६ ॥ जीहो चोये खडे 
इणिपरे, खाछा ओगणत्रीसमी दाख, जीहो पञ्म कहे भोता धरे, खाखा हो- 
छ मगलमाङ ॥ भ० ३७ ॥ सवे गाथा ७२७ 


-- + । ५ ¢ 
~ , 1 दुहा ॥ 1 


सेन्य विसंखर निन सवलः, . देखी तैद "नरद; उठी क्रोधे आतीओो, खु । 
भटना साय द ॥ ९ ॥ ब्रह्यनेशभ्रवणं भते वदे, आज संगा अनत; भिक्षा 
कण दए भामिनी, भागीं खाओं मरणात ॥ २ ॥ तम्र भाजन दें तिण । 
मती, पररकामे किम प्राण; छदे छोकरवादथी, "एवो केमं अजाण 1 २.॥ 


[1 


संडचोयो, ` (२०७) 


ब्रह्म जाणी उवेखीओ, मारंतां .तुज मुन; खाजे बाण तें छोकमां, णे न- 
वि माहं तुज ॥ 2 ॥ नाथ अद तेनाततणो, मारे तेहने केम; क्रोध करी तव 
दिन कदे, एूष्विपरि घण -परेम ॥ ९ ॥ निहा पराक्रम्‌ जोष, तिहां त्रस 
छत्री न हेत; डुक काम ताहरे कशं, जाणशरं जुध स्के ॥ ६ ॥ प्ररि 
दानो भेम तुन, मारे क्रम प्रेम; सेनानायतणो दवे, आशुं यैत ह एम. 
॥ ७ ॥ तारा भाण यरी तुरत, सारो करं. सगारः भरेत पति. षर मेमथी, 
जाए सहु- जजाल ॥ ८ ॥ विधि भिन्ना देशे भटी, तादरु राज्य तैयार; न- 
द्रीं ताम्रपात्रनं काम पुज. वटी सांभखो विचार ॥ ९ ॥ - पी वधयीं पापी- 
आ, नवि चीदनो मन माहि; ब्रह्महयानीं बातयी, समने धं आं ॥९०॥ 
बह्म जाणी उव्रेखीओ, ए कायर अवदात; परउपगार पराक्रमे, करो मुज 
एकरति ॥ ९१ ॥ रवि दुम चंद्र वारिदं बी, दृष्टि तु देख; "धमे देप करी 
आंधली, निज पुथ्ी निरवेखि ॥ ९२॥ वी नाम्तिक यरं प्रांछतो, पुत्री 
श्राधनी भेम; त्र फट देखादुं तने, जोत करिए जेम ॥ १३ ॥ 


॥ दार २० मी. ॥ 


धवले छे भटणु. ॥ ए देशी. ॥ 

धचरीवर दवै दासवो, गुण तो फएरथी जणायरे; उत्तम नर ख्व नवि क- 
गे, साँभरु तुं नररायरे, मृरपणुः ज॒ओ सृरनुं ` ॥ ५४ ॥ ए आंकणीं ॥ क्रोध 
अगनि दौप्यो यणु, बरसे रदो इड वाणरे; व्रह्मयेभवण करे "तदा, संडो- 
खंड अमाणरे ॥ सु० १५.॥ सूमट भूपतिना कोड्योगमे, वांण भुके समका- 
लर; ते सहने भ्रह्य एकल, बाणे बीे ततकाठरे ॥ सु०१६ ॥ व्याधी मृग 
परे नासता, जाए दिको दिशः भागारे; तां मुकतां वाणने, नविदेे को- 
ई छागारे ॥म्‌०१७ ॥ अद्भत बक्ति देखी करी, सहुए 'विस्मय पयार; भा- 
ग्यतणी सवना करे, अक्षे व अतिशय भायरि ॥ सू° ५८ ॥ कमखप्रभ- 
ना शुमध्न, अति बीमो उत्सीह्र; न रहा वारा ते सहु, पेडा सगरमां- 
द्रि ॥ सू० २९ ॥ कुमरने तरप वेह ठे, शत्े सन्य ते दपर छुमट मस्तक 


(२०८) शरी जयानंद केबरीनो रास. 


बहु गगनम, रामय प्रे होरे ॥ श्र° २०) शक्न य॒कीी र मुकीभी, 
कायने नवि मार, जौ ्त्रीपणुं धारतो, तो षरु नोचं तादरुरे ॥ भू 
२९॥ बाख हु फोकट कां मरे, जा द भुक्यो नाणीरे; बीर त शर वीध्यो थ- 
को, परते छ ईम बांणीरे ॥ धरु २२ ॥ उठो उठो मारे तुमे, मारो मारो इम 
भासैरे; शोर बकोर धणो थयो, कविजन केनत दासेरे ॥ ख० २३ ॥ राय- 
सँ घनष छेयं हवे, छत्र चामर शिर जाणरे; राय अहे अभिनव धर, तेहथी 
चलाते बाणरे ॥ स०२४॥ धनुष वाडवतं छेदियु, वाडव आणी रीसरे; ठेर 
मोगर रथ भांजीओ, हवे कोपे एथिवीशरे ॥ शरु° २५ ॥ विमनी रथ खंडो 
खंड करयो,गदा करी चकनचूररेत्राह्मणे धनुष द्विधा करयुं, आणी अतिशय 
भूररे ॥ सृ० २६ ॥ सङ्ग धात तव सृप करे, ते ब्राह्मण रवंचावेरेः खडग 
वाडवनुं ठेदिखं, उट पार्ट इम थावेरे ॥ सु० २७ ॥ अमरष धरी ब्राह्मण 
तदा, तरृषने ईम बोावेरे मठ युद्ध करिए विषु, नृप पण सनगुख अविर. 
॥ मू० २८ ॥ भुजा स्फोट प्रद घातथी, ते पृथवी कंपावेरे; कर्कट परे उपदे 
पटे, विस्मय सहु तिं पावेरे ॥ सु २९ ॥ तभेना करे गाजे धणु, इठे 
आोदे दोयरे, उपर अव थाए बडी; वरगे विड दीयरे ॥ सु° ३० ॥ 
खरवीर जय इच्छताःथाक्यो भूषाति तामरे; माया बिम थाक्यो नदीं, गजश्च 
इरिनिमहामरे ॥ च ०३९ ॥ भुष्टिए मारयो हदयमां, पौ ङ्यो तव मूषरे; 
मुलयी तिम डोदी वमे, पियो काष्ट सरूपरे ॥ चू ३२ ॥ मूरघुभट 
ठख्लो गमे, नूपने ङेवा आवेरे; तवं वाडव वषा तिहा, बाण तणो 
बरसा्ेरे ॥ सू० २२ ॥ षञ्ज सवे तस भांगिआं, नाग शृगपरे तेरे; 
वाणे आङ्धरू च्याङ्खा, अति उस्पुकं पण नेहरे ॥ सू० २४ ॥ सेज्रामे 
क्ष्य काकमां, सामीने न रखेवायरे; भरूरसंश्ञा करी घुभटने, मेरे कमङ- 
मभ रायरे ॥ सू० ३५ ॥ पञ्मरथ राजा मते, वांषी निन रथे घाररे तेना 
छम देखी करी, चिते ईम तिण कारेरे ॥ मू ३६॥ इते इदं र कार 
9 प भरण करीभेरे; शंम री दिन शारु कर, दवि पण सास बदी- 


हेड चोथो. (२४८) ` 


| ‰७ ॥ चीहक म करो सामीअष्, इम आसाघना देवेरे; जय 
यया तिहा, पुष्प इष्ट छर सेषेरे ॥ सू० ३८ ॥ दुंदमि वाने आ- 
| जय वाजां वहु वानेरे कम्पम्‌ नृप सेन्यमां, जय जव शब्द्‌ 
॥ सु० २९ ॥ अरिहा देव गुर निस्पही, घमं केवटीनो भार्योरे 
माहि वद्या, नय पण तेहनो दाख्योरे ॥ सृ० 8० ॥ चोय 
„ पद्मविजय कष्य दाररे; धमं करो भवि भाणिया, धमेथी भ- 
[ररे ॥ सू° २९ ॥ सवं गाथा ७७८ 
-*@ॐ#@-- 
दुद. 
तत जस चित्त नदी, ते रुहे दुःख अनत; ख भाजन नवि संभवे, 
६ कमनो अंत ॥ ९ ॥ सामू घयण ंमारिने,षली निज वधनी बा- 
ओषधिथी कीषो अवर, वाडवे जग मिरूयात ॥ २ ॥ निगदित करीनि 
ओ, विजरमां यूपा; मत नास्तिकनो युके, छोड तव छोगाङ. 
९॥ शात सैन्य निज सैन्यमां, सत्न करधा सविजीव; यषधि जरु सींची 
\ ते छ्चा इं अतीव ॥ ४ ॥ अहो सपर परिखा अछ, उत्तम करे उप- 
ईम स्तवना अतिकषय करे, भमुदित यहे अपार ॥ ९॥ 
॥ दाठ ३९ मी. ॥ 
नीरे पारे नाग्यो कंअर जाम. ॥ ए देशी. ॥ 
जीरे मारे कमरपम हषे राय, कमरमे आशगन करे नीरेजी; जीरे० स- 
ना करे ईम तास, तुम सम कण अम उपगरे जीरेजी ॥ द॥ जीरे० अहो तु- 
म शक्ति अगाध, अहो सूरवीर मंमीरपणुं जीरेजी; जीरे° पूरव पुण्य पाय, 
अमे कृताय थया धणं जीरेजी ॥ ७ ॥ नीरे° णाक्षरने न्याय, तुमे एक 
विधि नीपनावीओआ नीरेजी; जीरे० नप चब्यो गजवर सं, साये कमर बे- 
, सारिया जीरेजी ॥ ८ ॥ जीरे ० पेसे नगरी मादि, विविष वाजित्र वनावते जी 
रजी; जीरे° ब्राह्मण शद न्य, नगर आसन्न ते थापे नीरेजी ॥ ९ ॥ 
जीरे० मेभ्री सेनानी मुस, परिकर सार जोई करी जीरेजी; जीरे० राखे ते- 


| नयानंद केवन्भीनो शस. 


माथी आप, सेवा कारण चित्त धरी जीरेनी ॥ ९० जारण 
तरण मारु, स्वसिक सक्ता करे जीरेनी; जीरे० नादिकं 
त, ध्वज आपण धरने चिरे जीरेनी ॥ ९९ ॥ जीरे० पू 
यक्त, चामर छनन धरावता जीरेजी; जीरे० महा महोत्सव माण, । 
दिर कमे पावता नीरेजी ॥ ९२॥ नीरे० मेती साम॑त सहु खोक, 
ल्या निन धर गया जीरेजी; जीरे० प्ररिवर्थो निज परिवार, द्विन 
ज घर आवौ जीरेनी ॥ ९६ ॥ जीरे० राजव परखक, जः 
वणना गण स्तवे जीरेजी; जीरे० रण कथा तेह संभारि, करे कु 

व नवे जीरेजी ॥ ९४ ॥ जीरे० पजर रथमां थापि, तेदाव्यो पर 
जरिजी; जीरे० इकम करी द्विनराज, भजा्यो अवसर थते जं 
॥१९॥ जीरे० बीजे दिन हवे मुप, बेडा अद्धीसने द्विन मी जीरेजी; जं 
मेखी सभा तिणी वार, तव्यो पग राजा वरी जीरेनी ॥ ९६ ॥ ज 
काटी पिजर वहार, बोखावीं द्विज ईम कहे नीरेनी; नीरे ° पुरी विखवण ! 
न सरिस ईंणि परे रुहे जीरेजी ॥ ९७ ॥ नीरे इनिज न ५ 







त, फर देखा ते खवे जीरेजी; जीरे० ओपधिमसके थापि, संकड कीधो 
डवे जीरेजी ॥ २१८ ॥ जीरे० रोद भखखा आणि, धारी गरे कौति 
जीरेजी; जीरे° समा रोक सह देसि, दाशे जोवे फिरि फिर जीरं 
॥९९॥ जीरे° निन नरने कहे विभ, राज मारग त्रिक चाचरे नीरेगी; जी 
रे० फेरवो धर घर हाट, जिम वटी एरी न समाचरे जीरेजी ॥ २०। 
नीरे मारो कोरडा तास, ते सहु नर अंगीकरे नीरेनी; जीरे० १ जाप 
जाम, तव कमला आं रे नीरेजी ॥ २९ ॥ जीरे० परति विद॑यना द 
खि, करे निन दपश्रातां भणी जीरेनी; जीरे० युज तुज थाए अपवादः 
बात वारो अनरय तणी नीरेजी ॥ २२ ॥ जीरे० कमला करे णो बह 
व युको तुमे जीरेनी; भीरे० अपराधी मरतार, परिता सेद अमे 
नीरज ॥ ९3 ॥ नीरे० सृप कटे ए अनाय, दीनं कोष घटे नही जी- 
रेजी; जीरे° भणामांत होय कध, सजन ते कष्ीए सही नीरेजी 1 २४१॥ 


संड चोय. (२११) ({ 
जीरे० कोध शक्ते तुम दी, हवे भसाद ते दाखबो जीरेनी; नीरे कान 
भूप खर्प, ए अम वचन ते राखवो जीरेनी ॥ २९ ॥: जीरे० विष कै 
जनो एह, लैन धरम चित्ती करे जीरेनी; जीरे० तो करं गक स्वरुप, पृषो 
एहने दिर सरे नीरेजी ॥ २६ ॥ जीरे० पुख्युं तेने ताम, चेष्टाए कटे ए 
सरं जीरेजी; जीरे० गुं नास्तिक वाद, जैन धरम साचो करं नीरेनीं 
॥ २७ ॥ जीरे० जयवैभवणे कपैथ, भर गुरुओषधि थकी जीरेजी; जीरे० 
निगद जवी ताम, आस्तासना दिए परतीतकी जीरेजी ॥ २८ ॥ नीरे० 
सहासने ते राय, वेसारयो आर्णदं थयो जीरेजी; जीरे० कमरमम मख राय, 
भ्रणमे चित्र हृदय भयो नीरेनी ॥ २९ ॥ नीरे० सोप्युं सथद्धं तैन्य, ते 
भणमे अति नेदं जीरेजी; जीरे० वोट तव मूपाठ, नीच. सुख करी 
तें जीरेनी ॥ ३० ॥ जीरे० एकनीसमी ठान, चोये संडे ए कदी नीरेजी; 
जीरे० पश्चविजय युरसाट, भासि निम शाखे ठदी जीरेजी ॥ ३९॥ सें 
माधा ८०९ 
--"*@ॐ*@-- 
॥ दुहा ॥ 
` गद गद खरथी तरप वदे, नमवा योग्य ह नाहि; महा पाप पंक्ति मने^ 
किमनाण्युं नशं क्यांदि ॥ ९ ॥ ददु सांभल्यु नरि कदा, कीषं कम्रं कगे- 
र; पुत्री हया ऊरी पाषीए, अंध करी षी ओर ॥ २॥ गिष्ठनी कीधी 
मामिनी, -किहां ए गई कोई गय; ए पातिक उदय युं, फ्रीधां कमे न जाय 
॥ ३ ॥ उग्र पाप पण्य उदयथी, आवे तुरत अचान, सहस गमे भट साखी, 
पकड वाडवे पाणि ॥ ४ ॥ मक्तंट कथो मानवी, ए दुखनो शो अतः म्र 
रण -भय सुजने अ, स्वं भकारे संत ॥ ९ ॥ प्रगुण करो चय पेसीए, इम 
णी अवनीपारः.कमरपमम कहे सामो, रुढी वात रसार ॥ ६। 
॥ डन डर्मी. ॥ 
कम न छटेरे पाणि. ॥ ए दशी. ॥ 
बडुप जीसो हम जाणिने, कमलाओ मत सामि; मरतादिक पराभव 


(२१२) थी नयानैद केवनीनो रास. 


ठ्ठा, बाहूबङी युख पामी ॥ ७ ॥ करम तणी गति एहवी ॥ ए अकिणीं 
॥ वड मातन म जाणजो, दिव्य पुरुष कोई ए; ते तो अवसरे जाणर्थु, 
तव्‌ बोरे द्विन तेह ॥ क० ८ ॥ एतो फट उग्यां अछे, एरुतो नारकि 
माहि; बचने के जाए ते नहीं, एहवां मोगवशो संहि ॥ क०९॥ आः 
सव परभव घुख दिए, आदरो श्री जिन धम; दीं पापनां फक तुमे, मु- 
को नास्तिक कम ॥ क० ९० ॥ राणी मनावो रुठी तुमे, भोगवो आपनुं रा- 
ञ्य; श्री निन धमे भमावथी, सरसे सषलां काज ॥ क० ९९ ॥ नूप सभि- 
छी तस बयणडां, चित्तां पाम्यो समाधि; कहे पुत्रीं द्धि पामिने, करश्च 
वचन आराधि ॥ क० ९२॥ पामी आणा भत्तौरनी, बटु भायां कहे एमः 
नयद्ंदरी क्यं ते खर, के विजय्ठंदरीए केम ॥ क ० १२ ॥ राय चिते 
ए जाणे कशं, ज्ञानीए भार्यं होय एह, अथवा विजय ए धंदरी, रूपांत- 
रथी रहे एह 1 क० १४ ॥ अथवा कमला पासे रहे, सांभर्छीयुं तस पास; 
नृप के संकटमां ह प्यो, ते न रखाणोरे साम ॥ क० १९ ॥ तो. परना 
सुनथी घुखी, कम कहेवाएरे एम, पूषण्ये घुसीआरे षटु परे, पापि युज सम 
नेम ॥ कण० १६॥ साक्हेजो ह्म तो तुमे; पुण्य करो नहीं केम; पुत्री पी- 
डाजो तम नडे, तो पूछछो बटु भेम॥ क० १७ ॥ निमित्त वरे केष स- 
बे, अतीतं अनागत बात, पे भूप भिरक्ञे कदा, पुत्री थे ुखशात ॥ 
. ०९८ ॥ करी आडवर वटु कटे, छेश न कने भूपाः लग्न बङे ईम 
तुम कई, पिरे ते ततकार्‌ ॥ क० ९९ ॥ पण अम दंपतीने तुमे, काय ओ- 
कलो के नांदी; तृप कहे तुम गुणे ओशूख, तुमे अधिका जग मांह ॥ 
क० २० ॥ तव विवाहने अवसरे, नें भिष्ठनं रूपः; भगट करीने उभो र 
शो, पत्नी मूरू खूप ॥ क ० २९ ॥ रूपवती भिर पुंदरी, फुरूपीं मिह ए- 
इ; कऋोधने माने बिरंवीयो, दीधी मिठने जेह ॥ क० २२॥ सा कहे इवे भु- 
मग २ व व र 9 
+ भख; 
विवा भरथो, बरी कांय याणं घुख ॥ क० २४ ॥ विवि रसे भरा रा- 


खंड चोथो.- (२१३) 


यना; धणमे घंदसी पाय; बोके शदरी जे हवे, ते आगर कहेवाय ॥ ० 
२९ ॥ चोये संडे बत्रीसमी, पश्रविजय कदी ढान्छ श्री जयानंदना रासां, 
सुणतां मगर मार ॥ क० २६ ॥ स्वं गाथा ८३९ 





॥ दुहा. ॥ 

मम केरो सेद यरदीपति, करयो तुमे जे कोधः घुखदायक मुन सामये, थ- 
ड रष्षो धिर थोम ॥ ९ ॥ कोध न जो भुजने करत, तो फिम पति मुन ए- 
ह; तात कोध ते ततक्षणे, हितकारी हओ देह ॥ २ ॥ भांभटी वयण सने- 
हयी, आश्गे अवनीश; खोर वेसारी खवर, पे जव पृथिवीं ॥ ३ ॥ 
भिष्ठ भणे तव सांभरो, जिम ओरुखी निज जाते; युज ओरखे काय मही- 
पति, तव कहे पथवीतात्र ॥ ४ ॥ रक्ष्यारुक्ष्य तुमे खख, स्यादवाद निष 
सत; सूपकखाने रिढधि तुम, किम रुदिए आकूत ॥ ५ ॥ पंडित पण पर- 
से नहीं, शक्ति तुमारी खामः; पुत्री जे आपी पथम, र्पे,ते अभिराम 
॥ ६ ॥ कमलम मुस इम कटे, कीधुं कारणं रुपः भि अ. 
नारिनं तिमज अनूप ॥ ७ ॥ विम वसत एडु सदी, रक्षणे रखिएे.एमः 
तव पञ्मरथ वोखतो, आणी अधिको मेम. ॥ ८ ॥ 

॥ दार २३ मी. ॥ 
मन मोहन मोहन पावन देद्डीजी ॥ ए देशी. ॥ 

स्वामि अरज अरज भुणों एक अम तणीजी, के पद्म परथ राजान- 
हो; जिम कीं कधं स्वरूप ते भिष्टनुंजी; तिम दाखो दासो मूर संस्थान- 
हो ॥ खा० ९ ॥ युश्चावो मुञ्चावो कटु अम भतेजी, माया भिष्ठ भिष्ठ ते 
बोडे तत्थ, जव चरणे चरणे आंधली निज ताजी, करी यारे बारे 
म साजीं दुसत्थह्यो ॥ खा० १० ॥ तिहां कीपी कीपी परतिज्ञा क्रोषथीजी; 
देढं शिक्षा शिक्षा ए नररयहो; निहां सुधी सधी भरगट न यायनी, 
निज शूपे रूपे मे कोर गयो ॥ खा० ९९ ॥ ते कीुं कीधुं धारयं जे हतुं 
जी, तुम दीषु दीधं दुख असरारदो; ते लमनो समनो पूज्य तुमे अछोनी, 


ˆ २९४ ) श्री जयानंद केवगीनो रास. 


वे थयो थयो भतिङ्ञापालहो ॥ खा० ९२ ॥ इवे भगट भगट था एम 
-हीजी, निन दाख्युं दाख्युं प्रर खरूपहो; निज परने परने नाना रूप 
ङरणयीजी, नवि जाणे जाणे भजा तिम भूपद्यो ॥ खा० २२॥ शूप देखी 
देसी यपादिक इरसीआजी, मोह पापी पामी सवे गुण रूपो; अहे नाः 
रिक नारिक इणदिन कीधद्ंजी, वरणवीए चरणवीए थं गुण रूपो; ॥ 
खा० ९४ ॥ डाज युकी मुकी आवी घुणी वारताजी, धरी हर्ष दप ने छे 
बरमालहो; नृप कुमरी कुमरी कुमर तणे गछेजी, नासे अति अति भेम 
विशारदो ॥ खा० ९५ ॥ शं बरिओ बरिओ सहु ईम भाखताजी, वाज्यां 
तव तव मंगल तुरहो; वैदिजन वैदिजन बोरे विरुदावटीजी, सहने मुखे 
मुखे वाध्यां भूरहो ॥ खा० ९६॥ आवी कमरा कमडा राणी ते घुणीजीं, 
विजय सुंदरी छंदरी भणमे पायो; माताने माताने दर्प आख्गतीजीः 
आपु अवे अवे हषे मरायहो 1 खा० ९७ ॥ जन्म सफलो सफ़रो आन 
अमारढोजी, थया पुरा पुरा मनोरथ आजद; गहे आपद्‌ आपद्‌ सुख सं- 
पद मीन; आन सीष्यां सीष्यां सपलां कानहो ॥ सा ९८ ॥ साभूने 
वु नमे वखीजी, आशीर आशीर दिए बह सासो; रदी कुम- 
र रछैमरनी आणने पुचिशुजी, पोती ते पोती ते निज आवासे ॥ खा 
१९ ॥ सह देखी देखी शीश धूणावताजी, इवे कमरु कमर्मम राजान- 
हो; मडाव्यो मडाव्यो ओत्सब नयरमांजी, भेट ख्वे र्वे देवे दानो ॥ 
खा० ० ॥ खमावी खमाषी श्वघुरन परणमतोजी, भतिवोधन बोधन का- 
ने मारो; करे देवक देवक अन्य राजा तुमेजी, तुमे दाता दाता अन्य 
जाचनारदो ॥ स्वा० २९ ॥ फर पुण्य पुण्य ने पापनां ए सवेजी, घर ऊ 
षमी कल्म नाचक्‌ करे संसहोः हृदय बुद्धि इदि शरीरे स्ौभाग्यताजी, यथ 
दस दिश दिश वर होय अंसो ॥ स्वा० २२ ॥ एह जिनना जिनना धमनं 
फर अनी, निच कुकमां डुङमां जनम दोभान्यहो; रोग निरषन निरष- 
न नें ङुकुटवतानी, चष अपजस्र अपनाने नीं तागहो ॥ खा० २३ -॥ 
अण बालां वहारं सहेजे आवी मठेनी, वहालंनो बाहाजनो थाय 


खंड चोथो. (२९१५) 


वियोगो; ए पाप पाप तणां फर देसजोजी, प्राभवं भव ने बली वहु सो- 
गो ॥ खा० २४॥ विपुलाय बिपुराशय शाख्ना जाणडोजी, घुकुङीनाः 
यङरीना अतिअ विवेको; करो सफलो सफडो भव जिन पर्मथीजी, इह 
परभवं प्रभव जिन धमे छेकहो ॥ सा०२९॥ पुण्यनां एक फट पामी तम 
चुताजी, तुमे दीटुं दीड नयणे साक्षात; हमे करवी करवी दील न धर्म्मा 
जी, देप वोढे बोले सय ए वातहो. ॥ खा०.२६ ॥ भतिवृक्यो ब््यो ह 
तुम वयणथीजी, गुर पासे पासे करं अंगीकारष्ये; मत करजो करजो संदाय 
एहमांजी, धन्य तुमने तुमने दे इमारदो ॥ खा० २७ ॥ आपदाए आप- 
दाए पण वृष्चे ननी, दुरजन दुरजनने कहे बहु बारहो; कमठमभ्‌ कमः 
भभ गौरव बह करेजी, दपने दे दे षल्न अरंकारदहो ॥ खा० २८ ॥ प्रथ 
पद्मरथने छत्र चामर दिएजी, पामी आणा आणा ऊुमरनी तामह; निन 
सेना सेनां परोचीओजी, इवे कमर कमर्छंदरी नामहयो ॥ खा० २९॥ 
निज पुत्री पुत्री कमरपमम राजीओजी, परणावे प्रणावे करी पनोहरदोः 
देश आपे आपे पराणे ऊुपरनेजी, नयोडाने नवोढाने दिए ते सारदे, ॥ 
खा० २० ॥ गन घोडा घोडावो ठीषा नरसी, रहे नृपना चूपना दीषा 
आदासहो; रतने करी करी दान देती थकोजी, पएूरवपरे परे करे विलासो 
1 खा० ३९ ॥ पश्चरथ परण पण आपे जमाईनेजी, विवाह समय समय ऊ- 
चित एक देश्दो; आपे तस्र तस पुत्रीने दे तेजी, कमराने कमछाने नावे 
नरेशहो ॥ खा०३२॥ भाैए पण पण सतकासी पणजी, कमरुपभ कमटग्रभ 
कुमर ए दोयहो; पूरजीने पूजने षिदाय करे इवेजी, सेन्य रुते शुते प्रिया 
खे सोयद्यो ॥ खा० ३९ ॥ निज नयरे नयरे पोदतो ते भूपतिनी, गुर पासे 
पासे चछणी उपदेशो; शुभ भवे भावे धमे अंगीकरेजी, भावकनां भावकनां 
इत धरे देश्षहो ॥ खा० ६४ ॥ वितामणि मणि पाम्यों हं मानतोजी, बं- 
धादिक बेधादिक पाम्यो जेहते; ते आपद आपदं तथी सेपवाजी, धर्म 
पाम्या पाम्याथी माने तेद ॥ खा० ३९ ॥ रति भीति भीतिचयं काम प 
रे रमेजी, दोय नारि नारिश्चं कमर बिङासहो; यूल अभिधा अभिधा कोय 


(२९६) श्री जयान॑दं केषीनो रास. 


जाणे नरहीजी, गुणथी कहे कहे माम ते तासो ॥ खा० ३६ ॥ दानरीला 
छीखा धन ठकुराततथीजी, बर रूप रूप कटय गुण अरामहो; लोक कत्री प्ष- 
भरीनु तेज देखी घण्‌जी, कदे क्षत्र प्षतरवैश्रवण ते नामहो ॥ खा० ६० ॥ 
बहु पित्र मित्र सलेही यया कुमरनेजी, भक्तिवंतो वेतो सह्‌ परिवारो; शोक 
रीकषे रशे देसी एदनीनी, छक्षगीने कक्षमीने परडपगारदो ॥ खा० ३८ ॥ 
ईम चोथे चोये खंडे तेत्रीसमीजी, दार परो परो थयो बोथो खंदष्य; सस 
विजय विजय पन्यास् संवेगीआजी, ज्ञान क्रिया किया जप्त भचदहो ॥खा० 
३९ ॥ तप्त शिष्य रष्व कयुूरविजय फविजी, चिभाविजय विनय ते ते- 
हना भिष्यहो; जिननिजय विजय विद्ध षर तेदनानी, जस्त जगमा जमभां 
चती जगीसदो ॥ खा० ४० ॥ तप शिष्य शिष्य उत्तमविनयो नयोजी, 
सिद्धति सिद्धांत पिरोमणी सारहो; तस सेवक सेवक पवजय वहिनी, 
छणतां होय दोय जयजयकारहे ॥ स्वा० ४९ ॥ सर्वं गाथा ८७८. 

इति श्रीमदुत्तमबिजयगणी विनेयपं° प्र्विजय ग० विरवितेथी श्री 
नयार्नद केवह चरित्रे भाङृत मर्॑षे गगनगति प्ररयंकवल सकन कमदेपुर 
भति कमल्मम भूप पुत्राचयुपकारं स्वपुतरी विनय चंद्री पिदिपद्मरथनययुवै 
भतिवोष कमह धुंदी परिणयन वणेनोनाम चतुयेसंडः समाप्ासंडत्य मी- 
ठने भाया २१०९ चतुर्संडे गाथा ८७८ सर्वगाथा २९८७॥ संडजय उक्त 
शोक ४३ चतथ उक्त शोक द सर्व यई उक्त -छोक ४९ सवह्भो ९ स- 
म्या ९ वु ९. सवै ढाक ९०४] 


, 


खंड पंचमो 





॥ दुहा. ॥ 


नेद्श्वर भ्रयुखे नपु, शाश्वत भिन शभ ध्यान; रीखम च॑द्रानन शूअडा, 
बारिपेण बद्ध॑मान ॥ ९ ॥ पंचम संड ममे करी, शरोता सुणो सुजाण; आ- 
गे आगे रस अवङ्‌, चि्तमां जूओ पहिचाण. ॥ २॥ एक्‌ दिन कऋीडाउ- 
चानां, कीडा करवा काज; मानिनीने निज गित्रं, सल ठेई सान. 
॥ ३ ॥ दी तिहा विद्याधरा, मानातीत विमानः; देवपरे तिं देखतो, 
आकाशे अस्मान. ॥ ४ ॥ किहां जाय कोङ्यो गमे, चित्तमां करे विचार; 
एक विद्याधर आवीयो, वाव्यमां पीवा वारि. ॥ ५॥ पाणी पाय भिया 
भते, तव जई तिहा कुमार पके तेहने मेमं, कहो ए फिखो विचारः 
॥ ६ ॥ कहो जाय किण कारणे, एवडा सेचर एष; तेद कदे तुमे सालो, 
जिण कारण जाय तेह. ॥ ७ ॥ 


॥ दा पेखी. ॥ ४ 
आअचेार ॥ ए देशी. ॥ 


दीप ैदीश्वर नाप, आटो ते अभिराम, आखा ० वावन चोगसे सो 
इतोभी ॥ ८ ॥ च्यार दधि पुख सार, एक अंजन गिरिधार, आछे० र 
तिकर आट मनोदरुजी ॥ ९ ॥ एक दिशे ए तेर, चहु दिशे नदी काय 
केर; आदे इम वावन चैख चोगुखांजी ॥ ९० ॥ एकसो चोवीस निन 
माण, एक एक देदरे नाण; आ अढतारीस्र ने चौसठ सयांजी ॥९९॥ 
सोर अछे वी मदर, सोदम दशान जे ईर; आङे अड अड तस अग्रमहि- 
पीनानी.॥ १२ ॥ सोर भ्रासराद वीं तेह, भणमो आणीं नेह! आर० शो- 
भा तस केत्ती कटनी ॥ ९६॥ आगममां विस्तार, कदैतां नावे पर; आः 
छे° मान भरमाण तणो बहुनी ॥ ९४ ॥ अगां महोत्सव सांहि, करगे अ- 
ति उत्साहः आङे चैत्र मास ॐ ते वतीजी ॥ १५ ॥ भिलशने छुरना छव; 


(२९८ ) श्री जयानंद केवकीनां रास. 


¶तिम विचचाधर इद्र, आॐ० ओत्सव मरोत्सव वड थगेजी र ध 
लं प, विद्याधर परेः आछे० चाशवतुं जाणी आराधरोनी ॥ ९७ ॥ 
धन्यं तेह भरनारि, साश्वतु पव ए धारि, आछे° निकरण शुद्धि 1 
श्ोनी ॥ ९८ ॥ ते कारण ए रोक, जाए जिनवर यकः; आछे° सांडी 
कुमर ते धितयेजी ॥ ९९॥ क्रीडाए काटे कार, ह पण भणमुं दयार आ- 
छे० घर जर नारित इम कदेनी ॥ २०॥ इद्ध नारिं दीय, चित्त समाधि 
निणे होय; आङे करजो धमे कथा सदाजी ॥ २९ ॥ नदीन्वरनी यात्र, 
करवा निरमन गाज; आे० विद्याबर साये जशटुजी ॥ २२ ॥ रेहनो तु- 
मरे घश्च माहि, तुरत आं इं आहि; आे० साथ जाये उतावरोजी 
1 २३ ॥ भक्ति विनयथी ताम, माने वचन दोय चाम; आछे° वेशी पल्य- 
के चारीओजी ॥ २९ ॥ सेचर उचा जाय, कुमर पल्यंक खलाय; आछे° 
लंवुद्रीपनी जगतीएजी ॥ २५॥ जाणे धमे अत्राय, कुमर मन खेदाय; 
रऽ गगन गामिनी ईछतोजी ॥ २६ ॥ विदा जो होय पास, जाडं मन 
चद्छास; आछे० इमं चिती पाछो वल्योजी ॥ २७ ॥ एक नगर उदयान, चै- 
ख सोवन शुभान; आछे० मणि कडकते गगने अडयुंजी ॥ २८ ॥ तीये उ- 
कंन याय, आशातना चित्त खाय; आे० उतरयो हेड धरतीएनी ॥\२९॥ 
चैयमां पेगे तेह, विधिषत्ैक सस्नेह; आङे रयणमयीं ऋषभभथुजी 
॥ 2० ॥ देखी करे परणाम, सवना करे अभिराम; आङे रोमयेम ततु 
इदछसेनी ॥ ३९ ॥ पांचमे संडे ढा, भासी भथम रसार; आखे० पञ्मवि- 

जय पुण्ये करीजी ॥ २२ ॥ 

भ 
दुहा. 
चैस वहार चित्त चमकतो, नीको निरधारः देखे पिदा श्ट करी, 
रूडा राज कमार. ॥ ९॥ वीणा वदा करे वर, रिकने रसुं नाण करे 
अभ्यात्त कला तणोः गीत ग्र गुण नाण ॥ २॥ नाणु गंधव जन पिस्य 
जाता आवता नाणि, ए कोरक पूरुषे, कहो इदां किश्यु मेडाण ॥ २॥ 


सड पंचमो. (२९९ ) 
॥ डाल वीजी ॥ 
॥ सत्तरमं पाप ठाम ॥ एदेगी ॥ 

कहें पुरुप ते संभिन्नो चांण, रुसमीपुर नयर ते जाण, उपमा नदीं कोई 
खाण हहोराज, सांभरी चयण रसाखां ॥४॥ आंकणी ॥ ठे श्रीपति नामे राय, 
देखी उङुरात् अचरिज थाय, श्रीपति पण छाज भगय दोरा ॥ सां० ९॥ 
चरण कन्या तेने याय, तेहनी जु जुद्री माय, नरपतिने आपे दाय दोरान 
॥ सां० ६॥ स्री स्वना ठे परमाणु, सारसारथी ए घडी जाणुं, तिणे सर्व 
सरी दाननं गणं दोराज ॥ सां० ७ ॥ पृूरषे पुण्य ओद्धं कीं, तिणे एदनं 
रूप न सीध, देवि वित्ते दान न दीं दोरान ॥ सां० ८ ॥ फरी छदीए मन 
अवतार, त दान दीने अपार, एवं सूप ठर्दाए निरधार दोरा ॥ सां०९॥ 
गिग्र नाम कराविरास, करावेदि अरत्तर खास, जन धमेमां मति छ जास 
होराज ॥ सां० ९० ॥ गंभीर घणों गुणर्वेत, धन आपी तप्त भूर्क॑त, भणवा 
कुमरी दिए संते होराज ॥ सां० ९९ ॥ जन धमी मात ने तात, उपाध्याय जैन 
विख्यात, सैन धर्मी कुमसीओ यत्त होराज ॥ सां० १२॥ भणी थोडा दि- 
नमां तेद, ते भक्ञार मानु गेह, तरण रूपे सरसती एह दोरान ॥ सां० १६ ॥ 
पेटी नारवकरानी धार, नृप नाम दिए श्रीकार, नाय्थसुदरौ जगमां सार 
होरान ॥ सां० ९४ ॥ नाटिकथी जीति. कोय, वटी लैन धमं जग होय, चरं 
करीय परतिज्ञा सोय होरान ॥ सां० १५ ॥ वीनी गीतकखए रुढी, गीतसु- 
द्री नामन कूढी, तस एह भ्तिङ्गा उडी दोराज ॥ सां ° १६॥ लेन गीतकला 
मुज जीते, वरं तेदने जगत बदीते, कसी एह परतिज्गा नीते दारा ॥ सां०९७॥ 
नृप नादशुदरी दिषए नाप, त्रीजीन अति अभिराम, तेत बीणा नाद्‌ गुण 
धाम होराज ॥ सां० ८ ॥ गुन नादकटाए जीपे, वरी नेनधरमी आति 
दीपे, षरं एद अतिङ्षा सपरीपे होराज ॥ सां० ९९ ॥ नृप पटह वजावे ताम, 
मुज कन्या पतिज्ना आम, ए बात विस्तरी ठामरगम दयोराज ॥ सां० २० ॥ 
निज पर राज्ये दूत भुके, वात सभावे नबि चङे, सुणि ते पण आवी दुक 
होराज ॥ सां० २९॥ सहु सत्री कुमर ते मी, मन गमता अस्यासयां 


(२०० ) श्री जयारनेद्‌ केवमीनी रास. 


भटीया, कुमरि आगर सह लिया होराज ॥ सां०२२॥ ते डमरोने ग्री 
सवा सार, टृपे न आप्यं अतिवार, उपाध्याय यया देदार दोरान ॥ सा 
२६ ॥ कहे क्षजङुमार श्रीसखाबो, उद्यानमां नै रावो, पण लोकने घ- 
णुं न दैखावो होराज ॥ सां २४॥ तिणे उद्याने उपाध्याय, शीसवेछे कठा 
इणे गय, अभ्यास युवान कराय होराज ॥ सां० २५॥ महीने महीने भूषा- 
ठ, परीक्षा करे घुविशाठ, कमर आगे सहु वार दौरान ॥ सां० २६॥ के 
इ भरीखतां भागा जाय, के शीखवाने थिर थाय, तिणे गत आगत्‌ करे मा 
य होरान ॥ सां० २७॥ तुमे धषी ते मे भासी, कांए नवि उणिम राखी, 
कुमर पण थया अभिराषी हराज ॥ सां० २८ ॥ परय॑क ठच्यो गुप ठामे, 
वज्नादिक आयुध वामे, कौतिक करवाने कामे दोराज ॥ सां० २९1 ओप 
धिथी वामण प, रोकने होय हास खूप, अलंकार ने वन्न अनूप होराज 
॥ सां० ३० ॥ पाठकने कीध भरणाम, आश्नीश दीधी तिणे ताम्‌, पृषे पाठक 
हवे आम दीरान ॥ सां०३१॥ संडपांचमे बीजी ढाढ, कदी पद्मधिजये घु 
रसा, णतां होय भगमा होराज ॥ सां० ३२॥ सवे गाथा ६४ ॥ 
"छ @-- 
दृहा. 
कणो आच्या किहां थकी, श कामे कदो साच; पाठक इम पृञे यके, 
वामन वोखे वाच ॥९॥ नयर देशनेषारमां, विजय पत्तनवरनामः कषत्रीय अगज 
हं खरो, वामन कमे ए वाम 1२॥ कैकणक्‌ नाम कशो सुने, सौवन पाम्यो 
जाप; कठा नही कोई युज कने, धननो तात ते धाम ॥३॥ फोई न दिए क- 
न्या कदा, वामन रूप चिचारि; पण तातने भिय अति धणो, आप्यां वस्च 
अकार्‌ ॥४॥ करा शरण कामे चर्यो, गव्यो फिरतो आहि; नाटयादि- 
के मजने कटा, आपो धरी उत्साह ॥५॥. 
¶ हार जीजीं ॥ 
व होखार घ्रवृके° ॥ ए देक्षी ॥ 
ड्‌ ह दालारु कु०° अष्टो अहो आव्यो छत्र भाग्य 


खंड पंचमो. | (२२१) 


गुरतं बहु होखाङ भा० एहने भणाव्ये भूष कन्या देषो खरी होलार कं” 
तेहथी संतोष दान देशे गुरु धर भरी होरा ६० ॥ ६॥ कन्या करं भाग्य 
धणं ए षर मन्यो दरार घ०, एषु रूप न विश्वमां विणे सहु मय टस्यो 
दोर ति०; सांभी छाडनां बयण गुर छाज्यो घणुं होडा गु०, गुरु 
कदे पाठका नही तुन योभ्यतापणुं हकार त° ॥ ७] करथी उतासी फ़ 
कण पाठकने दिए हाखारु पा° राख सवानु देखी गुर ्रख्या दिये होश 
गु» सीखवे नारका गुरु तेहने आदरे होखार ते० पण ते कभार परर 
तिका मरद॑न करे होखार य° ॥८॥ पद घाते कषापे पृथिवी उछ्के होडाङ 
प०, कटुक परे वली गिरि शिष्ठापरे खरुमछे होरा शि; पदना करे ध- 
बकार तिणे जन सहु हसे होखारु ति शीखदतां दिन दोय जण इम नीक- 
से होखार ्र०॥ ९॥ खेद रही गुर कहे तज नारथ न आवडे दोलाङ 
ना० भण तं गीत कहे तव ते मुन आवडे होर ते०; गुर कटै तुजने केहवे 
आवडे तव कटै होखार आ०, विदत युखध्वनि करी कहे जिम हाश्यता 
रुहे होरा जि° ॥ ९० ॥ यतः ॥ प॑चनि्यासुरग्डंपतिग, कविटस्स 
दिटतओसनिषिग; पडिअकविठेभग्गएगस्ससीसं, अव्वोहसंतीकिठती- 
हसेसा ॥ ९ ॥ पव ढा ॥ सांमटी गीतने छात्र सहु खडखड हसे हो- 
छार स॒०, अहो अहो गीतने गाननुं उदहापण चित्त वसे होखाङ डा०; इणे 
गीते नूप कुमरी प्रणब एदने होराङ १०, अधिक भण्यातुं कामते शं छे 
नेष्टने हार शुं० ॥९९॥ तोपण अधिक दानथी पाठक हरता शेलार 
पा०, आम रागादिक रागनां तेने बरषता होडारुके ते०; पण नवि समने , 
कांय पणे यतने करी हौडाछ घ०, सेद छदी क्षण षट दिने गुरु कहे दित 
धरी होडाछ गु° ॥ १२ ॥ बीणकला तुम सीखवं ख्यो वीणा करे होखारु 
ल्यो०, इम करी शीखमे बीणकला गुरु शुभ परे दोर क०; वतक्षिण 
जही तांत बीजी बीणा दिए हाक बी०, नांस्यु तबडं सांनि तदा ब्रीजी 
छिए होखाढ त° ॥ १३ ॥ दंड भाज्यो ज्ीजीवार गुरु तव दुख धरे दख 
ड गु०, तुजे न आवहे काय विसरज्यो तत्रे होखाल बि; बास्यो क 


(२२२ ) श्री जया्द केवन्भेनो रास. 


लागुर गेह पौठकणीने मर्यो होाङ पा०, कंकण आपी अन्य दज तेह 
शं इल्यो होखारु ० ॥ ९४॥ पामी विस्मय ताम पूरे कारण श्रच्युं होरा 
पू०, ते करे ठन परति गुन भणाबे नें होलाक भ०; एह रिपारवा मा- 
करोतुमे वेगं शेराङ फ, सा परण दान वदीढृत छे अतिरेगर्ं 
हेरा @० ॥ ९९ ॥ केशं मुज पतिन तब निन थानिक गयो हेरा 
नि०, भादे डद घर दास द्रासी परित मयो होखारु दा०; निन पूजा- 
दिक रक्त अवे पाठक कने दोटाङ आ०, प्राठकने कहे नारि घुणो तुमे 
एक मने दोकाङ घु० ॥ ९६ ॥ जेहन अद्भूत दान सणावो बामणों -होखाल 
भ०, णवो नहीं दानेशरी जन मन कामणो होलाल ज० सहु मिली 
आपे तो पण इणे समोवड नदी होरार इ०४ वहु मुकी तमे एक अणावो 
रदी अहं होरा भ० ॥ ९७ ॥ पाठक कहे नवि जममां कंकण एह हो- 
खार्‌ कं०, पूरवे दीष युनने ए पण तेवं होडाङ ए० आ- . 
प्यं नारिनेते पण पेहेरे दोय करे हीरा पे० निन आत 
मने माने अप्सरा उपरे होखाक अ० ॥ ९८ ॥ पाठ्कक्दे हंभ- 
णावीश एहने यत्नथी होखारु ए०, पण नवि समने कांय बहु भयत्नयीं 
दोरा घ; सा कहे अंगठाञ्यि ने खर षी नरद दोडार्के ख, ना 
दिक गीत आवे तव सह मन मोहिए होरा स०॥ १९॥ वीणानो अ- 
भ्यास करानो किम नदीं दोखार क०, पाठक कहे धरण भेग'वातवेगे वही 
होाछ वा० तंत दुषैर लुभ तुवडं हो सा करे हार ही०, शदीओ 
ठंड होए ते किणीपरे निरबहे होढा फि० ॥ २० ॥ नविन वाणा देखं 
इम कही एकांते रदी होडार ए० शीखवे तेने छान हासी चित्तम कदी 
` होडा हा०; आव्यो परीक्षा समय वे सह आवीया दोर इ०, शय 
शरिद नगरना छोक ते .मार्वीआ दोजाख ॐो० ॥२१॥ आते पाटक्‌ छात्र 
पृं परवरी होट स०, तव षामण करे वात घुणो एक गन सरी हो- 
डाल छण; आं तुमचि साथ पासे वेसारनो दलाल पा० 


१ [4 क ० र व 
दिक अवसरे मुन मत॒ विसारो हशर के भ० ॥ २२ ॥ पटक 


खंड पांचमो. (२२३) 
कहे तुज पास वेगं खं घणो दोरार वे०, आणि कर किम नदि 
अनभ्यास कला तणो होखार्‌ अ०; कोटि गनो हार पारकने आपीओ हौ- 
ड पा०, तव भान्युं सपि तेह हरख वहु व्यापीओ होखाछ ह० ॥ २द॥ 
मन चिते सवि मवयां एदं न पामीयो ब्रखारु ए०, ते एणे एक परक- 
मां युनने धाभिओ दोखाङ मु०; ए आशये सदत गुरु बामन छेषने रीरा 
चा० वेढा परीक्षा पंडपे आशीर दैईने होखाङ आ. ॥ २९॥ भूपना 
कुमर सवे राजवर्गीय आवीया होरा व०, निज निन परिच्छद से 
कन्या चिच भावी होडार क०; वारे तव कराह नृप आणा छही 
होकाक न°, कहे भविष्टर घणा सभा खोक आब्या अदिं दख 

म ॥ २५॥ नारथ कडा निन दारवी नीते जे कुरी होखट जीर, 
तेहन परणे नरपनी ए नारचदठंदरी होखाङ ए०; पचम संडे हार्‌ तीनी 
ए मन वदी दोखाट त्री, पञ्रविजय कषे सामो भविनन उछसी होश- 
ङ ० ॥२द॥ सवै गाया ९० ॥ 





दद्या. 
सामग्री सवि साय ठे, आज्या कमर अनेक; एक एकथी अधिक रस, 
पिङ्गानी चविवेक ॥९॥ नाचे नव नव भातु, कोतिककारी केम; बरणवी- 
ए वयणे करी परण कं कांयक मेम. ॥२॥ 
1 हठ ४ चोथी॥ 


॥ एकवी्तानी देशी ॥ 
एक नाचरे धनुषे पण उपर रही, एक नाचरे तंडग धारा उपर सर्ही, 
कोई वाणागरेरे कोई भ्ठ नाणीए, हवे कोईेकरे जक भाजन शिर ओं- 
फीए॥१॥ बट ॥ आणी नकने हाथ गोरखक, चवे तिम पग थकी, चक्र 
भगाहे नाच करतो दस्तादिके सड रघा चकी; कोक करने दंत मांह सडग 
व्रण ग्रही करी, किरणे करनि भ्रमण करतो अखात प्रे चित्तमां धरी ॥९॥ 
कोई अधोमुखरे उद्धेपादे युसरां धरे, रमता तिरि गोर नचावे निने करे; 


(२२४) श्री जयानंद केवलीनो रास. 


निज मलक्रेरे नाटिक करतो इणिपरे, सङ्ग भमादेरे कोक मेढी दोय करे 
॥५॥ च्रटक ॥ बली पादांगु चक्र फेरे विरे धरी र माजन, बिहु संघ 
उपर दीपिका धरी नाभीए भुंगखां वादनं; मणि व्रात जिब्हाग्रे परोवे करे 
नाटिक इणिपरे, राय भमुख सहु रोक देखी किर धरणी शंसा करे ॥ ६॥ 
हस्तकादिकेरे नाटथंदरी वीपयौसरे, देखावेरे दूषण तेमां तासरे; वामन 
पणरे मुख मरडे करे हासरे, रुहं कीरे तुम सम कुण करे खासरे ॥७॥ चरु०॥ 
हवे धुदर वेष धरीने भूप आणा पामीए, सामग्री शं नाटचदुंदरी नाच- 
बाने काम ए; चित्त दरती विश्वनां तिहा जाणना पद गारती, नादिक बि- 
विध भकार करती कुमर दोष देखारुती ॥८॥ नासा अधरनेरे नयन तारा 
पयोधर बी, चङावतिरे तिमन कपोखने सरुसखी; देखी विपरीतरे कपोल 
नयन तारा भेगए, वामन तवरे चारे तुमुरु उछरंगरे ॥९॥ बु° ॥ बोडे वा- 
मन घणो सुंदरी भयम शा रीति करयं, परेतो विपरीत कीषुं नयन तारां 
भंग धरवु; एवो भाव शाञ्ञे करीरे तव चमकी के सा सुणो, भरतशाच्े 
विधि कल्ये एहमां दोष न को गणो ॥२१०॥ के वामनरे भव कटो एहवी 
वातरे, कंठ माहरेरे भरतशाङ्ञ आयातर; सुनि भरतेरे नवि माष्यो ए भाव 
रे, तेहना छोकारे बामन बोर्या तावरे ।९९॥ ब्रु०॥ तव कट शदरी आरा 
यर हरो, पामन के होए नहीं, भ्रांत चक्ष षिङ्गान मादि पण नाणु इण 
विष सदी; परीक्ष्य करयुं इणिपरे पण समामां रग वसे, नहीं ष्म विज्ञान 
ज्ञाता जे देखी हियडु इसे ॥ ९२ ॥ लोक माभेरे गुरु अनुग्रह एने अ- 
» नारसुंदरीरे दोष निहारी निन पे; करे नाटिकरे भ्ठामरे घरी एक 
र, उपर नाचतीरे वात पणी अग्रे ॥९६॥ ब० ॥ करा करीने स्व नीया 
जय जय रव तव उचल्यो, वर॒ धितातुर भूप वोरे उपाध्यायजी सांभणे 
परिक्षा विण कोई तुमचो छन्न छेके नरौ हवे, दान भीणित करे पाठक 
एहं वामन समवे ९) भूप चितवेरे वामनमां नवि पमवे,कदि संभवेरेभत 
जीतो कोई केतषे; युन पुत्रीरे बामनने वरशे कदा, दुख थारे म॒न मन 
म्य तदा ॥१५॥ रू ॥ तोच पदेह टात्ठाने वामनने आणा करी, नार्य- 


खड पंचमो. (२२५) 


कछा जो जाणतो देए तो उट चित्तमां धरी; वुयुक्ितने निम परमान नि- 
मं्रण( कोई करे, बामन नाटिक करण उठे इषं हियडे अति धरे ॥ ९६॥ 
कठा पथलीरे करी इषे शी करे कटा, नथी गृत्तिकारे लंदरो इम चि- 
तवे खा; हां करतार केईक भाषे इणिपरे, छो नाचतोरे शने निषेधो 
परपरे ॥१७॥ श्र° ॥ हास थाशे रोकने घणुं विगोवाशे ए खरो, ते ध्ुणी 
वामन सह उवेखी नाय्च करवा तत्परो; परचपरमेष्टी नमीने गायन बादक 
मानवी, परीक्षा करी सन्न करतो कडा करा अभिननी ॥ १८ ॥ सा- 
भग्री य॒त्तरे विश्वमोहन नाटिक करे, छर ताकतारे छात्र अनेक पररेपरे; पण 
दुषणरे ह्तकादिकमां नवि ठे, एक चित्तरे जोवे समा चित्त गहगरे ॥१९॥ 
च्रू०॥ करी नाटिक वली भग्र फक उपर शुचि धरी, तेह उपर कुम उ- 
परर नाचतो रगे करी; वामेतर द्रादश्च किरण दिए आंखे फूट किए तदा, 
हप बोले बहु सभा तिहां जीयो जीयो एसदा ॥ २० ॥ जय भयर 
वरे बालित्र नाद्‌ वहु थया, वेदि वोङेरे गायन गीत तत्पर भया; अरथिनेरे 
हान दिए अदछकपणे, नारचशदरीरे रशी लही कतिक यणे ॥२९।० ॥ 
नाध्य्ंदरी बरे बामन देष कर साधु वरं, भूप चिते सेद धरीने दै दै 
दैव अवल करणु हणे वामन वरयो इवे दोय राज कमरे जो षरे, भरतिहारने 
हवे तुमुल रोकी इणिपरे आङ्गा करे ॥ २५॥ भूप आणयीरे इमरोने 
कणि परे उदरे, गीतषठंदरीरे एह कटामां सह धुरे जेद जीतेरं ते कर रहण 
एनं करे, गीत ङशलारे सांभरीं नैनधमीं रिरे ॥ २२ ॥ ० ॥ सांभली 
निन सामग्री संयुत्त गादे अति श्य करी, चोथी ढान ए ड पचम पर 
विजये चित्त धस; भाखी नेने रसे गावे तन्मयता सव्य यया, नाण पु 
ते गीत डीना भूख अपादिक गत भया ॥२४॥ सरवेगाथा ११४ 
--@ (<> 
दुहा. 

चडते रस ते चतुर नर, गातां चिरस्या गनः; निज पू्रीने नरपति, परे धः 
श्त भीत ॥१॥ गौत्मुदरी हवे गायना, मनुज थया रमन निद्रा पराम्वा 


(२२६ ) श्री जयानंद्‌ केवरीनो राक्ष, 


नर सवे, अति छत जिम अज्ञ ॥२॥ संकेतित दासी सवे, आयुध भष 
अपारः भूपादिकनां मीपरे, केह गोपे कगार ॥ २॥ गाई रदी गीतकं 
द्री, तव ते जाग्या ताम; खडगादिक सोरे सरा, पन जाणे गर्‌ माम ॥8॥ 
मान दैहने मानिनी, आपे सरां आणि, जय जयर जीया तणो, भगरथो 
जंग परमाण ॥५॥ पूछे भूप पाठक भते, वर नवि पामरी पाम; वरमालाश्रं 
वाभणो, देलाख्यो उदम ॥६॥ वामनने नरपति वदे, गाई जाणे गीतः; तसि 
ेरूप' को तुमे, राखी सखरी रीत ॥७॥ गुरू प्रसादे गाननु, सखरं ष 
खरप; संक्षेपे तुमने सवे, भख घंणजो मूष ॥८॥ तथाहि छोकाः गांधर्व 
जिसयुत्थानं, तनी ९ वेणु २ नरोद्धवं ३ वीणा तरितरि कासारं, ग्यायातं 
असनेकधा ९. रागोविथृभमाणोतुहदिमंद्रादिभेदतः; तस्यास्जिद्रिक सस्प्ं 
वेनोत्पधतेकिर २ ए्ववेपिर्बाणाया नारुशद्धिस्त॒वनेनाव, बरपादीनात- 
धातु, शुद्धिरेतादिकैेणेः ३ तंत्रीशुढिबडस्तायु, वालाचुद्धिततशृतेःइया- 
दि वेणु सारंग, तिसयोदिष्वपीष्यते ॥ ४॥ दुहा. ॥ इयादिकं षच अत्ति, 
वि्तरछे व्याख्यानः केतं किए इहां कहो, गंधव पुणो गान ॥ ९ ॥ 
नही दुरु थूरुन नरी, गरु युख रोग न दोय; यौवन मुदित निरुम वली, 
किए गायन कोय ॥ ९० ॥ तिक ङुरु माप ने ते गुड, खाय नहीं वरी 
खाय; साकर दूष संगत पीए, गह गही तेन गाय ॥१९॥ सात प्रकारे ख- 
र बी, चण प्राम बली तत्थ; ग्रमे रामे सग गणो, एकवीस पूना एत्थ 
॥ ९२ ॥ साते खट रागे सदत, ईम वेतारीस एड; श्री रागादिक षट्‌ सवे, 
रागिणी पदक करद ॥ ९३॥ षट रागनी पर त्रस होए, राभिणी रंग 
महार; भेद घणा तेहमां मरे, अभिनव होप विचार ॥ ९४ ॥ अनुकनमे ह 
त काटे ते केवायः भराये निदा स्तुतिपणे, गीतं सकठ गषराय 
। ॥ ठाठ ९ मी. ॥ 
राग सारग ॥ हेम गगने भये मभु भ्यानगां ॥ ए देशी ॥ 
सड मगन भए तस गाना, सजन मृत निदा नवि होवे, शं करिए ते मा. 


खंड पांचभो. (२२७ ) 


नमां, स्तुति पण दिविध छता अछता गुण, ते सुणजो सहु सानमां॥ स० ९६॥ 
विवाहादिक कारणे जता, गुण शप्‌ अभिमनमाँ; ते पण मरषा दोपथी 
सल्नन, नवि भाखे निज बाणमां ॥ स° १७॥ अछता गुण केद्‌ विषिध 
भकारे, गवे देव अज्गान्मा; केडक अंगना धरे उत्संगे, केह धरे शसन पाणमां 
॥ स० १८ ॥ केती बात कह अज्ञानकी, इष्टी रागना ठाना; वुधनन अं- 
सीकरे नही कोर, सम्यग द्रष्ट भानमां ॥ स° १९॥ अरित कासनमां जे 
नीरागी, जेह छत्रा असमानर्मा; ते गुणथी पावन जीद करं, सांभले तुमे 
सहु कानमां ॥ स० २० ॥ दोप अढार रित जे दैवा, गुरु निस्पृहं रहा 
ध्यानर्मा; इम कदी सहनी हासी अवगणी, निज सम पुरूष ठे तानमां ॥स° 
2९ ॥ बामन मीत गाए हवे एहवां, अधिक धुधारस पाना; दादा हह 
देव गायन ने, श्रोता ते करे अपमानमां ॥ स० २२॥ एक ध्याने सवि रीन 
यने, रोता रदे तिणे णमा; उतश्च रसे गान यं तव, निद्रा उदी 
अचानमां ॥स० २३॥ भूप भगुखनां शस अकति, ठेर युस्यां कोई थानमा, 
वली हासी कारक नर पतक, गुडे जे पेच भधानमां ॥ स ० २९ ॥ वेदे रसां 
तर नदीं तेदज रस, कोहं न जाणे तिषे करी; गाई रद्यो तव चमत्कार ऊ- 
ही, जीयो जीयो कटे फिरी ॥ स० २९॥ सहु मगन यहं कहे चित्त धरी 
ए टेक ॥ जय दाजित्र बाज्यां जयरव थयो, वामने गुन कला इरी; हम चिती 
वरमाख नसि, वामन गरे गीतसदरी ॥ स० २६ ॥ एप ङृख्देवीए बहु 
परसंश्यो, विह शिर पुष्प दृष्टि मर; निज श्षिर भुंडित देखी छाज्या, नाशी 
गया दासी खरी॥ स° २७॥ आयुध वल अुङृति अपे, दार्साथ धन आ- 
द्री; दास्तीओ पण बामन परसंसे, अमने पण ईणे उद्धरी ॥ स० २८ ॥ नृप 
चिते दकार मज थे, विहृ पुत्री बामन बरी; हरखं जी कोई राज कमर वरे, 
जीतीने नादसदरी ॥ स० २९॥ इम विषारी उदधोषणा करे, वामने वरी 
दीय कुमरी; जीते कोर कमर नादसुदरी, सहां थर अग्रेसरी ॥ स ३०॥ 
पंचम खंडे पंचमी दारे, प्चविजय उत्तम चरी; भरीजयार्जदना रासमां भा 
स्यु, आगङ यणो श्रोता वरी ॥ सहु०° ३९ ॥ सर्वेगाथा. ५४९ 





(२९८ ) शरी नयानेद्‌ केवरीनो रास. 


दृहा, 
वामने अममे राजव्या, ईम मन आणी सेद; भूप तथा मर मल, य- 
धिको धरत उमेद ॥ ९॥ नाना राग निपजावता, वेदने नादे तेह; परि- 
हरि सवं व्यापारने, समा थया ससनेह ॥ २ ॥ 
॥ दार खटी, ॥ 
तुमे तो भे विराजोनी सिद्धाचलके वाति साहिव 
ङे निरानोजी ॥ ए देशी ॥ 
तुमे तो जोज्यो नोज्योरे बीणने वजाबे, ए आंकूणी॥ सहुए अनुक्रभे तेह 

वजावे, सभे सहु लयरायः; एक एकथी चदीआती वाजे, चि्नपरे थंमाय 
॥ दुमे० २ ॥ निद्वितनी परे सहए धमे, कोरक बनावे ताम; उतषृष्टे रस तेद 
कखा थर, मर तणे परिणाम ॥ तु° ४ 1 पू संकेतित यदहावव महाग- 
ज, मूके चूटो जाम; गनौर करतो ते आवे, नादी समा तिणे गम ॥ तु 
५ ॥ नादना रसथी बहदं सहने, जीवित अतिशय होय; नादघुंदरीने हवे 
आणा, नरपति आपे सोय ॥ तु° ६ ॥ वीण वनापे नादयंदसी, काने अ- 
मृते संमानः गन भाणो समाखोक पण, यमाणा गं सान ॥ तु° ७ ॥ 
विरम्यो नादं तदा तिं महावत, गज सचे तत्तसेव; कन्या जीती इय जय 
नयस्व; शोके करथो सयमेव ॥ त० ८ ॥ सेद रहीने राजा पूरे, उषा- 
ध्यायते जाम, पूवे परे वामन देखाडे, उपाध्याय पण ताम ॥ त° ९॥ वामन 
दोय भाखाए रमणिक, उभो आगर आय; वीण वलाववा वामनने तव, 
भूपति आणा याय ॥ तु० १० ॥ तव वामन तिहां वीणा मागे, राय पुरु- 

ष तव एकः; घीणा आपे भूप वयणथी, वामन कटे छविषेक ॥ तु° २९ ॥ 

वीणा दैडमांहि छ कीटो, पाम्यो कोतिक भूः मागीने ते कीट देान्यो, 

षषटप वीडु अनूप ॥ तुः ९२ ॥ वीजी वीणा आपी तेनु, तवदुः कडबं भा- 

खि; ते पण भगी तप्र साव्यु, परतक्ष जाणी साचि ॥ हु" ९२॥ शी- 

जी दीणा तंतमांदि छे, घ्म देलो वारु, चोथीनो दंड नमां मीनः 

दद रघनो घणो कार ॥ तु° ९४ ॥ इम अनेक दृपवी वीणा, लीषी कांटकः 


खंडं पंचमो. (२२९ ) 


सारः दवे वीण वजावे वामन, सोक रटे चमत्कार ॥ तु० ५ ॥ श्रं 
कने अमृत ए वर्यं, अथवा गुक्यो ईद; थ्वी रोकने घस देषाने, ए 
तप महिमा हंद ॥ त° ९६ ॥ ख्य आणंदे छख अते, निद्रा पाम्या छो- 
कः; पूवे संफेतित पावते गजने, मदिरा पाईं बोक ॥ तु० १७॥ कान वा- 
धीने हाथी परक्यो, आव्यो सभा आसन्न; पण आज्यो नवी जाण्यो कोए, 
भो र्यो चासन्न ॥ तु०° १८ ॥ अंकुशना परहार पे परण, नवि चाछे 
डम मात; घात देर देशने थाका, तव मद्यवतना घात ॥ तु° १९ ॥ जयन- 
य दाब्दं करे तव माहवत, कोके पण तव कध; वीणा नाद्‌ रो तव घंद- 
री, वरमाङा गे दध ॥ तु° २० ॥ नादद्युदशे इम विचारे, जीताणी इं 
आनः; एक दष्ट देवी शिर करती, जयजय वामन राज ॥ तु० २९॥ दा 

न दए याचकने वाछितत, खोक बखाणे दान; अह करानि अहो चतुराई, 
वामन गुण निधान ॥ सु २२\॥ गुणवतो एष्बो ने रूपे, वामन रे ए दोप; 
विधिने जरा जीणतानो ए, दोप्र तणो थयो पोष ॥ तु° २२ 1 यतः॥ श- 
पिनि खु कलंकः कैटकःपशनारे, भिययुवति वियोगो दुभेगलं घुरूपे,ज- 
ङभि जङमपेय `पंडिते निद्धंनलं चनवति पणवं रत्रदोषी छर्तातः 1 ९ ॥ 
4 परषै'डाङ ॥ अथवा बामन रूपे कोकः, दीसे दिव्य सरूपः वाद ङथी जिम 
छायो दमे, अद्भूत जिम दिन भूष ॥ तु° २४ ॥ वामनमां एवा गुण न 
धरे, विधि जिम अप्त सार; काचा कभ मांह जिम न धरे, नाण पुरुष 
निरथार ॥ त॒० २५ ॥ कन्यानी ए धिग अतिङ्ञा, भिग्‌ विधि निदित काय; 

धिग्‌ मजने जिणे आणा दीधी, धिग्‌ ए कुमर निकाम ॥ त° २६ ॥ त्रणे 
कन्या ङ्प अनुपम, वाही जीबन भाण, दैवथकी वामन ए वरी, खोक 
माहि र हाण ॥ त° २७ ॥ काय थुं ने कांय चितव्युं, ओ्हधे कण दै. 

व; दैव पमाणे आतम परिणति, चार जेह सदैव ॥ तु २८ ॥ ॥ यतः ॥ 

आरब्य मन्यथा कार्यं मिर्दनिन्धूढमन्यया; तदिदं जातम संभाव्यं दैवं को- 

लयित क्षमः ॥ ९॥ अन्नह चितियमाणं उदय पथोगेण अन्नहा जायं; चि- 

तोदय दिवरीयं तानो चितए पणिदा ॥ > ॥ अवदय माच्येश्वऽ नवग्रह 


(२७०) श्री जयानेद केदनयीनो रास. 


हाः ययादिश्षाधातति बेधसःसबृहा तृणे न बास अतया ऽनुगम्यते जनख 
{चित्तेन भृशा वशारमता ॥ ३ ॥ यन्मनोरथ गतेर गोचरो यत्‌ स्पृशंतिन गि- 
रकदेरापे सप दततिरपियज दुरेमा देकयैष विदधाति तद्विपिः ॥ ४ ॥ 
॥ पूषै दाङ ॥ ईम वितातुर राजा पे, कडा गुरने एमः देश जाति डुर 
एनी मासो, जाणो यथारथ जेम ॥ त° २९ ॥ पचम खंडे छठी टारे, 
श्री जया्नदने रास; पशविजय कटे सुणतां होषे, धर घर छीर विरस 
॥ तु० ३० ॥ स्वेगाथा ९७५ ॥ = 


दुहा. 

भास पाठेरो मन कने, आव्याने थयो आजः पूय गुरु करे मं प्रथम, 
ङण हु आव्यो शे काज ॥ १॥ विषय नेपा विजयपुर, ्ज्ी पन हं सा 
त्‌, कडा शीखवा कारणे, आन्यो छु एकत ॥ > ॥ अधिक सरूप न ए- 
इनु, भाणे कोर घ्नाणः; दिव्य अरुकरणादिके, दाने धनद भरमाण 0९॥ 
कला भयत्न षणु करी, शी वी सप्ता, अमने भूरखपणुं अति, एटा 
दिन आख्यात ६४ ॥ वणां तो ईणे हयी, रुखा देखार्वी कोय; जे दे- 
सीने सहु जना, चमत्कार चित्त दोय ॥ ५॥ अरुख सरूप ए ओरखो, 
गुर कदे पद शूढ; चतुर होय ते धितमे, मानवी न ठदे मूढ ॥ ६॥ वाणि 
भणी दिकरप करे, नरपति चित्त अनेक, वयरी परे ए वोमणो, यमने थयौ 
अतिरेक ॥७॥ , 

॥ ठार सात्तपी ॥ 
॥ जिन वचने वैरागीभो हो धन्ना ॥ ए देशी ॥ 

राजङुमर हवे तवे दोभारे, सथखा मरी रषी सेद; वामने आपण बि- 
गोदिआ होभार, दधो नकनो छेदे सुणो मोरा भारं ॥<८॥ वापणे उगीओआ चे 
॥ए आंकणी॥ मूसेपणु देलादिलं शोमा, भागङी ईणे एम; समकाले कला 
दासी होधारै, कन्या रीधी त्रण नेमेरे सु० ॥९॥ फोकट पाठनो श्रम करयो 
शेभारे, नो जाणता ए वातः तो मागधी मारत होरे, तो उपद्रव नन्‌ 


खड पंचमो. (२३९ ) 


तरे भु० ॥१०॥ दनीज गयं कारं नथी दोभारै, ए निराश्रय छे एक; कन्या 
किए ते न खमी शङ्करे मारे, मारीए धरी मन टेकरे घु०।॥९१॥ कुक शीर कोई 
जाणे नहीं होभारई, कन्या लिए करूप; हा पांमीए प॑चमां होभाई, शं करश्च 
एद भूपरे ए०।॥९२॥ माया अपराधी एहने शोभाईै, मारंतां नवि दोश; मारता 
देखी युके होभाईं, वरमा करी शोशरे ० ॥ ९६॥ करिय विचार 
आणा रदी होभाईै, सूरपार एक राय; गुरुय कहे वामन ते होभाई, सा 
भर तँ दितदायरे भ्रु° ॥ ९४ ॥ महध्यायी छ अम तणो होई, तिणे क- 
दिए दित वात; नाटिक तो छ सों होभारै, मर्कट मोर बिख्यातरे छ° 
॥ १५7 कोक्कि चांडाकादिक धणा दभाः, गाये मनोहर गीत वीण ता 
चनाषता होभाई, एतो सर्वं पतीतरे ° ॥ ९६॥ पण राय कन्या नषि बरे 
शेभाई, तिम ठै पण नदीं योग्य; धुवर्णं घंटा नवि सोहैरे भाई, खर कैडे 
संयोगरे घु० ॥ १७ ॥ खीर भोजन नवि खानने होभाई, उट गङे मणिहारः; 
तिम तुजने रान कन्यका हीमाई, नवि सोहे किरताररे ° ॥ १८॥ भाल 
शूकं ते कारणे होभारई, वर तुज योग्य जे नार; नाटिकीजा परेकठा करी 
होभार, जीव तुं इण संसाररे घु० ॥ १९ ॥ अन्यथा तुन सरवुं थशे होभाई, 
नाणे तु सवि तेद; तव क्रोधे वामन फे दोभाई, सांमलो हं कटं जेहरे घु 
॥ २० ॥ भाग्य कखा नहीं तुममां होभाईै, इनी न जाणो केम; कटावादे 
नकोरा'करथा होभाई, रणेनीषित छेडं तेमरे ° ॥ २९॥ मुज नारी जेह 
निरखशे हीभारई, तस जोक जमराय; शुरपाक कहे वामणा होभाई, नो 
हश रण करणायरे सु° ॥२२॥ तो छे शच्च ठै हाथमां दभा, वामन वोे 
ताप रुर असुरां पति ने होभारई, आघा आबो आमरे सु ॥ २३ ॥ शख 
परिश्रम तुमे करयो होभाई, भुन जीतणने काज) पण चपेटो यज हायनो हो 

भाईं, नवि खमी शके घुर राजरे सु° ॥२४॥ तो तुम ससा उपरे होभाई, 
शाश्च तणुं शँ काम, रेरावणसुंडा परे होभाई, एन कर श्क्ञने गमरे सु 

॥ २५ ॥ विक्रम ते वक्तर भच होमा, भाग्य खाहि नाण; रेमे शुन न- 
ति ओशस्थो दोभाई, हनि छगीछो अनाणरं सु° ॥ २६॥ सातमी पा 


(३२ ) श्री जयानंद्‌ केवगीनो रास. 


चमा खंडमां होभाई, पनिजये कटि दाक, भीजयानदना रासां होभाई, 
थाक्चे परग मारे सु० ॥ 2७ ॥ स्वेगाथा २०३ ॥ 





दृह. 


सन्नद्ध याओं तुमे सवे, शास्र छिओ संग्राम; कौतुक तुम पूरं कर, दे- 
खो तमे उद्ाम ॥९॥ 
॥ दढ आमी ॥ 


पारीरे नातिन एर सरगथी ॥ ए देवी ॥ 

इु्ेय नाणी सहु सभद्ध थया, निज निज वर कई साये; मुंडित शिर 
पांच आबी आगर, योप आच्छादित माथेके ॥ > ॥ आबो के अदिए के 
सामा सह पेखा के दरे वादडा अमे ठडशञुं एह साथर; एह साये एह 
साथे अम वयय देखो पराक्रम केरे ॥ ए आंकणी ॥ कोषे व- 
कता पांच ते बोरे, एने हाये दणशुं, निन सेना रेड आन्या विचर्मा, 
अमे दारम नवि गणकं के ॥ आ० ३ ॥ हांसी करतो वामन वोह, भु 
डित शिर रुलाणा; आन्या ते रुदं करयु हवे तुम, कान छेदु जाओ उ- 
जाणार ॥ आ० ४ ॥ इम सांभटी कोषे च्या पांचे, वरसे वांणनी अणः 
व्योम पूरे वीजा पण वाणे, छांहि करी मानं तेण के ॥ आ० ५ ॥ वामन 
सिद उट्यो तव साहमो, पेच प्रमेषटि संभारी; य॑म उपाडी ते मृग उपरे, 
धाहै चोट करे भारी केा० ॥ ९.॥ गिरि शंगपरे गनने तिहां पाठे, भा- 
इवतने ते भादी; पारेवा परे मगने उरे, केरैक भूमि पडादी के आ० 
॥ ७ ॥ भख्यवतने दयादु न मारे, परापड परे रथ भाने; धनुष मोगर भाला 
अपने गदा, चूरण करतो गाने के आ० ॥८ ॥ क्षण गगने क्षण धरतीए 
दीस, सेन्य आगे क्षणम, प्षणमां अंते रिपु बर हणतो, वीथैवंत उत्सा 
दिके आ०॥९॥ यंभ युटि पदं घात करीने, सादिनिषादिने मारे; पट- 
तां उपडतां न रुलाए, मार पडे संभारे के आ० ॥ १० ॥ मारवा उठाने 
हरे वामन, घाते शृछो आपे; कक्षा स्कंष पादं द्य विचर्मा, ते पचने यापे 


खंड पंचमो. ` (२३३) 
के आ० ॥ ९९ ॥ उदारी पनरीने ते सपे, मानं थापण कीषी; दासीओ पा- 


से ते वधाव, वरी पतिश्‌ आण दीधी के आ० ॥ १२॥ शीतर उपचारे 
जीवाडचा, सैन्य गवं सचि भाजी; सहने भांण पौताना वहारा, कोई न उ- 
ठो गाजी फे आ० ॥ १६३ ॥ श्रीपति राजानो सेनानी, सेना भागी जाणी, ` 
राय आणाथी शन्न भरीने, रथ छाव्यो तिहा ताणीं के आ० ॥ १४ ॥ ते- 
हने ओभे बी उखा, निज निज सेना छेः कोषे चदीञआ चडपाटादिक, 
युद्ध करण आन्या केई के आ० ॥ १५॥ थम भमाडे निन अंग पाख, शत्र 
श्न न छागे; शत्र सेना हणतो तिहा चाल्यो, पकड सुभरने पागे के आण० 
॥ ९६ ॥ चक्रपरे भमाडी उदारे, दूर प्डयो तस रे, भूमि पडा मूत 
कीना, वली नर माके के के. आ० ॥ ९७ ॥ प्रछत तेटापी चिकीत्सा 
करे, वरीं को रथ शखै मरिओो; विदां वेशी मारर्थीने मेरे, चक्र 
सैन्ये संचरिओ के आ० ॥ ९८ ॥ चंडपाखादिक वाण बरसता, 
ते भट रथने रषे; बामन चोक फेर वरसे शर, मानं सुभटनिन 
नृधे के आ०॥ १९ ॥ हयगय मट वधे संग्रामे, रथ भागी धनु ख्दैः 
चंडपालनुं तंडथुंड- वेह, पं श्ुरभेपेदे के आ० ॥ २० ॥ बामन उप्र 
खडग छेइने, चंडपार करे घात, वामन वंचावी ते खडगने, बटीने करे यु- 
एिषात के आ० ॥ २९॥ पू पमाडी तेहने वश्ने, वांध्यो नकदी जाम; 
इृदरथं उटन्यो वामन साये, वाण रसे विहं तामे आ० ॥ २२ ॥ श्वरः 
मे वामन तम भदे, छ्लाए नाठो तेह; ईणिपरे सात भंड करी मुक्या, ना- 
ठा सहु गत्तनेह के आं० ॥ २३ ॥ वीजा पण कवसोए विचारय, वामने सदने 
हणीया; नं कोड आस्त वधारे न कौरिति, मरणमा क्रिम नाड गणियाके 
आ० ॥ २४ ॥ ईम जाणी जीवितना इच्छक, नाग जीवित कई; तास से- 
नाने धीरय आपे, आसासना घणी देह के आ० ॥ २५॥ फुट दृष्टि करे 
वामन उपर, व्य॑तर देव रसा; पञ्च करए पचम संहे, आमी ए थरं 
ढाके आ० ॥ २२ ॥ सवे गाथा २२९ 


{ २३४ ) श्री जयासैद केवनीनो रास. 


दुः 
आपति राजा सम हए, एदं देसी एय; आवी भधान आसे इवय क- 
हो जाक्षो तुमे केथ॥१॥ ईम उद्धतपणुं आचरी, आवर्‌ जाश आजः मुदे प- 
स्तक वामणो, किप फरो तेदशरं काज ॥२॥ ए वामनने आगर, सहु 
भट दृणा समान; मरवानुं किम मन फरो, समनण आणो सान ॥ २॥ सैन्य 
सहित समश्ञाव्ो, वामन वारू रीत; शी कीरति याश कहो, जो न य तम 
जीत ॥ ४ ॥ जीवता मकथो जाणीने, सपरो वामन सय; यस किम दाखयो 
मानमां, मोटी रासो मख ॥ ५॥ 
दार ९ मी 
सांभरुरे तं सजनी म्हारी रजनी किं रमी आ्याजी ॥ ए देशी ॥ 
सांभररे तं राजन यणां, मेतरीश्वर ईम मासेजी; भमु होय ते हितकारी 
जाणे, सेवक सय भरकासे ॥६॥ उर नपि धरिएजी ॥ पर अपर सवि वातं 
चितमी करिएजी ॥ ए आंकणी ॥ शस्नविना एकर्डे इणे, कुमर विहव्या 
सधलाजी; एदने आगर शक्रं सरीखा, दीसे अतिकय नवा इ० ॥ ७॥ 
केलावैतने वरीओ एवो, कन्या भाग्ये पाम्योजी, वर ए दषेन थानिक 
पामी, सेद कहो किम जास्यो ड० ॥ ८ ॥ एह पराक्रम एद कटा वरी, एद 
दया ने दानजी; वामनमां गुणक्रिण नवि सभये, सस कहं राजान ०।९॥ 
षिघादिक रक्ते करी वामन, कहा करे धरतीपएजी; महा पुरूप 
कोर देष्छारूपी, ए अरमान वरतीए इ० ॥ ९० ॥ कुरुदेषी पण 
कुषम दृष्टि करे, एह अरथ पण धारोजी; पार्थी कसा परे 
करशे, सदन रूप निरधारो ₹० ॥ ११९ ॥ भरथना करो वेदनी एहने, 
बाणि णी दितकारीनी; है रदी वाजित थजडामे, नरपति वित्त वि- 
चारी ड० ॥ ९२ ॥ वदी विरुदायखी वोरुते, गा यन मीत ते गविजी; मती 
मधान सहित दवे भरपति, बामन पासे अवि ड० ॥ ९३ ॥ दान देतो तदे 
ते बामन, रथयी उतरी भणमेजी; सघठुर आशीश देए जमाने, आगन 
५ इं नवि जसो भाय उ० ॥ ९९॥ प्रण सन हू- 


^ सड पंचमो. (२९९) 


दये पच परमेष्टि, मंत्र वसे मोटोजी; छुरपण वश दए रह पण न नद्ध, 
निधन तणो थाय नोटो ड० ॥ ९६ ॥ उपद्रव न होए दुष्ट भूपनों, रक्ष्मी 
चारी अवेजी; सांमटी परखदा जैन धरमने, सवता अतिशय भावे ० 
॥ ९७ ॥ षौ वांध्या ते सपछा युक्या, यडयंडित चडपाटजी; तेदनी हसिी 
करतो ऊथर, हार्य करे नरपाल ड० ॥ ९८ ॥ च॑डपारू हसतो तव, बोठे, 
पंचं दुख नवि धरिएजी; ओषधी नरूथी हयगय भट सहु, वामने साजा 
करिए ड० ॥ १९॥ माए पादं ुभटने उपर, सापेक्ष भुक्या घातनी. 
तिणे वह नननो घात न हुओं, हवे भूपति कहे वात ड० ॥ २० ॥ निम 
गुण भरगट कश्या तुम पोते, तिम भगटावे रुपजी; दाक्षिणथी ओषधीं परः 
भावे, कीं शद्ध खरूप ० ॥ २१ ॥ ते "देखी सह विस्मय पाम्या, आणेद 
अंग न मायमी; नय जय शब्दं कोरादल हओ, बालि गीत गदाय ड० 
` ॥ २९॥ इण अवसर कोर दूरथी आग्यो, वदी ओरखी भासेजी; भाग्ये 
ममतां दढा तुमने, क्षत्रवैश्रवण भकासे ड० ॥ २६३॥ ठक्ष्मी वरप्ी जग 
तपतो करयो, ते णी पञ रायजी; क्षजरवैश्रवण कदो इण भार्यो, अमः 
मन कौतक थाय ङ० ॥ २९ ॥ तव वदी पद्यरथ राजानी, पुज प्रणवा 
अदेजीः; कमरपरम भूपालनी परी, परण्या ङ्गे अविवादे ड०॥२५॥ चिन- 
कारि चरित्र कद्यं सधलं, तव सहु करे विचारनी; आपण नवि हार पा- 
मरथी, एतो मोये कुमार द०॥ २६॥ सहु मेका मली मरने कदे, अपराध 
कध अन्नाणेजी;ते खमज्यो अपराध तुमारं, कोई स्वरुप न नाणे ड०॥२७॥ 
कर प्रण अपराध खमावे, भीति ची मांहोमांहेनी; कन्या एह स्वरूप दे- 
सीने, हरष धरे उत्साहे 2० ॥२८॥ भूपति निन विनरशाखा माहि, देह परि 
वारने रासेनी; एक दिन पाणिगप्रहणने हेते, नरपति एणिपर भासे ड ०॥२९॥ 
पाणिग्रहण करो कन्यानो, कुर कहे तव वाणीजी; माहरे नांदी भयोजन 
दन, माहरे ॐ बह राणी ड०॥३०॥ कठा करण रण जय तो केवल.कोतिः 
कथी मे कीुनी; अणजाणे ऊ पुती देवी,ए नवि किहांए र्सां = ०1२९॥ 
कङाैत कोई राजकुवरेन, कन्या आपो एहनी; एदनी पण महेनत थाए 
सफ, तव भूपति कहे नेह ड ०।९२॥ रु ब्र एम देवीए भास्ुतिङ्गा पणः 


(२३६) श्री जयानंद केवीनो रास. 


प्रीजी; वरात्कारथी ईम मनावी, विधन सवे चक्री द° ॥३३॥ शुभ ल- 
गने परणावे जणे, महा महोत्सवथी रायजी; गजरथ यडा पायक अपे, शरु- 
दर मंदिर गय ड ० देढ॥घरवासखरो वली दैक ते अपे,क्रीडा करे खीसगाजीः 
साते कषित धन ते वारे, देव गुर पूजे रंग उ०॥३५॥ आय भमाणे व्यय तें 

करतो, एहना पण्यथी वाधेजी; राज्य राजानुजन गुण गाए, नित नित 

ईम आरापे ड०।३६॥ परदेशे पण जय श्री पामे, पण्यव॑त जे भाणीनीःआः- 
दर करीन पण्य करो भवि, जिनश्षासन ईम जाणी ड ०॥३७॥ ननम दाक ए 
पचमखंढे, पचमखंड पण ओजं; एक पिडनी पुण्य पभावे, उपराजण नुमे 
नुओ 2० ॥३८॥ थी गुरु ऊत्तमविजय पसाये, प्विजय इम भावेजी; शरी 
जयानंदना रासमां जाणो, दिन दिन अधिक उछ्ठासे ड०॥१९॥ सर्वं गाया 
२६८॥ इति भीमदुत्तमविजय ग. चिनेय प. पद्यविजय ग-षिरवचिति श्री श्री 

जयानेद केर्वा्‌ चरित्रे क्रत परवधे नाय्युंदरी, गीतघंदरी. नादघंद्री, 

परिणयन नाम पचम खटःसमाप्तः॥ चतुष्क खंड मीटने गाया २९८७ पचम 
संडे २३८ स्ेगाथा ३२५५ पूवे संड चतुष्के उक्त योक ४९ पचम संहे 
उक्तं छोक ९० सवे उक्तं शोक ५९ सवडईओ ९ समस्या ९ दुद्ये ९ 


खंड छ्टौ. (२३७ ) 
(~ 
खड छटा. 
दुदी. 
शांतिनाथ भमु सोख्मा, दान अभयदातार; पदकन भणं पासना, 
पचता चुरणहार ॥९॥ पेच खंड पूरण करया, चढते रगे चग हवे छटोकहं हु- 
सथी, आणी मन उछरंग ॥२॥ कीडावनमां कडितां, धरम कर॑तां धीर; का 
केततोर्क काटत्तो, व्यवहारे वडवीर ॥२॥ 
संडछगे. दाग्पेटी. 


कडञआं फल छे कोधनां ॥ ए देशी ॥ 

एकं दिन रमवा नीकटयो, भरी जयानंद कमार; रमवाने उद्याना, तिहां 
देखे तिणीवार ४ चोरी व्यसन छे आकरं ॥ ए आंकणी ॥ खर उपर अब 
छे युस, सिरं पटिओआं पादी; वेसाडी रास चोपदी, मखे मेर ठगादी. चो. 
५ आक्रोश बाडना वहू करे, छोकरां धूर उडवे; कांकरा नाति अतिषणा, 
फट वाज बनावे चो. ६ व्रण नजैरित मूख्यो धणं, नरक बानगी आवे; पा- 
पनी मूरति ते वनी, मारवा ठे जावे चो, ७ वध्य भडन देलीकरी, कोर- 
- वाङने पूरे दूणए केम विटवना, एदने यो श्चं छे चो. ८ तेह कदे आज रा- 
तमां, व्यवहारी गेह; खातर देइ द्रव्य कादीओ, नन जाग्या तेह चो, ९ रो- 
के कोरादर करयो, अमे पोहता ताम; रायनी आण थकीं अमे,मारवा ना- 
ई आम चो. ९० पापनां फठ एहवां कष्या, चोरनी गति पण एह; तव क 
मर मन वितवे, एह अनियनं गेह चो. १९ दाता नाम छे मादर, ए चोरी 
करे एम; पीडा पामे अति घणी, वाक ते माहरो नेम चो. १२ इम विचारी 
दया करे, मुकावी तेह चोरः धर रावी न्हवराषीओ, तिम भोजन शुभ टोर 
चो. ९३ क्षण रदहीने तस प्रछिषं, कण तँ किम करे चोरी; कमरने ओरसी 
चोर ते, उदी हैयामां हेरी चो. ९४ नीचं पुख करीने रहे, तथ बोरे कुमारः 
अभय दीधं तव बोलीओ, गदगद चयण भ्रकार चो. १९ पापीयं चरित 
घणावव, योग्य नद शुं भाखं; रूपखरे करी आख्खी, ङुमर कटे घृण आ- 
-खुं चो. १६ वांधव माहरो रूढो, नामे सिहं कमार; एवं अवस्था किम 


(२६८). श्री जयार्च॑द केवलीनो रास 


रक्षा, मासो तेह विचार घो. १७ सेहे आखिगन करी, वेशी पे बात; पा- 
रतै राज्य किं गयु, किम व्रणनो बात चो. ९८ कपर पोतारं गोपये, के 
करपी बात; इता तुमे देवी मदिरे, ह पो्ीओ रात घो. ॥१९॥ सिद दीगे 
म अवितो, तेने करवा त्रि; पठे द्र गयो वदी, पाणो वलीओ उषास चो. 
॥२०॥ भमतां मारग भूरीओ, थयो जव परभात, देवी दैदरे तव अवीज, 
मनमां धरी चत्त चो. ॥>९॥ तुमने नवि दीडा तदा, जोया परवत्त पार, 
जरुधिमां रत्न गपा परे, आशा ब्रूटी भार चो. ॥ २२ ॥ तुज पियोगेषा- 
ठं पारुने इण समे म्टासेनः; पज धरतीने दाषतो, आव्यो ठेर सेन चो, 
॥२३॥ हं पण सरामो नीकस्यो, युद्ध एदं कीधो; मन ररकर शरी गृ- 
यु यजने वापी रीधो चो. ॥२४॥ जाने कीधो परशरथी,नारूयो वैदिखाने; 
राज्य करे वे पानु, मन मद वहु आणे चो. ॥२५॥ वामहे मदीओ सजने, 
गिरि दक चडकी; नार्यो परास पत्रे पड्यो, कम होय जे भावी चो, 
॥ २६ ॥ भावी भावथी वरशीओ, मेष अकारे ताम; चरम गंध तव उचछ- 
रपो, आबी शीआरु ते ठाम चो० ॥ २७॥ चरम भख्यु तिणे बायरो, 
आव्यो चेतना पामी, मू गईं अभाग्यथी, दुख तणो विसरामी चो° ॥ 
२८॥ दुखीआने मरण ते दो, भमतो पूरवर गाम ईहां आभी भिक्षा भु, 
अणे जनेर्‌ आम चो० ॥२९॥ भरख्यां बण दिन वदी गया, भिक्षा नवि ला- 
धी; चोरी कीधी ईणिपरे, पूते देददी दाधी चो० ॥ २०॥ यतः॥ दभूक्ि- 
त; किनकरोतिपापे, सीणानरानिः कुरुणाभवैति; आख्याषिभद्रे भिय 
नख, नगेगदत्तःपुनरेतिङरप ९ पूेढानः आग तुमे जाणो सपे, नीवाज्यो 
चट बार उरणीओ न धाऊं किमे, दास्पणे पण धार चो० ॥ ३९ ॥ प्र्॒- 


पिजय पेली कदी, टे संडे टार शरी जयानेदना रासमां,आगल बात ₹- 
सारु चो० ॥ २२॥ 


-- कच 
द्द 


, चन अगोचर वाहा, पूरबदधं मुज पाप परामुं भषदा पग पगे, अधम 
संगति रदी आप ९ यतः अधम संगति दुर्मति टुःस्यताः, परतिपदबधरषेष 


खंड छठी. (२९९) 


पराभवाः; भरियवियुत्क्यरिभीति दुरापदः, खटफलानिदिदुष्छतश्ासिनः ९ 
दु ॥ कमर णी किरपागो, कदे तुमेनकरो सेद; सहने पिपद संसारमां, 
न छे पण निर्वेद २ रमणिक राज्यने रीद्धिए, तारं जाण तत्ति; र- 
क्षमी पण तेहन रुहो, निज शे भुंजे निराति ३ व्रण टास्यां ओषधी वदे, 
अपे बेल्ञ अरुकारः दाता कटप पादप परे, गंभीर गुणगणधार ॥५॥ भाई 
पणुं जनमां मण्य, परगट रासे पास; प्या काम एदने से, आद्र कसी 
उ्ठास ॥५॥ लदिए धन ररूप गमे, न मठे भार निदान; निज देश वित- 
क नारिने, अनुमत करे अचान ॥६॥ 
डाक बीजी. 
तट जयमुनांनोरे अति रछियामरणोरे ॥ ए देशी ॥ 
कुमर द्रे, धन विरमे सदारे, छोकमां मान्य थयो सिदसार; रसपदा 
कुभरनी देखी चित वलेरे, निज आपद्‌ संभारे गमार ॥७॥ दुरनन ते स- 
जलन न होए कदारे ॥ ए अकण ॥ देखी देखी दुबल ते होएरे, नेम न- 
चासो वरपा कार; देखीं तेन कमरनुं रविपरेरे, असत बाछेनिम धूक ते का- 
रु दु° ॥ <॥ मन चिते सेषद्‌ युन नवि मटीरेः तो हरं एहनी कोय उपाय; 
दात बधतो उवेणु नीरे, मारं तो ए सवि मृज थाय दु० ॥ ९ ॥ भूप सेवा- 
थी काम सीक्षे सवेरे, ईंम चिती हवे ऊमरनी साथ; जने रायनी सेषामां र 
हेरे, अनुक्रम नरपति कीषो हाथ दु° ॥ १०॥ दुष्टनो आश्य मारूम नविष 
डरे, कचरामां जिम कैटक होय; युखथी मीठो धीठो हृदयमा, तेहनी रीति 
न नाणे कोय दु०° ॥ ९९१ ॥ जाण कमर भिया जाणी दुष्टतारेः ऊुमरने कहे 
पण माने नांदी; समज्नन ते सहने सज्जन रुदेरे, दृष्ट ते सहने गणे दुष्ट माहि 
दु० ॥९२॥ सर्य अनुद देखे सदारे, शक ते देखे निय अंघकारः जे जे- 
हवो होय ते तेहवो दोएरे, चोर तथा शाहुकार दुं० ॥ ९६॥ रोक विचाररे 
चोरने किम करेरे, एवडो कमर आदरमान, एने मारैरे एहवा नवि दोएरे, 
वटी कीषुं वह घनन दान दु० ॥ ९४ ॥ एक दिन पूषठेरे ङमरने भूपतीरे, 
एहने किम करो आदरमान; शणथी अधिकारे बीजा छांडीनिरे, सीह सीः 
आने एह उपमान दु° ॥ १५॥ कुमर के भाई माटे आदर करुरे, पण 


(२४० ) श्री जया्नद केवन्धैनो रास. 


नधि भाते ते राय; एक दिन राय पृषे सिंदसारनेरे, को तिकथी निरमाय टु 
॥ १६ ॥ ते पण अवसर पामी माया करीरे, बोट इणिषरं वाण, म उपगार 
करमो पव धणोरे, माने तेह नाण दु० ॥ १७॥ बधती वात कदेवाए नदीं 
इहारे, सम दीथाछे ते माट; कमरे निपेध्यां छ वरी तुमनेरे, दुख याए इ“ 
णि वाट दु० ॥९८॥ भूपति कतिक आदांका भरयेरि, मप कहे तोहि मा- 
ख; जो मुन मानतो होय कोई रीतथीरे, तो कांय छानुं म राख. दु ०॥९९॥ 
कुमर थी तुम आणा मोय्कीरे, खापि द्रोदलं पाप; मं सांभाेडं छे तिणि 
भापिषएरे, संभलो कं ते आङाप दु° ॥ २० ॥ विजयपुरे नयनाम राजा 
तणोरे, छत इं तागी अथाग, ते कारण चोरी पण हुं करदरे, तव टप कहे ध- 
री राग दु०॥२९ ॥ अहो निज दोष कदे केदवोरे, सयवादी शिरदारः 
इणिपेरे राय विचारे निज मनेरे, इवे आगर कहे रिहसार दु०° ॥ २२॥ 
मधगीत नामे गायन ङअटोरे, उपनो कुरु ते चंडारु, मधुर खरे करी राय- 
ने रीक्रवेरे, करे परसादं भूपार दु० ॥ २३ ॥ सुरगीत नामे सुत्त थयो तेहनेरे, 
सोभागी शूरवीर वारु थकी पण सुखर अति धणोरे, पज्ञावंत सुधीर दु 
॥ रट ॥ सौमाम्याद्विक गुण आगर थयोरे, पंकजमां जिम गंध नीच कठ 
पण तेदने तस पितरे, शीखवे ते रागवंध दु० ॥ २५॥ मुन आगू ए गाए 
छखरेरे, दान देउ छविभ्रार; बीजी कडा इच्छे पण को नर्ीरि, पाठवे जा- 
णी चंडाढछ दुं° ॥ ॥ २६ ॥ देशांतर जावानुँ मन करेरे, पण धन नीं निन 
पास; युन पासे माम्य घन में तदारे, वितव्युं करे ए अभ्यास दु° ॥ २७॥ , 
शीखी कठा सजने देखाढबरे. आप्यं मे धन कोड; जई विशार्परे - 
द्या भण्येरे, धन अपी मन कोड दु०° ॥ २८ क्षत्रीपणुं निन रोकमां दा- 
खतरे, दारवी कान चिज्ञान, कोडक इष्ट आराधीं सुर छिषएरे, ओपी 
जा ज्ुटपमान दु० ॥ २९॥ इष्टरूप करतो भयिवी ममेरे, रीञ्चवे लोकना 
द; मन वांछित धन मेटयुं रोकयीरे, करी उपगार अमेद्‌ दु० ॥ ३० ॥ 
कोर उत्कृष्ट कलाथी परणीओरे, राजकन्या गाम टाम; भाग्य कडा 

आगरुकण जुएरे, न।तिने कुर अभिराम दु ॥ ३९ ॥ गरज संगतिथी शी- 
र्या दाननेर, दाने दाष ठकाय; पिरतो फिरतो इहां आन्यो परर, तम 


खंड छो. ( २४९ ) 


थी छान काय ॥ दु. २२॥ छठे संडे सीजी दालमांरे, दुजेन एहवा दाये; 
पद्मविजय कदे तस चिश्वासडोरे, मत करो तुमे कोय ॥ दु. ९६ ॥ सरव 
गाथा ६९ | 


दृहा. 

विण ओगसे बार परे, युकास्यो इणे मुज; राव्यो निज घर रक्षणे, ो- 
ऊखूयो मुन ए गु्च ॥१॥ देईं थन दौरत तषा, सहमा करयो सत्कार, ए- 
काते युन आसिड, ुणरे तुं सिदसार ॥२॥ गुज ङ्कु मत परकाश्षमे, 
सम दीघा सो वार; वचने ईम बिरुखो यदै, वध्यो वहु भकार ॥ 3 ॥ रा- 
खे पाते रीतिश्युं, षिण चित्ते विश्वास; करे बहु मान मन कातिए, आपे 
नहीं अवकाश्र ॥४॥ तुम. आणावश्चथीं तुरत, गोप्य कद गोस्वापि; गुणवत 
कुरु शणिए नही, अमसतन्न मत दो आम ॥५९॥ सामनी नृप विस्मय रषयो, 
मनमां कोष न मायः; वांछित फल्यां परिचारिने, सिह उषास सवाय ॥९॥ 
सिह विक्तरम्ये शभ परे, क्रोधे नृप अकडाय) नेन भूपने पण जुभो, दोष 
जण दुखदाय ॥ ७॥ यतः॥ तस्मिन दुखकणेल १, मविशृश्य विधायिता२॥ 
स्वैरं घेति नेनेपि, संति दोषा श्या नृपे ॥९॥ 

ढाढ ३ ब्रीनी. 


, मारी सदीरे समाणी ॥ ए देशी ॥ 

नरपति चिते कोष भरायोः चओ युन कठ इणे बिदखयोरे धिग्‌ धिग्‌ 
ए जमा ॥ पापोए बहू नृप इल भिटलाग्यां, सुने दुख इंणि प्रे आप्या 
रे ॥ धि०८॥ कुक नवि पूरय राभस इत्ते, खपरी ओ दीषी.मन भीतेरे षि? 
परक्किए वेशने भोजन करिए, कहो किम इणि परे पिड भरिप्ररे. ॥धि०९॥ 
क्षञ्तैश्रवण ए नाम धराबी, करी धै विधा ईणे शदीरे. धि०, पशचरथ 
पद्मम छेतर, मारां पण वस्र पेतारेरे . ॥.धि० ९० ॥ राज्यातरमां 
बातत विस्तरशे,- तो मुज निधा. करशेरे धि०; कुर युन तनमे ने हसी 
करणो, ए किम युज भरवहण रेरे ॥ ५१ धि० ॥ मानन भारीए 


{ २४२) शी भयानेद्‌ केकवज्निो रास्त. 


रयणिे एह, तो आरु रहे रेरे धि ईम चिती दोय धायक्‌ 
तेड, विश्वासीने तेदीनेढे रे ॥ पि० ९२ ॥ तुरगारूढ जे आजनीं 
सते, राज भारो यई जातेरे धि० विह जण भिठीने मारजो तेह, कोई 
आगङ करैञ्यो म एहरे ॥ धि० ९२ ॥ अगीकार करी ते आदेश, र्या श- 
नक परे ते देशरे धि०; सावधान यरं वगर विचारे, रहते ताकी ति वारेरे 
१ पि० ९९ ॥ को तर मुके शरीजय पासे, ते जरे ईम भकारेरे धि०; का 
इक कायंनो करवा विचार, स्प तेडे इणि वाररे ॥ धि०९९ ॥ सर्पणे घु- 
णी श्री जयार्चद, धरता विनय अमदरे धि०; मुकी शज्या धरी विश्वास. 
जवं नावाने उष्टासरे ॥ धि०९६ ॥ शविपुण ज्धीओ तव युप्ररती बोखे, सर 
नक तुष तोडेरे, पिङः प्राण भाधारा॥ नीति शाल जाण कदाओ, चवि 
विचार मन लामोरे, +पि० २७॥ श्यो अवसर आ आलोच केर, पारडी 
रात अधेरोरे पि० तेडचानो नद्ध अवसर स्वामी, तुमे गुण णना कार्मीरे 
॥पि९लानर नारिनी नसंशा करिए, सररुपणुं निय धरिएरे।पि०॥ एड व- 
नस्पाति ञे अकारे, अरिष्ट थाए सरवाङेरे ॥पि०९९॥ दुष्ट कारण विण ई- 
णदीज वेखा, तेडे न एम एकेखारे पिणनुप चित्त शुदं ने जुदी वाणी, किरि- 
आ भिन्न चखाणीरे ॥पि० २०1 जुदुं एरु वेश्यानी रीते, खवर पडे नहीं 
चि्तेरे पि०; ते कायं कदो किणीपरे करिए, नेहमां सेशय धरिएरे ॥ पि० 
२९॥ भूप विश्वास न करिए विरेषे, भण अवगुण नर्त देखेरे,पि० सवे का- 
ये करता िहसरार, मोकखो तस इण वाररे ॥पि०२२] श्ये कामे कहो आ- 
वश्ये एद, रण अवसर जाश्ये न जेरहरे पि०; न्याय युक्त ए सांभद्ठी वात, कुमर 
चिच हरलावरे, ॥पि०२३॥ तेद सिने भाखे एम, भूप तेडे तमं नेमरे, पिर 

एवा तेदयो सुनने रायधात कमारो उपायरे ॥ पि०२४॥ भाति पन 

मन्यु तिं जाई, सिह चिते ईम भादैरे पिः तुरगा्ढ थर हवे चारथो, 

द्ध मागे नई स्हारयोरे ॥पि०२९॥ दोय पासे दोय बाणयी मारयो, पडि- 

ओ सूजाए धारथोरे पि; भार द्रोहं फल एड पाम्यो, पर {धितब्युं निम 

यायोरे ॥पि०२६॥ ते पुरुषे ज्‌ राये आस्य, काप कर्य तुमे मास्युरे, पि०॥ 


खंड छठी. ( २४६ ) 


भराए भरूपने न दोय पिबेक, हषे खद्यो अतिरेकरे ॥पि०॥ २७ ॥ यतः॥ धि- 
वेको दुरंमः पायो, सिशेषोमहता मि; धनादय नुप दैवेषु, समनागपि- 
नेष्यते ॥९॥ पर्वं ठठः कोखादङ घुणी कोटवाक आयो, वहार मोकडे नर 
सायोरे पि °; कोक नरे कीं कमरे कात, सामी मन सेदातरे.॥पि०॥२८॥ 
नारिभो कहें सामि तमे दीं त्रपनं काये अनीदुसे पि०; मान्युन होत 
जो अपचुबयण, शी गति द्योतं अम सयणरे॥पि०॥२९# आजी रदेज्यो हवे 
सावधान, राज दुबे होय कानरे पि” सर संगते थर्‌ रायने मंडी, एद 
धात नरी ङ्डीरे पि० ॥.‰० ॥ सरखती च्ञ तिणे तुम चितं सेर, नरन, 
दुरेमेषरे पि०; मर केरे श्लीनें इम ष्येणां, तुमे मुजछो जिम नयंणरिं 
॥पि०६१॥नारिनें इम.आणंद पादी, चचन युक्ति. कटी जादीरे पिं०; पति- 
धर्ता जे भामिनी दयि, भन्तं सम नहीं कोंयरे पि० ॥ २२९ ॥ च्छे संदे ी- 
शी डाल, चुणतां गर माठरे पि०; पशचविजय कहे आगलं देसी, दुन स 
लन मिरेषोरे, पि० ॥ ६२ ॥ स्वंगाथा ९८ ॥ 





, दुध 
नीवतो सिंह होए नदि, तो कावो तत्का; मोकठे इम कदी मानवी, 
प्रीजयानंद संभार ॥ ९॥ ठाव्या साप्त ठेतो थको, ओषधीं जर त्वं 
आण संल कभा छदी शुभ परे, उक्तम नर इमं नाण ॥ > ॥ यतःउप- 
काररिणिबीतमत्सरेवा, सदयन्ञंयदितत्रकोऽतिरेकः॥ अते सह सापराप्रुन्धै 
सेदंयंयस्यमनःसतांसुैः ९ मरण आव क्षण क्षण भने, श्रकावे ए शनः 
प्यी शीं आपद अधिक, सिह विचारे घु ॥ ६ ॥ धाता आपद्‌ धरी 
अन्व स्थानक अण पामः पुण्य रहित मुन ऊपर, मानु-मुकावीं माम. ॥२॥ 
कृवी वादे ीए, अयवा छिद्र अनेक्र; अथवां कौम इणे कर्यु, अंधारे अ 
विवेक्र.॥५॥ एह अर्थे इणे करया, षड सत्कार बषनावः जाण्यो धर्मे ओ- 
नथी. जिणे-करयो एह जमाव ॥ ६ ॥ उपकरने छे अपक्रिया, तेद्‌-नीचे. 
तिणी बार श्ये किरण भास्वर षणु तम कहे धक परिवार ॥"७ ॥ `. ; "५ 


{ २४४ ) श्री भयान्‌ केषन्ीनो रास. 


डा. ४ थी चतूर्थ, 
रदिओरे आवास दुबार ॥ ए देशी ॥ 


लीवादी सिने बुता कमार, निरभय यहे सिह परे तदानी) खतो न 
वीहि एृग्थीरि सिह, पण तस पत्नी शंक धरे सदाभी ॥८॥ छमटोने करै 
तुमे थायो सावधान, नाठवो पोर भाकार मरी परेजी, रायने नईकदे को- 
इक वात, सिह मारयो कोई बयरीए इणिपरेजी ॥९॥ राजारे , पामे मनमां 
खेद, धितेरे भिपरीत कारय किम थयुली; चित्य कांयने नीपसं काय, दैव 
वाके सह षांकु यई गयंजी ५९०॥यतः] अन्नर्धितियमाणं, उदयपयोगेण- 
अश्ना नाय॑, वितोदयनिवरयं, तद्या नो वितए मुणिदा९ पूवं दारः मारः 
ण योभ्यन आन्यो एद, पान योग्य ते दितुओ इम गुओजी; गोप्य जे षा 
ते है परह, फाम न सीघु मादर किम होनी ॥९९॥ साशं सभकष्य ने न 
गयो साव, त्रतनोरे संगर थयो ए चित देनी, गोजनो ष्व करयो वली 
राज्य, वटीयारे वयरी आवीने रदेन ॥९२॥ हाथ वर्या न खवाणो प, 
पह द्रत ते माहरे नीपनोजी; मारषो भगटपणे करी नोर, एषषुरे नरष- 
ति चिपमां उपन्युंजी ॥९३॥ सुमद सहस गमे सन्नद्ध बद्ध, मोकरे चूतो 
मारो एह्नेजी; सहस्र गमे मरी आन्यारे तेद, कुमरनी पोरे मद बहु जे- 
नेजी॥९९॥ छोड मोगरथी भिरे पोरु, तेटरे पोर उथाडी कुमर भटेनी; 
तेदशयुरे करवा मांडयुं युद्धः वींटयारे तेने वर्ने उनकटेजी ॥९५५॥ कुमर भ- 
टे च देखाडयो त्रास, नाठरे नृप भट नृपना गेहमांजी; कुंजमां जिम पेतेरे 
रियाठ धाक्ति न रदी ख्वेशच ते देहमांजी ॥१६॥ भर भटे अम नसव्या रे 
स्वामि, रधिकर निणापरे मोददु तम दणेजी; सरांमडी कोषे बदीयोरे राय, 
भेर चजडावे विदहाणे मद घणेननी ॥९७] युद्ध करणने मशीयैरे सैन्य, जाग्योरे 
छर छय विहार्णां तणांजी; करीनेरे रमबा सोगट पास, देसेरे नारिने क- 
दी षयणां घणांजी 1१८] सैन्य सहित नृप आवत नाभि, तृरनी कटुक ध- 
नि घुणी कानमांजी; भययीरे श्रांत यर के वाणि, सांयलो स्वामी कह से 
सानिमाली ॥९९॥ हप भर तुम भटे भगव्यारे स्वामि, करोेरे भूष भणणो 


संगो. ` ( २९५ ) 


आीओोजी; तुमचो रे निग्रह करवा काज, सैन्य ठेइने किम नवि भावीयो- 
जी ॥ २० ॥ क्रीहानो अपसर नदीं इणवार, स्यो करवार ते शत्रु कारणे- 
जी; अमनेरे रमवा मन नवि थाय, वीदकेरे मन नि रहे अम धारणेजी ॥ 
॥ २९॥ बोरे छीखाए हसीन कुमार, शद्ध पिना वहु कुमरने नीरीथा- 
जी; पलिारे षटश्यं आव्यात्ता सेद, मारी यनाए सहृए विग्रपीआनी 
॥ २२॥ क्रीडा करो तुमे निरभय चित्त, कीटे करवा पेटी बण मनेन; 
सीना खमभावयी दकारे धारि, सेन्य सजाबे दारवी नयननेनी ॥ २६ ॥ 
भरना सैदिर सनयु ताम, जातारे देखे सचिषादिक सुनी; कार आवे 
जब गोधाने ताम, नाएरे बाधरी षाठे ते बहुजी ॥ २४ ॥ आवीने भरणमे 
भूपना पाय, बीनवे करजोडी ईम रायनेजी सैन्यस्य चास्या कुण अरि द्रा- 
र, कोनिरे मारश्यो ईणिपरे षाह्नेजी ॥ २५॥ राएरे भार्यो सवि षि- 
रतत, सिंहे जे भाख्यो सपो ते उणीजी; भासेरे सचिव ते चलनीरे वाणी, 
सांभली अवगणो केम न तुमे गुणीजी ॥ २६॥ कारण विण खर शतु कदा- 
य, धरतोरे मत्सर परगुण देखीनेनी; कांटारे सामो जाएरे छट, एल ए्‌- 
छे परी वादी उवैसीनेजी ॥ ७२ ॥ यतः ॥ सखो शृगयते दोषान्‌, गुणपु- 
णापि वस्तुनः; षने पुष्पफलाकी्णे, करमशक॑टकानिष ९ पूर्वेदाछ पाषीरे ख 
पण तेहथी अधिक, खटनी जे धात धुणे काने करी जी; खटनीरे पड पुरे 
तेद जीव, म्र दुरगति जातां मन धरीजी ॥ २८ ॥ मोहा ते षिर्दध न 
सांभटे कान, आपे ऊपान के सुख साजे तदानी; कटक सरिखा खछनेरे 
लाणि, आद्र न दिए पंत खछने सदाजी ॥ २९ ॥ यतः ॥ कंटकानां ख- 
छानांच, सदश्येव भतिक्रिया; उपानद्‌ भुत भगो वा; दूरतो वा विसर्णनं ९ 
,॥ पूवेढारः ॥ सांमखे सन्न खनी न वात, नो कदि सां मर परण चित न- 
वि धरेजी; कमनी परे नवि वासे कासार, जोज्योरे सहुए भजग तणे गरे 
जी ॥ ३० ॥ छ्षेरे संडे चोथी ए दान, भाखीरे पद्रविजय सो्ामणीजी; 


श्री जयानंदना रासां सार, सज्जन गण अँगीकरो ए एणीनी ॥ ६९ ॥ 
वि गाथा॥ ५२९ ॥ 


(२५५ ) श्री भयान्‌ केवलीनो रास. 
दाक. ड थी चतुर्थ, 


. रियर आवास दुषार ॥ 'ए देशी ॥ 


. ीषाडी सिने सूता कुमार, निरमय दने सिह परे तदानी) सुतो न 
धीहे ृग्थीरे सिह, पण तस पत्नी शक धरे सदाभी ॥<।॥ घुमटोने के 
तुमे थायो सावधान, जाख्वो पोर प्राकार मरी परेजी; रायने जईकदे को- 
इफ वात, सिह मारयो कोई बयरीए इणिपरेजी ॥९॥ राजारे पामे मनमां 
सेद, धितेरे धिपरीत कारय किम ययी; वितव्युं कायने नीपर काय, दैव 
वाके सहं वांकु थह गयंजी ५९०॥यतः॥ अन्नहविततियमाणं, उदयपओगेण- 
अनशा जायं वितोदयविवरयं, तद्या नो वितए सरिद पूर्वे ढाः मार- 
ण योग्य न आग्यो एद्‌, पारुन योग्य ते दितुभो ईम युओजी, गोप्य ञे बात 
ते य परग, काम न सीध मादरं किम हओजी ॥९९॥ साधं अभक्ष्य ने न 
मयो ताव, चतनोरे भंग थयो ए चित दष्ेजी; गोन धवं करयो वी 
राञ्य, वीयारे बयरी आगीने ग्रहेनी ॥९२॥ हाथ वस्या न सवाणो पू, 
एह द्र॑व ते मादर जीपनोजी; मारयो भगटपणे करी जोर, एर नरप- 
ति चिचमां उपन्युंनी ॥९३॥ भट सहस गमे सश्द्ध वदध, मोकङे चूतो 
मारो एहनेजी; सहस गमे मरी आच्यारे तेह, कुमरनी पोरे मद षड मेद- 
नेनी।।९५] छोह मोगरथी भाजेरे पोर, तेरे पोर उथादी कुमर भरेजी; 
तेदश्युरे करषा मांडयुं युद्ध, बींस्यारे तेदने वर्ने ऊनकषटेजी ॥९९॥ कुमर भ्‌- 
टे षडु देलाढयो तास, नागरे सृप भट नृपना गेदमांजी$ कुजमां छि पेेर 
शिया दाक्ति न री खखेदा ते देहमांजी ॥१६॥ ङुभर भटे अम नसबव्या रे 
स्वामि, रथिकर निशीपरे मोहद तम इणेजी सांमणी कोषे वीयर राय, 
मेश षनडाये विषाणे मद घणेजी ॥५७॥ युद्ध करणने सीधु ैन्व, जाग्बोरे 
डमर छख विह्ाणां तणांजी; करीनिरे रमवा सोगट पास, वेशेरे नारिमे क- 
दी बयणां घणांजी ॥९८॥ सैन्य सरित नष आवत जाणि, तरनी फक ण- 
नि घुण कानमांनी; मयथीरे शराव यई कटे वाणि, सांबलोस्वामी कें 
सनमांनी ॥१९॥ टप मट तुम भे भगस्यरे स्वामि, करोषरे भूष भाणो 


संटण्गे. ( २४५ ) 


आयीओभी; तुमचो रे निग्रह करवा काज, सैन्य ठेदने किम नवि भावीओो- 
जी ॥ २० ॥ क्रीडानो अस्तर नदीं इणवार, स्यो करबारु ते शत्रु कारणे- 
जी; अमनेरे रमवा मन नवि थाय, चीदफेरे मन नवि रहे अम धारणेजी ॥ 
॥ २९॥ वोरेरे खखाए दीने कमार, षास विना बहु मरने भीवीओआ- 
नी; षलिआरे वरुश्युं आन्यात्ता तेद्‌, माहरी भजाए सहुए विग्रतीआजी 
॥ २२॥ क्रीडा करो तुमे निरमय चित्त, कीडारे करषा पेढी बण मनेजी; 
सीना खभावयी शंकरे धारि, सैन्य सजावे दाखवी नयननेजी ॥ २६ ॥ 
कुभरना मदिर सनगुख ताम, जनातारे देसे सचिवादिक सहुजी; कार अवे 
जव गोधाने ताम, नाएरे बाधरी षाडे ते बहुनी ॥ २४ ॥ आवीने भणमे 
भूना पाय, सीनवे करजोडीं श्म रायनेजी, सैन्यस्य चास्या ण अरि दा 
र, कोनिरे मारश्यो ईणिपरे धाहनेजी ॥ २५॥ राएरे भार्यो सवि बि- 
रतव, शिरे जे भाख्यो सपो ते उ॒णीजी; भासिरे सचिव ते सखनीरे वाणी, 
सांभनी अवगणो केम न तुमे गुणीजी ॥२६॥ कारण विण सर षतु कषश- 
थ, धरतेरे मत्सर प्रगुण देलीनेनी; कटारे साहमो नाएरे ठट, फक ष- 
छे परी वाडी उवेखीनेजी ॥ ७२ ॥ यतः ॥ खलो शृगयते दोषान्‌, गुणपु- 
णापि वस्तुनः; वने पुष्पफलाकीणे, करमःकंटकानिव ९ पूरेढार पाषीरे ख 
पण तेहथी अधिक, सछनी ने बात घुणे कने करीजी; खर्नीरे पठ परे 
तेद जीव, मारनुरे दुर्गति नतां मन धरीजी ॥ २८ ॥ मोहय ते विरुद न 
सामरे कान, आपे ऊपान के यख मजे तदानी; कटक सरिखा खनेर 
नाणि, आद्र न दिए प॑त खछने सदाजी ॥ २९ ॥ यतः ॥ कटकानां ख- 
रानांच, सदश्येव प्रतिक्रिया; ऊपानव्‌ मुख भगो वा; दूरतो वा विसजनं १ 
॥ पर्वदागः॥ सामरे सलनन सख्नी न वात, जो कदि सामरे पण चित न- 
षि धरेनी; भनी परे नपि वासते फासार, जोज्योरे सदए भजग तणे गरे 
जी ॥ १० ॥ चेरे संडे चोथी ए दा, भासीरे पत्रविनय सोहामणीजी 


श्री जयानदना रासभं सार, सज्जन गण अंगीकरो ए घुणीनीं ॥ ३९ ॥ 
सवै गाथा ॥ २९ ॥ 


{ २९६ ) श्री जयान॑द केवनीनों रास 


दश. । 1 

तेजोमयी पनित जने, परण मङे रोह भरसंग; अशनि इूटाए फणी, ए सर 
संग एकत ॥ ९ ॥ खक सगे आपद सरी, प्राम मोदं भाय; काक्र पट 
छिद्नित करे नरे शोभा जाय ॥ २॥ तुब ते ललमां जाय तरे; मध्यम 
मृत्तिका संग; तिणे नषि सभर तुमे, वयण ने खलल व्यंग ॥ ३ ॥ अरतं- 
भाग्य नपि आखीए, जोडए जुगताजुक्तः वाङ कर ष्य चौरं, संभाल 
वी सक्त ॥ ४ ॥ यतः खलः सक्रियमाणोपि, ददाति कृद सतां; दुग्ध 
धौतोपि ई याति, षायसः करदैसतां ९ गिरुथोने गुणवत ९, जामाती एद 

नाण) दुष्ट इ तस दासीयु, पण किम थाय प्रमाण ॥ ५॥ 

| , ॥ हाड ९ मी.॥ 
- 1 हरि म्दारे यौबनीयानो छथ्को दहादां ्यारजो ॥ ए देशी ॥ 

इरि स्हारं म॑हापरा्रमी वठदेष संम कोयभो, ङतो गुण क्षणने मा- 
ग्यथी नाणिोरे खो; दारे पहने मस्तक यहं ऊंघठुमनी इणठिनो, कुलदे- 
बीए पोप करी जे बलाणियोरे छो. हरि० ॥ ५॥ ए सविं विसरिङ किम 
राजन तुमजो, अविवेके असर्मजस करवा मांडे ल; ॥ शरे° ॥ नरमां 
तुमे नुप तिम गुणमांहि' विवेकजो, दोषां तिम अविवेकं" ए डाहपिण छंडि- 
उरेखो; हरे ॥यदुक्तं॥ सरुणमपगुणंवाकुर्वत्नकार्यजार्त; परिणतिरबधारय 
यत्नतःपेदितेनःअतिरभसक्रतानां क्मेणामाविपत्तेःमैवति हृदयदाही शर्यतु- 
संयो विपाकः र्तथाःसहसािदधीत नक्रिया मविवेकःप॑रमापदांपदं, इणतेहि 
विगृश्य कारिणंगर्णखुन्धाः खयमेव संपदः२। पू गज हररि°डीखषए करीरा 
करतो वेटो तेहनो, इणिपरे तुमेनो उयम मांर॑थोरे छथारे की, ॥ हां०॥लीला 
ए तमवरू सगवेनासद्ठमह जो, भाग्य परीक्षा कीजे ईंणि रीते यथारे जो; 
॥ हां ८॥ तुमे सेनाश्य दुणेय जाणो एनो, य॒य सहित करि सिहने जीते 
किणीपररे छो; हां ०॥ कुमर सैन्य संग्रामे जीया एणजो, तिम सेनापति- 
ने पण ए बरिलो करर खय; ॥ हां०९ ॥ एद दयाजो म करे तिगे कार जो, 


षद छे. ` (२४७ } 


जीवतो कोण रहे ए बात विचारीरेछो; ॥ हं ॥ राज्य घणी कदो तुमे 
पण किणीपरे होतजो, कुमर वि्टवणा . थरं ते सवि" सभारिएरेलो ॥ हां० 
१० ॥ व्रिरुदावखी चदि थोल्या फणी सैतजो, कोटि अनक पुभटद्युं पश्र 
रथ भे हतोरेखो; ॥ हां° ॥ जीयो वामनस्समे एकण पिंडनो, वेदश्च रण 
करीने कोण जगमां जीततोरेखो ॥ हां० १९ ॥ सेन्यने प्रारश्ये क्रोध चदयों 


क 9 कम 


जवे एदजो, निदा पाम्यो सकर भूपपांदि वुमेरेरो; ॥ ह्य जीषदं दोदिदु तिणे 
तुपर अमरने सेमजो, वांछोतो तजो एड अकारय कटं अमेरेलो. ०९२ तम- 
ने हणतां अमे जीवाद्ये केमजो सांभटी सचिषनी वाणि वीहनो मनां घ 
णुरेखो; ॥हां०॥ सहनी बातत ते कूदी हृदयमां धारिजो, बोरे तव नरपति 
वयण सीदामणुरेखे ॥ हं ०९३॥ तुमे मभु मगती युगतुं भाख्युं बयणनो, पण 
ते पाषीए पाहो लेह उतारिभरिखो; ॥हां०॥ मनद मादर न मले एदश्यु 
कोयजो, बडी तुमे जातां यजने ईणि परे वारिभोरेखो ॥ हां० ९४ ॥ हने 
पृषो सम्यग्‌ शु थवदातजो, जिम भन निरमर याय विधन दरे टररेडो; 
1 हां० ॥ सचिष के किम उतम भाते नाम्नो, तो फिम कुठ कटेश्ये ब- 
ठी शुर थणो वरेरेखछो ॥ ह° १९ ॥ तोप्रण तुम आणाए नाश्यं तत्थनों 
जो केष तो आबी ह॒जने भाखशुरेखो; ॥ शं ॥ प्रणमी तरप गया कुमर- 
नी पाप परणामजो, करीन क तुम उत्तर अगत चासशंरेखो, ॥ हां ° \६॥ 
तुमे श्रुने भिना देवा रनौ, एर जनना भक्तानत वत्सरो सदारेणो; 
॥ हां” ॥ जंगम कद्पटप्त प्रम तुमचो नोपजो, अरथिने देतां तम नवि था. 
को कदारेो ॥ हां०१७॥ निन कर भासो माथेना न करो खपनो, दुष 
पापी कोए नूपने भरमौर; ॥ हां० ॥ तुम षयणे करी सहना संशय 
जायज, अमे तम पृषं जे भूप फरमरर्वाओरेलो ॥ हा १८ ॥ उमर कदे 
णौ न करं प्राना भगनो, मुज कुड युन कर भासशर स्रामे करीरिरो, 
॥ हा०॥ छत्तम नर त्ते फएठथीः दाखमे व॑काजो, पण ननि भसि कोर काले 
कटे षरेो ॥ हा ०९९॥ वयरी फैरो थे तिहां विनाङजो, तुमः सरिखा 
सजन ते इद्धिपणु केरेरो; ॥ह०॥ सज यरैने सैन्यं सहित परपालनो,जा- 


(२४८) । श्री जयान्‌ केषकीनो रास. 


थो कुमे भिम न भरना मुन कुक करेरेखो ॥ हां” २०॥ सामनी भ्रणमी 
भूपनी पासे आयनो, सेमलायुं ते छणीने नूप मन चेदीओरेखो; ॥ हां ० आः. 
देवर करी आन्यो केम जवायजो, युद्धे पण नवि सिद्धि इम मन वेदीभोरे 
ङो ॥ हां० २९॥ थयो उभयी रष कहो गति कोणो, एम वितातुर 

देसी सचिव ते बोरीभेरिखो) हां ० इद समाणो संग्रामे अत्रि सरजो, कठ 
किम भाणे भासे मग तृण तोडी ओरेखो॥ हां २२॥ कठ पृषे दयु शुणथी 
सै नणायजो, रटनाकरथी उपन्यो मणी तेने कटेरेल्े; ह° जो तुम आणा 
होय त्तो मठि बयणजो, दीं रोष टुं जिम प्रसश्नपणुं रुदेरेखो ॥ ह° 

२३ ॥ वुं कुमरने सामी तुमचे पासजो, शण अवसर तिहां कमर आणा ख~ 
ही करीरेखो हां० आदी पुत्री चरणे राय हनूरजो, भणमी पाद पिताना स~. 
श्रम बहु धरीरेखो ॥ ह° २४ ॥ कुमरी कदे इवे तातने निपुण वचन्नजो, 
ते करेवाए आगर सुणज्यो रंगथीरेलो; हां० छट संडे पंचमी डाक रसा- 

छजो, पश्रविभय कदी भरी गुरु ऊत्तम संगथीरेखो ॥ ह° २९ ॥ स्वेगाया 
॥ १५४ ॥ 


--4&€--- 
इदा. 
, त्तातनी सैन्य तणो तुमे, अकस्मात्त आरभ; रण करवाने रीश्रथी, आ- 
ध्या एह भचंभ ॥ ९ ॥ सीह वात सबि सामदी, मूर थकी मगाण; कही ते 
सांभखीं कमरीथो, बोली बद्धिनी सण ॥ २ 1 सकठ सौय संपन्न ए, पै- 
योदिक गुणधारः रक्षणे चक्तिए छख्यो, सवि सन्लन शिरदार ॥ ३ ॥ नी- 
चकर जो नर स्या, कोण कहो ऊटवेतः मुखौ मरवा तणी, कदो क~ 
ण श करत ॥ ४ ॥ चिंतामणि सरिखो चतुर, परिल पुण्ये.पाभि; उपरां 
ठो करो फणी, येदरो दीपे निगाम ॥ ९ ॥ दुरजन एह दुरात्मा, सिंह ते 
जाणो श्रीभा; अमे तो पूरवे ओडख्यो, भी परे भपार ॥ ६॥ वारवार 
अमे विनयथी, क्यं विचिन भकार; पण सौजन्यप्णा यकी,- मनि नहीं 
कुमार्‌ ॥ ७ ॥ कषद थकी ईणे मरने, रीषवीओ नरराय; न से -भोरो 


संह छठी. ( ९४९ ) 


नादए, जेभ शि कुखंक न जाय ॥ ८ ॥ तुमे परण मान्यो तिणे तुमे, आपद्‌ 
र्णा अपार, जिह कपोत बेसे जदा, शाखा दू तिवार ॥ ९ ॥यतशाकप- 
टी चित्तन दी जीये, पेट पेत्ी व॒ध रेव; पेटी याग वनायके, पीछे गों 
देत 1२॥काज परिचारी कीर्जयि, नेम नोर वर दृत, यद्र संगम शत नेद 
नष, भटतिय श्वान प्रधान, कटत जटत उभ्रत अहत, फिर पिठे पडतान॥२॥ 


ढक टी, 
हरणी नब चरे छलना ॥ ए देशी | 


कर जोदी कुमरी कहे रार्ना, छादष्ठो तात वयण अबधार; ए षर 
वारूरे ठखना, इच्छो जो निजपर ककलन छा०, छ० तो रीश्षवो ए कु- 
मार ॥ए०॥९०॥ अमे हित कदिए तुम तणो छा०, ङ० कट्‌ परण मानें 
वाणि ए०; रोग शमावमा कारणे छा०, ० कटु ओप करे आणि ॥ए०॥ 
१९॥ राय कहे मरी घुणो खा०,रक० आदवर करयो एह ए०; गुकतां र 
न आवे घणी छा०, छ० मान नडे बह देह ॥ए०॥९२॥ तात भगति तु- 
म चित्त होए छा०, छण तो परति ङ निरधार ए०; पु्ठीने मुजने कहो 
खा०, ॐ° तां थाए जय.जयकार ॥९०॥१३॥ तात बचन मानी करी 
छा०) छ° विनय भगति धरी स्नेह एण; पृषे कुल तच ते के खा०, ङ० 
केश रसि ते एह ॥ए०॥१४॥ नायी कटे घुणो स्वामिभी छा०, ० ई- 
णे करी सर्ब उपाधि एण; पापी नाम शुं उच्वरो छा० छ नामे हेय 
महाव्याधि ॥ए०।९५॥ तातनी वात सवे कदी रा° रु° पुणी कदे ता- 
मकछुमार ए०; शरं एष्यो ए सर अचछे छा,० कण मेतो करयो सतकार 
॥ए०।१.६॥ ए किम एदवं आचरे खा०, ङ० सजगर दूरथी तेह ए०; इम 
चिती कटे नारिनि ा०,७० सामन्ये कटं ते नेह॥ए०॥१७॥गौपधी स्यो ए 
मुज थक्री छा०, क° परती शिर आरोपि ए०,ज सन मानते पृ्ठीए ठला०, 
० ते नवि करदो रोप ॥ए०।१८॥ अतीतं अनागत सहु कटे छा०, क° 


८२९० )` श्री जयानद केवीना राम 


ते भी अचरिज थाय ए०; ओपथी रै तातते खा०, र° पासे आवी 
सुखाय ॥९०॥९९॥ सरव समा जोतां थकां रा०, छ० शिर ओष- 
धी .ठवी ताम ए०; पछ पतखीने हवे खा०, ० कुमरन्‌ कुड नाम टाम 
॥ए०॥२०॥ मानुषणीनी परे कहे खा०; कु० विजयपुराधिप राय॒ शए०; 
भिजय राय चुत अंदर छा०, ° भ्रीं जयानदं काय 1ए०॥२१॥ चर क्ष- 
त्रि कर ऊपनो ला०, क० गुण निधि मिम निधान ए०; सांभनी हर 
रूया सड जना ०, ० चमक्यो सणी राजन ॥ए०॥२२॥ मेगल वा- 
जां बाजिओआं छा०, ङ° जयजय भणे नरनारि ए०; यान मुकी नरपति 
इवे खा०, ° आम खमावे ङमार ॥ए०।२३॥ निन पुत्रीने खमावतो 
खा०, ० निज अपराध भृूपार ए०; सह निज निज थाविक गयां छार 
० एक दिन सभा विचार ॥ए०॥२.६॥ पे मंनिषे नरपति खा०, छ० 
कशोश्युंए इद्रनाक ए०; पृतरी बोरी नवि घछुणी ला०, ङ० ए अच्‌- 
रिज अ्तरारु ॥ए०॥२५॥ मत्री के ए कमरना ला०, र० माग्यथीं 
ओषधी पाम ए०ःदेद पेते बन यकी छा०, ° पुतली षोरे आम 
॥ ए० ॥ रद ॥ तो पण जो संशय होए रा०, ० तो शातवुद्धि भधान 
०, वुद्धिचंद्र चुत तेहनो खा०, ङ० द्विन वद्धि असमान ॥ ए० ॥ २७ ॥ 
ज्योतिप भमुख जाणे घणो छा०, ङ° निपुणने तम भक्तिवंत ए०; बिजय- 
रे तस मोकली छा०, क° निर्णेय क्ीने महंत ॥ ए०॥ २८ ॥ सांमवदी सृ- . 
प हशपित था खा०, कु° शीखधी मोकर्यो तास ए०; नवमे दिन फिरी 
आब्र छा०, कर करिय भति्ा खास ॥ए०॥२९॥ सात परूपश्चु चारीओ 
खा° छ०° करभे वेशी वेगवत ए०, सो योजन उपर रघुं छा०,ङ० प्रिजय- 
एर.पोदचंत प्‌०।३०॥ वेप निमित्तिभानो करी छा०, ० पलक 
राख पास्च ए०; मतिदहारे राय आणा थकरी छा०, र० पेसवा दधो तास्त 
॥ए०॥।२१॥ छ छा संड्ां ला ०, ० पृञ्मविजय कही डाक ए०; निपि- 


चिन विस्मय रज्ञो ङा०५छ० देखी समा विचचार ए०॥३२॥ स्व गाथा. 
,८द, 


खंड छट. ( २९१ ) 
दुह्य 
¢ [६ (थ्‌ 
सीधा सरिली समा, स्फटिक भीत अतिकारः रत्नपरा रलीजामरणी, 
भनगमती मनाहार. ॥ १ ॥ पेडा वांधव विह तिहा, सेनानी सामतः रे म॑ 
बशर पामा, मीमा बहु मात. ॥२॥ सोदे मणि िहासणे, पायक सेवे. 
पायः इ स्मा अवनीपति, चुर जेम सर्वं सत्राय. ॥३॥ आयुद्धने यल्का- 
रश अग रक्षक अभिरामः उरदधं अयुद्धथी उधमी, करे रहता नुप काम. 
५१९ ह्‌ + [+ 
॥५॥ सोधमेने इशान सम, चामर दलके चार नाना देशी नवर नना, भा- 
यृत आग्रै अपार, ॥९॥ छतर द्िरे छाजे घणु, राय तथा युषराय; नयने षि. 
नयनुं नोदलु, दानि शूरय सनाय. ॥६ आिरवाद देर द्वयो, सत 
आपो सिद्धि; नव प्रह चुल चो नग्र नवां, षी पिरप इदि. ॥७॥ य॑तःस- 
१ ९ ९ ४ 

वगः भि्मातानोतु सिता, चारोग्य भिदुःभियं॥ भौमः दन्ननयं बुषथविशं 

९ ९ 


भ 


७ < 
वोधं धिय॑ गौःपतिः॥ सोमास राजः कनिश्वविभृतां, राहुःपतापथयं, केत, 
कीक्िततीःुखानिचगुरुस्तम्यं सदा भूपते १॥ 

हार ७ मी. 
॥ पथम निनेसर पजवा ॥ एटरेशी ॥ 

= भूमं्ञए आपतो ॥साजन म्हारा॥ वेमा आसन तामह; देटो निन प्रि. 
घारहं ।॥सा०॥ पृछ तव धरा समि हो. ॥८॥ भरु भरे आया तंमे, अम 
मन भाया तमे; पंडित राया हमे चिर ।सा० भाजो अमसदेह दहे ॥ए 
आकणी॥ किदांना वासी किहांयी आक्रीया।॥ सा०; नादं किं करे पेदषषे, 
शं शं नाणो शासथी ॥पा०; अम्‌ मन प्रजवं एह हो भ०. 1९ विभ कहे 
छणो रजीथा॥सा०; वसिरए सूरंगपुर गम हो देव नोता आव्य इहां ॥पा० 
निरखवा तुमचुं भाम हो भ०.॥१०॥ नयन कृतार्थ अम थयां ॥सा०; दीम 
तुम देदार हे, जाणं अष्टम निमिच वे सा० तरण का हुषिषार शे. 


(२५२) श्री जयानेद केवगीना राम. 


म०.॥१९॥ फ गक तत्त आगे ॥ मा ०अतिगय करी बहु मान हेव तरण 
अश्च पृ्टी करी सा०ः पेते त विङ्गान हे १०॥१२॥ दे मात्रथी भचर 
सा०; दोय अमे घत दोय हो; सिद ठे प्रयपने सा०; श्री जयानेद चीने 
होय शे भ०।९२॥ पैढो अन्यायकारी धणो सा; कादी युक्यो अपे 
घाप हो; दुर्म मल यंगे उपज्यो सा०; किम नवि उनिषए तास्‌ हो भर 
॥९९] विजो निमित्तिद्‌ मासिभो सा०; राडय योग्य गुणवत दरो; सद जनने 
धणं बारे ॥ता०; नीवथी अधिक करत हौ भण०. ॥१५॥ कट्पटक्त अङ्गर 
क्प |सा० राघीए यत्न अपार हो; परण कड कपर यी भाहूने सा०यद्‌ गधो 
िहसार हो म०. ॥५६॥ ते पण सर दृष्य धकी सा०, वगर्‌ कहे 
तेद साथ दो; चादयो खील करी घणी सा०, पण आच्यो नवि दाथष्े 
भ०. ॥१अ॥. विशषाख्पुरे वेद सांभर्या सा०, करता का अभ्यास शेः 
खषेख्या अमे सदनी ॥सा०, तिर्दोयी गया कोई वास हो मणद्थाख- 
वरन ठाधी तेदनी सार, काम नही सिदसार हो; भ्रीजयार्नद नडयी 
नक्ष एसा०० जिम सयुर रतनपार हो भ०,॥१९॥ त्िणे भम दुलीभा ध 
इष्टं ॥्ता ०, निमित्त भ्रमुख जोई नाण हो; मिरन आशाए्‌ नीवीए 1 सा०, 
स्वस भात धरु भाण हो भ०॥२०॥ निमित्त शकुनने स्वश्ननी ॥सा०, अग- 
फुरण चखी नेह दो; दैव उपापनयी कहो पसा०, पेम भरयुख छेष तेर दे 
भ०,॥२१॥ आव्य नदीं घर ए वरी ॥सा०, शुद्धि मात्र नबि श्ड हो; 
आरे तो रान्य थापी अमे ।सा०, तपोवन दृष्टि बद्ध है भ०.॥ररा-सा- 
ये नीकल्रा कारणे सा० राज्य छीए नवि भाय हो; तप॒ वय जाप अमा- 
रड़ ॥सा०, तिगे अम भन सदाय ह म०.॥२३॥ हय ग्य रथ गया वाहु 
सा०, द्वव्य कूटव परिवार हो पण नरथत नति बाहे ॥ प ०, निभे विन- 
ति अबधार हो ५०२९५) जीवे छे के नदीं ते कहो ॥सा०,किहां छने भिठश् 
केम ह; मिक करिबारे ते को ॥सा०, आणी यम पर मेम द ५०॥२९॥ 
४ फ पुज वियामयी (सार + दशनं नरे सरशय शे; दुग्ध पत्थर लङ 
योगथी स्रा, जेणी परे परम व्याय श्च भ०, ॥२६॥ चरु आवर्‌ क- 


खद छो. { २५2 ) 


री सरा०, मांडी ठगन परी ध्यान हो; कर नृपते सेद कां करो,॥साणपत्रवि- 
योग चित्तं आण दो म०.॥२७ पुत्र छसो छे तुम तणो ॥सा०, भासं रग- 
न विक्नाण हो; चोथाना सामना योगयो सा०, घुख पमि अप्रपाण हो 
भ०, ॥२८॥ दुश्ञम पतिनी इष्ट छ ॥सा०३ मोगवे राज्य महत हो; षडी ति- 
म सपनम पति देखे ॥पा० तिम तरण प्रह देखंत हो भ०. ॥२९॥ नरपति षु- 
जी ्रणनो सा०,ए योगे भरतार हो; सांभटी तृप आण॑दीजे सा०, पृ ष- 
दीय बिचार हो भ०.॥३०॥ कदो किदं ॐ तव नि्मित्तिथो॥सा०, मेपादिक 
गणी राशि; होट फरकाती बोडीओ सा०, छक्षमीपुर वत्ते वास द्ये 
भ०, ॥३९॥ पूतने नृप बयण ते प्ता०, मखो एकाकार शो; वरण स॑- 
स्थानने वय के सा०, सामी इषे अपार हो भ०. ॥६२॥ दोय भाई तव 
बरसना ॥सा०, कनकमणि अकार हो; वह्ञ तथा फट पूरनी सा०, ह- 
ष्टि करी श्रीकार रहो भ०. ॥३३॥ छे संदे सातमी सा०, भरी जयार्नदने 
रास हो, पश्रविजये कष्य दा ए ॥सा०, घुणतां छी विखास्त हो भर. 
॥2४॥ सवं गाथा २२०. 
दुय. 

रयि विसज्यौ रीति, अद्र बुद्धि चार्यो नाय; मरहीपातिनी प मागमां 
ऋछाधा करे समवाय ॥९॥ अहो उदारता एहनी, अहो अम भाग्य अमानः; 
अदभुत वचन कलाइशी, दासी जिणे रै दान, ॥२॥ ठखमीपृरे डीड 
थकी, श्रीपतिराय काश्च; नवमे दिन आवी नमे, पृषे ठृप तस्त पास. 
॥३॥ हर्षैवैत हसे कशे, षार कयो दत्तां; दान भिन्न भिन्न दाखवे, धनद 
प्रे धीत. ॥४॥ वापर तिस्या बेटा हए, एद वात खरी अत्र; कमर दान 
माही किदं, चिजकारी जे चरिज. ॥५॥ कदे हांसीथी केर जन, ए सध- 
न्यो आरंभ हेते चित्र बुद्धि इतो, एहमां नाहि अचभ, ॥६॥ 


"ॐत ` 


( >५४ ) भरी जयाः केवगीनी राम 
दान आदमी 


॥ सादिवजी श्री सिदधाचर मेटिप हो छल ए देगी ॥ 
॥साहि्रजी॥ सेद आर्ण॑द्‌ विस्मय चणो दोजी,वह रममय धयं चित्त।सार्हि- 
वजीः॥साहिषजी॥ भूषति नवि बोखी शके होनी, ईणिसमे चणो छम रीत. 
सा०।७॥ मा० पुण्यतर॑त इम परखीए होजी ॥ए आंकणी॥ सा० भरी जया- 
नंदने तेदवा हौजी, पुरुप आव्या परथान सा०; सा० श्रीजयराए मोकस्या 
हयोजी, ऊमा गोपुर थान सा० ॥ापसा० ए०॥ प्ता० ईम पोलीए नूप बीनः 
व्यो होनी, नुप के मोकर वेग सा०; सा० वेत्री सहित ते आवीथा होनी, 
चर आमरणे सतेग सागारसा० पुण) सा० भूष नमी उचितासने हीजीः 
वेढा तव नरराय सा०; सागक्ेम शर पृषे तदा होजी.भरीति घणी परखाय 
सा० ॥*०सा° पु०॥ सा० ते तपने इम वीनवे डीजी, तुम मित जप युव- 
राय सा०, सा० कुश पुरन श्छ होनी, वरते छ एत साय सा० ॥१९ 
॥सा० पु०सा० तेहए इम करवरावियुं होजी, सांभखो स्नेह रसारु ॥सा०॥ 
साः श्री जयानंद अप नीव दोनी, कर्पटरक्षनी र मा० ॥*गीसा० 
पु०॥ सा० तुमे ऊति एनी करी होजी, निमित्तियनि वेयण सा०; 
सा० नाण्यं अ भटी रीतिश्च होनी, तमे जमचा खरा सयण सा० ॥९३ 
॥सा० पु०॥ सा० वंद्रसुरयङरूो चिर करी दीजी, यम ऊुरुशुं हुम भीति 
सा०; सा० भोकर अप पासे हवे होजी, तो मानं दीष जीवीत सा०॥९४ 
॥सा० पग] सा० अमे वियोगे तपाद स्चेनी, शीतर करो तुमे भ्रात सा० 
सा० नदी उपगार बिमारीए होजी, जीजा चात अम ख्यात सा०॥१५॥ 
मा० पु०॥ सा० अम स्तम काम केनो सदा होजी, सांमङी कड मुपा 
सा० सा० तुम वच अरत अभिनद होनी, पीता याङ तृषा सा० १६ 
॥प्रा० पुणा सा० तमे कषठ ते रुदं थश्च दोनी, रयण अर्क सार सा० 
सा० भेट्णुंछेवे नरपति हाजी, जे तेणे की उदारं सा० १७ ॥सा० पु०॥ 
सा° तास उतारो करात्रिओो होनी, मोकख्या केअर पास सा०ः पा० भ- 


खड छो. ( २५५ ) 


तिहरि जणाव्युं सप्रे होजो, कमरने धरी उष्ठास सा० १८ ॥सा०पु० सा० 
णमे ते नर जेटले होजी, कमर सामां ताम सा०; सा० उभा यई मलि- 
आ सहु हीजी, भिन्न भिन्न ओरखी नाम सा० १९ ॥सा० पु०॥ सा० इषं 
तणां आं ररे होनी, आसने वेने वात सा०; सा० पित्रपिन्रश्नाता भ 
णी होनी, पे छश छखश्चात सा० २० ।॥सा० पु०॥ सा० साते दुख 
छे तेहने होजी,पण एक तुम वियोग सा०ःसा० ते पीडे नुपने धणुं होनी, सं- 
भारे बह छोग स्रा० २९।स्ाग्पुणा० नाणजो पत्र थक सहु होनी, इम 
कही आपे छे सा०; सा० कमर चढावी मस्तके होजी, वाचे हं विद्राष 
सा० २२ ॥सा० प०॥ सा० स्वस्ति श्री नमी देवने हेज, ने स्वेज्ञ म- 
हेश सा०; सा० होश पिजयपारण थकी दोजी, श्रीजय नाम नरेश सा० 
२३ ॥सा०पु०।सा० भौीत्रिजयमाई सह र्िख्यो होजी, उखमीपूरवर टम 
सा०;मा०मंदिर माख्िए सहतु दोजी, तिहां भ्रीजयानेद नाम सा०२५॥सा० 
पु०॥सा ०तेह कमरने स्नेदथी हेजीःदपं आगन देय सा०सा०्पाखं क्षेम 
शक अछ होजी, तुम सेम कशशनुं ध्येय सा० २५ मा०पु०॥ स्रा समा- 
चार एक भीरजो होनी, बिगर जणावे अम सा०; सा िहसार ना- 
थे गया रोजी, करयं न घटे तुम सा०२६॥ सा०्पु०॥ सा० खरु संग करो 
नवि धटे हनी, सजजनने दुखद्राय सा०; मा° राज्यनो जीविततेय छ 
हषेजी, खेद पणो अम थाय सा० २७ ॥ सा पूर ॥ सा० संप 
दाहं पाम्यो घणी होजी, अमसंभारेन केम साणः सा० जगतनों एह 
स्वभाव ॐ होजी, थण तन न घटे एम सा० २८ ॥सा० पु०॥ सा० मोरया 
मोटाई छरी हजी, अथक पुष्टि करे तात सा०; सा० अधिक उदय ख्दी 
चंद्रमा दोजी, समुद्र पष्ट करे जात सा० २९ ॥सा० पु०॥ स्म ° कष्टे दिवस 
थमे कार्ढीए दोजी, वज विरहो दुखदाय स्य०; सा० राज्य धरा नवि वही 
शकं होजी, गरीयो वद्‌ जिम ठाय सा० ३० ॥सा० एु०॥ सा० साच क~ 
रो आवी हमे होजी, जो होय अम परेभक्ति सा० सा० तो मदा हपभपरे तुमे 
होनी, देखाडो निज शक्ति मा० ३१ ॥सा० पु०॥ सा० वांची पतने आव- 
ङ्यो होनी, पाणी पीज्यो अम देखि सा०.सा० ए लिर्युं सहस सुणुं जाण- 


(२५९ श्री जया फेवरनिो रस, 


जो दोनी, शरं पणं लितीए विशेष सा० ३२ ॥मरा० ए०॥ सा० चे सरे 

आपी शेजी, पञ्मविजये कटी दार सा; सा० श्रीं जयार्नदना रासमां 
५ 

दोजी, युणता मेगरुमार सा० २२ ॥सा० पु०॥ मवं माथा २५२ 


दुश्र. 

धांची पत्र विवेक शुं, धितवे चित्त मक्षार; तातने दुख देवा तण, कारण 
थयो करार. ॥१॥ वाङ्‌ अचेतन दृक्ष ते पत्र पष्टुव पथरायः; पंथी रविक- 
र तापिभा, सथाने सुखदाय. ॥२॥ संपदा छदी स्वपिताभणी, युख- 
करन ययो सल. दुःख वियोगतं दासिय, रघो न हु निज रज. ॥३॥ ज- 
ईं एल करिए नोप, ईणि परे करी आरोच, स्नान भोजन सये क- 
रे, षर्‌ पुरुपा शुं यिकोच. ॥४॥ बे्रीए यात सवे वदी, नरपति निरधार; 
राजा विते रागथी, किम दिक नाके कुमार. ॥९॥ मुन नरे कश ते सहं 
मली, तेडे पितरीओ तात रदेशे नदं भुन राज्यनो, दद्धिकारक विख्या- 
त. ॥६॥ 


पजि कनका 


॥ दार ९ नत्रभी, ॥ 
सादु पूरे बहुबर वात मारा किदां छे रे ॥एदेश्ी॥ 

राजा चिते स्व्नके वयर, बारहा म्दारा, कुण नाणे थक केरे; सो- 
भागी भरियदरशान एलकर, नगमां न जटे एहोरे,॥७॥कटो किम करिएर, 
जिम तिम करने एह, समजा्धी धरिएरे ॥आंकणी॥ त्ितामणि मुन दाथ 
चदीभो, चा०, म पूरे ते हाया; अज्ञाने अमृत छांडीनेमतिङ्र कर्यो न- 
तरिचायोरे 5०।॥८॥महा पभावी वि्वभां भूपण वा०, पुरुप रतन नवि जना- 
णयोर) एरी जेर अचेतन ते पण, सवती भन नवि अण्योरे फ०॥९॥ पत्री 
मिधवा आपद न गणी, वा राज्यविरोष अनेकर; पुरुप धिताभणि हाणि 
म म गणी, सधडो गयो विषेरे ०. ॥१०॥ ईम चिववतां हरय संपरथी 
धा०,भूरछा पाम्यो राये; पडिओों पृथिवीपए सिहमसनथी, मंभी भरयुख 


न्भ ॥ 1 
+ 


श्ट द 


( २९५७ ) 


क 


अङुकायरे ॥क०१०॥ चीत उपचार ण्यो साजो, २०, पृ सहृ पह; 
नरपति निज कमे ते निरे, परलरमां कट तेहरे ॥३०९२॥ सुणो सु ऋूर 
डं ककर करता, बरार, भव्िकी जङ्गानरेः इतघ्री मुन सरिखो नी 
गगमार ९ स्‌ नहा परवानिर ॥ फ०.१३॥ मुन अपराधीनी नदीं श॒द्धि 
वा= मरण विना कोर रिरे सदु कादीने मरण कवा, वाण ुफेनिन गे 
भनिर ॥क १४ ॥ सर्भिये मरी खद ते छीयं, वा०, श्तवद्धि तव बो- 
खेर; शु अक्तपजम रजन मडयुं, कोड नद्य तुम तोर ॥क० ९१५॥ न्यायी 
धर्मं उत्रति तुते करना, बा०, विश्वनणो गधाररे भोलाक्ते मरवा केम ङो, 
कर्मं तणा सह प्रकरे ॥ऊ० १३॥ यतः क्प (म्यति नो वद्धि; कर्मणा 
फो न संडितः॥ नमंचत्‌ चातर दह, चक्रे फ भरताधिषः ॥९॥ पूप राङ॥ 
शाञ्च जाण पण करमे मुने, वा०, निदा पशमा यद्रे; पाएनी शरद्धि मरणे 
न होये, तपथी कर्मं सपि जायर ॥क० ९७) आत्मप्रद कर्म रं ठे, वा०, 
रण हरीर विनासे पाप टल भायकित आरी, नाई गुरने पासे ॥ 
कृ० ९८] जीवतां ए रावि वात निपनाये, वा०, तभे चिरजीवो सामीरे 
एम कद्यं परणं नाना विक्स, न करे मोजन पामरे ॥क० १९॥ ते साभ 
दीने पुत्रीयो आवी, वा०, भरणी ए्णपरे मतिर; न पटे तात ए तुमने क- 
रं, दोप नश्च तुम पातेर ॥क० २०॥ ए कारय सवि खङसंगविच्ं, वा०+ 
यिस बहे गिरिम पाणीरे, कठिनं इतो पण खाठा पाठे, ए केम वतिन 
नाणीरे॥क०२९॥ नीचं बदन करी कटे राजा, वा०, दूर रहने बोरोरे) गुं 
न देखा शफरीये तुमने, केम यजने तुमे जीरोरे ॥क० २२॥ म तुम विधः 
वापणं खी, बा०, काम र्यं मे भृदरे; तमने नमाह्ने युख शं देखाई, क- 
होमे करय शरं दुरे ॥क० २२॥ कपरी कटे श्यो सेद करो ॐ, षाण, तुमे 
धन खरः अपरनेरे कला मणावी निष्ण करी वणं, ए शोभा सवि तमनरे 
॥क० २९।॥ अमी परतित्तानो जे सागर, बा०, विश्वोत्तम ए रटीरे; कोण 
परतर ए वादन मनम, सर्व करो हो संमानीरे ॥क० २९६॥ छोर कोर 


(२५८ ) ओरी जयानंद केवरीनों राप. 


होये पण पावित, षा०, हीणां न होरे कयारेर ते विपरीत करतां नुप कहे, 
संतोष्यो घभ्रकारेरे ॥फ०२२॥ पण शजं हं जमाईयी अधिको, वा०, सा 
मदी गई एति पासेरे; बात छणावीं मोक पतिन, ते पण आवे उ्ासेरे 
॥ क० >७॥ छल्नानस्र मूपतिने भणमी, बा०, कटे युख पएणीपरे बा- 
णीरे; फन्या ज णने राज्य दधिं तुमे, सागर समर तुमे भाणीरे) ॥ क० २७ ॥ 
एक सलिति सलना प्रेयोथी. वार, विधिवश्थी थयु एषवुरे; जांतिथङी 
कहो कोण न्रे, तो दुःखं करवुं केरे ॥ क २८ ॥ पश्चात्तापे 
कुमे सपे वली, षा०, जेम बाहुवली भरतरे; यात उम ते पथात्तापे, कम 
विङ्य थया तरतरे ॥क० २९॥ म॒ करो खेद ने काम करो निज, बा०, 
स्वस्थ तुमे नब थाओरे, मरना स्वस्य याये तव सधन्टी, एह विचार मत 
ङायोरे, ॥5०३०॥ एवां वयण घछणी कहे मूपति, बा, तुम अभृतं घम वा- 
णीरे, सांडी दुःखनो साप गयो मुज, तुम सम को जरी नार्णरि ॥क० 
५९॥ भाग्यव॑त त ईं अविकी, वा